กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

หลังจากนั้นกริมพูดคุยกับโรซาเรียอีกไม่นานก่อนจะจากไปโดยกริมทิ้งโรซาเรียเอาไว้ที่ทุ่งน้ำแข็งแห่งนี้แต่เมื่อใดที่โรซาเรียสืบทอดทั้งหมดของเทพเจ้าน้ำแข็งเสร็จตอนนั้นโรซาเรียจะออกไปตามหากริมเองท้ายที่สุดที่ปลายขอบของทุ่งน้ำแข็งทุกคนได้กลับมารวมตัวกันด้วยการตะโกนของกริม
''หืม...พวกเจ้าทุกคนไปเจออะไรดีๆมาสินะพลังถึงได้เพิ่มขึ้น''กริมแปลกใจไม่น้อยเพราะทุกคนทรงพลังขึ้นต้องรู้ก่อนว่ามันเพิ่งผ่านมาได้ไม่นานเท่านั้นและเมื่อนำพลังเหล่านั้นมาเทียบกับเวลาที่เสียไปแล้ว...มันเป็นการเพิ่มพลังที่รวดเร็วมาก
''อาจารย์พวกเราไปเจอบ่อน้ำที่มีพลังเวทย์และพลังกายอัดแน่นอยู่ในนั้น พวกเราลงไปแช่มัน1วันเต็มฮ่า ฮ่า ฮ่า ดูสิพลังเพิ่มขึ้นมามากเลย''แจ๊คสันหัวเราะออกมาด้วยความสุขขณะถั่วงอกทั้ง5นิ่งเงียบด้วยพลังขนาดนี้ถั่วงอกทั้ง5ไม่ได้ดีใจเลยสักนิดเพราะนี่มันยังเทียบไม่ได้กับคนที่อยู่ในนี้
''นั่นก็ดีแล้ว ตอนนี้น้องหญิงของข้ากำลังรับการสืบทอดจากเทพเจ้าน้ำแข็งเพราะฉะนั้นเราจะแบ่งเป็นกลุ่มแยกเป็นกลุ่มละ2คนแล้วแยกกันออกไปตามพื้นที่ต่างๆเก็บเกี่ยวแล้วเพิ่มพลังให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้จากนั้นเมื่อครบ1ปีให้ทุกคนกลับมารวมตัวกันที่นี่ จำเอาให้ว่าอย่าทำอะไรเกินตัวเด็ดขาด''ทั้งหมดพยักหน้าแต่ยังไม่ทันเริ่มก็ดูเหมือนจะมีปัญหาเกิดขึ้นเมื่อแจ๊คสันไม่ได้เป็นที่ต้องการของใครเลยมันถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา1หยด
''ถั่วงอก3เจ้าไปกับมันเถอะ ข้าสงสารมัน''กริมต้องพูดขึ้นเพราะถ้าไม่พูดดูเหมือนแจ๊คสันต้องไปคนเดียว
''ได้ค่ะนายท่าน''ถั่วงอก3พ่นลมหายใจออกมาแล้วเดินไปหาแจ๊คสันผิดกับแจ๊คสันที่ยิ้มขึ้นมาแต่เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว มันกำลังคิดว่ามันเป็นตัวน่ารังเกียจถึงขนาดนั้น?แค่ไปด้วยกันมันจะมีอะไรนัก
''แยกย้าย''ทั้งหมดหายไปคนละทิศคนละทาง ส่วนกริมใช้พลังดึงตัวแอโร่แล้วพุ่งออกไปอย่างไร้ทิศทางตูม! เมื่อออกมาได้ระยะทางหนึ่งกริมจึงลงมาบนพื้นและด้วยคำบอกเล่าของแอโร่ที่นี่คือเขตวายุที่เต็มไปด้วยอันตราย ที่นี่มีสัตว์อสูรและเผ่าพันธุ์ต่างๆอาศัยอยู่ไม่มากแต่ก็ดูถูกพวกมันไม่ได้เพราะในเขตนี้คมมีดวายุมักจะโผล่มาเชือดเฉือนสิ่งมีชีวิตเป็นครั้งคราวโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าหากไม่แกร่งจริงก็ไม่มีทางเลยที่จะอาศัยอยู่ในเขตวายุนี้ได้
''ท่านกริม นอกจากที่ข้าบอกไว้ตำนานของเขตนี้ก็คือเลือดของเทพเจ้าวายุที่ตายลงไป เลือดเหล่านั้น...จะช่วยให้คนที่อาบมันมีร่างกายที่เบาลงสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วขึ้นนอกจากนั้นข้าก็ไม่รู้อะไรมาก''แอโร่ก้มหน้าลงเพราะสิ่งที่นางรู้มันก็เหมือนกับคนส่วนมากที่ใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่นี้มานานรู้
''ไม่เป็นไรมันก็แค่ตำนานมีแต่ต้องไปเจอด้วยตัวเองถึงจะรู้ว่ามันจริงหรือไม่ ตอนนี้เราเข้าไปด้านในเถอะบางทีอาจจะเจอคนอื่นบ้าง''จากที่มองพื้นที่นี้มีต้นไม้ขึ้นบางตา ส่วนใหญ่จะมีแต่ต้นเสาขนาดใหญ่ที่ปักอยู่ปั่บ! กริมเดินเข้าไปจับต้นเสาที่ปักอยู่บนพื้น ฟ้าว! ฉับพลันคมมีดวายุได้โผล่ออกมาโจมตีกริมทันทีแต่โล่6เหลี่ยมของกริมกลับสามารถป้องกันมันเอาไว้ได้
''หากเจ้าสังเกตดีๆตามที่ต่างๆจะมีอักษรเวทย์สลักเอาไว้ นั่นคือกับดักที่ทำให้คมมีดวายุออกมาโจมตีเจ้าเพราะฉะนั้นอย่าไปถูกมันเข้าใจมั้ย''กริมคลี่คลายปัญหาเรื่องคมมีดวายุได้ไม่ยากทั้งๆที่เพิ่งเข้ามาครั้งแรกฉากนี้ทำให้แอโร่ถึงกลับกลืนน้ำลายดังเอื้อก ทั้งทรงพลัง สังเกต ไม่แสแย นางเริ่มไม่เข้าใจมากยิ่งขึ้นว่ากริมคือตัวตนอะไรกันแน่แม้ว่านางจะเคยเห็นร่างอีกร่างของกริมแล้วก็ตาม
''ไปต่อเถอะข้างกำลังมีการต่อสู้อยู่''กริมออกเดินเอื่อยๆไปทางซ้ายบ้างขวาบ้างเพื่อหลบหลีกกับดักเวทย์ไม่นานกริมก็มาถึงบริเวณที่มีการต่อสู้อยู่ โดยการต่อสู่ที่เกิดขึ้นมันยังไม่จบเป็นกลุ่มคนที่มีรูปร่างแปลกๆร่างกายเกือบจะคล้ายคลึงกับมนุษย์เพียงแต่แขนขวาของพวกมันทุกคนกลับเป็นใบมีดยาวจนเกือบโปร่งใสทั้งหมดมีจำนวน50กว่าคนซึ่งกำลังต่อสู้อยู่กับสัตว์อสูรรูปร่างคล้ายเม่นซึ่งขนของมันเป็นดาบทั้งหมดฉัวะ! เคร้ง! มันเป็นการต่อสู่ที่ยากลำบากถึงแม้คมมีจากแขนของชนเผ่าแปลกๆจะฟันโดยสัตว์อสูรได้บ้างแต่ก็นานๆครั้งเพราะขนที่เป็นดาบของสัตว์อสูรมันเคลื่อนที่คอยป้องกันส่วนต่างๆอยู่ตลอดเวลา
''จัดตั้งแนวสังหาร เราต้องได้เนื้อ''คนหนึ่งในกลุ่มพูดออกมาจากนั้นทุกคนจึงกระจายตัวออกไปรอบๆวูบ! แขนขวาที่เป็นใบมีดของทุกคนเปลี่ยนเป็นสีแดงสดพร้อมกับพลังที่เพิ่มขึ้นมา
''ฆ่า!!!''ทุกคนตะโกนออกมาพร้อมกันขณะพุ่งเข้าใส่สัตว์อสูร แคร่ก! แขนที่เป็นใบมีดฟันลงไปอย่างรุนแรงส่งผลให้ขนของสัตว์อสูรตัวดังกล่าวแตกหัก ไม่พอชนเผ่าบางส่วนยังมุดลงไปใต้ดินเพื่อรอเวลาโจมตีฉัวะ! ร่างกว่า10ร่างพุ่งขึ้นมาแล้วโจมตีบริเวณท้องของสัตว์อสูรตัวนั้นจนสุดท้ายก็ได้รับชัยชนะไป
''นายท่านเราไปกันเถะ นั่นคือชนเผ่าแขนวายุพวกมันเป็นพวกป่าเถื่อนหากพวกมันเห็นเรามันจับเราแน่หรือไม่มันอาจจะโจมตีเราทันทีเลยก็ได้''ด้วยพลังของแอโร่สามารถต่อสู้ได้แต่ต้องแลกกับการที่นางบาดเจ็บและโดยธรรมชาติแอโร่ไม่ค่อยต่อสู้นอกซะจากหมดความอดทนหรือโดนรุกราน
''คงไม่หรอกมั้ง''กริมยังคงยืนอยู่ที่เดิมขณะมองชนเผ่าแขนวายุถอดขนที่เป็นดาบของสัตว์อสูรออกจากตัวพวกมันยังไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวทั้งหมดให้ความสนใจกับการชำแหละสัตว์อสูรอย่างรวดเร็ว
''เร็วเข้ารีบนำพวกมันกลับไปที่เผ่า''บางคนสั่งขึ้นมาในขณะที่ตอนนั้นสัตว์อสูรได้กลายเป็นชิ้นๆหมดแล้วภาพนี้ทำให้กริมไม่เข้าใจเพราะมันก็แค่เนื้อสัตว์อสูรทำไมทุกคนถึงได้ดูเร่งรีบและต้องการมันมากขนาดนั้นทั้งๆที่ด้วยระดับพลังของทุกคนมันไม่จำเป็นเลยที่ต้องกินอาหาร
''ท่านกริมข้าคิดว่ามันแปลกมากเดิมทีสัตว์อสูรในทุกๆเขตจะมีอยู่มากแต่ทำไมที่นี่มัน...มันแทบไม่มีเลย''แอโร่เพิ่งมาสังเกตเห็นถึงสิ่งผิดปกตินี้ผิดกับกริมที่ไม่ได้สนใจตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
''เฮ้ พวกเจ้าจะนำเนื้อสัตว์อสูรพวกนั้นไปไหน''กริมแสยะยิ้มแล้วตะโกนออกไปเพื่อเรียกความสนใจแทนฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! เพียงแค่เสี้ยววินักรบชนเผ่าวายุ5คนก็มาปรากฎตัวต่อหน้ากริมทันที
''เนื้อ...''ชนเผ่าวายุทั้ง5พุ่งเข้าไปแล้วจับตัวกริมกดลงบนพื้นด้วยความรุนแรงซึ่งกริมเองก็ไม่ได้ต่อต้านแอโร่ที่เห็นแบบนั้นจึงทำตามกริมทุกอย่างนางเองไม่ได้ต่อต้านแล้วยอมให้ชนเผ่าวายุกดลงไปบนพื้นโดยถ้าหากชนเผ่าวายุรู้ว่าแอโร่คือผู้ปกครองของเขตป่า ชนเผ่าวายุคงต้องคิดอยู่นานถึงจะกล้าทำแบบนี้แต่จะโทษชนเผ่าวายุก็ไม่ถูกเลยซะทีเดียวเพราะแอโร่เองก็ไม่ได้ใช้ร่างเด็กสาวตัวเขียวบ่อยนัก
*เนื่องจากที่บ้านงานเยอะมากและปัญหาต่างๆที่เพิ่มขึ้นมา (จากนี้จะลงนิยายวันจันทร์-ศุกร์) (วันเสาร์อาจจะลงเป็นบางครั้ง) (วันอาทิตย์หยุด) กราบขออภัยอย่างสูงครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่172:ชนเผ่าวายุ

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่172:ชนเผ่าวายุ

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้