“ถึงจะเป็ลูกสาวกับหลานชายของหัวหน้าหมู่บ้านพวกคุณก็ไม่ควรกล่าวหาคนอื่นมั่วซั่วแบบนี้นะคะ”
ขณะที่ิจูพูดเธอก้าวขึ้นไปข้างหน้า และหยุดยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนกลายเป็จุดรวมสายตาของทุกคนทันที
“อย่าว่าแต่ฉันที่เป็หญิงบริสุทธิ์ไม่กล้าปีนบ้านผู้ชายตอนกลางดึกเลยต่อให้ฉันกล้าร่างกายที่บอบบางและตัวเล็กแค่นี้จะไปสู้ิเจ๋อที่แข็งแรงกำยำได้ยังไงกันคะ?และต่อให้เขาเป็แค่คนอ่อนแอที่ถูกฉันล้มได้ฉันก็ไม่มีทางแบกคนหนักขนาดนี้ไปแขวนบนต้นไม้ได้หรอกค่ะ!”
ชาวบ้านทุกคนได้ยินดังนั้นก็เข้าใจกระจ่างต่อให้ิจูจะดื้อรั้นแค่ไหน แต่การต่อสู้กับผู้ชาย...เธอก็ไม่น่าจะสู้ได้เปรียบเช่นนี้
ิเจ๋อเห็นว่าทุกคนเริ่มไม่เชื่อเขาแล้วจึงสะบัดหลุดจากการพยุงของหัวหน้าหมู่บ้าน กระโจนไปข้างหน้า พลางสบถด่าหยาบคาย“แกหยุดพูดจาแก้ตัวน่ารังเกียจได้แล้ว ตอนนั้นฉันหลับสนิทอยู่แกก็เอาไม้มาฟาด ฉันยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ!”
ขณะพูดเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าิจูดวงตาที่เปล่งประกายของิจูฉายแววระแวดระวัง เธอกำลังจะยกเท้าถีบเขาแต่แล้วเงาร่างใหญ่ก็มาบังร่างเล็กของเธอเอาไว้
เจียงตั่วปกป้องเธอด้วยการเข้ามาขวางหน้าชายร่างสูงจับแขนของิเจ๋อเอาไว้ทันที ทำให้อีกฝ่ายขยับตัวไม่ได้ราวกับว่าถูกเชื่อมติดกับพื้นด้วยเหล็กเส้นและปูนซีเมนต์!
“เจียงตั่ว คุณเป็แค่ทหารอาสาจากที่อื่น อย่ามายุ่ง!”
ริมฝีปากของเจียงตั่วกระตุกยิ้มเสียงของเขาเย็นะเืเหมือนน้ำแข็ง “เธอคือเ้าสาวของฉันเื่ของเธอก็คือเื่ของฉัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นริมฝีปากของิจูก็โค้งขึ้นเป็รอยยิ้มสดใส ‘ผู้ชายของฉันช่างสง่างามและน่าเกรงขามจริงๆ’
ิเสี่ยวเจี๋ยสังเกตเห็นรอยยิ้มเยาะหยันของิจูเธอก็โมโหจัด เดินไปหาเจียงตั่วแล้วพูดด้วยอย่างขุ่นเคืองว่า“พี่เจียง ดูหน้าลูกพี่ลูกน้องของฉันสิคะ ิจูลงมือโหดร้ายขนาดนี้้าเอาชีวิตเขาชัดๆ! พี่ช่วยคนพาลแบบนี้ไปได้ยังไง? ยัยนั่นทั้งชั่วร้ายและใจดำพี่แต่งงานกับมัน มีแต่จะถูกทำร้ายจนตายนะคะ!”
สายตามืดครึ้มของเจียงตั่วตวัดมองผู้พูดแล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงเ็า “เธอมีหลักฐานไหม?”
“ฉัน...” ิเสี่ยวเจี๋ยพูดไม่ออกใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาในทันที
ิจูเดินออกมาจากข้างหลังเจียงตั่วแล้วตั้งคำถามกับหัวหน้าหมู่บ้านที่ยังดูขุ่นเคืองอยู่เต็มเปี่ยมว่า“หัวหน้าหมู่บ้านคะ หลานชายกับลูกสาวของคุณใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้คุณคิดจะจัดการอย่างไรคะ?”
ิต้าโหย่วพูดอย่างมั่นใจ“ิเจ๋อไม่โกหกหรอก”
“แล้วคุณจะหมายความว่าฉันโกหกเหรอคะ? งั้นลองบอกหน่อยสิว่าทำไมฉันต้องทำร้ายเขาโดยไม่มีเหตุผลด้วย?”
ไม่รอให้ิต้าโหย่วพูดิเสี่ยวเจี๋ยก็โพล่งออกมาทันทีว่า “เพราะเมื่อวานตอนเช้าแก...”
ิต้าโหย่วตอบสนองอย่างรวดเร็วดึงลูกสาวหนึ่งครั้ง จ้องเป็สัญญาณบอกให้เธอหุบปากแล้วเปลี่ยนบทสนทนาไปที่ิเจ๋อ “เสี่ยวเจ๋อเล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น”
แขนของิเจ๋อยังถูกเจียงตั่วกำเอาไว้เขาข่มกลั้นความเ็ป ทนความอึดอัด แล้วพูดขึ้นอย่างโกรธเคือง“เมื่อวานตอนเช้าผมทำงานที่คันดินกั้นน้ำ ตอนที่ยกหิน...ผมเกือบทำมันหล่นใส่ิจู เธอคงคิดว่าผมตั้งใจ เลยมาแก้แค้นเอาคืนผมตอนกลางคืน!”
ิจูยกยิ้มมุมปาก‘ใช่แล้ว ถูกต้องทุกอย่างเลย!’
เธอจงใจปลุกเขาให้ตื่นแล้วเอาคืนด้วยวิธีการเดียวกัน บอกให้เขารู้ชัดเจนไปเลยว่า‘ฉันนี่แหละที่ซ้อมแก แต่แกไม่มีหลักฐาน ฉันไม่ยอมรับแกจะทำอะไรฉันได้?’
เพราะฉะนั้น‘โมโห! ตาย! ไป! ซะ!’
“ิเจ๋อ คำพูดของนายมันขัดแย้งกันเองไม่ใช่เหรอ? ถ้าฉันอยากแก้แค้นนายฉันคงต่อยตีที่คันดินกั้นน้ำั้แ่เมื่อวานตอนเช้าไปแล้ว ทำไมต้องทนรอจนตกกลางคืนปีนกำแพงบ้านไปซ้อมนายให้ลำบากด้วย
?คิดว่าฉันบ้าหรือไง? ฉันว่านายต่างหากที่อยากให้ฉันโดนหินทับตายแต่ทำไม่สำเร็จพอตอนกลางคืนโดนคนอื่นเข้ามาทำร้ายก็ไม่กล้าสู้กลับเลยถือโอกาสมาใส่ร้ายฉันแบบนี้!”
ิเจ๋อหายใจฮึดฮัดท่าทางเหมือนจะโมโหตายเสียให้ได้!
ผู้หญิงเลวคนนี้เมื่อคืนเขามองเห็นเธอกับตาเลยแท้ๆ แต่กลับหน้าด้านไม่ยอมรับ!
“แก... คนเมื่อคืนคือแก!”
“ไม่ใช่ฉัน!”
ขณะที่ิจูพูดเธอมองจ้องหน้าของหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วเลียนแบบท่าทางโมโหของเขาพร้อมกับพูดว่า“หัวหน้าหมู่บ้านคะ ทุกคนที่นี่รู้กันดีว่าฉันเป็คนอารมณ์ร้ายมีแค้นก็ต้องชำระซึ่งหน้า! ในหมู่บ้านเราเคยมีคนที่มีปัญหาขัดแย้งกับฉันอยู่หลายคนฉันเคยปีนกำแพงไปแก้แค้นใครหรือเปล่าคะ? คุณจะมาใส่ร้ายฉันเพียงเพราะหลานชายคุณถูกซ้อมไม่ได้นะนี่คิดว่าฉันไม่มีพ่อไม่มีแม่เลยรังแกง่ายใช่ไหมคะ? ฉันว่าเื่นี้ควรแจ้งความให้ตำรวจมาจัดการไปเลย เพราะยังไงฉัน ิจูคนนี้ก็บริสุทธิ์ใจไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ!”
ยุคสมัยที่ไม่มีกล้องวงจรปิดและการตรวจลายนิ้วมือจะสืบหาอะไรได้!
คำพูดของิจูหนักแน่นและไม่หวั่นไหวแสดงออกชัดเจนในความรู้สึกว่าตนถูกใส่ร้ายและชาวบ้านโดยรอบในตอนนี้ย่อมเข้าข้างิจูเป็ธรรมดา
แต่ก็มีบางคนที่ไม่สนเลยว่าจะเกิดเื่ใหญ่อะไรและเรียกร้องว่า “หัวหน้าหมู่บ้านทำไมเราไม่แจ้งความล่ะ?”
ิเสี่ยวเจี๋ยก็เห็นด้วยทันที“ใช่ค่ะพ่อ เราแจ้งความ ให้คนมาจับิจูไปเลย”
หากิจูถูกจับไปแล้วเจียงตั่วก็จะเป็ของเธอ!
แต่ิต้าโหย่วกลับตวาดลั่น“แจ้งความอะไร! ตอนนี้ยังคิดว่าขายหน้าไม่พออีกหรือไง?!”
ในหมู่บ้านมีเื่วุ่นวายไม่เป็เื่แบบนี้เกิดขึ้นหากมีการประชุมระดับอำเภอ เขาจะต้องถูกวิจารณ์อย่างแน่นอน หากเขาตกงานขึ้นมาเล่า?มันจะเป็การสูญเสียครั้งใหญ่เลยไม่ใช่หรือ
เขาเหลือบมองลูกสาวไร้สมองคนนี้แล้วแสร้งทำเป็พูดกับิเจ๋ออย่างจนใจ “เสี่ยวเจ๋อเอ้ยทุกคนอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน อย่าทำให้เื่มันแย่ลงเลย...ในเมื่อไม่ใช่ิจูและเราก็ไม่รู้ว่าเป็ฝีมือของใคร นายก็ถือเสียว่าเสียเปรียบคือโชคดีแล้วกันนะ!”
ิเจ๋อได้ยินดังนั้นก็ตื่นตระหนกรีบพูดขึ้นมาทันที!
“อารอง เป็ฝีมือของเธอจริงๆ นะครับ ผมกล้าสาบานกับ์เลยผมไม่ได้ตาฝาดไป!”
“เงียบเดี๋ยวนี้” ิต้าโหย่วตอบกลับไปสามคำอย่างไม่พอใจจากนั้นก็โบกมือกับคนที่กำลังมาดูเหตุการณ์ พร้อมกับกล่าวว่า “งานของวันนี้เหมือนกับเมื่อวาน ทุกคนรีบไปทำงานเถอะ”
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านพูดจบผู้คนก็ทยอยแยกย้ายกันไป
ิต้าโหย่วไม่อยากมองิจูอีกต่อไปแล้วเขาจึงบอกให้ิเสี่ยวเจี๋ยพาิเจ๋อกลับไปพักผ่อน แล้วก็เดินเครียดจากไป
ก่อนิจูจะไปเธอยิ้มให้ิเจ๋อแล้วพูดว่า “พี่ิเจ๋อคะเห็นไหมว่าคนเราไม่ควรทำอะไรที่ผิดต่อผู้อื่น กรรมตามสนองเร็วกว่าที่คิด!ครั้งหน้าถ้าพี่ไปทำให้ใครเขาขัดใจอีก บางทีอาจจะตายโดยไม่รู้ตัวก็ได้นะคะน่ากลัวจริงๆ!”
“แก...”
ิเจ๋อไม่ได้โง่เขารับรู้ว่าเธอกำลังเตือนเขาอยู่!
ิจูไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดอะไรต่อเธอยิ้มยียวน “อย่าโกรธเลยนะคะโกรธจนสุขภาพแย่ไปก็ไม่คุ้มกัน หัวหน้าหมู่บ้านพูดถูกแล้ว การเสียเปรียบคือโชคดีครั้งหน้าพี่ควรเสียเปรียบอีกเยอะๆ นะคะ จะได้มีโชคดีเข้ามามากๆ!”
พูดจบเธอก็จับมือเจียงตั่วเดินจากไป เมื่อเดินไปได้สองสามเมตรยังไม่ลืมหันกลับไปส่งสายตาท้าทายให้ลูกพี่ลูกน้องคู่นั้น
ิเสี่ยวเจี๋ยมองกิริยาของิจูเธอกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิด ผลักิเจ๋อไปครั้งหนึ่งแล้วพูดอย่างขุ่นเคือง“ทำไมนายถึงได้ไร้ประโยชน์ขนาดนี้ทำหินหล่นใส่ก็ทำอะไรยัยนั่นไม่ได้ แล้วตัวเองก็ถูกซ้อมจนเป็แบบนี้อีกน่าอับอายขายขี้หน้าจริงๆ!”
ตอนนี้ิเจ๋อเ็ปไปทั่วทั้งตัวขณะพูดใบหน้าก็บิดเบี้ยวไปด้วยความรวดร้าว
เขาพยายามแทบตายแต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็ที่น่าพอใจจึงเกิดความโมโหขึ้นมา “เธอมาว่าฉันทำไม? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอขอให้ฉันช่วย คิดว่าฉันจะไปมีเื่กับนังสารเลวคนนั้นแล้วโดนซ้อมแบบจับมือใครดมไม่ได้แบบนี้หรือ?”
ผู้หญิงคนนั้นช่างโหดร้ายลงมือได้โคตรใจดำ!
ิเสี่ยวเจี๋ยเต็มไปด้วยความชิงชังโกรธจนกัดฟันกรอด ยัยิจูไร้ยางอายเธอจะต้องทำให้เจียงตั่วเห็นธาตุแท้ของผู้หญิงคนนั้นให้ได้ต่อให้พวกเขาแต่งงานกันจริงๆ เธอก็จะต้องทำลายการแต่งงานครั้งนี้ คอยดูเถอะ!
...
ระหว่างทางไปทำงานวันนี้เจียงตั่วเดินช้ากว่าปกติมาก และแทบจะเดินเคียงข้างไปกับิจู
ชาวบ้านที่อยู่ข้างหน้าเดินนำไปไกลแล้วเขาก็หยุดเดิน หันไปมองใบหน้าที่กำลังยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจของิจู
หญิงสาวััได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากด้านข้างความรู้สึกไม่สบายใจกลับมาอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองจ้องเจียงตั่วถามโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า “ทำไมคุณถึงมองฉันแบบนี้ตลอดเลยล่ะคะ?หรือว่าบนหน้าฉันมีอะไรเขียนอยู่?”
เจียงตั่วหรี่ตาสีเข้มลงอืม ประโยคที่ว่า ‘คนชั่วได้ดี’ แทบจะประทับอยู่กลางหน้าผากเธอแล้ว...
![[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712808167_76326715.webp)
34K
![ที่รักมาเฟียY [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1613553192_42681222.webp)
