ตุบ
ภีมภูริชว่างร่างบางของอัญยาลงบนเตียงในห้องนอนสำหรับแขก
เพราะไม่รู้ว่าจะพาอีกคนนึงไปไว้ที่ไหน เลยกระเตงคนตัวเล็กกว่าขึ้นรถหรูแล้วพามาพักที่ Penthouse ส่วนตัว
มือหนาถกผ้าห่มขึ้นมาห่มให้อัญยาก่อนที่ตัวเองจะเดินออกจากห้องนอนแขกไปยังห้องส่วนตัว เพื่อที่จะจัดการชำระล้างร่างกาย ในขณะที่ภีมภูริชกำลังแช่น้ำในอ่างอาบน้ำอยู่นั้น ในหัวก็คิดถึงเื่ราวต่าง ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อตอนเย็น
เดี๋ยวก็เหมือนเดิม
เดี๋ยวอีกคนก็ต้องโทรมา เพื่ออ้อนวอนให้เขาใจเย็น
ตุบ ตุบ ตุบ
เสียงขมับทั้งสองข้างดังตีกันไปมา รวมทั้งความเ็ปที่หน้าอกด้านซ้าย ภีมภูริชได้แต่อดทนกัดฟัน
ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะต้องโทรมา
แต่เขาก็อดใจรอแทบจะไม่ไหว
ขอร้อง
แค่อธิบายถึงจะเป็คำโกหก ภีมภูริชก็ไม่สนใจ ของแค่ได้ยินเสียงอีกคนเท่านั้น
ขอแค่อีกคนยังทำเหมือนกับว่าแคร์กันอยู่เท่านั้น
"อ่ะ" เสียงกรีดร้องดังขึ้นหลังจากนั้น
ภีมภูริชที่นึกขึ้นได้ว่าพาแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลับมาด้วย ร่างหนาจึงรีบวิ่งออกไปเพราะเสียงร้อง
"คุณอัณณ์เป็อะไรหรือเปล่าครับ?" ภีมภูริชเปิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ร่างบางของอัญยานั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง
"คุณอัณณ์" ภีมภูริชย่อตัวลงเพื่อจับแขนอีกคน
"ฮืออออทิว ทิวอย่าทิ้งอัณณ์นะ อย่าทิ้งอัณณ์" อัญยากอดร่างหนาของภีมภูริชไว้แน่น
ภีมภูริชไม่ได้เข้าใจสถานการณ์ แต่ก็พอจะประติประต่อเื่ได้บ้าง มือหนาจึงลูบหลังปลอบคนตัวเล็ก เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้อีกคนจะยังไม่ได้สติดีจากความเมา
"ไม่เป็นะครับ" หลังจากปลอบกันอยู่ได้สักพัก ภีมภูริชจึงตัดสินใจอุ้มอีกคนหนึ่งขึ้นเตียง เพราะอัญยาดูจะร้องไห้จนเพลีย และพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อ
"ทิวว" ถึงตาคู่สวยจะหลับลงไปแล้วแต่ว่ามือเล็ก ๆ นั้นยังคงเกาะเกี่ยวภีมภูริชไว้ไม่ยอมปล่อย กลายเป็ว่าตอนนี้ ทั้งร่างหนาและร่างบางต้องนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน
ภีมภูริชเองก็เหนื่อยล้าจากงานและเื่ของคนในหัวใจมาทั้งวัน เลยตัดสินใจนอนด้วยกันกับอัญยาไปเลย ยังไงอีกคนหนึ่งก็ไม่ยอมปล่อยมือง่าย ๆ เขาเองก็เหนื่อยเกินกว่าจะสู้รบตบมือ เลยหลับไปทั้งที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวไปแบบนั้น เพราะรีบออกจากห้องน้ำตอนได้ยินเสียงอีกคนหนึ่งร้อง เลยไม่ทันได้แต่งตัวให้เรียบร้อย
"ทิววฮืออ" เสียงเล็กครางคร่ำครวญเพราะภีมภูริชพยายามจะคล้ายอ้อมกอดออก เพราะกลัวว่าอีกคนจะอึดอัดและนอนได้ไม่สบายตัว แต่ก็ต้องจนใจเพราะร่างเล็กกลับกอดภีมภูริชแน่นกว่าเดิม
สุดท้ายภีมภูริชจึงตัดสินใจกดหลี่ไฟที่หัวเตียง ก่อนที่ตาจะปิดไปพร้อม ๆ กับการกระชับอ้อมแขนเพื่อให้คนตัวเล็กนอนได้สบายใจ
ภีมภูริชอดสงสัยไม่ได้เลยว่าคนที่อัญยากำลังคิดว่าเขาเป็อยู่นั้น จะสำคัญกับคนตัวเล็กมากแค่ไหน
ติ้ง
เสียงข้อความแจ้งเตือน
ชายหนุ่มยืนอ่านข้อความที่หน้า penthouse สุดหรู
-: เดี๋ยวค่อยปล่อยทีเดียว ห้ามให้รูปพวกนี้หลุดไปที่อื่น
-: นี้เงินค่าจ้าง
-: หวังว่าจะได้ทำงานร่วมกันอีก
ชายลึกลับเพียงแต่ยิ้มที่มุมปากหลังจากอ่านข้อความพวกนั้นจบ ก่อนจะขับมอไซค์ยี่ห้อดังออกไปจากหน้า Penthouse
ปริบ ๆ
ดวงตาคู่สวยตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงเพราะสีเพดานที่ไม่คุ้นตา แสงที่สว่างจ้าเกินไป และวิวรอบ ๆ ที่พยายามมองไปแล้วก็ดูแปลกที่แปลกตา ก่อนจะพยายามนึกว่าก่อนหน้านี้ตัวเองไปทำอะไรที่ไหนมา อัญยาก็หันไปมองข้าง ๆ ดูเหมือนว่าจะมีอะไรที่ต้องใมากกว่าตอนแรก คือคนข้างกายที่อัญยานอนเอาหัวซุกแผ่นอกเปื่อยเปล่าอยู่ตอนนี้
"กรี้ดดดดดดด ?!" อัญญาที่ใสุดขีดจนเผลอถีบอีกคนหนึ่งลงไปกองอยู่กับพื้น และก็ต้องส่งเสียงกรี๊ดอีกครั้งเพราะผ้าขนหนูที่มันควรจะอยู่กับร่างหนาดันหลุดออกไปอีกทาง ทำให้อัญยาได้เห็นในสิ่งที่ไม่จะควรเห็น
"นี่คุณคุณจะทำอะไรน่ะออกไปนะ?"
"ออกไป" อัญญารีบคว้าหมอนที่ใกล้ตัวที่สุดขว้างไปที่ร่างของภีมภูริช
"ใจเย็น ๆ ก่อนได้มั้ยครับใจเย็นก่อนผมอธิบายได้" ภีมภูริชพยายามจะอธิบาย
"อะไรจะให้ใจเย็นอะไรอีก ? คุณอยู่ในสภาพแบบนั้นแล้วผมมาอยู่ที่นี่คุณจะให้ผมใจเย็นอะไร" อัญยาตีโพยตีพาย แต่คนตัวเล็กก็ไม่รู้จะทำยังไงจึงตัดสินใจลุกขึ้น
"เดี๋ยวคนฟังผมก่อนได้ไหม" ภีมภูริชยังอยากอธิบายให้อีกคนเข้าใจ เพราะถ้าปล่อยไปแบบนี้ ก็คงจะไม่ดีต่อหน้าที่การงานแน่ ๆ
"อะไรจะให้ฟังอะไรอีกต้องฟังอะไรอีก" อัญยายังคงปฏิเสธ แต่ก็หาทางออกจากห้องนี้ไม่ได้ เพราะคนตรงหน้าขวางทางประตูอยู่
หรือว่าจะออกทางหน้าต่างดี
" ผมไม่ได้จะทำอะไรคุณ" ภีมภูริชที่เห็นว่าอัญยามองไปทางหน้าต่างก็รีบลุกขึ้นเพื่ออีกคนดักไว้ก่อน ไม่งั้นทุกอย่างได้ยุ่งยากกว่าเดิมแน่
"ผมไม่ได้จะทำอะไร"
"หยุด อย่าเข้ามา"
"คุณผมไม่ได้จะ—"
"คุณได้มองตัวเองก่อนที่จะพูดไหม?" คนตัวเล็กกว่าส่งสายตามองไปข้างล่างเป็เชิงตักเตือน
ทันที่ที่ภีมภูริชหันลงไปมองตามความปวดร้าวตามที่เดินทางมาถึงส่วนกลางลำตัว พอเห็นต้นเหตุ ภีมภูริชจึงรีบหาผ้าขนหนูขึ้นมาห่มตัวเอง
บ้าจริงทำไมต้องมาเอาตอนนี้ด้วย ภีมภูริชได้แต่กัดฟันเพราะความอาย และทนกัดฟันเพราะความปวดหนึบที่หน้าขา
"แล้วคุณจะให้ผมชื่ออะไรอีก ในเมื่อมันใหญ่ขึ้นมาขนาดนั้น?" อัญยารีบแย่งพูด ถึงจะมีเหมือนกัน แต่ความแตกต่างก็เห็นได้อย่างชัดเจน ตอนที่พูดอัญยาก็พยายามเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น
"มันก็แค่ความรู้สึกในตอนเช้า ๆ คุณไม่เคยเป็หรือยังไง?" ภีมภูริชพยายามแก้ตัว
อัญยาไม่ได้ฟัง เพราะมัวแต่มองหาทางออก
"แต่ผมไม่ได้จะทำอะไรคุณจริง ๆไม่เชื่อคุณก็สำรวจตัวเองดูสิ"
"ถ้าผมทำจริง ๆ คุณไม่ยืนแต่งตัวเรียบร้อยแบบนั้นหรอก เผลอ ๆ คุณอาจจะยื่นเองไม่ไหวด้วยซ้ำ"
"โอ้ย" อัญยาขวางหมอนใบใกล้มือที่สุดใส่คนที่สูงกว่า ก่อนจะรีบวิ่งออกไปทางหน้าประตู
แต่ก็ไม่ทัน
เพราะมือเล็กโดนข้อมือหนากระซากเอาไว้ได้ก่อน แต่อัญยาก็ไม่ยอม ขืนตัวกันไปมาสุดท้าย
ภีมภูริชก็ต้องอุ้มร่างเล็กเหวี่ยงไปบนเตียง
ก่อนจะขึ้นคล่อมและล็อกแขนทั้งสองข้าง
"ฟังไม่งั้นผมกัดคุณจริงด้วย" เพราะไม่รู้ว่าจะขู่อีกคนว่าอะไร ภีมภูริชเลยพูดไปส่ง ๆ
"ไม่ฟังเว้ย ๆๆ ช่วยด้วย ๆๆ"
"คุณอัณณ์!"
ตุบ
หัวกลมเล็กกระแทกใส่คิ้วหนาของคน้า และสุดท้ายทุกอย่างก็หยุดนิ่ง
หยุดนิ่ง
เพราะเืสีแดงที่หยดไหลลงมาตามแนวคิ้ว
Tbc
48K
