[จบแล้ว] ยอดดวงใจคุณชายนักรบ

กู้เฉิงเซียวใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของหลินเฉี่ยนไว้เพื่อให้จูบเธอได้อย่างลึกซึ้งมากขึ้น

ไม่มีใครรู้ว่าเขาทนรอเวลากลับบ้านแทบจะไม่ไหว แม้แต่ตอนที่เขารับรางวัลจากผู้บังคับบัญชาซึ่งเป็นช่วงเวลาศักดิ์สิทธิ์อันแสนรุ่งโรจน์และทรงเกียรติ เขาก็ยังนึกถึงใบหน้าน่ารักและท่าทางขี้เล่นแสนเจ้าเล่ห์ของเธออยู่ตลอดเวลา 

บางทีมันอาจจะเป็นจริงอย่างที่เขาว่ากันว่า...ถ้าหากมีความรัก ความรักมักจะคอยบดบังสิ่งอื่นๆ ไปจากสายตาเรา 

มันไม่ใช่ปัญหาที่ใครจะมองไม่เห็นข้อดีของเธอ จะไม่ชอบเธอ หรือบอกว่าเธอหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ เพราะสำหรับเขาแล้วเธอสวยมาก สวยจนคืนนั้นเขาไม่อาจยับยั้งชั่งใจตัวเองไม่ให้ทำเรื่องไม่สมควรกับเธอได้

และตอนนี้ ผู้หญิงที่เขาชอบก็อยู่ต่อหน้าเขาแล้ว หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เวลานี้จิตใต้สำนึกของเขากำลังเรียกร้อง...เขากำลังต้องการเธอ...ตามสัญชาตญาณของผู้ชาย

กู้เฉิงเซียวถอดหมวกออกด้วยมือข้างที่ว่างก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าออกแล้วบรรจงวางหมวกลงไปอย่างนุ่มนวลโดยที่มืออีกข้างยังคงโอบกอดหญิงสาวและปากก็ยังนัวเนียอยู่กับริมฝีปากของคนตัวเล็กอยู่ 

ในระหว่างการจุมพิตอันดูดดื่ม คนร่างสูงก็พูดประชิดปากอิ่มด้วยน้ำเสียงเร่าร้อน “ฉันไม่สนหรอกนะว่าก่อนหน้านี้เธอจะมีใครในใจ เพราะฉันจะจับมันโยนออกไปให้เร็วที่สุด” สิ้นเสียงประกาศคำประกาศิตนั้น เขาก็ก้มลงดูดริมฝีปากเล็กแรงๆ ครั้งหนึ่งอย่างหมั่นเขี้ยว และเพื่อเป็นการย้ำเตือนคำพูด “ในหัวใจเธอจะต้องมีเพียงแค่ฉัน”

-- ทั้งการจูบและท่าทางของเขาในเวลานี้ทำให้หลินเฉี่ยนได้รับบทเรียนใหม่ในชีวิตของเธอ --

หลินเฉี่ยนไม่เคยเจอผู้ชายแบบกู้เฉิงเซียวมาก่อน เขาไม่สนใจเลยว่าเธอจะดื้อรั้นหรือด่าทอเขาแค่ไหน เขายังคงอดทนกับคนอย่างเธอและมีวิธีทำให้เธอยอมจำนนต่อเขา เขาไม่ใช้วิธีทั่วๆ ไป ที่เปล่าประโยชน์ในการทำให้เธอยอม แต่เลือกใช้วิธีในแบบของตัวเองที่ทำให้ในที่สุดเธอก็ต้องยอมเขา

ทุกวันนี้เหมือนเธอจะมีอิสระ แต่แท้จริงแล้วตัวเธอได้ถูกตีตราและติดป้ายด้วยกาวตราช้างไว้แล้วว่า: ผู้หญิงของเขา เธอเหมือนกับทรัพย์สินส่วนตัว และเขาจะไม่ยอมให้เธอปันใจให้ใครทั้งนั้น

หลินเฉี่ยนยังคงอยู่ในอ้อมกอดของกู้เฉิงเซียว ร่างกายของเธออ่อนยวบไร้ซึ่งแรงที่จะต้านทานเขา เธอกำลังไม่ต่างจากลูกแมวตัวน้อยๆ ในอุ้งมือเจ้าของ

ตอนเธออยู่ในบ้านตระกูลหลิน เธอยอมเสียเปรียบ ยอมอดทนเป็นฝ่ายถูกกลั่นแกล้ง แต่เมื่อเธออยู่ข้างนอก อยู่ในโรงเรียน เธอจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเอาเปรียบเธอได้และเธอก็จะไม่ปล่อยให้เพื่อนของเธอถูกใครเอาเปรียบด้วยเช่นกัน ถึงแม้ว่าในสถานการณ์นั้นเธอจะต้องเผชิญหน้ากับเพศตรงข้ามที่แข็งแรงกว่ามากก็ตาม

เธอไม่กลัวความผิด ไม่เคยสนใจกฎระเบียบ  ไม่เคยกลัวการมีเรื่องชกต่อย และไม่กลัวด้วยว่าเรื่องเหล่านั้นจะบานปลายจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โตแค่ไหน ดังนั้นเธอจึงมักใช้กำลังแทนการใช้ปากแก้ปัญหาเสมอ

สิ่งที่จะช่วยเธอได้คือหมัดของเธอเอง ใครหมัดหนักกว่าคนนั้นแหละคือบอส

อันที่จริงก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่เกรงกลัวคุณชายเฉี่ยนอย่างเธอ

หลายคนที่รู้จักฉายา “คุณชายเฉี่ยน” ต่างก็ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเธอ มีเพียงแค่ ‘อันธพาลตัวเป้ง’ ที่มีทั้งอิทธิพล อำนาจและเงินทองคอยหนุนหลัง...ซึ่งบางทีอาจจะรวมถึงมีสมองโง่ๆ อย่างวางหยางเท่านั้นถึงจะกล้ามายุ่งกับเธอ

โดยส่วนใหญ่แล้วเด็กสาวอายุยี่สิบทั่วๆ ไปก็จะให้ความสนใจและกระตือรือร้นในเรื่องของความรักค่อนข้างมาก เธอเองก็เคยวาดฝันถึงผู้ชายในสเปคของตัวเองเอาไว้เหมือนกัน

ผู้ชายคนนั้น คนที่เธอชอบจะต้องกล้าหาญ มีความรับผิดชอบและองอาจสมเป็นลูกผู้ชายตัวจริงเท่านั้น

คนอ่อนหัด ปอดแหก ที่ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าหาเธอก่อนแน่นอนว่าไม่อยู่ในความสนใจของเธออยู่แล้ว ส่วนคนที่กล้าเข้าหาแต่เป็นพวกนักเลงหัวไม้เธอก็ไม่เอาเหมือนกัน ด้วยเหตุนี้ทำให้ที่ผ่านมายังไม่เคยมี ‘ผู้ชายคนนั้น’ ที่หลินเฉี่ยนต้องตาเลยสักคน

แต่กู้เฉิงเซียวเหนือกว่าชายในฝัน เขาคือ ‘ผู้ชายคนนั้น’ ที่สวรรค์ส่งลงมาจุติแล้วยังทั้งแจกทั้งแถมแบบไม่กลัวขาดทุนย่อยยับ หมัดของเขาหนักกว่าเธอ อารมณ์ของเขารุนแรงกว่าเธอ แถมวิธีการจัดการเธอก็ยังเหนือชั้นจนเธอไม่สามารถหลอกตัวเองได้ว่าเธอไม่ได้ยอมรับเขา ‘อ่า...ยอม...ยอมหมดแล้วจ้า’

หลังจากเห็นหลินเฉี่ยนเอาแต่เหม่อเลยนิ่งๆ ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ตอบต่อเขาเป็นเวลานาน กู้เฉิงเซียวก็เริ่มรู้สึกขุ่นเคือง เขาเหมือนราชสีห์พิโรธ จู่ๆ เขาก็จับรวบแขนทั้งสองข้างของสาวน้อยแนบชิดลำตัว ก่อนจะกดร่างเล็กๆ ให้ติดกับประตูตู้ด้านหลังพร้อมกับออกแรงดันตัวเธอให้ลอยขึ้นจากพื้น เขายกตัวเธอขึ้นได้อย่างสบายๆ โดยอาศัยเพียงประตูตู้เสื้อผ้าบานใหญ่เป็นที่ค้ำยัน   

หลินเฉี่ยนร้องเสียงหลงในทันที หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตกใจ ทว่าถึงแม้ในเวลานี้ เท้าทั้งสองข้างจะลอยสูงจากพื้น แต่สาวน้อยกลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิดเพราะเธอรู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่มีทางทำให้เธอร่วงลงไปแน่

อย่างไรก็ตาม เพราะถูกมือใหญ่ของเขาบีบรัดตัว เธอจึงได้สติกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้น

“ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ?” ชายหนุ่มคาดคั้นเสียงดัง

“ได้ยิน” ดวงตาของเธอมีเค้าลางของความตื่นตระหนก แต่มันก็ยังเจือไว้ด้วยประกายแห่งความสุขเล็กๆ ที่ค่อนข้างชัดเจน “ฉันรู้ตัวเองดี ฉันไม่กล้าเป็นคนหลายใจหรอก”

กู้เฉิงเซียวมองดูหญิงสาวตรงหน้า ริมฝีปากเล็กๆ นั่นเป็นสีแดงระเรื่อและดูบวมช้ำขึ้นเล็กน้อย แก้มนวลขาวละเอียด ดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์ใสกระจ่าง  ผมซอยสั้นไม่เป็นทรงของเธอเริ่มยาวบ้างแล้ว และส่วนของผมหน้าก็ยาวลงมาบดบังคิ้วได้รูปไปจนมิด ความซุกซนของเธอแม้จะไม่ใช่ความงดงามตามแบบฉบับผู้หญิงอย่างที่หญิงสาวทั่วๆ ไปมี แต่มันกลับเป็นความงามที่มีเสน่ห์ในตัวเองที่ซึ่งผสมกลิ่นอายของความห้าว..หรือจะเรียกว่าทอมบอยก็ว่าได้...และกู้เฉิงเซียวก็รู้สึกว่าเขาชื่นชอบความงดงามแบบนี้ ความงามจากภายในที่ไม่ได้เสริมแต่ง ความงามจากธรรมชาติ สาวน้อยงดงามจากความห้าวหาญและซื่อตรงของเธอ

นายทหารหนุ่มยังคงไม่วางร่างภรรยาตัวน้อยของเขาลงกับพื้น แต่กลับตัวยกเธอให้สูงขึ้นอีกจนใบหน้าเล็กๆ อยู่สูงเท่าระดับสายตาเขาก่อนที่จะแนบริมฝีปากกดจูบเธออีกครั้ง...อีกครั้ง….และอีกครั้ง...

หลินเฉี่ยนรู้สึกว่า วิธีการรังแกเธอของคนตัวโตในครั้งนี้ทรงพลังมาก..มันมากเสียจนทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งจนแทบหลุดออกจากอก

สาวน้อยหลงมึนเมาอยู่ในพายุจุมพิตอันแสนหวาน ความหวาบหวามทำให้สติของเธอเดี๋ยวเลือนรางเดี๋ยวขาดหาย เมื่อรู้ตัวชัดๆ อีกทีหลินเฉี่ยนก็พบว่าร่างของตัวเองถูกกดลงบนเตียงใหญ่ ด้วยความตกใจธอจึงหลุดโพล่งออกมาเสียงดังลั่น “เห้ย! คิดจะทำอะไรข้าวะ? ”

กู้เฉิงเซียวใช้มือใหญ่ตบเข้าที่แก้มของเธอเบาๆ “ข้าเข้ออะไรของเธอ เป็นผู้หญิงยิงเรือ เอาแต่พูด ‘ข้าๆๆ’ มันเหมาะสมที่ไหนกัน?!”

“ช่วยไม่ได้ก็มันติดปากนี่”

“คงจะถึงเวลาที่ฉันต้องทำให้เธอเข้าใจใหม่ได้แล้วว่าคนที่ควรจะใช้คำว่า ‘ข้า’ น่ะ คือใครกันแน่!”

ที่นี่ก็เหมือนอาณาจักรของเขา กู้เฉิงเซียวสามารถ ‘ทำอะไรบ้าๆ’ ได้ตามที่เขาต้องการ พูดจบคนร่างสูงก็ใช้มือข้างเดียวของเขาปลดเข็มขัดออกจากร่างอย่างคล่องแคล่ว....ภายในไม่กี่วินาทีเท่านั้นเข็มขัดอันใหญ่ก็หลุดออกไปจากร่างกำยำเรียบร้อยแล้ว

หลินเฉี่ยนเห็นเช่นนั้นก็อยากจะบอกกับเขาเหลือเกินว่า ‘ช่วยเดินไปดึงม่านปิดให้ก่อนได้ไหม...นี่มันกลางวันแสกๆ ถึงจะห้าวแค่ไหนเธอเองก็อายเป้นนนนน’ แต่ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรเขาก็ปิดปากเล็กๆ ด้วยปากของเขาอีกครั้ง ไม่มีโอกาสให้สาวห้าวได้ส่งเสียงพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว

และ...ถัดจากนั้นเพียงไม่ถึงนาทีก็กลายเป็นร่างกายเล็กๆ ของเธอที่ถูกลอกคราบออกจนหมด ร่างงดงามเปลือยเปล่าถูกกดอยู่ใต้ร่างกายกำยำใหญ่โตที่ยัง...มีเสื้อผ้าอยู่เกือบครบ  มีเพียงแค่เข็มขัดเส้นใหญ่พร้อมกับปืนพกเท่านั้นที่ถูกถอดเก็บไว้ เสื้อผ้าชิ้นอื่นๆ ของเขายังอยู่ดี

เมื่อการจูบอันแสนเร่าร้อนเริ่มชะลอความหวาบหวามลง ในที่สุดหลินเฉี่ยนก็ได้พักหายใจหายคอบ้าง เธอรีบกระซิบ “ทำไมนายไม่ถอดเสื้อผ้าออกอ่ะ? ไม่ยุติธรรมเลย!”

กู้เฉิงเซียวชะงักไปก่อนที่จะยิ้มออกมา “ดูเหมือนว่าภรรยาจะร้อนใจมากกว่าสามีอีกนะ”

“…….” ‘ชะอุ่ย...ถูกจับได้...นายดูออกด้วยเหรอ?...แหะๆ’

กู้เฉิงเซียวใช้มือข้างหนึ่งยึดตัวสาวน้อยไว้ พร้อมกับใช้มืออีกข้างแกะกระดุมเสื้อของตัวเอง 

ทว่าในขณะที่กำลังปลดกระดุมเม็ดที่สอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น มันดังขึ้นพร้อมกับการสั่นอย่างบ้าคลั่ง และนั่นก็ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาชะงักค้างไปในทันที...ก่อนที่จะเริ่มมืดมนลงอย่างน่ากลัว

เสียงเรียกเข้านี้เป็นเสียงเรียกเข้าที่เขาตั้งเอาไว้เป็นพิเศษสำหรับงานทางทหาร และเมื่อใดก็ตามที่เสียงเรียกเข้านี้ดังขึ้น ส่วนมากปลายสายมักจะเป็นเรื่องสำคัญเสมอ

แน่นอนว่านายทหารผู้เคร่งครัดในหน้าที่การงานอย่างเขาย่อมไม่กล้าชักช้าอิดออดกับเรื่องงาน เขาหันมาทำเสียง ‘ชู่ว’ เพื่อบอกให้หลินเฉี่ยนเงียบเสียงไว้ก่อนที่เขาจะปรับอารมณ์ตัวเองแล้วกดรับสาย

“ฮัลโหล?”

กู้เฉิงเซียวนิ่งฟังเสียงจากปลายโดยไม่พูดอะไร ยิ่งได้ฟังใบหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งเครียดและจริงจังมากขึ้น หลังจากฟังจบ เขาก็ตอบกลับสั้นๆ อย่างฉับไว “จะแจ้งให้ทราบทันที และผมจะเปิดการประชุมฉุกเฉินให้เร็วที่สุด”

หลังจากวางสาย นายทหารหนุ่มก็ลุกออกจากตัวของหลินเฉี่ยน เขาหยิบเข็มขัดมาพันรัดรอบเอวอย่างรวดเร็วแล้วแตะสำรวจดูปืนที่เหน็บไว้อย่างเคยชิน

“นายจะไปไหน?” หลินเฉี่ยนมองตาปริบๆ พร้อมเอ่ยถามอย่างงุนงง ‘อ่า….เฮ้….น่ะ เน้ ยังมีเรื่องอะไรที่ใหญ่กว่าเรื่องตรงหน้านี้อีกเหรอ? ยังมีเรื่องที่ด่วนกว่าเรื่องตอนนี้อีกรึ?’

กู้เฉิงเซียวกลับมาเงียบขรึมเหมือนอย่างเคยอีกครั้ง สีหน้าของเขาในเวลานี้เต็มไปด้วยความนิ่งสงบราวกับว่าเรื่อง ‘อะไรบ้าๆ’ ที่หวาบหวิวๆ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หลังจากคว้าหมวกมาถือไว้เขาก็รีบสาวเท้าเร็วๆ ไปที่ประตู  พร้อมกันนั้นก็พูดกับคนบนเตียงโดยไม่หันมามองว่า “ที่กองทัพมีเรื่องด่วน ฉันต้องรีบไปตอนนี้เลย”

“ห๊ะ? แล้วนายจะกลับมาตอนไหน?”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” 

“…….” สาวน้อยที่ร่างกายเปลือยเปล่ารู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมา เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะทิ้งเธอไว้ในสถานการณ์เช่นนี้ “ตาบ้า กู้เฉิงเซียว ทำไมนายถึงทิ้งอะไรๆ กลางทางในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ได้เล่า?!”

กู้เฉิงเซียวที่กำลังจะเปิดประตูหยุดลงและหันกลับมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาเองก็จำใจต้องแยกจากเธอ เขาเองก็รู้สึกกระอักระอ่วนจึงพูดด้วยน้ำเสียงเป็นเชิงขออภัย  “เป็นเด็กดีแล้วรอฉันกลับมานะ”

คนร่างใหญ่พูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้น ก่อนจะเปิดประตูออกและหายลับไป ประตูปิดลง กู้เฉิงเซียวเดินจากไปแล้ว...จากไปแล้ว...ไปแล้ว....ไปแล้ว….    

“……”

หลินเฉี่ยนนั่งทำตาปริบๆ อยู่ที่เดิม ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอยังคงรู้สึกชาอยู่ ซอกคอและหน้าอกของเธอก็ยังคงเปียกชื้นอยู่ แต่กู้เฉิงเซียวกลับ….ทิ้งเธอ...ทิ้งเธอไว้แบบนี้!

ทำถึงขั้นนี้แล้วแต่เขากลับทิ้งเธอไว้กลางทาง ‘...นี่เขามีธุระด่วนจริงๆ หรือว่า...เขาจะมีปัญหาสุขภาพ? เขาจะต้องเป็นโรคหรือผิดปกติอะไรสักอย่างอยู่แน่ๆ’

หลินเฉี่ยนนอนนิ่งเนิ่นนานอยู่บนเตียงกว้างเพื่อคิดทบทวนเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมา…

.

.

.