บทที่ 7 เจาะเืของฉัน
เธอก้าวเท้าเดินไปที่ห้องผู้ป่วย เมื่อสบตากับเฉียวอันอัน สายตาคมกริบก็ถูกซ่อนไว้ เหลือเพียงความรังเกียจ
“อันอัน ถ้าพ่อเธอรู้ว่าเงินที่ประคองชีวิตเขาอยู่ แลกมาจากลูกสาวคนนี้ที่ขายเรือนร่างตัวเอง เขาคงตายไปนานแล้ว”
“ป้าฉิน พ่อฉันกำลังพักผ่อนอยู่! กรุณาลดเสียงลงด้วย!” เฉียวอันอันขมวดคิ้ว กลัวจะทำให้พ่อใ
“ช่างมันเถอะ” จินเหลียนยกกระติกน้ำร้อนในมือขึ้น พลางยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลพ่อเธออย่างดี หนึ่งวันสามีภรรยา ร้อยวันก็จะดูแลจนแก่เฒ่า”
เฉียวอันอันเงยหน้าขึ้นมองความมืดมิดนอกหน้าต่าง เธอเม้มริมฝีปาก
เธอต้องไปที่คฤหาสน์ตระกูลจิ้น สัญญาขายตัวระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเธอต้องรอ ‘ความเมตตา’ ของจิ้นเฉินที่คฤหาสน์ทุกคืน!
แต่ฉินเหลียนอยู่ที่นี่ เธอก็ไม่สบายใจเท่าไหร่ หลังออกจากห้องพักคนไข้ เธอจึงโทรหาลุงหวังให้มาช่วยดูแลพ่อ
พอมาถึงคฤหาสน์ตระกูลจิ้น เธอรีบไปอาบน้ำและมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มด้วยความกังวล รอคอยการมาของจิ้นเฉิน
เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า เมื่อเฉียวอันอันกำลังจะหลับไปแล้ว เธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงโทรศัพท์
เธอขยี้ตาแล้วหยิบโทรศัทพ์ขึ้นมา เมื่อเห็นชื่อลุงหวังบนหน้าจอ เธอก็รู้สึกตื่นเต็มที่ทันที
“สวัสดีค่ะ?”
“คุณหนู!” เสียงตื่นตระหนกดังขึ้น
เฉียวอันอันลุกขึ้นนั่งทันที มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อย เธอถามว่า “เกิดอะไรขึ้นคะ ลุงหวัง?”
“คุณหนู คุณรีบมาโรงพยาบาลเร็ว คุณท่านเกิดเื่แล้ว…”
เฉียวอันอันรู้สึกเหมือนสมองของเธอว่างเปล่า เธอรีบลุกจากเตียง สวมเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ และรีบไปที่โรงพยาบาล
นอกห้องฉุกเฉิน ลุงหวังเดินไปเดินมา เมื่อเห็นเฉียวอันอันมาถึง เขาก็เดินเข้าไปหาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษครับคุณหนู ผมดูแลคุณท่านไม่ดีพอ”
“ลุงหวัง พ่อเป็อะไรไป? เกิดอะไรขึ้น?” เพราะวิ่งมาอย่างรีบร้อน เฉียวอันอันยกมือทาบที่หน้าอกหายใจหอบ สีหน้าผิดปกติเล็กน้อย
“ตอนผมมาถึงห้องคุณท่าน ก็ไม่มีใครอยู่เลย แต่อยู่ ๆ คุณท่านก็อาเจียนเป็เื และถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดทันที”
เฉียวอันอันคิดว่าเื่นี้ต้องเกี่ยวข้องกับฉินเหลียนแน่ แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของพ่อเท่านั้น
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก หมอกู้เดินออกมาด้วยสีหน้ากังวล
เฉียวอันอันรีบเดินเข้าไปหา “หมอกู้ พ่อฉันเป็ยังไงบ้างคะ?”
“สถานการณ์ไม่ดีเลย เขา้าเื แต่มีคนไข้คลอดลูกแล้วเสียเืมากพอดี และเืสำรองในคลังก็ไม่เหลือแล้ว…”
มือของเฉียวอันอันกำแน่นขึ้น เธอเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "กรุ๊ปเืของฉันเหมือนกับพ่อ เอาเืของฉันไปได้เลย"
หมอกู้สังเกตเห็นใบหน้าซีดเซียวของเธอ จึงตะคอกใส่ “ไร้สาระ สภาพร่างกายแบบนี้ ทำแบบนี้ก็เหมือนฆ่าตัวตาย!”
“หมอกู้ ฉันตัดสินใจแล้ว” เฉียวอันอันปิดตาลง ยังไงเธอก็คงอยู่ได้ไม่นาน
ลุงหวังรีบเดินเข้ามา “คุณหนู ผมจะคิดหาทาง…”
ลุงหวังเป็หนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ว่าเฉียวอันอันป่วย เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอเสี่ยงชีวิตได้
“แต่พ่อรอไม่ได้แล้ว ยังไงฉันก็ต้องตายอยู่แล้ว ก็ควรใช้ทุกอย่างให้คุ้มค่าหน่อยสิ” เฉียวอันอันยิ้มบาง ๆ
“คุณหนู…” ลุงหวังดวงตาแดงก่ำอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อสี่ปีก่อน เธอเห็นแม่ฆ่าตัวตาย ทำให้เฉียวอันอันได้รับผลกระทบอย่างหนัก เกิดอาการกล้ามเนื้อหัวใจตาย เธอเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด แต่ก็ได้รู้ว่าตัวเองเหลือเวลาอีกแค่ห้าปีเท่านั้น
หลังจากนั้นไม่นาน พ่อของหญิงสาวก็ป่วยเป็โรคลูคีเมีย ครอบครัวที่เคยอบอุ่นและสมบูรณ์แบบจึงพังทลายลงในชั่วพริบตา
486
