หวนคืนกาลก่อน

"เสี่ยวเปาาาา แม่ถูกบิดาเ๽้ากลั่นแกล้ง" พูดแล้วก็พลางก้มหน้าแกล้งสะอื้นไห้ เสี่ยวเปาที่เห็นมารดาเดินเข้ามาก็ยิ้มให้อยู่ สักพักมารดาพูดขึ้นจึงหันไปมองบิดาที่เดินตามเข้ามา 

"ทานข้าวกันเถอะ" บิดาที่ส่ายหน้าเบาๆ ยิ้มให้เขาเดินเข้ามาลูบศีรษะน้อยๆและนั่งลงคีบอาหารให้เขากับมารดา ในขณะที่มารดายังแกล้งสะอื้นไห้อยู่ข้างๆ 

"ท่านแม่ทานเยอะๆนะขอรับ" เด็กน้อยพูดขึ้นและคีบอาหารให้มารดา 

"ขอบคุณลูกรัก" มารดาหันมายิ้มกว้างให้เขา พร้อมหยิกแก้มเขาเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว จากนั้นจึงคีบอาหารที่เขาวางให้เข้าปากและหันไปมองค้อนบิดาเลือกเมินเฉยต่ออาหารที่บิดาคีบให้ ภาพนั้นทำเอาเสี่ยวเปาอมยิ้มอยู่ผู้เดียว จากนั้นนางก็คีบอาหารให้เขา ชวนเค้าคุยโดยที่ไม่สนใจบิดาเลย จนทานอาหารเสร็จนางก็แยกไปอาบน้ำเพราะคืนนี้นางบอกจะมานอนห้องเขา 

"เ๽้าดีใจเพียงนั้นเลยรึ" เสียงบิดาเอ่ยขึ้นขณะอุ้มเขาไปส่งที่เรือนนอน เนื่องจากเฉินเทียนอี้เห็นเสี่ยวเปายิ้มไม่หุบเลยหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ 

เด็กน้อยไม่ตอบ แต่ยิ้มและพยักหน้าเบาๆ มุดหน้ากอดคอโดยวางศีรษะเล็กบนบ่ากว้าง เมื่อถึงเรือนบิดาก็ช่วยเขาอาบน้ำและนั่งรอมารดาที่ห้อง 

"เสี่ยวเปาา มารดามานอนกับเ๽้าแล้ว" เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมพลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นบิดานั่งอยู่บนตั่งข้างเตียงนางก็สะบัดหน้านางไปอีกทางและวิ่งมาหาเขาที่เตียง จากนั้นก็ห่มผ้าให้และกอดเขา 

"เสี่ยวเปาแม่ว่าเรารีบนอนกันเถอะ ฝันดีนะลูกรัก" ว่าแล้วก็จูบหน้าผากเขาและหลับตาลงอย่างรวดเร็ว 

เสี่ยวเปาจากที่ยิ้มอยู่แล้วเขาก็รวบรวมความกล้า มุดตัวเข้าหาอ้อมกอดของมารดา ที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ใกล้ชิดได้กอดมารดา แต่หลายวันมานี้มารดาดีกับเขามาก นางจูบเขากอดเขาพูดคุยกับเขามากขึ้น มันทำให้เขารู้สึกดีมากๆจนบิดายังเคยเอ่ยล้อเขาว่าลืมบิดาผู้นี้แล้วหรือ คิดแล้วเสี่ยวเปาก็ยิ้มอย่างสุขใจและหลับตาลง 

เฉินเทียนอี้มองสองภรรยาที่ไม่พูดกับเขาเมินเขา๻ั้๹แ๻่ที่โต๊ะทานข้าวจนถึงเวลาเข้านอนของเสี่ยวเปานางยังหลับทิ้งเขาอย่างอ่อนใจ ความจริงเขาไม่เห็นนางที่โต๊ะอาหารและได้สอบถามกับพ่อบ้านรู้ความว่านางจะไม่ทานข้าวเย็นร่วมด้วย แต่เมื่อหันไปหาเสี่ยวเปาพบว่าเด็กน้อยนั่งทำหน้าเศร้าอยู่ข้างๆแล้วทนไม่ไหว เดินไปตามนางมาทานด้วย แต่นางกลับไม่ยอมและยังจะหลับต่อ เขาจำต้องอุ้มนางมาที่ห้องอาหารแต่เมื่อมาถึงนางก็ฟ้องเสี่ยวเปาทันทีว่าเขารังแกนาง แต่เมื่อเห็นเสี่ยวเปากลับมายิ้มอีกครั้งเขาเลยยอมเป็๲แพะในครั้งนี้ก็ได้ เขายิ้มเบาๆที่มุมปากและเดินไปดับเทียนดึงผ้าห่มคลุมร่างสองแม่ลูกแล้วเดินจากไป 

รุ่งเช้าหลังจากตื่นนางก็อาบน้ำและเปลี่ยนชุดให้เสี่ยวเปาจากนั้นนางก็กลับเรือนไปจัดการตัวเองที่เรือนนอนเสร็จแล้ว สองแม่ลูกก็จูงมือกันเดินเข้าห้องอาหาร หลังทานเสร็จก็ไปส่งสามีขึ้นรถม้าไปทำงานที่ร้านสองแม่ลูกก็ไปยังศาลาริมน้ำเนื่องจากรอดอกไม้จากทางร้านมาส่งโดยมีเสี่ยวเปานั่งฝึกคัดอักษรอยู่ข้างๆ 

"เสี่ยวเปา เ๽้าชอบคัดอักษรขนาดนั้นเลยรึ" ลี่เซียนถามหลังจากนั้นมองเ๽้าตัวน้อยคัดอยู่นาน 

"ข้าชอบขอรับ" เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาตอบมารดา 

"ทำไมถึงชอบเล่า แม่เห็นว่าเด็กอายุเท่าเ๽้ายังวิ่งเล่นกันอยู่เลย อีกอย่างเ๽้ายังไม่ถึงวัยที่ต้องเข้าเรียนเ๽้าพึ่งสามหนาวเองนะ" ลี่เซียนสงสัยจึงถามขึ้น 

เด็กน้อยนิ่งคิดครู่หนึ่งจึงตอบมารดาไปว่า "ท่านพ่อเห็นว่าข้าไม่มีอะไรทำ ระหว่างรอท่านพ่อกลับมาจวนน่ะขอรับจึงทำหนังสือคัดอักษรให้ข้า" 

"อ่อ แล้วเ๽้าไม่ไปเล่นกับเพื่อนเล่นนอกจวนรึ" ลี่เซียนถามต่อ 

"ข้าไม่ชอบเล่นขอรับ" เด็กน้อยตอบพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย 

"งั้นรึ แล้ว.." 

"ฮูหยินน้อยเ๽้าค่ะทางร้านมาส่งดอกไม้เ๽้าค่ะ" ลี่ถิงเดินเข้ามาตรงจังหวะขณะที่ลี่เซียนกำลังจะถามเสี่ยวเปาพอดี ลี่เซียนจึงหันไปพยักหน้าและเดินตามลี่ถิงไปทิ้งให้เสี่ยวเปามองตามหลังมารดาตนจนลับสายตา...