ยอดชีวาทรราช (จบ)

บทนำ

มีคนกล่าวว่า สาย ลม แสงแดด ทุกๆสิ่งรอบตัวของเรานั้นมีเหตุผลในการคงอยู่ของมัน เช่นเดียวกับทุกเ๱ื่๵๹ราวในชีวิตของเราที่มีเหตุผลในตัวของมันเอง

มะลิษาเป็๞ช่างภาพอิสระ ชื่นชอบการเขียนบทความต่างๆประกอบภาพที่เธอถ่ายมาลงในเวปบอร์ด มือเล็กวางกระเป๋าสะพายและกล้องตัวโปรดลงบนโต๊ะกลางห้อง หลังจากที่วันนี้ออกไปตระเวนถ่ายรูปมาทั้งวัน ร่างบางเอนกายลงบนโซฟานุ่ม ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นถุงผ้าที่ใส่ของจนเต็ม หนังสือมือสองเล่มเก่าที่เธอซื้อมาจากแผงลอยข้างทางโผล่ออกมาให้เห็นรำไร มะลิษาหยิบหนังสือที่หน้าปกนั้นถลอกจนไม่เหลือเค้าโคลงเดิม เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจก็คือสภาพภายในที่ยังคงสภาพเดิมเอาไว้ได้เป็๞อย่างดี ที่มุมบนของหนังสือมีเพียงชื่อเ๹ื่๪๫ กลิ่นละไมหากแต่ไม่ปรากฏชื่อผู้เขียน

ติ๊ดๆๆ

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นที่หัวเตียง ดึงสติมะลิษาจากนวนิยายเล่มหนา

หกโมงเช้า!!

มะลิษาถอนหายใจให้กับตนเอง เธอเป็๞คนไม่ชอบทำอะไรค้างๆคาๆ ไม่ว่าจะเป็๞เ๹ื่๪๫งานหรือเ๹ื่๪๫เล็กๆอย่างเช่นการอ่านนวนิยาย หลายครั้งที่เธอเผลออ่านข้ามวันข้ามคืนเพื่อให้ถึงหน้าสุดท้ายของนวนิยาย เช่นครั้งนี้ที่เธอใช้เวลา๻ั้๫แ๻่เที่ยงวันจนฟ้าสาง แน่นอนว่าเธอคงไม่ยอมวางมันลงง่ายๆหากไม่ใช่เพราะวันนี้มีนัดสำคัญ

อีกแค่นิดเดียวเองน่าเสียดายจัง เอาเถอะบทสุดท้ายพระนางก็ต้องได้ครองรักกันเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดาของนวนิยายมิใช่หรือ

นอกจากเป็๞ผู้เขียนบทความต่างๆแล้ว มะลิษายังรับงานเขียนโฆษณาให้บริษัทต่างๆอีกด้วย และวันนี้เป็๞วันนัดสรุปงานกับลูกค้านอกสถานที่

มะลิษาขับรถออกมาแต่เช้าเมื่อมาถึงที่เรือนแพหลังหนึ่งอันเป็๲ที่นัดหมาย เธอเดินเข้าไปด้านในเรือนแพที่ถูกจัดให้เป็๲ร้านกาแฟขนาดเล็ก ก่อนนั่งที่โต๊ะด้านในแล้วเอ่ยสั่งกาแฟกับขนมหวานหนึ่งชิ้น

ร้านนี้สร้างบนเรือนแพขนาดใหญ่ลอยอยู่ในแม่น้ำสายหลักของจังหวัด ยามสายลมพัดผ่านก็จะเอาความเย็นของสายน้ำเข้ามา ทำให้รู้สึกผ่อนคลายช่างเป็๞สถานที่ดีจริงๆ มะลิษาหยิบหนังสือนวนิยายกลิ่นละไมที่อ่านค้างไว้ขึ้นมาอ่านต่อเพียงแต่อ่านไปได้ไม่ถึงบทก็ต้องหยุดชะงัก

ปัง!!

“ร้านถูกเรือชน”

เสียงดังสนั่นก่อนที่เรือนแพที่เธอนั่งอยู่จะโยกคลอนไปมา ไม่นานความกลหลก็เกิดขึ้น ผู้คนต่างวิ่งหนีออกจากร้านที่เป็๲เรือนแพ มะลิษานั่งที่ด้านในหยิบของสำคัญแล้วเร่งออกจากร้านเช่นคนอื่น แต่เพราะความกลหลผู้คนไม่ทันระวังจึงชนเธอเข้า

ตู้ม!!

ความเย็นที่แผ่นหลังทำให้มะลิษารับรู้ได้ในทันทีว่าเธอถูกเบียดจนพลัดตกลงมาในแม่น้ำ ขณะที่กำลังจะแหวกว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ อยู่ดีๆหนังสือนวนิยายในมือกลับส่องแสงสีเขียวประหลาดออกมาจนเธอไม่อาจจะลืมตาได้ รอบตัวพลันมืดสนิท และคล้ายสติของเธอจะดับวูบไปอย่างไม่รู้ตัว

...................................................................................................................