เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เคนจิยังยิ้มแก้มปริดีใจอยู่เลยที่ตนสามารถหาห้องเช่าสำหรับทำเป็สถานที่ในการทำงานได้
เคนจิติดต่อไปหานีช่าเื่การนัดดูห้อง หญิงสาวไฟแรงก็ยื่นข้อเสนอให้เขาเข้าไปวันนี้เลย แน่นอนว่าคาร์ลเห็นด้วย เพราะสถานที่ในการทำงานเป็เื่เร่งด่วนที่สุดในตอนนี้
แต่แล้วในเย็นวันนั้น พอทั้งสามคนได้มาเจอกันหน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่งตามที่ได้นัดแนะเอาไว้ ทั้งคาร์ลและนีช่าต่างก็ชี้ไปทางอีกฝ่าย และทำหน้าเหยเกราวกับอยากจะอาเจียน สิ่งแรกที่ทั้งสองะโใส่กันก็คือ
"นาย!/เธอ!"
แล้วทั้งสองก็ส่งเสียงในลำคอ ไม่ต่างจากแมวที่ส่งเสียงข่มขู่กัน
เคนจิที่ยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองคนได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆ ก่อนจะเอ่ยถามว่า
"ทั้งสองคนรู้จักกันมาก่อนเหรอครับ?"
"ชิ!/เชอะ!" ทั้งสองสะบัดหน้าหนีไปคนละทาง
นีช่ากอดอกแน่นและพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งขยะแขยง
"มันเป็ความผิดพลาด ฉันไม่เคยคิดอยากจะคบกับผู้ชายประหลาดแบบนี้สักนิด"
"ใครอยากคบกับเธอ คนมาขอคบก่อนมันเธอไม่ใช่รึไง ยัยแม่มด!" คาร์ลโต้แย้ง ก่อนจะมุดไปหลบหลังเคนจิเหมือนเดิม
"ว่าไงนะ! มานี่เลย ฉันจะหักแขนนายซะ!"
นีช่าพุ่งเข้ามาเหมือนอยากจะจับคาร์ลทุ่มลงกับพื้นให้รู้แล้วรู้รอด ทำให้เคนจิต้องแยกทั้งสองออกจากกัน
"โว้!! ใจเย็น ๆ ครับ"
เคนจิที่ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าเื่มันกลายเป็แบบนี้ไปได้อย่างไร กลับต้องมาคอยห้ามปรามทั้งรุ่นพี่และเ้าของห้องเช่าไม่ให้ถลกหนังหัวกันและกัน
กว่าเขาจะควบคุมสถานการณ์ได้ก็เล่นเอาหมดพลังงานไปเกือบครึ่ง
ปัจจุบัน ทั้งสามคนเข้ามาในร้านกาแฟที่นัดหมายเอาไว้ เคนจิจำเป็ต้องจัดให้ทั้งคาร์ลและนีช่านั่งห่างกันที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะไม่เช่นนั้น พอเคนจิเผลอเดินไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวเดียว สองคนนั้นก็จะเริ่มหยุมหัวกันต่อ
...อย่างกับเด็กอนุบาลทะเลาะกันแหนะ...
เคนจิเผลอถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว เขายกอเมริกาโน่เย็นขึ้นดื่ม สายตาสอดส่องอีกสองคนที่เอาแต่เขม่นใส่กันไม่เลิก
เท่าที่พอจะสรุปเื่ความสัมพันธ์ของทั้งสองได้คร่าว ๆ ดูเหมือนว่าทั้งคาร์ลและนีช่าจะเคยคบหากันมาก่อน โดยที่ฝ่ายที่เริ่มขอคบก่อนคือนีช่า จากนั้นทั้งสองก็คบกันได้ไม่ถึง 24 ชั่วโมงก็เลิกกัน เพราะนิสัยที่เข้ากันไม่ได้
...ก็เห็นอยู่น่ะนะ...
เคนจิพอจะนึกภาพตอนที่นีช่าขอคบออก เพราะเมื่อไม่นานมานี้ เขาก็เพิ่งจะถูกนีช่าสารภาพรักแบบลวก ๆ มาเหมือนกัน ในทางกลับกัน ก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมทั้งสองถึงเลิกรากัน ไม่ใช่เพราะเข้ากันไม่ได้หรอก แต่เป็เพราะทั้งสองเหมือนกันมากเกินไป ต่างคนต่างสุดโต่งในด้านที่ต่างกัน ทำให้การอยู่ด้วยกันเป็เื่ที่ทำได้ยาก
"แล้ว...จะเอายังไงต่อครับ?" เคนจิถาม
นีช่ากอดอกเบ้ปาก คาร์ลก็ทำเช่นเดียวกัน ดูเหมือนทั้งสองต่างก็ไม่อยากทำสัญญา แต่ว่าต่างคนต่างก็มีเหตุจำเป็ที่ต้องได้รับการช่วยเหลือของกันและกัน
เคนจิเข้าใจได้ในทันทีว่าคำตอบของทั้งสองคืออะไร
"ในเมื่อจะทำสัญญาร่วมกันก็ขอให้แยกเื่ส่วนตัวกับเื่งานออกจากกันด้วยนะครับ"
"อืม/ก็ได้" ทั้งสองตอบ
หลังจากนั้นเคนจิก็จำเป็ต้องออกไปรับสายจากพี่ชาย ทำให้ทั้งสองมีโอกาสจิกกัดกันเื่ที่ทำไมอีกฝ่ายต้องมาพูดพร้อมตนเองอยู่ตลอด
เคนจิต้องเสียเวลากลับมาห้ามศึกของทั้งคู่อีก เขาเอาขาข้างหนึ่งยันท้องของคาร์ลเอาไว้ ส่วนมือทั้งสองข้างก็ดันหัวของนีช่าไว้ป้องกันไม่ให้แม่เหล็กดื้อด้านทั้งสองดึงดูดเข้าหากัน
สุดท้ายทั้งสามคนก็เดินทางด้วยรถโดยสารประจำทางไปยังห้องเช่าของนีช่า
ระหว่างทางเคนจิต้องนั่งคั่นกลางมนุษย์มหาประลัยทั้งสอง เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ทะเลาะกันบนรถโดยสารประจำทาง
ห้องเช่าของนีช่า เป็ห้องแถวสองชั้น ภายในกว้างขวางและปลอดโปร่ง เคนจิคิดว่าที่นี่เหมาะกับการทำเป็ศูนย์บัญชาการลับที่สุด
บริเวณชั้นล่างพวกเขาจะจัดวางโต๊ะทำงานของทั้งสองคน ส่วน้าก็ยังสามารถเอาไว้เก็บพวกหนังสือการ์ตูนและผลงานตีพิมพ์ต่าง ๆ ของคาร์ลได้อีก
"ว่าไงสนใจหรือเปล่า?" นีช่าเอ่ยถามเคนจิด้วยน้ำเสียงหวานใส
คนที่เป็ลูกค้าตัวจริงอย่างคาร์ลถึงกับกระแอมเสียงดัง ก่อนจะเดินมาคล้องแขนรุ่นน้องของตัวเอง แสดงความเป็เ้าข้าวเ้าของ
"คนเช่ามันฉันต่างหาก ถามผิดคนหรือเปล่า?"
นีช่าจิปากอย่างไม่สบอารมณ์ และบ่นพึมพำ
"ตายยากตายเย็นจริง ๆ "
"เธอว่าไงนะ!"
...เอาอีกแล้วไง...
เคนจิถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ ตอนนี้ทั้งสองคนนั้นต่างดึงแขนของเขาไปมา
"ยัยแม่มด! ปล่อยเคนจังนะ!"
คำพูดเสียมารยาทของคาร์ล ทำให้เคนจิไม่สบอารมณ์ เขาหันไปตำหนิรุ่นพี่ทันที
"รุ่นพี่ไม่ควรพูดจาแบบนั้นกับนีช่านะครับ ถึงทั้งสองจะไม่ถูกกัน แต่อย่างน้อยก็ไม่ควรเรียกเธอแบบนั้น มันดูเสียมารยาทมากเลย"
คาร์ลเหมือนจะช็อกไปหลังจากที่ถูกเคนจิต่อว่า คนตัวโตแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ขณะเดียวกันนีช่าที่หลบอยู่ข้างหลังเคนจิก็ชะเง้อมองอดีตแฟนเก่าของตัวเองเซื่องซึมเป็หมาหงอย แล้วเธอก็เอาแต่หัวเราะชอบใจ
หญิงสาวแลบลิ้นปลิ้นตาใส่คาร์ลและพูดว่า
"สมควรโดนแล้วเ้าตัวประหลาด เพราะนิสัยบ้าบอแบบนี้ไงถึงไม่มีใครอยากคบกับนาย"
ครั้งนี้เคนจิหันไปมองเขม็งนีช่าแทน เพราะสิ่งที่เธอพูดนั้นทำให้เขารู้สึกโกรธมาก ๆ
"นีช่า" เคนจิเรียก
"หืม?" หญิงสาวยังไม่รู้ว่าตัวเองได้ทำพลาดครั้งใหญ่
"รุ่นพี่ คาร์ลน่ะ ไม่ใช่ตัวประหลาดครับ"
เคนจิพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ั์ตาที่ใช้มองหญิงสาวก็ดูไม่เป็มิตรเอาเสียเลย
"ทุกคนแตกต่างกัน และการที่เขามีพฤติกรรมหรือการพูดที่ไม่เหมือนคนอื่น ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็คนประหลาด แล้วควรถูกปฏิบัติด้วยอย่างหยาบคายแบบนั้น"
"อะ..." นีช่าเองก็ช็อกไปเช่นกันเมื่อถูกดุ
"อีกอย่าง คุณก็ดูเหมือนจะอายุเท่าผม นั่นหมายความว่าเราเป็รุ่นน้องของคาร์ล อีกทั้งเขายังเป็ลูกบ้านของเธอด้วย ดังนั้นเธอไม่ควรพูดจาแบบนั้นกับเขาเลย"
"..."
"ถ้าเราจะทำสัญญาร่วมกัน ก็ควรจะทำความเข้าใจในส่วนนั้น และปฏิบัติดีต่อกันไว้เถอะครับ...ถ้าคุณไปพูดจาแบบนั้นใส่ลูกค้าคนอื่น ๆ ผมก็ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมคุณถึงหาคนเช่าห้องไม่ได้สักที"
ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจของนีช่า หญิงสาวทำปากเบะเหมือนอยากจะร้องไห้
เคนจิพ่นลมหายใจ คิดว่าตักเตือนเท่านี้ก็คงจะเพียงพอแล้ว เขาวางมือลงบนไหล่ของหญิงสาว แล้วกลับไปพูดกับเธอแบบปกติ
"จะไม่ทำแบบนั้นแล้วใช่ไหมครับ?"
หญิงสาวสูดจมูก ก่อนจะพยักหน้า "ไม่ทำแล้ว...ค่ะ"
ทำลงท้ายที่แสนสุภาพทำให้เคนจิยิ้มออก
"ขอบคุณนะครับ"
และแล้วใบหน้าของนีช่าก็กลายเป็สีแดงระเรื่อ แต่ดูเหมือนเคนจิจะไม่ทันได้สังเกตท่าทีที่เปลี่ยนไปของหญิงสาวตรงหน้า เขาเพียงหันมองไปรอบ ๆ และพูดว่า
"พาขึ้นไปดูชั้นบนหน่อยได้มั้ยครับ"
"ทะ ทางนี้ค่ะ ทางนี้" นีช่าพูดอย่างกระตือรือร้นขณะที่เดินนำไปข้างหน้า
ในระหว่างที่เคนจิและนีช่าขึ้นไปตรวจสอบสภาพห้องที่ชั้นสอง คาร์ลที่ถูกทิ้งอยู่ข้างล่างคนเดียวรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกเป็เสี่ยง ๆ
คำพูดของเคนจิ ที่พูดเพื่อเขาก่อนหน้านี้มันสลักอยู่ในใจ ดังซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวไม่หยุด
ใบหน้าแดงเรื่อเพราะความเขินอายของนีช่าก่อนหน้านี้ดูจางไปเลยเมื่อเทียบกับใบหน้าของคาร์ลในตอนนี้
เคนจิไม่มีทางรู้หรอกว่าวันนี้ เขาได้ทำการตกหัวใจของเ้าบ้านและลูกบ้านหลังนี้ไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
"รุ่นพี่! รีบขึ้นมาข้างบนเร็วเข้าครับ" เคนจิะโลงมาจากชั้นบน "ผมเจอตำแหน่งวางตู้หนังสือของรุ่นพี่แล้วครับ"
เคนจิประคองร่างกายอ่อนยวบของตัวเองเดินขึ้นบันไดไปตามเสียงของรุ่นน้อง พยายามสงบจิตสงบใจ หวังว่าเคนจิจะไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับเขานะ
4K
