ลวงแค้นแสนรัก

ปี 2018 สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย

" ตัวไม่ต้องกลัวหรอกนะ เค้าไม่ให้ตัวต้องรอถึง 2 ปีหรอก " 

ร่างสูงก้มตัวลงมามองหญิงสาวตัวเล็กที่ก้มหน้ามุ่ยๆ อยู่ตรงหน้า 

"อะไร ตัวไม่เชื่อมือเค้าหรอ เค้าไม่ไปนานขนาดนั้นหรอกน่า"

"......................"

"นี่ ยิ้มกว้างๆ ให้เค้าหน่อย ตัวก็รู้ เค้าเขาชอบรอยยิ้มของตัวมากแค่ไหน" 

"......................"

คนตัวเล็ก ยังคงก้มหน้า และเหมือนจะก้มมากกว่าเดิมเสียอีก 

"นะนัด" เสียงทุ้มเรียกคนตัวเล็กที่ไม่ยอมเงยหน้าสักที

ท่านผู้โดยสารที่จะเดินทางไปลอนดอน ด้วยสายการบิน.......กรุณา.............ด้วยค่ะ

เสียงเรียกของสายการบินดังขึ้น ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก้มมองคนตรงหน้าด้วยความรักใคร่เอ็นดู คงจะเสียใจมากสินะ ที่เขาต้องไปเรียนต่อตั้งสองปี 

"เค้าสัญญา เค้าจะห่างจากตัวจากนี้แค่ 2 ปี แล้วหลังจากนั้นเค้าจะเป็๞ของตัวตลอดไป ตัวก็รักษาสัญญาของตัวด้วยล่ะ" 

"อื้ม....ตัวไปลาพ่อกับแม่ตัวเถอะ" เสียงคนตัวเล็กอ้อมแอ้มตอบเบาๆ อนรรคหันไปหาพ่อกับแม่ที่ยืนรอเขาห่างออกไปข้างหลังเล็กน้อย 

"โชคดีนะไอ้เสือ" พ่อเค้ากล่าวยิ้มๆ 

"แม่ส่งของตามไปให้แล้วนะ ขาดเหลืออะไร ณัทค่อยบอกแม่อีกทีนะ"

"ขอบคุณครับ" ชายหนุ่มหันไปจับมือคนตัวเล็ก ขึ้นมาแล้วจูงพาเดินไปตรง gate ผู้โดยสารขาออกช้าๆ

"ณัทไปก่อนนะ อย่าแงๆ คิดถึงเค้าจนกินไม่ได้นอนไม่หลับล่ะ" อยากจะดึงคนตัวเล็กมากอดอีกสักหลายๆ ที แต่เขาก็ไม่ได้ทำ ไม่ใช่ไร กลัวตัวเองจะตัดสินใจไม่ไปตะหาก ปล่อยมือเล็กนุ่มนิ่มแล้วเขาก็เดินล้วงกระเป๋าก้าวยาวๆ เดินเข้าไปใน Gate 

"................."

"เฮ้อออ............" หญิงสาวพ่นลมหายใจยาว ระบายความอึดอัดที่แบกเอาไว้ในอก 

"จบเ๹ื่๪๫สักทีสินะ"