“อะไรครับแม่”
การันต์/กัน เด็กหนุ่มวัย 19ปี รูปร่างผอมบางตัวเล็กแก้มป่องน่ารัก เขาเอ่ยถามมารดา หลังจากได้รับของขวัญวันเกิดเป็สร้อยเส้นหนึ่ง
“ของรุ่นน้องพ่อ..สุดหล่อให้กับลูกไว้ั้แ่ยังเด็กนะ”
มารดานั่งหันผักเพื่อทำอาหารเย็น เธอยกยิ้มละมุนดูมีความทรงจำบางอย่าง กับคำพูดที่เอ่ยเมื่อครู่
“หมายความว่ายังไงครับ”
การันต์ที่ได้ชื่อว่าสายมโน จินตนาการสูง เขาชอบอ่านหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นเกือบทุกแนว โดยเฉพาะเกี่ยวกับการนักสืบค้นหาความจริง จึงทำให้เขาเกิดความสงสัยในทุกๆ เื่ ถึงแม้สุดท้ายแล้วจะไม่มีอะไรและเื่นี้ก็เช่นกัน
“ฮ่าๆ ไม่มีอะไรหรอกลูก สงสัยอาธารเขาคงเอ็นดูลูกนะ”
“อาธาร..เอ่อ..แม่ครับ”
“อ้าพ่อกับน้องมาแล้ว”
การันต์ยังไม่ทันจะถามต่อ แม่ก็หันไปสนใจเสียงรถของพ่อที่กำลังเข้าบ้าน เธอจึงรีบออกไปต้อนรับ ทิ้งให้การันต์ได้แต่คิดวุ่นวายในความมโนไปกันใหญ่ ก่อนจะจ้องมองสร้อยเงินรูปแบบธรรมดา แต่โดดเด่นก็ตรงจี้ที่เขียนเป็ตัวอักษรภาษาอังกฤษ KT ติดกัน ราวกับสร้อยคู่รักที่มองให้แก่กัน
“มันต้องมีอะไรแน่ๆ”
หลังจากวัน ถัดมาอีกหนึ่งปี การันต์ก็ต้องหาที่ฝึกงาน เพราะเขาเรียนโรงแรมและการท่องเที่ยว ซึ่งก็โชคดีที่เพื่อนในกลุ่ม ครอบครัวทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมอยู่หลายคน จึงได้ส่งลูกๆ มาเรียน รวมไปถึงตัวเขา ที่พ่อทำงานเกี่ยวกับการรับจองที่พักโรงแรมด้วย
“มึงพ่อกูติดต่อโรงแรมที่เกาะได้แล้วนะ”
มินตรา เพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มเดินมาเอ่ยขึ้น ขณะที่การันต์และเพื่อนอีก 4คนนั่งพูดคุยกันอยู่ในห้องเรียน ทุกคนถึงกับั์ตาลุกแวว เพราะไม่ต้องลำบากไปหาที่ฝึกงานเอง แถมยังไปเป็กลุ่มกับเพื่อนสนิทอีก
“แต่ว่า..แต่ละโรงแรมรับเด็กฝึกงานไม่เกิน 2คน”
“อ่าว..แล้วยังไง พวกเรามีกันตั้ง 5คนนะไอ้มิน” ดิล เพื่อนชายในกลุ่มพูดขึ้นอย่างเป็กังวล
“นั่นสิ..แบบนี้เท่ากับ สองคู่ กับอีกคน ต้องอยู่คนเดียวเลยนะมิน” เป็เอก เพื่อนชายในกลุ่มอธิบายต่อ
“ก็ดิ..กูถึงมาขอความคิดเห็นจากพวกมึง แต่ไม่ต้องห่วงนะ แต่ละโรงแรมอยู่ไม่ไกลกัน แค่เวลาทำงานต้องห่างกัน” มินตราอธิบายต่อ
“ไหนกูขอดูรายละเอียดหน่อย”
การันต์รีบเอ่ยพลางยื่นมือไปรีบเอกสาร ก่อนจะดูรายละเอียดของแต่ละโรงแรม ขณะที่เพื่อนที่เหลือยังถกเถียงกันว่าใครจะจับคู่กับใคร
“กูขอเช็กรายละเอียดแป๋บนะพวกมึง”
การันต์เปิดคอมพิวเตอร์เช็กข้อมูล แต่ละโรงแรมที่มีด้วยกัน 3แห่ง จนมาสะดุดตรงที่สุดท้าย ที่รับนักศึกษาฝึกงานเพียงคนเดียว ซึ่งไม่รู้ว่าเพราะอะไรชื่อผู้บริหารมันทำให้เขาคิดถึงเื่สร้อยวันเกิดเมื่อปีก่อนขึ้นมา ประจวบกับหลายปีก่อนพ่อแม่เคยพาเขาไปทานข้าวกับเพื่อนเก่า ไม่ชัดว่าชื่อนาธาร
“นาธาร ตรีวรกา เกลล์ ผู้บริหารอายุ 37ปี” การันต์ครุ่นคิด อย่างสงสัย
“มีอะไรหรือเปล่ามึง” มินตราเอ่ยถาม
“ไม่รู้สิ..กูสนใจที่นี่”
“เดอะ วอต้า เหรอ? แต่เขารับแค่คนเดียวนะมึง” มินตราเอ่ย
“อ่าวไอ้กันมึงทิ้งกูไปอยู่คนเดียวเหรอ?” อตอมนั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น
“งั้นกูกับเอกนะ..ส่วนมึงไปกับไอ้ดิล”
มินตรารีบจับคู่ ให้เพื่อนอย่างเอาใจตัวเอง เพราะเธอสนใจเป็เอก เพื่อนในกลุ่มมาสักพักแล้ว ส่วนอตอมถึงกับทำปากยู่ เพราะเขาตัวติดกับการันต์มาั้แ่เรียนปี1 และอาศัยการันต์เื่การเรียนมาโดยตลอด
ขณะที่ดิลยกยิ้มบางๆ เขาเป็คนอะไรก็ได้ จึงไม่รู้สึกได้รับผลกระทบ เพราะอย่างเสีย เพื่อนทั้ง 5คน ก็ไปด้วยกัน และโรงแรมที่ฝึกงานก็อยู่ละแวกใกล้กัน ขนาดเดินหากันยังได้
“ว่าแต่มึงเถอะไอ้กัน มึงอยากไปที่นั่นมีอะไรหรือเปล่า หรือว่าเ้าของที่นั่น.. นี่ยังคิดทะลึ่งเื่พ่อมึงอยู่”
ดิลเอ่ยถาม เพราะรู้เื่ที่การันต์มโนมาเป็ปี จนแกล้งถามแม่เกี่ยวกับชื่อคุณอาคนนั้น และยังรู้ว่าเขาดูแลโรงแรมที่เกาะ
จนนำมาซึ่งชี้เป้าสถานที่จะไปฝึกงาน จะต้องเป็เกาะนี้เท่านั้น และเพื่อนๆ ก็ดันเห็นด้วยเื่ที่ฝึกงานเสียด้วย แต่เื่ความคิดทะลึ่งพวกเขาพยายามห้ามมาตลอด
“กู..แค่สงสัย” การันต์อธิบาย
“สงสัยแล้วยังไงวะ พ่อกับแม่ก็แต่งงานอยู่ด้วยกัน จนมีมึงกับน้องอีกสามคน และเขาก็ไม่เคยพูดถึงเื่นี้ มึงนะ มโน กูว่าเขาหมั้นมึงมากกว่าไหม?”
มินตราต่อว่า ขณะที่เพื่อนอีกสี่คนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แต่การันต์กลับแยกเขี้ยวใส่เพื่อน ด้วยความขุ่นเคืองในความเห็นแย้งจากเพื่อน
“บ้า!..พวกมึงนี่มโนหนักกว่ากูอีกนะเนี่ย!”
“ก็ใครให้มึงคิดทะลึ่ง..ว่าพ่อตัวเองจิ้นกับรุ่นน้อง ก่อนจะมาแต่งงานกับแม่ก่อนละ” อตอมต่อว่าเพิ่ม
สองเดือนต่อมา
“เดอะ วอต้า ยินดีต้อนรับจ้าน้องการันต์” ผู้จัดการส้ม ยืนกล่าวคำ ต้อนรับ ขณะที่ร่างเล็กกำลังลงจากรถตู้ของโรงแรมที่ไปรับที่สนามบิน
“ขอบคุณครับผู้จัดการ การันต์ นักศึกษาฝึกงาน ขอฝากตัวด้วยนะครับ พี่ๆ ทุกคน” การันต์โค้งตัวลงอย่างนอบน้อม ขณะที่พนักงานอีกสามคนที่ยืนข้างๆ ผู้จัดการ ต่างก็โค้งตัวตอบรับเช่นกัน
“มาจ้าน้องการันต์ เราเข้าไปเก็บของในห้องพัก แล้วค่อยมาทำความรู้จักพี่ๆ กันที่ทำงานกัน” ผู้จัดการสาววัย35ปี ส่งยิ้มหวานอย่างเป็มิตร
“ขอบคุณครับ เอ่อ เรียกผมว่ากัน ก็ได้ครับ ผู้จัดการ”
“อ่าค่ะ..งั้นเรียกพี่ว่า พี่ส้มแล้วกันนะคะ”
“ครับพี่ส้ม”
การันต์เดินเข้าโรงแรมที่จะต้องฝึกงาน พร้อมกระเป๋าใบใหญ่ เพราะเขาต้องอยู่ที่นี่ร่วมครึ่งปี เรียกได้ว่าเหมือนทำงานจริงๆ แม้แต่เงินเดือนก็ได้รับ
“เชิญจ้าน้องกัน ดีนะคุณนาธารแบ่งบ้านให้พัก ห้องพนักงานเต็มหมด”
“อ่าว..เหรอครับ เอ่อกันออกไปเช่าห้องพักข้างนอกก็ได้นะครับ”
“ไม่ได้ค่ะ มันเป็สวัสดิการของที่นี่”
“แล้ว..จะไม่เป็การรบกวนคุณ..นาธารเหรอครับ แบบ กันเกรงใจ”
“ไม่หรอกค่ะ คุณนาธารมาพักบางครั้งส่วนใหญ่ก็กลับไปพักที่บ้าน”
“ออครับ ขอบคุณครับพี่ส้ม”
หลังจากจัดข้าวของในห้องพักเสร็จ การันต์ก็เดินสำรวจ บ้านพักสไตล์ลอฟท์ อย่างคิดค้นหาคำตอบ เพราะเขาเป็แค่เด็กฝึกงาน กลับต้องมาอยู่บ้านพักเดียวกันกับผู้บริหารโรงแรม
แม้จะมีสองห้องนอนแบ่งเป็สัดส่วนชั้นล่างกับชั้นลอย แต่ส่วนกลางที่มีขนาดกว้างยังใช้ร่วมกัน ซ้ำข้าวของเครื่องใช้ดูเป็ระเบียบเรียบร้อย ประหนึ่งบ้านพักรับรอง เพื่อนเ้าของโรงแรมเสียมากกว่า จะเป็ห้องพักสำหรับเด็กฝึกงานอย่างเขา
และที่บังเอิญไปกว่านั้น คือคนที่พักบ้านนี้ชื่อ นาธาร ซึ่งเป็คนที่เขาเฝ้าจินตนาการจิ้นกับพ่อของเขามาตลอด ในที่สุดก็ได้เจอเสียที่ คงจะงดงามแม้จะเป็ร่างชาย
“หวัดดีครับลุง ผมการันต์เป็เด็กฝึกงานพึ่งมา ขอฝากตัวด้วยนะครับ”
การันต์เดินสำรวจโรงแรมเพียงลำพัง หลังจากผู้จัดการพาเดินไปแล้วรอบหนึ่ง ซึ่งในตอนนี้เวลาก็เกือบห้าโมงเย็น อากาศกำลังเย็นสบาย
แต่เมื่อเดินมายังสวนข้างโรงแรม ก็พบกับคนงานที่กำลังซ่อมท่อประปาอยู่ และการันต์แน่ใจว่าเขายังไม่เคยเจอมาก่อนหน้า ร่างเล็กจึงถือโอกาสแนะนำตัวเองทันที
“ครับ”
นาธาร ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ วัย 37 ปี ใบหน้าคมเข้มมีเคลาบางๆ ตามกรอบใบหน้า รับกับทรงผมมัดจุกข้างบนศีรษะ ทรง แมนบัน (Manbun) ดูเท่และคมเข้มมีเสน่ห์น่าค้นหา
ชายหนุ่มร่างใหญ่ พึ่งมาถึงโรงแรม และบังเอิญเดินผ่านตรงนี้ที่ท่อน้ำกำลังรั่ว เขาจึงตรวจดูท่อที่วางอยู่บนพื้นดิน ด้วยการใช้มือแหวกหญ้าที่ปกคลุมท่อออก ทำให้มือและแขนของเขาเลอะโคลนตม และเปียกน้ำที่รั่ว
จังหวะนั้นก็มีเสียงน่ารัก ที่รับกับใบหน้าได้อย่างลงตัวเอ่ยขึ้น ซึ่งเขาก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จึงได้แต่ตอบไปสั่นๆ เพราะใจมันตื่นเต้นใ
“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ เอ่อผมชื่อกัน ว่าแต่ลุงชื่ออะไรครับ”
“ไม่ครับ..ขอบคุณ” นาธารรีบก้มหน้าหลบ เพราะอีกคนดันเรียกเขาว่าลุง ถึงสองครั้ง มันช่างไม่เหมาะกับเขาเอาเสียเลย
“ไม่เป็ไรครับ มาลุงบอกแล้วกันจะให้กัน ทำยังไง?”
“ขอบคุณครับผมทำเองคุณรีบไปเถอะ เดี๋ยวโดนน้ำ”
“อ้อ..ครับ..ขอโทษครับ”
การันต์ส่งเสียงผิดหวังแต่ก็เข้าใจ ร่างเล็กทำหน้างอแก้มป่องมองคนที่ นั่งซ่อมท่ออย่างปลงใจ เพราะตนเองก็ไม่ใช่ช่าง ขืนช่วยไปก็ใช่ว่าจะดี ขาเล็กก้าวเดิน อย่างไม่คะยั้นคะยอขอช่วยให้วุ่นวาย แต่แล้วเขาก็คิดอะไรได้
“อ๊ะ!..ลุงอ้าปากครับ”
“อ๊ะ!..อื้อ~~~~”
...............................................
87K
