3
หมั้นหมายกับใครก็ไม่รู้แล้วหนึ่ง !!
“น้องเหมยลี่” เสียงเรียกที่ดังอยู่ด้านหลังทำให้เธอหันกลับไปมอง ก็พบกับผู้ชายคนหนึ่ง รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา หล่อแบบหัวใจจะวาย หล่อมาก หล่อโฮก หล่อเกินนนน...หล่ออะไรขนาดนี้ ยังกับศิลปินไอดอลแดนัที่เธอชื่นชอบ
“ได้ข่าวว่าน้องหายดีแล้ว พี่เพิ่งกลับมาจากบ้านฟู่เฉียน เลยแวะมาเยี่ยมน้องเหมยลี่” บัวในร่างของเทียนเหมยลี่ได้แต่มองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะเบิกตากว้าง หล่อ มาดแมน แฮนซัมขนาดนี้...
“หยงซานเต๋อ” เธอเรียกชื่อของอีกฝ่าย จากรูปร่างหน้าตา คนตรงหน้าคือพระเอก โอ้วแม่เ้า...หัวใจจะวาย หล่อวัวตาย ควายล้มเลยมึงเอ้ย หล่อแบบะโนน!!! พระเอกลูกรักนักเขียนจริง ๆ
แต่เดี๋ยวก่อนนะ ตั้งสิติก่อน มึงจะเคลิ้มกับรอยยิ้มที่น่ามองชวนให้หลงใหลของพระเอกไม่ได้ ห้ามเคลิ้มเด็ดขาด ได้แต่บอกกับตัวเอง ดาเมจพระเอกมันมากเกินไป มากไปจริง ๆ โชคดีที่พอจะมีภูมิคุ้มกันอยู่บ้าง...มั้งนะ!! หล่อจนเกือบจะเป็ลม
“ปกติน้องเหมยลี่ไม่เรียกชื่อพี่แบบนี้นะครับ” ไม่ต้องมามองด้วยสายตาแบบนี้ เดี๋ยวแม่จิ้มตาบอดเลย ถ้าจำไม่ผิด เมื่อเรียนจบ เทียนเหมยลี่ก็แต่งงานกับพระเอกทันที แล้วไม่นานก็ตั้งท้อง ทำให้พลาดโอกาสในการสอบเกาเข่า เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ปี 1977
“ขอโทษที พอดีฉันเพิ่งหายป่วยได้ไม่นาน ไม่รู้จะเรียกว่ายังไง ?” ถึงรู้ก็ไม่เรียกจ๊ะ หล่อแต่เลว ก็ไม่เอา อย่าไปหลงกลเด็ดขาด ก็แค่หล่อ อย่างให้ความหล่อมาทำให้ใจของเราสั่นไหว ฮึบไว้เหมยลี่ ฮึบเอาไว้บอกใจให้เข้มแข็ง ก็แค่ผู้ชายหล่อ หล่อมาก เบ้าหน้าดูดี ลูกรักนักเขียน ขนาดอยู่ในยุคที่ยากลำบากออร่ายังขนาดนี้
“พี่ซานเต๋อ น้องเหมยลี่ชอบเรียกพี่แบบนี้” เธอพยักหน้ารับ แต่ก็ไม่ได้เรียกออกไป
“จริงสิ พี่เก็บผลไม้มาฝาก” เหมยลี่มองคนหล่อส่งแอปเปิลสองลูก ผู้ชายหล่อให้ของเื่อะไรจะปฏิเสธ เธอรับแอปเปิลจากอีกฝ่าย
“น้องเป็อะไรหรือเปล่า ไม่ดีใจหรือที่ได้เจอพี่” ก็ไม่ได้อยากเจอสักหน่อย เธอไม่ใช่คนเดิมแล้ว ไม่ได้รักปักอกปักใจแค่เขาคนเดียว ถึงจะหล่อมากแต่ขอผ่าน...
“ฉันเพิ่งหายป่วย พี่ซานเต๋อน่าจะรู้มาจากแม่แล้วว่าฉันจำอะไรไม่ค่อยได้” ขอเอาเื่นี้มาเป็ข้ออ้างหน่อยก็แล้วกัน
“น้องเหมยลี่จะบอกว่าจำเื่ของเราไม่ได้เหรอครับ” ท่าทีร้อนรนของคนหล่อตรงหน้าเอ่ยถาม แววตาที่ทอดมองเต็มไปด้วยความห่วงใย
หยงซานเต๋อ อายุ 19 ปี เขาเรียนจบชั้นมัธยมปลายแล้ว ตอนนี้ช่วยครอบครัวทำงานที่แปลงนาในหมู่บ้านฟู่เฉียน
“ฉันจำได้ว่าพี่ซานเต๋อคือพี่ชายข้างบ้าน เป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่เด็ก ๆ” นอกนั้นเธอไม่อยากจะจำ เพราะเธอไม่ใช่นางเอกที่แสนดีรักปักใจเพียงแค่พระเอกไง หมู่บ้านที่เธออยู่มันอยู่ในตัวอำเภอ พระเอกเลยต้องไปทำงานแลกแต้มที่หมู่บ้านใกล้ ๆ ที่ห่างออกไปราว ๆ 6 กิโลเมตร
“แล้วเื่ของเราละครับ”
“เื่อะไรคะ” เธอตีหน้าซื่อถามออกไป กะพริบตาปริบ ๆ จ้องมองใบหน้าหล่อ ๆ ด้วยแววตาใสซื่อ ระหว่างเหมยลี่คนนี้กับคนตรงหน้าไม่มีเื่อะไรให้จดจำ บอกเลยว่าเธอไม่คิดจะชายตาแลพระเอก แลนิดหนึ่งก็ได้เพราะว่าเขาหล่อแล้วก็ดูดีมาก มองเพลิน ถ้ามีมือถือจะถ่ายรูปไปหวีดในทวิตเตอร์
แววตาว่างเปล่าของหญิงสาวที่สบมองมา ทำให้หยงซานเต๋อรู้สึกเ็ปในใจ แววตาว่างเปล่าและเฉยชา ไม่มีแล้วแววตาของคนที่มีใจให้กัน
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...
“ถ้าพี่ไม่มีธุระอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบเธอก็เดินเข้าบ้านทันที ไม่อยากจะพูดจาอะไรกับเขาอีก เห็นหน้าหล่อ ๆ แล้วใจมันสั่นไหว
อดคิดไมได้ว่า ถ้าเป็โลกเดิมของเธอ เขาจะต้องเป็ศิลปินไอดอลที่โด่งดังอย่างแน่นอน หล่อราวกับเทพบุตรขนาดนี้ เบ้าหน้าฟ้าประทานโดยแท้ แต่เธอก็ไม่ลืมเื่ราวในนิยาย หล่อแต่เลวก็ไม่เอา...
เธอกำลังวางแผนชีวิตของเธอ ปีนี้เป็ปี 1976 จะเกิดการเปลี่ยนแปลงผู้นำของประเทศ แล้วในปี 1977 ในเดือนมิถุนายน จะมีการเปิดสอบเกาเข่าอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้มีการสอบมา 10 ปีเต็ม ๆ เธอจะต้องเตรียมตัวสอบ แล้วเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยให้ได้
บ้านของเทียนเหมยลี่มีเนื้อที่ 1 หมู่เท่านั้น พื้นที่ล้อมด้วยกำแพงบ้านที่ทำจากไม้ไผ่ ตัวบ้านมีสามห้องนอน ห้องโถง ห้องครัว ห้องเก็บของ ห้องน้ำอย่างละหนึ่งห้อง เมื่อก่อนบ้านมีห้องนอนเพียงสองห้องเท่านั้นเมื่อน้องชายทั้งสองคนเริ่มโตขึ้น พ่อก็ต่อเติมบ้าน ทำห้องนอนเพิ่มอีกหนึ่งห้อง
ด้านข้างตัวบ้านมีแปลงผักอยู่สามแปลงเท่านั้น ส่วนด้านหลังบ้านมีต้นพลับและพุทราอยู่อย่างละสองต้น
ั้แ่มาอยู่ในร่างของเทียนเหมยลี่ นี่ก็ครบหนึ่งอาทิตย์แล้ว เธอเริ่มปรับตัวได้มากขึ้น อีกสองวันเธอก็ต้องไปโรงเรียนแล้ว
เทียนเหมยลี่ค้นพบว่ามิติร้านสะดวกซื้อของเธอมีความพิเศษอยู่ นั่นก็คือของที่เอาออกมาจะถูกเติมเต็มอีกครั้งในวันถัดไป ถึงครอบครัวของเธอจะมีข้าวกินทุกมื้อ แต่ก็ไม่ใช่อาหารที่ดีอะไร บางวันก็กินแผ่นแป้งกับน้ำซุปผักป่า ข้าวต้มไข่ที่มีน้ำมากกว่าเนื้อข้าว อาหารทุกอย่างล้วนถูกกินอย่างประหยัด
“ง่ำ ๆ ๆ ซาลาเปาใส่หมูสับไข่เค็ม”
“ไม่จริงน่า บ้านเราไม่มีเนื้อจะทำซาลาเปาไส้หมูสับไข่เค็มมาจากไหน?” หยางหลงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ พักนี้พี่สาวเป็คนทำอาหาร ทุกมื้ออาหารพวกเขาได้กินทั้งไข่ แล้วก็เต้าหูด้วย
“พี่เหมยลี่” หยางเฟยเองก็แปลกใจ นี้มันซาลาเปาไส้หมูสับเลยนะ หมูเลยแบบว่าเนื้อหมู กลิ่นหอมมากด้วย พักนี้พี่สาวมีแต่ของกินอร่อย ๆ มาให้พวกเขาสองคน
“กินสิ พี่แบ่งเอาไว้ให้พวกนายคนละสองลูก ของพ่อกับแม่พี่แบ่งเก็บเอาไว้แล้ว” เหมยลี่ไม่สนใจสีหน้าสงสัยของน้องชายทั้งสองคน มีให้กินก็กิน ๆ ไปเถอะ อย่าถามมากเพราะเธอไม่รู้จะบอกพวกเขาว่ายังไงดีเหมือนกัน
หยางหลงและหยางเฟยมองหน้ากัน ก่อนจะเอาซาลาเปาเข้าปาก รสชาติของมันอร่อยมาก มีไส้ที่ทำจากหมูแล้วก็มีไข่เค็มอยู่ด้านใน
“อื้อ อร่อยมากเลยครับ” หยางหลงบอกกับพี่สาว
“ชอบก็ดีแล้ว พี่จะทำให้พวกนายกินบ่อย ๆ” ที่จริงยังมีอีกหลายไส้เลย มิติร้านสะดวกซื้อที่ติดตัวเธอมา ของที่เอาออกมาจะถูกแทนที่เอาไว้เหมือนเดิมในวันถัดมา นั่นหมายความว่าเธอสามารถหยิบมันออกมาได้ไม่จำกัด แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวของที่มีจะหมด
“อะลองชิมนี้ดู” เหมยลี่เอาทาร์ตไข่ที่เตรียมเอาไว้มาให้กับน้องชายคนละสองอัน ดีที่ร้านสะดวกซื้อที่เธอทำงานอยู่มีเบเกอรี่ด้วย ทาร์ตไข่มีอยู่ในตู้ 10 ชิ้น เท่ากับว่าวันหนึ่งจะกินได้แค่ 10 ชั้นเท่านั้น
“อันนี้คืออะไรเหรอพี่เหมยลี่” หยางเฟยเอ่ยถาม
“มันคือทาร์ตไข่ ลองชิมดูสิ” เห็นสีหน้าของน้องชายทั้งสองคนเหมยลี่ก็อดที่จะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูไม่ได้ โตขึ้นทั้งสองคนจะต้องหน้าตาดีมาก ๆ อย่างแน่นอน
“อร่อยมากเลยครับ พี่เหมยลี่เอามาจากไหน ?” หยางหลงถามด้วยความสงสัย แล้วก็หยิบทาร์ตอีกชิ้นเข้าปาก ของหวานใช่ว่าจะหากินได้ง่าย ๆ ที่สหกรณ์ไม่มีขายอย่างแน่นอน
“หรือว่าพี่ซื้อมาจากตลาดมืด” หยางหลงเอ่ยออกมาด้วยความใ
“พี่เหมยลี่ มันอันตรายมากนะครับ” หยางเฟยบอกด้วยความเป็ห่วง ตลาดมืดเป็ที่ ๆ อันตราย พี่สาวของพวกเขาไม่ควรไปที่แบบนั้น
“ไม่ใช่ ๆ พวกนายอย่าเข้าใจผิด พี่ไม่ได้ซื้อมาจากที่นั้น” เหมยลี่รีบปฏิเสธ เธอไม่ได้ไปที่ตลาดมืดจริง ๆ เธอไม่รู้ด้วยว่าตลาดมืดมันอยู่ตรงไหน
“เอาไว้คืนนี้พี่จะเล่าให้พวกนายฟังนะ” เหมยลี่คิดทบทวนอย่างดีแล้ว น้องชายทั้งสองคนไว้ใจได้ เธอจะบอกเื่มิติพิเศษกับพวกเขา แค่เื่มิติก็พอ เวลาเอาของออกมาใช้ในบ้านจะได้สะดวกมากขึ้น
“ก็ได้ครับ” หยางหลงไม่อยากคาดคั้นพี่สาว ั้แ่ที่ถูกพี่เฉิงฮวาผลักตกน้ำ พอฟื้นขึ้นมาพี่สาวก็ดูเปลี่ยนไปมาก โดยเพราะเื่ของพี่เฉิงฮวา ถ้าเป็เมื่อก่อนพี่สาวเขาไม่มีทางบอกพ่อแม่แน่นอน
แต่เขาคิดว่าดีแล้วที่พี่สาวไม่ยอมให้พี่เฉิงฮวารังแกอีกต่อไป ดีใจที่พี่สาวของพวกเขาลุกขึ้นมาปกป้องตัวเอง โดยไม่สนใจว่าพี่เฉิงฮวาเป็ญาติ หากลุงเฟยลงไปช่วยพี่เหมยลี่ไม่ทัน พวกเขาคงเสียพี่สาวที่แสนดีไปแล้ว
“เหมยลี่ พ่อมีเื่จะคุยกับลูก” เทียนหยางบอกกับลูกสาวคนโต สีหน้าเขาดูเคร่งเครียดไม่น้อย
“ได้ค่ะพ่อ”
ทุกคนกินข้าวเย็นเสร็จก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน เหมยลี่ให้น้อง ๆ ไปรอที่ห้อง เธอคุยธุระกับพ่อเสร็จจะไปหาพวกเขาเอง
“นั่งลงสิลูก” เหมยลี่ทำตามที่แม่บอก
“ที่พ่อเรียกลูกมาคุยในวันนี้ เพราะมันเป็เื่เกี่ยวกับลูกโดยตรง ลูกก็รู้เื่หมั้นหมายกับลูกชายของพี่เจียง” เทียนอี้หยางบอกกับลูกสาว เื่นี้ลูกสาวของเขารู้อยู่แล้ว เมื่อสองอาทิตย์ก่อนพี่ชายเจียงส่งจดหมายมา เนื้อความเอ่ยถึงสัญญาที่เขาเคยให้กับอีกฝ่ายเอาไว้ เทียนอี้หยางได้รับปากตอนพี่ชายเจียง ผู้ที่มีบุญคุณช่วยชีวิตเขาและภรรยาเมื่อสิบปีก่อน
“พี่เจียงเขาเคยช่วยชีวิตพ่อเอาไว้ เมื่อ 10 ปีก่อน พ่อเลยสัญญากับพี่เจียงว่าจะยกลูกสาวให้ลูกชายของเขา พ่ออยากถามความสมัครใจของลูกด้วย แต่ตอบปัด ๆ ว่า อยากจะเรียนให้จบก่อน” เทียนอี้หยางบอกกับลูกสาว เพราะพี่เจียงเป็คนเอ่ยปากขอเขาในเื่นี้
“พ่อเลยจะถามลูกอีกครั้ง ว่าลูกเต็มใจหมั้นหมายหรือไม่ ?”
“ฉันเต็มใจค่ะพ่อ พ่อตอบจดหมายลุงเจียงได้เลยว่าฉันจะหมั้นกับลูกชายของลุงเจียง” ใครก็ได้ที่ไม่พระเอก เพราะสัญญาหมั้นหมายฉบับนี้ทำให้นางเอกรีบตัดสินใจแต่งงานกับพระเอก แทนที่จะรับหมั้นกับชายแปลกหน้าที่ไม่รู้จักและไม่มีใจให้
เทียนอี้หยางนิ่งไปเล็กน้อยเขาแปลกใจที่ลูกสาวของตัวเองยอมตกลงหมั้นหมายโดยง่าย ไม่ใช่ว่าลูกสาวคนโตมีคนในใจอยู่แล้วไม่ใช่หรือ เขาเป็พ่อจะมองไม่ออกได้ยังไงว่าลูกสาวมีใจให้ใคร
“ลูกคิดดีแล้วใช่ไหม พ่อไม่อยากบังคับลูก ถ้าลูกไม่รับหมั้นพ่อก็แค่ขอโทษที่ผิดสัญญาที่ให้ไว้ พ่อไม่อยากจะบังคับใจลูก” แม้จะรู้สึกผิดกับพี่เจียงแต่เขาก็ไม่อาจจะบังคับจิตใจลูกสาวได้
“ลูกยินดีค่ะคุณพ่อ ลูกยินดีรับหมั้นด้วยความเต็มใจ” เหมยลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เพียงแต่ว่า แค่หมั้นหมายกันเอาไว้ก่อนได้ไหม อีกสักสองปีค่อยมาพูดคุยเื่แต่งงานกัน” เธอยอมรับหมั้นแต่ก็มีเงื่อนไข ขอประวิงเวลาจนกว่าจะสอบเกาเข่าเข้ามหาวิทยาลัยได้ก่อน
เมื่อเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว การแต่งงานก็คงต้องรอให้เธอเรียนจบก่อน ตอนนี้ของแค่ประวิงเวลาไปอีกสักปีสองปีก่อน
“แม่ว่าหมั้นหมายสักหนึ่งปี แล้วค่อยแต่งดีไหม ? พวกเรายังไม่เคยเจอลูกชายของพี่เจียงเลย” อวี้หยางฟ่านบอกกับสามีและลูกสาว เื่นี้เป็เื่สำคัญของลูกสาว ยังไงก็ต้องตัดสินใจให้รอบครอบ การแต่งงานของลูกพ่อแม่มีส่วนในการตัดสินใจ
“ก็ดีเหมือนกันสองปีมันนานเกินไป”
“ไม่นานเลยค่ะคุณพ่อ หนูกับเขายังไม่เคยพบหน้ากันเลย เวลาสองปีก็ถือว่าเป็เวลาที่จะทำความรู้จักกัน” เหตุผลนี้มันพอจะฟังขึ้นไหมนะ ? แต่ไม่รู้จะเอาเหตุผลอะไรมาถ่วงเวลาแล้ว ในยุคนี้อายุ 18 ก็คือถึงวัยที่สมควรแต่งงานมีครอบครัวแล้ว แต่เธอยังไม่อยากแต่ง
“พ่อขอถามฝั่งพี่เจียงก่อน เมื่อลูกรับปากแล้ว พ่อก็ขอให้ลูกทำตามที่รับปาก พ่อจะส่งจดหมายตอบตกลงไปให้พี่เจียง แล้วค่อยคุยกันเื่หมั้นหมายอีกครั้งหนึ่ง”
“ค่ะพ่อ” ยังไงเื่นี้ก็ขัดไม่ได้ พ่อแค่ถามความยินยอมจากเธอ ไม่ได้จะทำตามที่เธอขอทุกเื่ ก็ยังดีกว่าไม่ถามความยินยอมจากเธอ แล้วจัดการทุกอย่างเอง
ตอนนี้เธอกำลังนอกบท เพราะจดหมายฉบับนี้ นางเอกคนเดิมไม่ยินยอมหมั้นหมาย แล้วทันทีที่เรียนจบ ก็ตัดสินใจแต่งงานกับพระเอก นั้นเป็เื่ที่พลาดมาก ๆ เพราะเมื่อเธอตั้งท้อง พระเอกก็ไปสอบเกาเข่า สอบติดได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย
ครั้งนี้เธอตอบรับสัญญาหมั้นหมาย แล้วประวิงเวลาการแต่งงานเพื่อที่จะได้สอบเกาเข่าเข้าเรียนในระดับชั้นมหาวิทยาลัย
จากนั้นค่อยคิดเื่แต่งงาน จะว่าไป คนที่นางเอกจะหมั้นหมายด้วยคือใครเธอก็ยังไม่รู้เลย ในหนังสือนิยายไม่ได้เขียนบอกเอาไว้ เขาแค่ตัวประกอบเล็ก ๆ ที่มีส่วนทำให้นางเอกตัดสินใจแต่งงานกับพระเอกแล้วก็จางหายไปเลย
ถามว่าคิดนานไหมถึงตอบตกลงหมั้นหมายกับชายที่ไม่รู้จัก คำตอบก็คือไม่ได้คิดอะไรเลย สำหรับเธอแล้วก็แค่หมั้นหมายเท่านั้น ไม่แน่ว่าอนาคตข้างหน้าจะจบลงด้วยการแต่งงานเสมอไป แค่ประวิงเวลาเท่านั้น
1K
![เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601485484_87723858.webp)