เมื่อหมอหลวงทั้งสิบคนมาถึงหัวหน้าหมอหลวงทำหน้าที่ตรวจชีพจรของนางแล้วก็ให้รองหัวหน้าหมอหลวงอีกสองคนตรวจเพื่อยืนยันความถูกต้อง
“เคราะห์ดีที่พระสนมได้กินยาป้องกันการแข็งตัวของเืทันเวลาพะยะค่ะมิฉะนั้นพวกกระหม่อมทุกคนคงจนด้วยเกล้า”
โจวเฟิงหันไปกล่าวขอบคุณหงซือซือ“หากมิได้เ้า เห็นทีชีวิตของมิ่งเอ๋อร์ข้าคงยื้อจากพญายมมิได้”
“กระหม่อมยินดีพะยะค่ะ”
“ฝ่าารีบรับสั่งให้ไปจับกุมคนมาดีกว่าพะยะค่ะ ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัว”ราชครูิรีบเตือน
ฮ่องเต้หันมาพยักหน้า “จริงสิ! ข้าเกือบลืมไป”
“องครักษ์จัง นำคนไปลากตัวคนทั้งตำหนักอิงฟ้ามาให้ข้าองครักษ์จงเ้านำตราประจำตัวข้าไปนำตัวฉินกงกงมาจากตำหนักจินซาน อ้อ!อย่าลืมส่งคนไปเชิญ โจวอ๋องมาด้วย”
เสี่ยวถางที่เห็นเหล่าองครักษ์มุ่งหน้ามาทางตำหนักอิงฟ้าก็รีบรุดหนีเอา ตัวรอด แม้นางจะอยากช่วยชิงฉู่แต่ยามนี้หากนางไม่รีบหนีไปเห็นทีจะไม่อาจรักษาชีวิตผู้ใดไว้ได้
เมื่อจงหลวนชุนนำตราประจำพระองค์ของฮ่องเต้ไปแสดงต่อฮองไทเฮาเพื่อขอประทานอนุญาตคุมตัวฉินกงกงไปพบฮ่องเต้สีหน้าของขันทีาุโซีดเผือด
“ฉินกงกงเ้ารีบไปเถิด ข้าเองก็จะตามไปด้วย”ฮองไทเฮาแม้จะทรงขัดเคืองแต่ก็มิอาจขัดฮ่องเต้นางจึงหวังจะไปดูว่าโจวเฟิงคิดจะทำสิ่งใด?
องครักษ์หลวงบุกเข้าไปในตำหนักอิงฟ้าควบคุมตัวเ้าของตำหนักพร้อมด้วยข้าราชบริพารทั้งหมดไปยังตำหนักลู่จิ่ว
ครั้นโจวเฟิงทอดพระเนตรเห็นถูชิงหลินก็ทรงเดือดดาลนัก
“โจรชั่ว เ้าคิดจะฆ่ามิ่งเอ๋อร์ใช่หรือไม่?”
ชิงฉู่ในคราบถูชิงหลินพอจะมีวิทยายุทธ์อยู่บ้างแต่มิได้สูงส่งเฉกเช่นนักฆ่าอย่างเสี่ยวถางเมื่อถูกดาบขององครักษ์ทาบอยู่บนบ่าชิดลำคอก็ทรุดตัวลง
“พูด! ไม่เช่นนั้นข้าจะสั่งปะาตระกูลของเ้า”สีพระพักตร์ของโจวเฟิง อึมครึมเต็มไปด้วยไอสังหาร
ชิงฉู่ตัวสั่นงันงก“หม่อมฉันทำตามคำสั่ง เพคะ”
“คนผู้ใดสั่งให้เ้าทำ?”
“นายท่านเ้าค่ะ”
โจวเฟิงได้ยินถึงกับขมวดคิ้วเดิมทีพระองค์เชื่อมั่นว่าฮองไทเฮาน่าอยู่เื้ัเหตุการณ์ทั้งหมดในเมื่อความสัมพันธ์ของนางกับฮองไทเฮาเป็ญาติกัน
ราชครูิจึงเดินออกมาค้อมศีรษะขออนุญาตเสนอแนะ“ทูลฝ่าา หม่อมฉันให้คนตามสืบแล้ว นางผู้นี้มิใช่ถูชิงหลิน แต่นางคือชิงฉู่นางสวมรอยมาเป็พระสนมถูเพื่อรอลงมือ”
ชิงฉู่ได้ยินก็เงยหน้าขวับมองชายรูปร่างสูงสง่าที่สายตาคมกริบอยู่ตรงหน้า
“ทะท่านรู้ได้อย่างไร?”
“บัดนี้คุณหนูถูตัวจริงได้หนีตามชายคนรักไปอยู่แคว้นเหลียนแล้วชิงฉู่ผู้นี้พอมีวรยุทธ์อยู่บ้าง นางกับบิดาเป็จอมยุทธ์พเนจรภายหลังบิดาเจ็บป่วยหนัก้ายากัหิมะเพื่อรักษาอาการาเ็แต่กลับถูกคนจับตัวไปพะยะค่ะ”
“หม่อมฉันถูกบังคับเพคะ”
โจวเฟิงหันมามองนางด้วยความแตกตื่นดีที่พระองค์มิได้ลุ่มหลงในรูปโฉมของนางจนผูกสัมพันธ์แน่นแฟ้นในเมื่อนางเป็โจรที่สวมรอยเข้ามาย่อมกำจัดออกไปโดยมิได้อาวรณ์
ร่างสูงองอาจของราชครูิย่างเท้ามาตรงหน้าสายตาเหี้ยมโหดนั้นสบกับชิงฉู่ทำเอานางรู้สึกหนาวะเื
“หากเ้ายังไม่สารภาพข้ามีนับพันวิธีที่ทำให้เ้ามีชีวิตอยู่มิสู้ตาย*”
พระสนมปลอมรู้ว่านั่นมิใช่เพียงคำขู่แม้แต่ฮ่องเต้ยังไม่น่ากลัวเท่ากับราชครู ิผู้นี้ “ขะ ข้ายอมสารภาพแล้ว”
เมื่อชิงฉู่ให้การซัดทอดเสี่ยวถางและองครักษ์จังก็เป็พยานว่าได้ยินเสี่ยวถางติดต่อพูดคุยกับฉินกงกงเื่ชาขันทีประจำตำหนักจินซานของฮองไทเฮาก็ร้องเสียงหลง
“ข้าถูกใส่ร้าย!”
“หุบปาก!ฉินกงกงประเดี๋ยวองครักษ์ที่ไปค้นห้องเ้ากลับมาก็จะรู้เองว่าเ้าถูกใส่ร้ายจริงหรือไม่?” ัขาวเ้าเล่ห์ยิ้มร้ายเขามิยอมให้ผู้ใดมีโอกาสตั้งตัว แอบส่งองครักษ์เงาไปดูในห้องพักของฉินกงกงทันทีเมื่อรู้ว่าในห้องนั้นยังมีชาหลงจิ่งแบบเดียวกันซ่อนอยู่ให้สัญญาณจังจิ้นเล่อเตรียมคนไปค้น
ฮองไทเฮาพระพักตร์ซีดขาวนางใที่สตรีตรงหน้ามิใช่หลานสาวที่หมายมั่นปั้นมือจะเอามาจับฮ่องเต้ให้ตกอยู่ในบ่วงรักกลับกลายเป็คนของผู้อื่นเข้ามาสวมรอย “ข้ามิได้รู้เื่ชาพิษนี่!ฉินกงกงเหตุใดเ้าจึงคิดจะฆ่านาง?”
“ทูลฮองไทเฮาเพราะฉินกงกงเองก็รับคำสั่งจากนายท่านผู้นี้อย่างไรเล่า พะยะค่ะ? หากพระสนมเฉียงสิ้นชีพในครั้งนี้กระหม่อมคาดว่าครั้งหน้าก็คงเป็พระองค์นั่นล่ะพะยะค่ะ” ราชครูิหันไปสบตากับฮองไทเฮาตรงๆ
“เสด็จแม่เคราะห์ดีที่ฝ่าาทรงรู้ตัวคนร้ายเสียก่อน ฉินกงกงอยู่กับเสด็จแม่ทุกวันหากคิดจะวางยาก็ง่ายดายยิ่ง”โจวอ๋องรีบเข้ามาประคองมารดาที่ใบหน้าซีดลงซ้ำยังดูซวนเซ
โจวเฟิงควักเอาหยกของชิงฉู่ที่เก็บไว้ออกมา“ถูชิงหลินตัวปลอมเคยลอบเข้าไปในตำหนักจินซานมาแล้วครั้งหนึ่งมีขันทีเก็บหยกนี้มาให้ข้าบางทีนางอาจจะไปคอยหาจังหวะปลงพระชนม์เสด็จแม่ก็ได้นะพะยะค่ะ”เมื่อได้ทีฮ่องเต้ก็รีบหาทางข่มขู่ให้ฮองไทเฮาหวาดกลัวศัตรูที่มองไม่เห็นตัวจนยอมสงบศึกกับพระองค์
ฮองไทเฮาปราดเข้าไปตบหน้าชิงฉู่อย่างแรง
เพี๊ยะ!
“เ้าคิดลอบสังหารอัยเจียงั้นหรือ?บังอาจมาก!”
“หม่อมฉันมิได้คิดจะสังหารพระองค์เป็นายท่านที่สั่งให้เข้าไปขโมยตรากระเรียนทองคำเพคะ”ใบหน้าที่เืออกมุมปากรีบปฏิเสธ
ฮองไทเฮาผงะที่แท้...เื่ที่นางแอบทำก็มีผู้รู้เห็นหลายคน
ฮ่องเต้ทรงหันมาทางฮองไทเฮาเลิกคิ้วขึ้นมอง
“เสด็จแม่นี่เอง...ที่คิดจะเก็บตรากระเรียนทองคำไว้ให้หม่อมฉัน”
ฮองไทเฮาทรงทิ้งร่างลงประทับบนพระเก้าอี้อย่างสิ้นแรง เื่มาถึงขั้นนี้พระนางมิอาจจะแก้ตัวได้อีกโจวอ๋องรู้สึกอับอายแทนพระมารดาเื่เลวร้ายปานนี้กลับถูกเปิดโปงต่อหน้าผู้คนเห็นทีพระนางคงมิได้ออกจากตำหนักโดยง่าย
“องครักษ์จิ้นเชิญเสด็จฮองไทเฮากลับตำหนักจินซานต่อไปพระองค์จะทรงปฏิบัติธรรมสวดมนต์ไหว้พระอยู่ในนั้นอีกหนึ่งปี”สิ้นพระดำรัสของฮ่องเต้ ฮองไทเฮาก็ทรงสิ้นสติสมประดี
โจวอ๋องรีบร้องเรียกหมอหลวงที่รีรอดูแลพระสนมเฉียงอยู่แถวนั้นให้รีบมาดูแลพระมารดาก่อนจะให้นางกำนัลช่วยกันอุ้มพระนางขึ้นเกี้ยวกลับพระตำหนัก
จงหลวนชุนรับหน้าที่ไล่ล่าเสี่ยวถางเขาเชื่อมั่นว่านางไม่มีทางจะหนีออกจากวังหลวงไปได้อย่างมากก็คงซ่อนตัวอยู่ตำหนักใดตำหนักหนึ่งหากแต่จะค้นทุกตำหนักย่อมเป็เื่ยากยิ่ง วังหลวงทั้งกว้างขวางใหญ่โตและซับซ้อนองครักษ์หนุ่มจึงได้แต่นำเื่นี้ไปปรึกษากุนซือหง
“นางจะซ่อนได้นานเพียงใดยามนี้ข่าวคงรู้ถึงหูนายท่านแล้ว เขาย่อมจะต้องหาวิธีติดต่อกับนางแน่”
“เช่นนั้นข้าต้องคอยสกัดคนที่จะหาทางติดต่อกับนาง”
“ถูกต้อง!ไม่เพียงเท่านั้น เ้าต้องคอยจับตาดูด้วยว่ายังมีคนของนายท่านหลงเหลืออยู่หรือไม่?ในเมื่อกล้าให้ชิงฉู่สวมรอยมาเป็พระสนมขั้นเฟยได้ย่อมต้องมีผู้อื่นปะปนมาด้วยเช่นกัน”
“ท่านคิดว่าพวกเขาน่าจะวางคนไว้ที่ใดบ้าง?”
“เ้าลอบตามสืบทุกคนที่เคยอยู่ตำหนักอิงฟ้าเงียบๆน่าจะพบเบาะแสใน ไม่ช้าในหมู่บ่าวเ่าั้ข้าว่าต้องมีคนของนายท่านปะปนอยู่”
************************
ไรท์แนะนำ....ติดตามอ่านเื่ราวของคุณชายจินวั่งซู่ได้ที่ ภาค 1 และภาค 2 นะคะ....
อยู่ในหลายภาคเชียวค่ะ
183
