บทที่ 4
ฉันจะไม่ยอมให้เป็แบบนี้อีกต่อไป
เจินเหยาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดหัวอย่างหนักมือข้างหนึ่งััไปที่ศีรษะพบว่าเืไหลออกมานิดหน่อยเธอเริ่มจำได้ว่าตอนที่ปวดหัวรุนแรงนั้นอาจจะล้มแล้วไปกระแทกอะไรเข้าแต่เมื่อลืมตาขึ้นมากลับต้องใอย่างมากเพราะที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลแต่กลับเป็บ้านแบบชนบทหลังหนึ่ง
เธอพยายามมองไปรอบ ๆ เพื่อทำความเข้าใจว่าตัวเองอยู่ที่ไหนบ้านหลังนี้ดูเก่าและมีสภาพทรุดโทรมมีเฟอร์นิเจอร์ไม้ที่ดูเหมือนทำเองและไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าทันสมัยใด ๆ ที่เธอคุ้นเคยเจินเหยารู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตาและเหมือนกับว่าอยู่คนละยุคสมัยอย่างไรอย่างนั้น
เสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากด้านข้างเจินเหยาหันไปมองตามเสียงนั้นพบว่าเป็เด็กผู้ชายอายุประมาณห้าขวบเด็กน้อยนั่งอยู่ข้าง ๆ และกำลังร้องไห้เสียใจแต่เมื่อเขาเห็นว่าเธอฟื้นขึ้นมาแล้วก็เปลี่ยนสีหน้าและร้องะโด้วยความดีใจ "แม่ฟื้นแล้ว ๆ!"
เด็กน้อยพุ่งเข้ามากอดเจินเหยาด้วยความรักและความห่วงใยทำให้รู้สึกอึดอัดแต่ก็อบอุ่นในเวลาเดียวกันเธอพยายามปรับตัวและหันกลับมามองเด็กน้อยที่กอดเธอแน่นน้ำตาของเขายังเปียกแก้มอยู่และแววตาก็เต็มไปด้วยความหวัง
เหตุการณืที่เกิดขึ้นทำให้เจินเหยารู้สึกสับสนและไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กน้อยถึงเรียกเธอว่าแม่และทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่แต่ความอบอุ่นจากการกอดของเด็กน้อยทำให้รู้สึกอ่อนโยนลงเธอจึงกอดเด็กน้อยกลับเพื่อปลอบโยนเขา
เวลาผ่านไปสักครู่เจินเหยาพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่รู้สึกเวียนหัวและไม่มั่นคงเด็กน้อยจึงช่วยประคองไปที่เตียง
ในขณะที่เด็กชายกำลังดูแลเธออยู่นั้นความทรงจำของเ้าของร่างเดิมก็พรั่งพรูเข้ามาในของหัวเจินเหยา ภาพต่าง ๆของชีวิตที่ผ่านมาของเว่ยเถียนเถียนเริ่มปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจนทั้งภาพความสุขในวัยเด็กที่เซี่ยงไฮ้ความรักและความอบอุ่นจากพ่อแม่ที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่แล้วความเสียใจและความทุกข์ทรมานที่พบเจอเมื่อชีวิตเปลี่ยนไปหลังการแต่งงานกับจางกวนหย่ง
ความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดคือความทรมานที่เว่ยเถียนเถียนต้องทนรับจากคนในบ้านจางความรุนแรงทางร่างกายและจิตใจที่เธอต้องเผชิญทั้งจากการถูกบังคับให้ทำงานหนักและการถูกข่มเหงเมื่อไม่สามารถให้เงินตามที่ถูกขอความทรงจำเหล่านี้ทำให้เจินเหยารู้สึกโมโหและโกรธเกรี้ยวเป็อย่างมากไม่คิดว่าคนบ้านจางจะใจร้ายทำกับเ้าของร่างถึงขนาดนี้
เจินเหยารู้สึกถึงความเ็ปที่เว่ยเถียนเถียนต้องเผชิญเธอไม่สามารถยอมรับได้ว่าคนคนหนึ่งจะต้องทนอยู่ในสภาพเช่นนี้โดยเฉพาะเมื่อเด็กชายที่น่ารักคนนี้ต้องเห็นแม่ของเขาถูกทำร้ายและต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ด้วยความคิดที่ว่าจะต้องทนอยู่ในสภาพนี้ต่อไปทำให้เจินเหยารู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้
เมื่อมั่นใจแล้วว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้จริง ๆและตอนนี้เธอก็คือเว่ยเถียนเถียนเธอคิดว่าต่อไปนี้จะไม่ยอมทนอยู่ในสภาพแบบนี้อีกแล้วจะไม่ปล่อยให้คนบ้านจางทำร้ายเธอและลูกชายอีกต่อไปต้องหาทางเปลี่ยนแปลงสถานการณ์นี้ให้ได้
เธอมองดูจางเสวียอี้ที่ยังคงนั่งอยู่ข้าง ๆเด็กน้อยที่น่ารักและกำลังอยู่ในวัยสดใสคิดว่าหากเขาอยู่ในบ้านจางต่อไปก็คงมีชีวิตที่ไม่ดีแน่ ไม่แน่อนาคตอาจจะกลายเป็คนเหลวไหลเหมือนพ่อของเขาก็ได้เพราะเธอก็ไม่แน่ใจนักว่าคนอย่างจางกวนหย่งและแม่สามีจะสั่งสอนจางเสวียอี้ได้ดี
"ลูกแม่เราจะต้องไปหาหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อขอหย่ากับพ่อของลูกแม่้าให้เรามีชีวิตที่ดีกว่านี้และแม่เชื่อว่าเราจะทำได้ ลูกเข้าใจไหม" เว่ยเถียนเถียนเรียกจางเสวียอี้มาใกล้ ๆและพูดกับเขาด้วยความอ่อนโยน
จางเสวียอี้พยักหน้าเข้าใจ ถึงแม้ว่าเขาจะยังเด็กแต่ก็รู้ว่าแม่จำเป็ต้องทำแบบนี้เพื่อชีวิตใหม่ของพวกเขาเขาจับมือแม่แน่นพร้อมส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นให้
เมื่อไปถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเว่ยเถียนเถียนได้เล่าเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กับหัวหน้าหมู่บ้านฟัง "หัวหน้าหมู่บ้านฉันถูกสามีทำร้ายอย่างหนักทั้งร่างกายและจิตใจฉันไม่สามารถทนอยู่ในสภาพนี้ได้อีกต่อไปแล้ว ฉัน้าขอหย่ากับเขาค่ะ"
"นี่มันเกินไปจริง ๆ นะทำร้ายร่างกายกันจนาเ็ขนาดนี้ เสวียอี้ลูกชายของเธอเห็นเหตุการณ์นี้หรือเปล่า" หัวหน้าหมู่บ้านมองดูแผลและรอยฟกช้ำบนร่างของเจินเหยา
"เห็นค่ะ" เว่ยเถียนเถียนตอบพร้อมกับพยักหน้าให้ลูกชาย
"พ่อทำร้ายแม่จริง ๆ ครับ ผมเห็นกับตาและพ่อก็ผลักผมด้วย" จางเสวียอี้พูดออกมาอย่างชัดเจน
หัวหน้าหมู่บ้านยินยอมที่จะพาเว่ยเถียนเถียนและลูกชายไปบ้านจางเพื่อตกลงเื่การหย่าเมื่อถึงบ้านจาง แม่กับน้องสาวของจางกวนหย่งก็เพิ่งกลับมาพอดีส่วนจางกวนหย่งก็เดินตามเข้ามา
"หัวหน้าหมู่บ้านมาที่นี่ทำไมกัน" นางหยางเจี่ยแม่ของจางกวนหย่งถาม
"เว่ยเถียนเถียนขอหย่ากับสามีของเธอเนื่องจากถูกทำร้ายจนได้รับาเ็เธอมีหลักฐานที่ชัดเจนอยู่บนร่างกายของเธอและคำยืนยันจากลูกชายของเธอเอง" หัวหน้าหมู่บ้านเริ่มพูดอย่างไม่รีรอ
จางกวนหย่งหน้าซีดและไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ทันทีแต่แม่สามีกลับไม่พอใจ "ฉันไม่ยอมให้หย่าเด็ดขาดเื่ผัวเมียทะเลาะกันมันไม่ใช่เื่ใหญ่ พวกเขาก็แค่ขัดใจกันเท่านั้นเองไม่เห็นจะมีอะไรสักหน่อย"
"มันเป็เพราะเธอไม่ฟังคำสั่งของผมผมก็แค่ลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น" จางกวนหย่งพยายามแก้ตัว
หัวหน้าหมู่บ้านไม่พอใจกับคำตอบนี้ "ลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ งั้นเหรอถ้าลงโทษแล้วทำให้คนถึงกับเืไหลและมีรอยช้ำไปทั่วร่างกายอย่างนี้นี่มันไม่ใช่เื่เล็ก ๆ น้อย ๆ เลยนะ"
"พวกคุณไม่เข้าใจเื่ในบ้านของเราถ้าเว่ยเถียนเถียนเข้ามาเป็สะใภ้ของบ้านจางแล้ว ก็ต้องยอมรับในกฎของบ้านนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องทนไป" นางหยางเจี่ยไม่ยอมแพ้
"การทำร้ายร่างกายและจิตใจของผู้อื่นไม่ใช่เื่ที่ยอมรับได้ไม่ว่ามันจะเป็กฎของบ้านใดก็ตาม" หัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างเคร่งครัด
"ผมเป็คนหาเลี้ยงครอบครัวเว่ยเถียนเถียนต้องรับผิดชอบบ้านหลังนี้ทั้งหมด ถ้าเธอไม่ทำตามคำสั่งผมบ้านนี้จะอยู่กันได้ยังไง" จางกวนหย่งพยายามเปลี่ยนเื่
หัวหน้าหมู่บ้านหันไปมองผู้คนที่เริ่มมารวมตัวเพื่อฟังการถกเถียงนี้ "ทุกคนคิดว่าอย่างไรการที่คนในบ้านจางทำร้ายร่างกายและจิตใจของเว่ยเถียนเถียนมันเกินไปหรือไม่"
"ใช่แล้ว มันเกินไปจริง ๆถ้าเขาไม่ยอมหย่าก็เอาเื่นี้ไปร้องเรียนกับทหารแดงเลยการทำร้ายร่างกายเป็เื่ที่ผิดอยู่แล้ว" ผู้คนในหมู่บ้านเริ่มพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ
อีกคนหนึ่งพูดขึ้น "ถ้าสามีทำร้ายภรรยาขนาดนี้จะให้เธอทนอยู่ต่อไปได้ยังไง มันไม่ยุติธรรมเลย"
"ถ้าเว่ยเถียนเถียนออกไปจากบ้านนี้แล้วใครจะดูแลบ้าน ใครจะดูแลลูกของเธอ นี่มันไม่ใช่เื่เล็ก ๆ น้อย ๆ นะ!" นางหยางเจี่ยยังคงไม่ยอมแพ้ยังพยายามหาข้ออ้างมาเพื่อให้เว่ยเถียนเถียนอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปซึ่งจุดประสงค์ก็ไม่ใช่เพราะอะไรเป็เพราะว่าหากเว่ยเถียนเถียนหย่าแล้วย้ายออกไปคนบ้านจางก็จะไม่มีเงินให้ใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายอีก
เว่ยเถียเถียนรู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่เพิ่มขึ้นในใจ "ถ้าฉันไม่สามารถอยู่ในบ้านนี้ได้อย่างปลอดภัยฉันก็จะพาลูกออกไปจากที่นี่และสร้างชีวิตใหม่ เราสองคนสามารถดูแลกันเองได้"
"ถ้าเว่ยเถียนเถียน้าขอหย่าและมีหลักฐานชัดเจนเช่นนี้ผมคิดว่าเราควรให้เธอมีโอกาสที่จะเริ่มชีวิตใหม่โดยไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป" หัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นอย่างหนักแน่น
ผู้คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ต่างก็เห็นด้วยและสนับสนุนให้เธอหย่าในทันทีจางกวนหย่งพยายามต่อสู้กับความจริงแต่เขาไม่มีข้อโต้แย้งที่แข็งแรงพอที่จะเปลี่ยนใจของเว่ยเถียนเถียนและหัวหน้าหมู่บ้านรวมถึงคนในหมู่บ้าน
สุดท้ายหัวหน้าหมู่บ้านตัดสินใจ "ในนามของหมู่บ้านนี้ผมขอประกาศว่าเว่ยเถียนเถียนมีสิทธิ์ขอหย่าและเริ่มชีวิตใหม่ตามที่เธอ้าจางกวนหย่งจะต้องยอมรับการตัดสินใจนี้และหย่าขาดจากเว่ยเถียนเถียนทันที"
จางกวนหย่งไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับการตัดสินใจนี้เขาเงียบและยอมรับด้วยความไม่พอใจขณะที่เว่ยเถียนเถียนและจางเสวียอี้เริ่มเตรียมตัวเพื่อออกจากบ้านจางและเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่า
762
