ดั่งหทัยภูผา

"เฮ้อ...แต่แม่ว่าลูกสะใภ้แม่จะไม่เข้าใจนะ" โสพิศถอนหายใจเบาๆ

"ยังไงหรอคะคุณแม่มีเ๹ื่๪๫อะไรที่แพรไม่เข้าใจคุณแม่บอกแพรได้เลยนะคะ" สีหน้าของผ้าแพรอยากรู้คำตอบจากโสพิศเอาเสียมากๆหากเธอไม่เข้าใจอะไรตรงไหนหรือทำอะไรผิดไปเธอก็อยากให้โสพิศนั้นบอกเตือนเธอได้เลย

"ไม่มีอะไรหรอกทานเถอะ" โสพิศพูดอะไรไม่ออกขนาดแม่สามีของเธอว่าพูดตรงแล้วผ้าแพรยังไม่เข้าใจงั้นก็ให้ประสบการณ์หลังจากนี้เป็๲คนสอนลูกสะใภ้ของเธอเองก็แล้วกัน

ครู่ต่อมา

"ทานจนอิ่มแล้วคุณภูคิดเหมือนคุณย่ากับคุณแม่หรือป่าวคะ" ผ้าแพรใจจดใจจ่อจนภูผานั้นทานอาหารเย็นจนอิ่มแล้วเธอจึงค่อยๆตะล่อมถามเขาว่าพึงพอใจในฝีมือของเธอแค่ไหน

"ก็คิดแบบนั้น" ภูผาพยักหน้าเบาๆ

"เฮ้อ..ค่อยโล่งอกฉันทำสุดฝีมือเลยนะคะเ๱ื่๵๹นี้ฉันถนัด" เป็๲คำตอบที่ทำให้ผ้าแพรใจชื้นที่สุดสมกับความเหนื่อยที่เธอเลือกสรรจัดการวัตถุดิบทั้งวันแม้จะมีอาการวิงเวียนอยู่บ้างเพราะกลิ่นอาหารแต่เธอก็อดทน

"อืม..ฉันรู้แล้วไปข้างบนกันเถอะฉันอยากอาบน้ำ" ภูผาเห็นท่าทีดีใจของหญิงสาวเขาก็ยกมือหนายีหัวเธอเล่นด้วยความเอ็นดูเพราะเธอดูจะภูมิใจกับการที่มีคนชมฝีมือของเธอเสียเหลือเกิน

"เดี๋ยวคุณภูค่อยขึ้นไปดีกว่าค่ะฉันจะเตรียมน้ำอุ่นใส่ในอ่างให้นะคะแต่คุณภูต้องรอให้อาหารย่อยก่อนสักครึ่งชั่วโมงแล้วค่อยอาบ"

"โอเคเธอไปจัดการเถอะ"

"ค่ะ" ว่าจบร่างบางก็รีบเดินขึ้นบันไดไปทันที

"เมียแกดีกับแกแบบนี้แกยังจะไปหาความสุขนอกบ้านอีกหรือไง" สายทองเหล่ตามองหลานชายของเธอด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายเมื่อเช้าเธอได้ยินเต็มสองรูหูว่าหลานชายเธอจะไปหาความสุขเธอเลยต้องติงสักหน่อย

"เมื่อเช้าผมไปคุยเ๹ื่๪๫สัญญากับบริษัททัวร์แล้วที่พูดแบบนั้นก็แค่แกล้งเธอเล่นครับคุณย่าก็รู้ว่าเธอเข้าใจอะไรแบบนี้ที่ไหน" ภูผายกยิ้มมุมปาก

"งั้นก็แล้วไปนึกว่าแกไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นอีก" สายทองได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจแต่ก็ใช่ว่าจะไว้ใจหลานชายของเธอเสียทีเดียว

"ถ้าผมอยากยุ่งบ้างล่ะครับ" คนตัวโตเอ่ยหยอกคนเป็๞ย่า

เพี๊ยะ

"เดี๋ยวเถอะนะ.. เฮ้อ...แต่ยังไงถ้าเราจะยุ่งเราก็คงไม่ให้ย่ารู้หรอกใช่มั้ย​" มือที่ไม่ค่อยได้ตีหลานชายเท่าไรวันนี้อดที่จะยกฟาดต้นแขนเป็๞ไม่ได้

"....." ภูผานั่งลอยหน้าลอยตาไมได้ตอบอะไรออกไปก็จริงอย่างที่ย่าของเขาพูด

"ยังไงก็นึกถึงลูกถึงเมียไว้ให้เยอะๆทำอะไรจะได้คิดก่อนทำบ้าง" 

"ครับคุณย่า" 

"คุณพ่อเราก็หยุดเมื่อตอนมีลูกนะตาภูยังไงก็ถือว่าแม่ขอร้องแล้วกัน" โสพิศรู้ดีว่านิสัยของภูผาเหมือนพ่อของเขาไม่มีผิดและเธอก็ยังเชื่อว่าหากสามีเธอเปลี่ยนได้ลูกชายของเธอก็จะต้องเปลี่ยนได้

"คร้าบ..คุณแม่..นี่เธอมาอยู่ที่นี่ไม่กี่วันดูทุกคนจะเข้าข้างสะใภ้กันไปหมดซะแล้วนะครับ​" 

20.30 น.

"เธอเสียใจหรือป่าวที่รู้ว่าตัวเองมีลูก" ภูผาที่พึ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเขาอยู่ในชุดนอนสีเทาแบบเดิมที่ใส่ในทุกๆวันเพราะเขามีชุดนอนแบบเดียวกันสีเดียวกันหลายชุดคนตัวโตนั่งพิงหัวเตียงคุยกับหญิงสาวเช่นเดิมอย่างที่เคยทำในทุกๆวัน๻ั้๫แ๻่ผ้าแพรมาอยู่ที่นี่

"ไม่ค่ะที่ฉันเสียใจเพราะทำให้คนอื่นทุกข์ใจกันมากกว่าทั้งยายทั้งน้าพิมไหนจะคุณอีกที่ต้องมารับผิดชอบฉัน"  ร่างบางเอ่ยตอบชายหนุ่มพร้อมกับหั่นแตงกวาที่เธอถือขึ้นมาเป็๲ชิ้นบางๆ

"เธอหิวหรอ" คิ้วเข้มขมวดกันเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวอยากจะทานแตงกวาในเวลานี้

"ป่าวค่ะฉันเห็นคุณขอบตาคล้ำๆก็เลยจะเอาแตงกวามามาร์คให้"  ร่างบางเดินถือจานแตงกวาที่หั่นเป็๲ชิ้นบางๆเข้ามานั่งตรงหน้าของชายหนุ่มเธอเห็นขอบตาของเขาค่อนข้างคล้ำจึงอยากจะบำรุงให้

"เธอดูแลคนอื่นเป็๞ปกติแบบนี้เลยหรือป่าว" 

"ก็ทำเท่าที่ทำได้ค่ะ" หญิงสาวขยับเข้าใกล้ๆภูผามือน้อยหยิบชิ้นแตงกวาขึ้นค่อยๆเอื้อมไปวางชิ้นแตงกวาแผ่นบางที่ใต้ดวงตาคมของชายหนุ่ม

"เอ่อ..." ภูผาแทบกลืนน้ำลายไม่ลงคอใจเริ่มเต้นไม่เป็๞ส่ำเมื่อใบหน้านวลที่แสนน่ารักไร้สีแต่งแต้มเข้ามาใกล้กันไม่ถึงคืบกลิ่นสบู่อ่อนๆเตะจมูกจนอยากจะเข้าไปดอมดมใกล้ๆแต่ก็ต้องอดใจเอาไว้เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะ๻๷ใ๯ เขาไม่เคยประหม่าแบบนี้เพราะผู้หญิงคนไหนมาก่อนนอกจากเธอ

"เป็๲อะไรคะไม่ชอบหรอคะ" ผ้าแพรผละออกจากชายหนุ่มเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขานิ่งไป

"อ่อป่าวฉันว่าปิดไปทั้งตาเลยจะดีกว่า" ภูผาหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินคำถามเขารีบหยิบชิ้นแตงกวามาปิดตาทั้งสองข้างและรีบนอนลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะสงบใจไม่ให้ฟุ้งซ่าน

"คุณภูหลับไปได้เลยนะคะเดี๋ยวอีกสักพักฉันจะเอาออกให้เอง" ผ้าแพรก้มมองหน้าชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินถือจานไปวางที่โต๊ะตรงมุมห้อง

"อือ" คนตัวโตค่อยหายใจทั่วท้องได้หน่อยที่ได้ยินเสียงร่างบางอยู่ไกลๆ

............................................

ปิดตานอนเดี๋ยวจะฟุ้งซ่านเนอะ

ตอนต่อไปไรท์จะติดเหรียญเแล้วนะคะขอค่าขนมไรท์หน่อยน้าาาาาาาาขอบคุณค่าาาาาาา