EP6 เจอเหตุไม่คาดคิด
ระหว่างที่คุณหนูตัวแสบกำลังเดินกลับจากการพูดคุยกับช่างตกแต่งร้านคาเฟ่ในฝันของนางท้องฟ้าเริ่มโรยแสงอ่อนๆ ของยามเย็น ทว่ายังไม่ทันได้เดินถึงบ้านดีนางก็ได้พบกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
ชายวัยกลางคนในอาภรณ์หรูหราราวกับเป็ขุนนางใหญ่ยืนเซๆ อยู่กลางตลาดก่อนที่เขาจะทรุดฮวบลงไปต่อหน้าต่อตานาง!
"ว้าย! คุณชายล้มแล้ว!" เสียงฮือฮาดังขึ้นจากผู้คนรอบข้างแต่แทนที่ใครจะพุ่งเข้าไปช่วยทุกคนกลับยืนอึ้งราวกับว่าการช่วยเหลือคนเป็ลมเป็เื่ผิดธรรมชาติ
"หลีกๆ! ข้าขอทางหน่อย!" คุณหนูตัวแสบก้าวฉับๆ เข้าไปอย่างไม่ลังเลแต่ชาวตลาดกลับมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ
"คุณหนู อย่ายุ่งเลยเ้าค่ะ ท่านยังเด็ก จะไปช่วยอะไรได้!"ป้าแม่ค้าขายขนมเปี๊ยะร้องห้าม พลางโบกมือรัวๆ
คุณหนูของเราชะงักไปนิดหนึ่งแต่แล้วก็เชิดหน้าขึ้น ยิ้มมุมปากแบบมีเลศนัย "ข้า คอนเฟิร์ม ได้เลยนะว่าถ้าไม่ช่วยตอนนี้ท่านผู้นี้อาจจะไม่ได้ลุกขึ้นมาอีก!"
ชาวตลาดฮือฮาขึ้นมาอีกรอบแต่ยังไม่มีใครขยับตัวให้ทางนาง
"ให้ข้าดูหน่อยเถอะเ้าค่ะ ข้าพอจะมีความรู้เื่การแพทย์" นางว่าพลางพยายามแทรกตัวเข้าไป
"ตายจริง! คุณหนูพูดเหมือนตนเองเป็หมอ!"
"เ้าคะ! ข้าไม่ได้เป็หมอ แต่ข้าเคยรักษาบ่าวไพร่ในจวนมาก่อน!"
แต่ยังไม่ทันที่ชาวบ้านจะค้านต่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"นางพูดถูก!"
ทุกคนหันขวับไปมองแล้วก็ต้องอ้าปากค้าง เมื่อพบว่าผู้ที่ก้าวเข้ามาคือขุนนางผู้ใหญ่ บิดาของนางเอง!
"ท่านพ่อ!" คุณหนูตัวแสบยิ้มแฉ่ง รีบฉวยโอกาสอ้อนทันที
บิดาของนางพยักหน้า"ลูกข้าพอมีความรู้เื่ยาอยู่บ้างเ้าพวกนี้ก็เคยให้ลูกข้ารักษามาแล้วไม่ใช่หรือ?"
ชาวบ้านที่เคยป่วยไข้แล้วได้รับน้ำใจจากคุณหนูตัวป่วนพยักหน้าหงึกๆ
"เอ่อ... ก็จริง..."
"ในเมื่อเป็เช่นนี้ ข้าขอให้ทางนางเถอะ!" บิดานางว่าเสียงหนักแน่น
เมื่อได้ยินดังนั้นเหล่าบ่าวไพร่ของชายที่หมดสติไปก็มองหน้ากัน ก่อนจะยอมเปิดทางให้
คุณหนูตัวแสบไม่รอช้ารีบย่อตัวลงพลิกข้อมือชายปริศนาเพื่อตรวจชีพจร พลางพึมพำกับตนเอง "โอ้โหชีพจรเต้นกระจัดกระจายราวกับเส้นหมี่ลวกไม่สุกแบบนี้ ท่านต้องโดนพิษหรือไม่ก็หมดแรงจากความเครียดแน่ๆ!"
นางหยิบห่อยาสมุนไพรเล็กๆที่พกติดตัวขึ้นมา ก่อนจะรีบผสมยาพื้นฐานให้เขาดื่ม
"เอาล่ะ ท่านต้องรีบฟื้นนะเ้าคะเพราะถ้าหากท่านเป็ถึงขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์แล้วมาตายตรงนี้ข้าก็ซวยไปด้วยนะ!" นางหัวเราะเบาๆ แต่สายตายังจริงจัง
และไม่นานนักเปลือกตาของชายปริศนาก็ค่อยๆ กระตุก...
เปลือกตาของชายปริศนากระตุกเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นดวงตาคมเข้มปรากฏแววสับสนปนระแวดระวัง ขณะที่ร่างกายยังคงอ่อนแรง
"อ่า... ข้า..."เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย
คุณหนูตัวแสบตบมือฉาด "โอ๊ะ! ฟื้นแล้ว! เกือบไปแล้วไหมล่ะท่าน!"
ชายผู้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยายามยันตัวขึ้นนั่งแต่ดูเหมือนจะยังไม่ไหวดีนัก
"ท่านควรพักก่อนเ้าค่ะ อย่าดิ้นไปมาเดี๋ยวข้ายังไม่ได้คิดเงินค่ารักษาเลยนะ!" นางแกล้งพูดพลางยักคิ้วขำๆ
แต่ทันใดนั้นหนึ่งในบ่าวรับใช้ของเขาก็รีบเข้ามาพยุงเ้านายของตนด้วยสีหน้ากังวลสุดขีด"ท่านอ๋อง! ท่านไม่เป็อะไรใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ!"
เสียงเรียกขานทำให้ทั้งตลาดเงียบกริบ คนที่มุงดูพากันเบิกตากว้างบ้างถึงกับอ้าปากค้าง บางคนถึงขั้นคุกเข่าลงทันที
"ทะ... ท่านอ๋อง!?"
คุณหนูตัวแสบที่ยังนั่งยองๆ อยู่ใกล้ๆ ก็ชะงัก ก่อนจะกะพริบตาปริบๆมองชายตรงหน้าด้วยสายตาใหม่
"...หืม? ท่านอ๋อง?" นางเอียงคอ "แปลว่าข้าช่วยคนใหญ่คนโตเข้าแล้วสิเนี่ย! เอาแล้วไงข้าจะได้รางวัลใหญ่ไหมนะ?"
บิดาของนางรีบกระแอมเบาๆ เป็เชิงเตือน "อย่าพูดจาล้อเล่นสินั่นท่านอ๋องเชียวนะ!"
"ก็ข้ากำลังลุ้นอยู่ว่าจะได้อะไรตอบแทนนี่เ้าคะ!"นางยักไหล่ ก่อนจะหันไปยิ้มแฉ่งให้กับบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้า
"ว่าแต่... ท่านอ๋องรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังเ้าคะ?"
ท่านอ๋องยังคงจ้องมองนางด้วยสายตาประเมินดูเหมือนเขาจะยังไม่แน่ใจว่าควรขอบคุณ หรือควรแปลกใจกับท่าทางของนางกันแน่
"ข้า..." เขาเริ่มพูดแต่ก็ถูกขัดโดยคุณหนูจอมป่วนที่กะพริบตาปริบๆ อย่างเ้าเล่ห์
"ถ้ารู้สึกดีขึ้นก็ต้องมีรางวัลให้ข้าด้วยนะเ้าคะ!"นางพูดอย่างร่าเริง"มิใช่ว่าข้าช่วยท่านไว้แล้วจะปล่อยให้ข้ากลับบ้านมือเปล่าข้าอุตส่าห์เหนื่อยนะ!"
ชาวตลาดที่มองอยู่ถึงกับเหงื่อตก บางคนถึงกับแอบถอนหายใจยาว คิดในใจว่า คุณหนูคนนี้ช่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดจริงๆ!
หลังจากนั้นเมื่อทุกอย่างคลี่คลายและบรรดาขุนนางพาท่านอ๋องกลับจวนไปแล้วคุณหนูตัวแสบก็เดินกลับบ้านพร้อมบิดาของนาง
"ลูกนี่นะ... ข้าละปวดหัวกับเ้านัก" บิดาของนางถอนหายใจแต่ก็แฝงรอยยิ้มอ่อนๆ อย่างเอ็นดู
"ท่านพ่ออย่าปวดหัวสิเ้าคะ ดูสิ ข้าได้ตั๋วขนมฟรีเลยนะ!"นางโบกตั๋วในมือไปมา "นับว่าคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!"
"แต่ลูกเพิ่งช่วยชีวิตท่านอ๋องนะ น่าจะขออะไรที่ดีกว่านี้..."
"ข้าไม่โลภหรอกเ้าค่ะ!" นางยักไหล่"ขนมอร่อยกว่าตำแหน่งยศศักดิ์ตั้งเยอะ!"
1K
