ณ ห้องรับรองด้านล่างของคฤหาสน์... ทันทีที่ร่างระหงของเซเลสในชุดเดรสสีน้ำตาลอ่อนอมส้มปรากฏตัวที่หัวบันไดกว้าง เ้าของเรือนผมสีสดใสอย่างไอวี่ ซึ่งนั่งไม่ติดเก้าอี้อยู่ก่อนแล้วก็หันขวับมามอง ตาเป็ประกายวิบวับราวกับลูกหมาเจอเ้าของ
ไอวี่
"เซเลสสส~! วันนี้แต่งตัวน่ารักจัง แฮ่... นึกว่าจะให้ฉันรอจนสายซะแล้ว!"
แต่ยังไม่ทันที่ไอวี่จะได้กระโจนเข้าถึงตัวเพื่อนรัก มีอา ซึ่งคุมเชิงอยู่ข้างหลังเซเลสก็ก้าวมาขวางไว้ทันควัน แววตาของพี่เลี้ยงสาว สลับโหมดในพริบตา หันไปถลึงตาใส่ไอวี่ทีนึง ก่อนจะหันกลับมาประคองแขนคุณหนูของตัวเองด้วยท่าทางเทิดทูนบูชาสุดขีด
มีอา
"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยค่ะคุณหนูไอวี่! อย่ามาแตะต้องคุณหนูเซเลสของดิฉันสุ่มสี่สุ่มห้านะคะ... ดูสิคะ! ดิฉันอุตส่าห์ประคบประหงมมาั้แ่ตัวน้อยจนโตมางดงามอย่างไร้ที่ติปานเทพธิดาขนาดนี้ ถ้าคุณหนูวิ่งมาชนจนคุณหนูของดิฉันช้ำขึ้นมาจะทำยังไงคะ!"
ไอวี่
"โถ่... พี่มีอาล่ะก็ อวยเซเลสเวอร์เกินไปแล้วนะ ฉันไม่ได้จะวิ่งชนซะหน่อย แค่คิดถึงเฉยๆ เองง่ะ"
มีอา
"จะคิดถึงอะไรกันขนาดนั้นเชียว? ก็เมื่อวานนี้เพิ่งจะเจอหน้ากันแท้ๆ นัดเที่ยวด้วยกันยังไม่ทันไรก็บ่นคิดถึงคุณหนูของดิฉันอีกแล้วหรือคะ!"
สองสาวใช้สายตาปะทะกันยิบยับเป็ประกายไฟเปรี๊ยะๆ โดยมีเซเลสยืนส่งสายตาเรียบเฉยขบขันอยู่ตรงกลาง ทั้งคู่ยังคงเปิดศึกแย่งชิงคุณหนูกันผ่านสายตา พี่มีอาที่หวงเธอราวกับไข่ในหิน กับไอวี่เพื่อนสนิทที่พร้อมจะพุ่งเข้าหาตลอดเวลา เป็ภาพยามเช้าที่ชวนให้เซเลสลอบถอนหายใจยาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
เซเลส
"ถ้างั้น... พวกเราขอตัวออกไปข้างนอกก่อนนะคะคุณแม่"
ซาร่า
"จ้ะลูก แต่อย่ากลับให้ค่ำมืดนักล่ะ วันนี้คุณพ่อเขากลับมาจากไปทำงานที่เขตอื่นแล้ว ่นี้ไม่ค่อยได้อยู่บ้านเลย... แม่เลยอยากให้กลับมาทานข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากันจ้ะ"
เซเลส
"รับทราบค่ะคุณแม่ หนูจะรีบกลับมา"
ไอวี่
"คุณน้าซาร่าไม่ต้องเป็ห่วงเลยนะคะ! หนูจะไม่พาเซเลสกลับดึกแน่นอน จะรีบพากลับมาส่งให้ทันมื้อเย็นเลย ไม่ปล่อยให้ช้ำแน่นอน!"
ซาร่า
"จ้ะๆ ถ้างั้นก็เดินทางปลอดภัยนะเด็กๆ"
หลังจากล่ำลาผู้ใหญ่เรียบร้อย ทั้งสามคนก็พากันเดินออกมารอที่หน้าคฤหาสน์ มีอาเปิดประตูรถม้าหรูหราของตระกูลไอวี่อย่างนอบน้อม พลางผายมือเชิญให้เซเลสและไอวี่ก้าวขึ้นไป ก่อนที่ตัวเธอเองจะตามขึ้นไปนั่งประจำที่เป็คนสุดท้าย เมื่อทุกคนจัดแจงที่นั่งเรียบร้อย ประตูรถม้าก็ปิดลงพร้อมกับสัญญาณเคลื่อนตัว มุ่งหน้าสู่ใจกลางจักรวรรดิตัวเมืองใหญ่ทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา... ท่ามกลางเส้นทางสัญจรที่ขนาบข้างด้วยป่าทึบอันเขียวขจี บรรยากาศดูสวยงาม สงบเงียบ และร่มรื่นราวกับหลุดพ้นจากความวุ่นวายของตัวเมืองใหญ่ เส้นทางสายนี้ปกติแล้วปลอดภัยและไม่เคยมีประวัติอันตรายใดๆ
ทว่าในขณะที่สามสาวกำลังพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน รถม้าคันงามกลับวิ่งตัดผ่านเข้าสู่จุดกบดานของกลุ่มโจรป่าที่กำลังหลบหนีการตามล่าพอดี! ทันใดนั้นตัวรถม้าก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรงพร้อมเสียงเบรกดังกึกก้องสั่นะเื!
เสียงม้าร้องลั่นพร้อมเสียงเบรกโครมใหญ่ แรงเหวี่ยงมหาศาลส่งผลให้เซเลสและไอวี่เกือบจะล้มหัวทิ่มกระแทกขอบเบาะหนัง ดีที่พี่มีอาเอื้อมมือมาคว้าประคองร่างคุณหนูทั้งสองไว้ได้ทันท่วงที แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากถาม สิ่งที่ตามมากลับเป็เสียงฝีเท้าหยาบกระด้างของกลุ่มคนนับสิบที่กรูเข้ามาล้อมรถม้าเอาไว้
เซเลส
"ไอวี่... เป็อะไรไหมคะ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
ไอวี่
"ฉะ...ฉันไม่เป็ไรเซเลส แต่ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นน่ะ..."
เสียงโจร 1
"ฮ่าๆๆ! ใช่คันนี้จริงๆ ด้วยว่ะ! เมื่อเช้าตอนขามาข้าแอบเห็นแวบๆ ว่าเป็รถของตระกูลเบลลาโดน่า พวกพ่อค้าที่ร่ำรวยระดับแถวหน้า แถมบนรถยังมีแม่หนูน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มนั่งอยู่ด้วยคนนึง คราวนี้แหละพวกเราได้รวยกันเละแน่!"
เสียงโจร 2
"เห้ย! ส่งของมีค่าทั้งหมดที่มีมาให้หมด! แล้วก็ส่งตัวเด็กสาวที่นั่งมาเมื่อเช้าลงมาด้วย ไม่งั้นพวกข้าพังรถเข้าไปแน่!"
ด้านนอกรถม้า คนขับรถของตระกูลเบลลาโดน่าที่ไม่มีวิชาต่อสู้และตื่นตระหนกจนตัวสั่นพยายามร้องขอชีวิต แต่กลับถูกด้ามดาบของพวกกลุ่มโจรซัดเข้าที่ท้ายทอยอย่างแรงจนทรุดฮวบสลบเหมือดไปกับพื้น สถานการณ์เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อพวกโจรบางคนเริ่มร่ายกระแสเวทมนตร์อ่อนๆ ออกมาขู่ โดยที่พวกมันยังไม่รู้เลยสักนิดว่าภายในรถม้าตอนนี้ มีหญิงสาวเพิ่มขึ้นมาอีกถึงสองคน
มีอา
"คุณหนูเซเลส คุณหนูไอวี่... นั่งอยู่บนรถห้ามขยับไปไหนเด็ดขาดนะคะ! ไม่ว่าข้างนอกจะเกิดเสียงอะไรขึ้น ห้ามเปิดประตูออกไปเด็ดขาด!"
ไอวี่
"แต่ข้างนอกพวกมันน่าจะมีกันเยอะพอสมควรเลยนะพี่มีอา! ฟังจากเสียงจอแจเมื่อกี้... พวกมันต้องอยู่กันเยอะมากแน่ๆ!"
มีอา
"ดิฉันถนอมคุณหนูมาั้แ่นิ้วก้อยเท่านี้... จะยอมให้พวกสวะข้างนอกมาแตะต้องไม่ได้หรอกค่ะ! เชื่อใจดิฉันนะคะ"
สิ้นคำพูดนั้น ด้วยความใจเด็ดที่มีอามีต่อคุณหนูทั้งสอง เธอพุ่งตัวไปเปิดประตูรถม้าแล้วกระโจนกายลงไปเผชิญหน้ากับกลุ่มโจรนับสิบด้านนอกทันที! การปรากฏตัวของหญิงสาวในชุดสาวรับใช้ที่ก้าวออกมารับหน้าแทนนาย ทำให้พวกโจรที่ยืนล้อมอยู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่พวกมันจะพากันแสยะยิ้มหยาบโลนออกมาอย่างถูกใจ
เสียงโจร 1
"เฮ้ย! ดูนั่นดิพวกเรา! มีแม่สาวน้อยเพิ่มขึ้นมาอีกคนว่ะ! ฮ่าๆๆ นึกว่าจะมีแค่ยัยคุณหนูตระกูลเบลลาโดน่าคนเดียวซะอีก กบดานหลบหนีมาแถวนี้ตั้งนานไม่นึกว่าจะเจอลาภลอย... งานนี้กำไรเน้นๆ คุ้มจริงๆ โว้ยพวกเรา!"
มีอา
"พวกแกเป็ใครกัน?! อย่ามาคิดที่จะทำร้ายคุณหนูของฉันนะ! ถอยไปซะถ้ายังไม่อยากเจ็บตัว!"
เสียงโจร 2
"อย่ามาทำเป็ปากดีไปหน่อยเลยยัยหนู! พวกข้าจะเป็ใครมันไม่สำคัญ แต่ของมีค่าบนรถคันนี้กับเด็กสาวพวกนั้น... รวมถึงตัวแก ต้องเป็ของพวกข้า!"
ทันทีที่สิ้นคำเหยียดหยามและคำขู่คุกคามถึงคุณหนูทั้งสองอันเป็ที่รัก แววตาของมีอาส่องประกายกร้าวด้วยความโกรธจัด ทันใดนั้นร่างของเธอก็พุ่งทะยานวาบออกไปราวกับลูกธนู เปิดฉากสวนกลับเข้าใส่กลุ่มโจรตรงหน้าทันทีโดยไม่ให้พวกมันตั้งตัว!
หมัดขวาตรงที่แฝงไปด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาลซัดเข้าเต็มหน้าของโจรคนที่สองจนหน้าหัน ร่างของมันลอยกระเด็นหงายหลังไถลครูดไปกับพื้นดินหลายเมตรสลบคาที่ด้วยหมัดเปล่าๆ เพียงหมัดเดียว! ทำเอาพวกกลุ่มโจรที่เหลือถึงกับเบิกตากว้างทำหน้าเหวอด้วยความช็อก
เสียงโจร 1
"หนอย...! ยัยสาวรับใช้คนนี้ฝีมือไม่เบาเลยนี่หว่า! พวกเราอย่าประมาท รุมมันพร้อมกันเลย!"
กลุ่มโจรที่เหลือรีบตั้งสติแล้วกรูเข้ามาล้อมรุมจากทุกทิศทาง ทว่ามีอาขยับกายหลบหลีกคมดาบได้อย่างพริ้วไหว วิชาการต่อสู้มือเปล่าและการเตะต่อยของเธอเฉียบคมและดุดันอย่างน่าเหลือเชื่อ ทุกครั้งที่เธอออกหมัดหรือสะบัดเท้าเตะ จะต้องมีโจรโดนอัดกระแทกจนร่วงลงไปนอนกองทีละคนสองคน ความแข็งแกร่งของสาวรับใช้เพียงคนเดียวเริ่มทำให้กลุ่มโจรนับสิบเป็ฝ่ายเสียเปรียบและเพลี่ยงพล้ำอย่างหนักจนคุมสถานการณ์ไม่ได้
หัวโจกของกลุ่มโจรเมื่อเห็นท่าไม่ดีว่าพรรคพวกกำลังจะพ่ายแพ้ให้แก่หญิงสาวตัวคนเดียว มันจึงกัดฟันกรอดด้วยความระแวง ตวัดมือร่ายเวทมนตร์ขั้นสูงทลายจังหวะ อัญเชิญัปฐีธาตุดินระดับเอตัวมหึมาออกมากลางลานต่อสู้ทันที!
เสียงคำรามและแรงกระแทกจากอสูรอัญเชิญตัวร้ายทำให้สถานการณ์พลิกกลับทันควัน เสียงปะทะโครมครามดังสนั่นหวั่นไหวจนตัวรถม้าโยกคลอนอย่างรุนแรง เสียงเนื้อปะทะและสถานการณ์เดือดดาลด้านนอกเริ่มทำให้คนบนรถม้าสั่นระฆังเตือนความกังวลจนนั่งไม่ติด
เซเลส
"ฉันจะลงไปดูพี่มีอาก่อนนะ... ไอวี่รออยู่ในนี้นะ"
ไอวี่
"เซเลส! มันอันตรายมากนะ ถ้าเธอจะลงไป ฉันก็จะลงไปด้วย!"
เซเลส
"ห้ามลงมาเด็ดขาดค่ะไอวี่... ถ้าเธอลงมาจริงๆ ฉันจะโกรธหนักมากนะ"
คำขู่เพียงคำเดียวบวกกับสายตาจริงจังนั้นทำเอาไอวี่ชะงักไปทันที ใบหน้าทะเล้นแปรเปลี่ยนเป็หงอยลงไปในพริบตา เธอค่อยๆ ผละมือออกจากแขนของเซเลสอย่างยอมจำนนและจำใจต้องปล่อยให้เพื่อนสนิทก้าวลงไป
เซเลสเปิดประตูแล้วก้าวเท้าลงมาจากรถม้า ทว่าหลังจากที่เธอลงมายืนนิ่งคอยดูสถานการณ์ได้เพียงครู่เดียว เสียงโครมใหญ่พร้อมร่างที่ปลิวไถลครูดไปกับพื้นดินก็ดังขึ้น
ร่างของมีอาถูกแรงกระแทกมหาศาลจากัปฐีซัดจนลอยกระเด็น ไถลครูดเยื้องผ่านหน้าของเซเลสไปทางด้านซ้ายอย่างรุนแรง! ร่างของพี่เลี้ยงสาวนอนคว่ำพับตัวยับเยินอยู่บนพื้นในลักษณะที่หันหลังให้แก่เซเลส ทำให้ในตอนแรกเด็กสาวพบนิ่งชะงักไปด้วยความใ แต่ยังไม่ทันได้เห็นาแใดๆ
มีอา
"คุณหนู...! ลงมาทำไมคะ?! ดิฉันสั่งแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าลงมา... อึก!"
ทว่าในจังหวะที่มิอาหันหน้ากลับมาขยับพูด แขนเสื้อที่ฉีกขาดก็เปิดออก เผยให้เห็นรอยแผลลึกฉกรรจ์ที่มีเืสีแดงสดไหลอาบทะลักออกมาเเปรเปื้อนตามร่างกายอย่างน่ากลัว ภาพเืที่ไหลรินของพี่เลี้ยงที่เติบโตมาด้วยกันทำให้เซเลสถึงกับตกตะลึงช็อกไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะวับวาบไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธจัดอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ทั่วร่างเริ่มปรากฏประกายออร่ามานาพลังไฟสีส้มปะทุดังเปรี๊ยะๆ แผ่ไอความร้อนระอุออกมารอบตัวจนบรรยากาศโดยรอบเริ่มบิดเบี้ยว
แต่ยังไม่ทันที่มวลพลังในร่างของเซเลสจะได้ะเิออกไป จู่ๆ ก็มีกระแสพลังลึกลับมหาศาลขุมหนึ่งปะทุวาบขึ้นมาจากทางด้านหลังของเธอ คลื่นพลังงานปริศนานั้นทรงอานุภาพและหนักหน่วงเสียจนกดให้ออร่าเปลวไฟสีส้มที่กำลังปะทุของเด็กสาววูบดับมอดลงไปในเสี้ยววินาที!
เสียงะเิคลื่นพลังลึกลับดังก้อง แซ่ดดด—ตูม!! คลื่นพลังนั้นพุ่งแหวกอากาศซัดโครมเข้าใส่กลุ่มโจรนับสิบตรงหน้าจนกระเด็นลอยละลิ่วตกลงมากระแทกพื้นสลบเหมือดแน่นิ่งไปทั้งกลุ่ม! และเมื่อผู้ใช้เวทมนตร์อัญเชิญเกิดอาการตื่นตระหนกจนช็อกสลบไป ร่างของัปฐีระดับเอตัวมหึมาก็ค่อยๆ สลายกลายเป็แสงแล้วถูกดึงกลับเข้าสู่มิติตั้งเดิมของมันทันทีตามกฎแห่งพันธสัญญา สภาพลานต่อสู้เงียบกริบลงในพริบตา
เซเลสชะงักกึกด้วยความฉงน พลังออร่าไฟรอบตัวมอดดับลงจนหมดสิ้น เธอรีบหันขวับกลับไปมองทางด้านหลังทันทีเพื่อหาที่มาของพลังนั้น
บนต้นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่านเยื้องไปไม่ไกล ปรากฏร่างสูงใหญ่ของหมอประหลาด นั่งห้อยขาอยู่บนกิ่งไม้สูงพลางลอบมองดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ชายลึกลับขยับตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะะโพุ่งตัวลงมาจากกิ่งไม้สูงสู่พื้นดินตรงเบื้องหน้าของเซเลสอย่างแ่เบาทรงพลัง
เมื่อเท้าแตะพื้น ชายลึกลับก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง พลางยกมือขึ้นปัดแต่งชายผ้าคลุมยาวของตนเองให้เข้าที่อย่างใจเย็น ท่าทางของเขาช่างดูสง่างามและเต็มไปด้วยปริศนาที่ยากจะหยั่งถึง
ชายผู้นี้เป็ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนเยาว์ราวกับคนอายุเพียงยี่สิบกว่าปีเท่านั้น เขาดูโตกว่าเซเลสเพียงเล็กน้อย ทว่าแววตาและท่าทางกลับดูสุขุมลึกลับเกินวัย ั์ตาคมกริบสีเขียวมรกตคู่นั้นจับจ้องมาอย่างมีเลศนัย เส้นผมของเขาเป็สีขาวโพลนยาวสลวยทว่าถูกออกแบบไว้อย่างประหลาด ทางด้านขวาของใบหน้ามีปอยผมสีดำสนิทปอยใหญ่ขนาดประมาณหนึ่งกำมือแยกออกมาอย่างเด่นชัด โดยปอยผมสีดำนั้นถูกรัดมัดรวบไว้อย่างประณีตด้วยปลอกทองแดงโบราณที่ทำหน้าที่เป็เครื่องมัดผม ในขณะที่ผมขาวทางฝั่งซ้ายถูกถักเป็เปียเส้นเล็กๆ ทิ้งตัวลงมาอย่างมีสไตล์
เครื่องแต่งกายของเขายิ่งขับเน้นความลึกลับ ชายผู้นี้สวมชุดคลุมยาวที่มีการสลับผสานกันระหว่างสีขาวและสีดำอย่างลงตัว ทั่วทั้งชุดถูกประดับประดาด้วยเครื่องประดับทองคำแท้ลวดลายวิจิตรบรรจง สะท้อนแสงแดดเป็ประกายระยิบระยับ การสลับกันของสามสีอย่างสีขาว สีดำ และสีทอง ทำให้ตัวเขาดูโอ่อ่า สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยอันตรายในเวลาเดียวกัน
ชายลึกลับหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงจุดที่เขาะโลงมา ห่างจากพวกเธอไปประมาณสิบกว่าก้าว สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องตรงมายังเซเลสอย่างไร้ความรู้สึก
ในจังหวะนั้นเอง มีอาที่พยายามฝืนทนต่ออาการาเ็ก็รีบยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก สัญชาตญาณสั่งให้เธอพุ่งตัวเข้าไปกางแขนขยับยืนบังหน้าเซเลสเอาไว้ทันที ดวงตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังร่างลึกลับอย่างระแวดระวัง ทว่าเพราะเพิ่งผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักบวกกับความระบมบอบช้ำ ทัศนวิสัยของเธอจึงเริ่มพร่าเบลอจนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของชายคนนั้นได้อย่างชัดเจน เธอทำได้เพียงยืนนิ่งกางแขนปกป้องคุณหนูไว้โดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรออกมา
แรงะเิกัมปนาทอันรุนแรงและกระแสลมที่ม้วนตลบเมื่อครู่ ทำให้ไอวี่ที่อยู่บนรถม้าสะดุ้งสุดตัว ด้วยความกังวลและเป็ห่วงเพื่อนสนิทจนสุดหัวใจ เธอสลัดความกลัวและคำคาดโทษของเซเลสทิ้งไปจนสิ้น ก่อนจะรีบะโพรวดลงมาจากรถม้าเพื่อดูเหตุการณ์ ภาพแรกที่เห็นคือเซเลสและมีอากำลังยืนนิ่งจ้องมองไปยังอะไรบางอย่างเบื้องหน้า ไอวี่จึงรีบวิ่งเข้าไปเกาะด้านหลังของเซเลสขยับหลบอยู่อย่างหวาดระแวง สายตาคู่สวยหันไปมองตามทิศทางเดียวกัน
ชายลึกลับในชุดคลุมสามสีเริ่มขยับกาย เขาค่อยๆ ก้าวเดินตรงเข้ามาหาพวกเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แรงกดดันรอบตัวขยับตามเข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของพวกเธอในระยะห่างเพียงสองถึงสามก้าวเท่านั้น
หมอประหลาดไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามหรือเจตนาร้ายใดๆ เขายังคงยืนดูพวกเธอนิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆ เอียงคอชะเง้อมองผ่านไหล่ของมีอาไปที่ตัวเซเลส แม้ในตอนนี้กระแสออร่าเปลวไฟรอบตัวเด็กสาวจะมอดดับลงจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าแล้ว ทว่าด้วยประสาทััอันเหนือชั้นระดับหมอประหลาด เขากลับรับรู้ได้ถึงเศษเสี้ยวพลังงานลึกลับที่ยังคงอบอวลและปะปนอยู่ในอากาศรอบตัวเธอ—มันเป็กลิ่นอายอันทรงพลังที่ขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง
ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสิ่งตรงหน้า ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความแคลงใจว่า เหตุใดสิ่งที่มีกระแสพลังลึกลับอันยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ถึงได้มาอาศัยอยู่ในร่างเนื้ออันบอบบางและอ่อนแอได้ ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก พลางเอ่ยพึมพำออกมาแกมประชดประชันระคนสงสัย โดยที่สายตายังคงจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซเลส
หมอประหลาด
"เนี่ยนะเหรอ... มนุษย์?"
สิ้นคำพูดนั้น ชายหนุ่มลึกลับคลี่ยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากคล้ายกำลังสนุกกับความลับบางอย่างที่เพิ่งค้นพบ ก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับอย่างสง่างาม ชายผ้าคลุมยาวสามสีสะบัดพลิ้วตามแรงขยับกาย เขาก้าวเดินจากไปอย่างใจเย็นตรงไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม แล้วพุ่งตัวกลับขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่บนกิ่งไม้สูงในท่าทีสบาย ๆ ทิ้งให้สถานการณ์รอบตัวกลับคืนสู่ความเงียบงัน โดยมีสายตาคมกริบคู่นั้นลอบมองลงมาจากมุมมืดของร่มไม้ราวกับกำลังจับตาดูพวกเธออยู่เงียบ ๆ
159
