ไรอัน เรย์ / เรย์ ชายหนุ่มย่างเข้าวัยสามสิบ รูปร่างสูงใหญ่ เรือนผมดกดำ ั์ตาสีฟ้าเข้ม จมูกโด่งรั้นรับกับใบหน้าหล่อคม กรอบกรามใบหน้าเด่นชัด ริมฝีปากหนากว้างสีแดงเข้ม
ดูโดยรวมเป็หนุ่มหล่อเข้ม ั์ตาดุดันดื้อดึง ไม่ยอมใคร สมกับเป็หัวแก๊งหมาป่า ผู้ดุร้ายอย่างที่ผู้คนขนานนาม
ชายหนุ่มในชุดสูทหรู คลุมทับด้วยเสื้อโค๊ทสีดำ ตัวยาว ราวกับหลุดออกมาหนังเ้าพ่อสมัยก่อน
ถึงแม้ในตอนนี้ อากาศจะเย็นสบายไม่ถึงกับหนาว แต่เขาก็ยังสวมใส่ ซึ่งเป็สไตล์การแต่งตัวที่เป็เอกลักษณ์เฉพาะของตัวเขา
แกร๊ก..ประตูห้องนอนของอลิชเปิดเข้ามา
ยูกะที่แกล้งนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นสั่นระรัว ด้วยความตื่นเต้น และหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย
พรึบ..ชายหนุ่มร่างหนา กลิ่นน้ำหอมราคาแพง ผสมอุณหภูมิกาย ทำให้เกิดเป็กลิ่นหอม ที่เป็เอกลักษณ์เฉพาะ
ยากยิ่งจะที่มีใครลอกเลียนแบบ หากพิสูจน์ด้วยกลิ่นกาย ซึ่งยูกะ ก็พอมีความรู้ในเื่เหล่านี้อยู่บ้าง
“ขอโทษนะครับ”ไรอัน เอ่ยคำกับคนที่นอนอยู่ บนที่นอน ก่อนจะล้วงผ้าเช็ดหน้า ที่หยดยาสลบจางๆ ในกระเป๋าเสื้อออกมา จากนั้นนำไปวางแนบที่ปลายจมูก ของคนนอนอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่ยูกะยังนอนเกร็งกาย แม้จะเพลิดเพลินไปกับกลิ่นกายหอมๆ ของผู้มาเยือนปนกับความวิตกหวาดกลัว
เพราะไม่รู้คนที่เข้ามา้าอะไร แต่ไม่ทันจะคิดอะไรต่อ มืออันใหญ่หนาของผู้ที่เข้ามา ก็นำผ้าเช็ดหน้ามาปิดบังจมูกของตน
จนร่างบางต้องรีบสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ และเพียงเสี้ยวนาที่ ที่สูดลมหายใจ ร่างกายก็วูบไหวไร้สติลงทันที
ชายหนุ่มร่างหนาแบกร่าง ของคนนอนหลับลึก ด้วยฤทธิ์ยาสลบ รีบเร่งออกจากบ้าน และขึ้นรถตู้คันใหญ่ที่ลูกน้องขับมารอรับ
รถยนต์คันโตวิ่งออกจากหน้าบ้านหญิงสาว อย่างเร่งรีบมุ่งตรงไปยัง บ้านหลังใหญ่โต บ่งบอกถึงฐานะของเ้าของได้เป็อย่างดี
ประตูบ้านบานใหญ่เปิดออก ด้วยระบบอัตโนมัติ รถยนต์วิ่ง
มุ่งสู่บ้านหลังใหญ่ในพื้นที่ขนาดกว้าง
“นายครับผมโทรหาลูกน้องคุณเร็นจิแล้ว อีกไม่นานก็คงตามมาถึง”ปีเตอร์รายงาน เ้านายทันที เมื่อรถจอดหน้าบ้านหลังใหญ่
“อื่ม..”ไรอันขานรับเสียงเบา
ก่อนจะช้อนตัวหญิงสาวที่เขาไปลักพาตัวมาปรี่ ขึ้นไปยังห้องนอนของเขาอย่างรวดเร็ว ไรอันทำแผนการครั้งนี้ขึ้นมา ไม่ได้้าที่จะย่ำยีหญิงสาว ที่เขาแอบรักมานานแต่อย่างใด
เพียง้าเอาชนะ เร็นจิ หัวหน้าแก๊งกระต่าย ซึ่งเป็คนที่อลิช เลือกคบหาแทนที่จะเป็ตัวเขา
ดังนั้นจึงให้ลูกน้องแจ้งให้เร็นจิ ได้ตามมาที่บ้านของเขา เพื่อให้มาพบเห็น ว่าตัวผู้หญิง ที่เร็นจิกำลังจะแต่งงานด้วย ได้มาอยู่กับไรอัน ไม่ว่าจะทำสิ่งใดหรือไม่ แต่ก็ถือว่ามีมลทิน
ด้วยนิสัยอยากได้สิ่งใด ก็ต้องได้ และศักดิ์ศรีของหัวหน้าแก๊งเดิมพัน ยิ่งทำให้ไรอัน หน้ามืดตามัว ทำเื่ชั่วๆเช่นนี้ อย่างเอาแต่ใจ
ไม่รับฟังเสียงคัดค้านของเลขาคนสนิท แม้แต่น้อย เพียงเพราะอยากเอาชนะเท่านั้น
ทั้งที่รู้แก่ใจ ว่าไม่มีวันที่อลิชจะรักตน แต่อย่างน้อย เมื่อตนไม่ได้ คนอื่นก็อย่าได้หวังจะได้เช่นกัน
พรึบ! ….ร่างของยูกะถูกวางลงที่นอนนุ่มบนเตียงหลังใหญ่ อย่างทะนุถนอม ราวกับเ้าหญิงผู้งดงามล้ำค่า
“ขอโทษนะอลิชผมไม่อาจปล่อยให้คุณ เป็ของไอ้นั่นได้จริงๆ”ไรอันยกมือหนาลูบไล้พวงแก้มนุ่มนิ่ม ของคนนอนสลบอย่างแ่เบา ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้อง ทำให้มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน
ยูกะรู้สึกถึงอุณหภูมิอุ่น จากอะไรบางอย่างััเข้ากับใบหน้าของตน ร่างบางค่อยๆตั้งสติตื่นขึ้นมา แม้จะสะลึมสะลือ
ด้วยฤทธิ์ยาสลบ ที่สูดดมเข้าไป จนรู้สึกคอแห้งผาก จำต้องกลืนกินน้ำลายเหนียวเฮือกใหญ่ “อื่อ...อื้ม”
“ฮึก!...คุณเป็ใคร?”ไรอัน เพียงได้ยินเสียง ถึงกับดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอน จ้องมองคนที่นอนอยู่ในทันที เพราะเสียงครางนั้น มันไม่ใช่เสียงของอลิชที่เขาคุ้นเคย
ก๊อกๆ ..เสียงเคาะประตูดังขึ้น ขัดจังหวะพอดี
“นายครับคุณเร็นจิ..และสมาชิกสภามาแล้วครับ”ลูกน้องเอ่ยรายงานที่หน้าประตูห้อง
“สมาชิกสภา..มาทำไม?..เดี๋ยวฉันไป”ไรอันเอ่ยคำพึมพำ ก่อนจะออกคำสั่งกับลูกน้อง เพราะก่อนหน้าที่เขาวางแผนไว้
เพียงแจ้งไปยัง เร็นจิ ให้ตามมา หวังเพียงทำให้หัวหน้าแก๊งกระต่าย เข้าใจผิด และเลิกรากันกับอลิชเท่านั้น แต่เมื่อครู่ลูกน้องกลับบอกว่า มีคนของสภามาด้วย
ซึ่งการที่มี2แก๊งใหญ่ดูแลเกาะนี้ก็จริง แต่ก็ต้องมีส่วนกลางเรียกกันว่าสภา ทำหน้าที่ปกครอง เสมือนศาล คอยตัดสิ้นข้อพิพาท ระหว่างสองแก๊ง เพื่อให้ความเป็ธรรม
และทั้งสองแก๊ง ให้การยอมรับในกฎกติกาข้อนี้เสมอมา และถ้าหากเื่ใด ได้เข้าสู่การกระบวนการของสภาแล้ว ย่อมมีข้อยุติ
และจำต้องยอมรับคำตัดสิน ทั้งสองแก๊งเสมอ แม้อาจจะรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม ค้านสายตา แต่ก็ถือว่าคำตัดสิ้นนั้นเป็อันสิ้นสุด แต่ในเื่นี้ไม่ใช่ข้อพิพาทรุนแรง
เพียงการแย่งชิงคนรักกัน ทำไมต้องพาคนของสภามาด้วย ก่อนจะคิดไปอื่นไกล ไรอัน ก็หันกลับมาสนใจคนบนเตียงต่อ
ยูกะค่อยๆดันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก พลางสูดลมหายใจแรงกอบโกยอากาศที่ดีเข้าไป เพื่อขับไล่สารเคมีที่อยู่ในตัวให้หมดสิ้น
“นี่คุณไม่ใช่อลิชนี่..ผู้ชายเหรอ?”
“อื้อ..หอบมาจนถึงบ้าน ยังดูไม่ออกอีก ว่าไม่ใช่ผู้หญิง โง่ชะมัด.. แค๊กๆ..”ยูกะลุกขึ้นนั่งบนที่นอน รีบดึงวิคผมออกทิ้งลงบนพื้น
ก่อนเตรียมตัวออกจากห้อง เพราะเป็ตัวยูกะเองที่เป็คนแจ้ง ให้คนของสมาชิกสภามาที่นี่
ด้วยเหตุผล หัวหน้าแก๊งหมาป่า ได้แอบลักพาตัวน้องชาย ของแก๊งกระต่าย เพื่อใช้เป็เครื่องต่อรองแลกกับอะไรบางอย่าง
“นายเป็ใคร?..ทำไมไปนอนในห้องอลิช”
ไรอัน เห็นรูปร่างที่แท้จริงของคนที่เขาแบกมา รีบเอ่ยคำถาม ด้วยอารมณ์คุกรุ่น พยายามกดข่มอาการโมโหไว้ข้างใน
“ผัวอลิชมั๊ง..ทำไมเหรอ?”ยูกะ กำลังยกตัวลุกขึ้นเอ่ยถ้อยคำอย่างก่อกวนยั่วโมโหของอีกฝ่ายขึ้น
“ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่น..อยากตายหรือไง”
ไรอันโมโหสุดอดกลั้น รีบปรี่เข้าหาชายหนุ่ม ที่เขาแบกมาถึงบ้าน ด้วยความรู้สึกเสียหน้า และอับอายเป็อย่างมาก
พรึบ!!
“อือ~..จะ..เจ็บ”ยูกะร้องเสียงอู้อี้ เพราะทั้งตัวโดนกายอันใหญ่หนาของไรอัน ขึ้นคร่อมนั่งกดทับอยู่ ซ้ำคอยังโดนบีบรัด ด้วยฝ่ามือหนา จนยูกะรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก
“บอกมา..แกเป็ใคร?..เกี่ยวอะไรกับอลิช”
“อือ..ปะ..ปล่อย.อือ..นี่นายจะปล้ำฉันหรือไง..ปล่อยนะไอ้บ้า!”ยูกะพยายามออกแรง เกาะมืออันใหญ่หนาของไรอันออก
ในสมองคิดค้นถ้อยคำ ที่จะเอ่ยไม่ออก ปากก็ดันพลั้งเผลอเอ่ยถามออกไป อย่างไม่ได้นึกคิด เพียงรีบพูดให้จบสิ้น
“หึ!...ฉันไม่นิยมเสพงานต่ำๆ..น่ารังเกียจ แบบนี้..ให้เปลืองตัวหรอก..หึ!..อย่ามานอกเื่บอกมา!..”
ไรอันถึงกับขำขัน ไปกับถ้อยคำของคนข้างล่าง รีบเอ่ยบอก เพราะไม่คิดจะเสพสม กับเพศพิเศษ ด้วยเหตุผลบางอย่าง
ยูกะที่พยายามดิ้นรนจากแรงกดของคนข้างบน ถึงกับสะอึกอึ้งไปชั่วขณะ นี่นะหรือ คือถ้อยวาจา จากหัวหน้าแก๊ง
ผู้ได้ชื่อ ว่าหาญกล้าดุจดั่งพญาหมาป่า แต่กลับดูิ่ด้อยค่าเพศสภาพของผู้อื่น ถึงแม้ว่าตนไม่ได้มีรสนิยมชื่นชอบ แต่ก็ไม่ควร เอ่ยถ้อยคำ ที่ฟังแล้ว ดูด้อยคุณค่าความเป็คน ของผู้อื่นถึงเพียงนี้
“อือ~..ปะ..ปล่อย..ฉันจะบอกแล้ว..อือ แคร๊ก ๆ”
ไรอันค่อยๆคลายมือหนาของเขา ที่กำลังออกแรงบีบรัดลำคอของคนที่อยู่ข้างล่างออกอย่างหยั่งเชิง เพื่อรอฟังคำตอบ
“ฉะ..ฉัน..แคร๊กๆ แคร๊ก..อือ..”ยูกะรีบเอ่ย พลางจ้องมองใบหน้าคนอยู่ข้างบน แม้ในตอนนี้ในห้องจะมีแสงไฟสลัว
แต่ก็มองเห็นเด่นชัดอยู่ไม่น้อย จนร่างบางอดคิดในใจไม่ได้ “เซี่ย! หล่อฉิบหาย เสียดายปากหมา..เอ่อ..เขาก็หมานี่หว่า”
“หึ! ไม่เป็ไร ฉันให้ลูกน้องมาลากตัวออกไปจัดการ...เสีย เวลาฉิบหาย” ไรอันรอคำตอบของคนข้างล่างที่เล่นลิ้นวาดลีลาไม่ไหว
พลันนึกขึ้นมาได้ ว่ามีคนรออยู่ข้างล่าง เขาจึงรีบยกตัวลุกขึ้นเตรียมออกจากห้องทันที
ตุ๊บ!...
“อื้อ..”ยูกะรีบวิ่งปรี่เข้าไปหา ร่างหนาของไรอัน จากนั้นออกแรงกัดลงบนแขนแกร่งของเขาสุดแรง เพื่อที่จะทำให้ไรอันเ็ป และออกแรงที่หมัดฟาดกลับมายังใบหน้าของยูกะ
“โอ๊ย!...” ซึ่งก็ไม่ผิดคาด ไรอันขยับลำแขนแกร่งที่โดนกัด ฟาดเข้ากับใบหน้าของยูกะเต็มแรง จนทำให้ร่างของยูกะ ร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น..ตุ๊บ!!.
“บ้าจริง!.อยากตายหรือไง?.”ไรอันสะบัดแขนที่โดนกัด เพื่อคลายความเจ็บ ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินออกจากห้อง แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมือของอีกคนจับชายเสื้อของเขาไว้แน่น หมับ!...
ยูกะรีบลุกขึ้นมาจับดึงชายเสื้อของไรอันเอาไว้แน่น ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก “หึ!...”
ถึงแม้ว่าปากและใบหน้าจะรู้สึกมึนๆเจ็บชา กับการโดนหมัดเมื่อครู่จนตอนนี้เจ็บ “ซี๊ด!!”
จากนั้นมือเรียวก็ออกแรงดึงชายเสื้อ ของชายหนุ่มร่างใหญ่ จนกระดุมหลุดลุ่ยขาดออกไปสองเม็ด แคร๊ก!..แป๊กๆ
“บ้าจริง..นี่แกทำบ้าอะไร?..อยากตายจริงๆใช่ไหม?”
ไรอันเค้นเสียงดุดัน กับคนที่วุ่นวายกับเขาไม่จบสิ้น คล้ายกำลังกวนประสาท ก่อนที่เขาจะรีบกระแทกเท้าเดินออกจากห้องไป
ด้วยรู้ดีว่าไม่ควรมาเสียเวลาอยู่ตรงนี้ ปล่อยให้ลูกน้องของเขามาลากตัวไปจัดการจะดีกว่า
แกร๊ก! ประตูห้องปิดลง หลังจากส่งชายร่างสูงใหญ่ออกไป
“หึ!..อื้อ~~”ยูกะค่อยๆดันตัวลุกขึ้น พร้อมกับหายใจหอบเหนื่อย ทั้งตื่นเต้นทั้งกลัว ก่อนที่ใบหน้าเรียวจะยกยิ้มอย่างผู้ชนะ
“หึ! ก็แค่หมาป่าโง่ๆตัวหนึ่ง..รู้จักกระต่ายน้อยแสนน่ารัก อย่างฉันน้อยเกินไปซะแล้ว..อื้อ ..อ๊ะ!.ฮ่าๆ.”
“..อ่ะ..โอ๊ย!..ซี๊ด!..เจ็บโคตร..มือหนักเป็บ้า!.”ร่างบางดันกายลุกขึ้นยืนจ้องมองประตูที่ปิดสนิทเอ่ยคำพึมพำ
รู้สึกเจ็บชาใบหน้า ที่โดนหมัด ซึ่งยูกะตั้งใจให้เขาทำเช่นนั้นกับตน เพื่อส่งผลอะไรบางอย่าง
จากนั้นมือเรียวยกขึ้นจับดึงเสื้อชุดนอนที่ตนสวมใส่ ออกแรงกระชากให้กระดุมหลุดออก สองสามเม็ด
ทั้งที่ใบหน้างอนคลี่ยิ้มบาง อย่างซ่อนแผนการไว้ในใจ แล้วจับกำเสื้อทั้งตัวของตน ให้เกิดรอยยับยู่ยี่ ตามแผนการที่อยู่ในใจ ที่พึ่งจะคิดได้ ก่อนหน้าไม่กี่นาที
ในครั้งแรก เพียงอยากจะช่วยพี่ชาย กับแฟนสาวของเขา แต่ในตอนที่ไรอันดูถูกตน ยูกะก็นึกแผนการอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ซึ่งไม่เพียงทำให้พี่ชายสมหวัง อย่างไร้คนขัดขวางแล้ว
ตัวเขาเอง ก็ยังไม่ต้องแต่งงานกับคนที่พ่อแม่ จัดหามาให้ ที่สำคัญไปกว่านั้น ยังทำให้ไอ้หมาป่าตัวใหญ่เมื่อครู่ ได้พบเจอกับความพ่ายแพ้ยับเยิน
เพราะความทะนงอวดดี ใช้อำนาจและกำลัง เหยียบย่ำด้อยค่าคนอื่น หากเป็ไปอย่างที่ยูกะตั้งไว้ รับรองได้เลยว่า ยิ่งปืนนัดเดียวตายทั้งแก๊ง โดยเฉพาะหัวหมาป่าหน้าโง่
“นายมาแล้วครับ”ปีเตอร์ รีบเอ่ยบอกแขกที่มานั่งรออยู่ครู่ใหญ่อย่างกระวนกระวายใจ
“มึงทำอะไรกับแฟนกู”
126
