“ปัง!”
"ท่านผู้นำ! ข้ารู้ข่าวว่าท่านาเ็สาหัส!"
ยังไม่ทันที่ไป๋หลางจะได้พิจารณาก้อนขนสีทองที่เคี้ยวขนมตุ่ย ๆ จนแก้มป่อง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของ 'หมออสูรเฒ่าประจำเผ่า' ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา โดยมี 'เสวี่ยหลิน' หลานสาวคนสวยที่เป็ผู้ช่วยวิ่งตามมาติดๆ ทว่าภาพตรงหน้าทำเอาคนมาใหม่ทั้งสองถึงกับเบิกตากว้างลืมหายใจ
ภาพของจ่าฝูงหมาป่าสีเงินผู้โเี้และเ็า กำลังนั่งหลังตรงอยู่บนเตียง ดวงตาสีทองทรงอำนาจทอดมองก้อนขนแฮมสเตอร์สีทองตัวจิ๋วที่กำลังกอดเมล็ดทานตะวันั์เคี้ยวหนึบหนับอย่างตาปรอย แววตาคู่นั้นไม่มีความดุร้ายเลยแม้แต่น้อย!
"เอ่อ... ท่านผู้นำ แผลของท่าน?" หมอเฒ่าละล่ำละลักถามอย่างสับสน ขณะที่เสวี่ยหลินจ้องมองหนูตัวจิ๋วในมือของชายหนุ่มในดวงใจด้วยสายตาริษยาอย่างปิดไม่มิด
ทว่าในจังหวะนั้นเอง เมล็ดทานตะวันพรีเมียมจากระบบที่ถังถังเพิ่งกินลงท้องไป ได้ไปกระตุ้นพลังสายเือสูรลับในตัวของเธอเข้าอย่างจัง!
“วูบ... วูบ...”
จู่ๆ ร่างกายกลมปุ๊กลุกของแฮมสเตอร์น้อยก็เริ่มเปล่งแสงออร่าสีทองสลับชมพูสว่างไสว กระจายกลิ่นอายอันสูงส่งดุจเทพาออกมาจนบรรยากาศในห้องปั่นป่วน ไป๋หลางั์ตาหรี่ลง สัญชาตญาณสั่งการให้เขาต้องปกป้องความลับนี้ทันที ชายหนุ่มสะบัดมือซัดพลังกางอาคมปิดกั้นห้องนอนอย่างแ่าเพื่อไม่ให้เผ่าอื่นล่วงรู้
【ติ๊ง! ตรวจพบตัวละคร 'เสวี่ยหลิน' มีเจตนาร้ายและคิดแย่งชิงเป้าหมายคุณภาพสูงของโฮสต์!】
【ภารกิจเร่งด่วน: โปรดแสดงตัวเป็เ้าของผู้นำเผ่าหมาป่าสีเงินต่อหน้าหลานสาวหมอประจำเผ่าทันที!】
【จำกัดเวลา: 3 ชั่วโมง】
【บทลงโทษหากล้มเหลว: หัก 500 แต้มระบบ และลดเสน่ห์ถาวร!】
【รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกความสามารถในการพูดและเข้าใจภาษาอสูรทุกชนิด!】
หลินถังถังที่กำลังเคี้ยวขนมอร่อยๆ ถึงกับสำลัก ขนสีทองฟูฟ่องร้องตัดพ้อในใจอย่างเดือดดาล 'ระบบเฮงซวย! จะให้ฉันแสดงความเป็เ้าของตาบ้านี่ต่อหน้ายัยหน้าสวยนั่นยังไงฮะ?! ฉันเป็แค่แฮมสเตอร์ตัวเล็ก ๆ สูงไม่ถึงห้าเิเด้วยซ้ำ! เดินไปฉี่รดขาเขาแบบหมาหวงก้างหรือไง?!'
แต่เวลานับถอยหลังไม่คอยท่า ถังถังเหลือบมองเสวี่ยหลินที่แสร้งทำเป็เดินเข้ามาใกล้เตียงแล้วเอ่ยเสียงหวาน
"ท่านผู้นำาเ็ตรงไหนหรือคะ ให้เสวี่ยหลินช่วยดู..."
'หนอย... ยัยนี่ ออกห่างจากแผงอกอบอุ่นที่เป็ที่นอนของฉันเดี๋ยวนี้นะ!'
สัญชาตญาณนักแสดงระดมสมองอย่างเร่งรีบ ถังถังตัดสินใจใช้ความตัวจิ๋วให้เป็ประโยชน์ เธอรวบรวมพลังะโดึ๋งออกจากอุ้งมือของไป๋หลาง พุ่งตัวเข้าใส่แผงอกแกร่งภายใต้สาบเสื้อคลุมของชายหนุ่มอย่างแม่นยำ ก่อนจะใช้อุ้งเท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างเกาะหมับเข้าที่สาบเสื้อ นำหัวกลมๆ ซุกไซ้แผงอกแกร่งอย่างออดอ้อนระคนแสดงความเป็เ้าของเต็มที่ แถมยังหันหน้ามาส่งเสียงร้องขู่ฝั่งตรงข้าม
"จี๊ดดด! จี๊ดๆๆ!" 'ถอยไปเลยนะยัยชะนี! ตัวโตคนนี้เป็คนไข้... เอ๊ย! เป็ที่นอนส่วนตัวของฉันคนเดียว!'
ไป๋หลางชะงักไปเล็กน้อย ทว่ามุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มอย่างพึงพอใจกับท่าทางหวงก้างของก้อนขนจิ๋ว มือหนาของเขายกขึ้นมาลูบหลังนุ่มฟูของถังถังแ่เบา ราวกับจะบอกเสวี่ยหลินเป็นัยว่าห้ามยุ่ง
"พวกเ้าออกไปซะ แผลข้าหายดีแล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยไล่เด็ดขาด
"ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จเด็ดขาด! ปลดล็อกความสามารถ 'ภาษาอสูร' เรียบร้อย!"
เมื่อหมอเฒ่าและเสวี่ยหลินเดินหน้าเสียออกไปจากห้อง ถังถังที่ได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนก็ดีใจจนเนื้อเต้น เธอหลุดพ้นจากอกเสื้อลุกขึ้นมาะโโลดเต้น วิ่งเล่นไปมาบนเตียงกว้างอย่างร่าเริง
"เย้! ในที่สุดข้าก็พูดได้แล้ว! ฟังออกแล้วโว้ยยย!"
"หืม? เ้าพูดภาษาอสูรได้แล้วรึ?" เสียงทุ้มของไป๋หลางดังขึ้นเหนือตัวขนที่กำลังแดนซ์กระจาย
ถังถังสะดุ้งเฮือกเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอแสดงท่าทางแปลกๆ ออกไป แต่ความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังและกินอิ่มทำให้เปลือกตาของเธอเริ่มหนักอึ้ง สุดท้ายก้อนขนสีทองก็ฟุบหลับคาเตียงหลังใหญ่ของจ่าฝูงหมาป่าไปทั้งอย่างนั้น โดยมีสายตาอบอุ่นของชายหนุ่มเฝ้ามองอยู่จนไฟในห้องดับลง...
...
“ซ่า... ซ่า...”
ความรู้สึกเย็นะเืของหยาดน้ำค้างและเสียงใบไม้เสียดสีกันทำให้หลินถังถังค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ทว่า ทันทีที่สายตาปรับโฟกัสได้ ร่างจิ๋วก็ต้องแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก
เพดานห้องนอนหรูหราและแผงอกอุ่นๆ ของไป๋หลางหายไปแล้ว! รอบกายของเธอในตอนนี้มีเพียงต้นไม้โบราณขนาดั์และกลิ่นอายอันตรายของสัตว์ร้ายในยามค่ำคืน
'บ้าจริง...! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมตื่นขึ้นมาถึงมาอยู่ในป่าอสูรตัวเดียวอีกแล้วหะ?!'
ท่ามกลางความมืดมิด มีเงาร่างลึกลับสายหนึ่งลอบมองก้อนขนสีทองที่กำลังตื่นตระหนกจากหลังต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ หายตัวไปในความมืดพร้อมเสียงหัวเราะเย็นเยือก...
???? บันทึกท้ายบทจากน้องถังถัง (่อธิบายศัพท์น่ารู้)
* **ค่ายกลอาคม:** เป็ระบบพลังป้องกันที่พี่ไป๋หลางใช้กางกั้นห้องนอนในตอนนี้ค่ะ เพื่อล็อกสเปซไม่ให้ออร่าแสงสีชมพูทองของหนูถังถังเล็ดลอดออกไปให้พวกหมาป่าตัวอื่นเห็น
* **แสดงความเป็เ้าของแบบแฮมสเตอร์:** สำหรับหนูฟันแทะ การเอาตัวไปคลุก เอาหัวไปซุกไซ้เพื่อทิ้งกลิ่นตัวเองไว้บนตัวอีกฝ่าย คือการประกาศให้โลกรู้ว่า "คนนี้ของฉัน!" ค่ะ ยัยหลานสาวหมอหน้าหงายไปเลยสะใจชะมัด! แต่ว่ายังไม่ทันไร... ใครมันแอบอุ้มหนูมาทิ้งป่าเนี่ยยย! ติดตามตอนต่อไปนะคะ!
167
