่เวลาที่อยู่บนแดนมนุษย์ได้ผ่านพ้นไปสองปีแล้วมหาเทพยิ่งทำตัวกลมกลืนกับมนุษย์ยิ่งกว่า่ที่มาแรกๆพระองค์มักจะไปเดินเล่นในป่าบ้าง ไปเดินภายในเมืองที่อยู่ห่างออกไปบ้าง แล้วก็มักจะมีของฝากติดไม้ติดมือมาให้เทพแห่งการปรุงยาอยู่เสมอคงจะเรียกได้ว่าเป็่ออกท่องแดนมนุษย์ของมหาเทพกระมัง
เทพแห่งการปรุงยาตากสมุนไพรอยู่ที่หน้าเรือนวันนี้มหาเทพไม่อยู่เพราะไปช่วยท่านผู้เฒ่าสร้างเรือนที่พังเสียหายจากพายุฤดูฝนของปีนี้พายุค่อนข้างรุนแรง เกิดน้ำท่วมและน้ำหลาก เขาอดคิดไม่ได้ว่าที่เป็แบบนี้เพราะมหาเทพมายังแดนมนุษย์หรือเปล่าเพราะก่อนหน้านี้ที่เขามาฤดูกาลทุกอย่างยังปกติดี ไม่ได้มีภัยพิบัติอะไร
ร่างโปร่งเงยหน้ามองฟ้าผ่านมาสองปีแล้วหรือนี่ที่มายังแดนมนุษย์หนนี้ เวลาช่างผ่านไปเร็วเสียจริง
สองปี ที่ได้พบกับองค์มหาเทพ
มือเรียวยกขึ้นทาบอกที่เก็บปิ่นทองคำเอาไว้ั้แ่วันที่ได้รับปิ่นนี้จากมหาเทพเขาก็เก็บเอาไว้กับตัวตลอดไม่ได้เอาใส่ไว้ในกล่องอย่างที่เคยพูดแต่อย่างใดนอกจากนี้กำไลหยกที่มหาเทพเคยให้ไว้ตอนพบกันครั้งแรกเขาก็นำมาด้วยเช่นกัน เป็ของสองอย่างที่เขาไม่เคยให้อยู่ห่างตัวเลยแม้แต่น้อย
ในตอนนั้นเขาก็นึกขึ้นได้จะว่าไปแล้วเขาก็ยังไม่เคยได้ให้อะไรกับมหาเทพเลยสักอย่าง มหาเทพให้ทั้งความรู้ สิ่งของ เสื้อผ้าโอกาสที่จะแก้ตัวกับเหล่ามนุษย์ และอีกหลายๆอย่างเห็นทีเขาคงต้องหาอะไรสักอย่างมอบให้มหาเทพบ้างแล้ว
ควรจะเป็อะไรดี
มหาเทพมีทุกอย่างเพียบพร้อมไม่ว่าสิ่งใดก็ล้วนอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ จะมีสิ่งใดที่เขาสามารถมอบให้กับมหาเทพได้บ้าง
หรือว่าควรจะเอ่ยถามตรงๆดีนะ
เทพแห่งการปรุงยาส่ายหน้าหากถามไปตรงๆเกรงว่ามหาเทพคงไม่มีอะไรที่อยากได้หรือต่อให้มีสิ่งที่อยากได้จริงเขาจะสามารถมอบมันให้กับองค์มหาเทพได้หรือเปล่า
“หรือจะไม่ให้ดีนะ”
“ไม่ให้อะไร” คนที่กำลังคิดอะไรในหัวอยู่เกือบหงายตึงเมื่อจู่ๆมหาเทพก็ยื่นหน้ามาเอ่ยกับเขากลับมาั้แ่เมื่อไหร่กัน
“มหาเทพ” เขาเอามือลูบอกนี่เขาต้องจมอยู่กับความคิดมากแค่ไหนกันถึงไม่รู้เลยว่ามหาเทพกลับมาแล้ว
“เรากลับมาแล้ว”มหาเทพเอ่ย ตอนที่เดินมาถึงลานบ้านเห็นเทพผู้น้อยนั่งนิ่งเงียบแม้แต่มือก็ไม่ได้ขยับที่จะตากสมุนไพร พอพระองค์เรียกก็ไม่ได้ยินนึกเป็ห่วงจึงเดินมาดูใกล้ๆ ได้ยินเสียงพึมพำจึงตอบกลับเผื่อจะช่วยเรียกสติแต่กลับทำท่าทางใใส่พระองค์เสียอย่างนั้น
“ท่านเหนื่อยหรือเปล่าข้าจะเตรียมน้ำอุ่นให้” ร่างโปร่งลุกขึ้น มหาเทพยกยิ้มแค่ช่วยมนุษย์สร้างเรือนไม่กี่หลังไม่ได้เปลืองแรงพระองค์เลยแม้แต่น้อยแต่ได้ยินคำถามแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
เหมือนภรรยาที่เอ่ยถามสามีตอนที่กลับมาถึงบ้านรู้สึกดีเสียจริง
“เราเมื่อยไหล่คงจะดีถ้าได้เ้าช่วยนวดให้”
“เช่นนั้นไปแช่น้ำอุ่นคลายเมื่อยก่อนข้าจะนวดให้” เทพแห่งการปรุงยาจริงจังเพราะคิดว่ามหาเทพปวดเมื่อยตัวจริงๆมหาเทพพยายามไม่ยกยิ้มมากเกินไปก่อนจะไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าภายในเรือน เทพแห่งการปรุงยากำลังเตรียมน้ำอุ่นลงในอ่างโปรยสมุนไพรช่วยคลายเมื่อยเล็กน้อย ไอร้อนช่วยกระจายกลิ่นหอมของสมุนไพรคลายเมื่อยได้ดีนัก
มหาเทพแช่ตัวลงในอ่างน้ำอุ่นโดยมีเทพผู้น้อยคอยนวดไหล่ให้จากด้านหลังมือเรียวบีบนวดไปตามแนวไหล่กว้างพร้อมทั้งประคบสมุนไพรคลายเมื่อยััที่นุ่มนวลและแรงที่บีบนวดอย่างพอดีนั้นชวนให้เคลิ้มหลับเสียจริง
“นวดเก่งจริง”
“รู้สึกดีหรือไม่” มหาเทพพยักหน้า พระองค์ชอบยามที่มือนั้นบีบนวดไปตามไหล่ของพระองค์ในตอนนั้นร่างโปร่งก็เอ่ยถาม
“มหาเทพ”
“หืม?”
“ท่านมีอะไรที่อยากได้หรือเปล่า”มีสิ
มหาเทพหันมามองเทพผู้น้อยที่เอ่ยถามทำไมพระองค์จะไม่มีสิ่งที่อยากได้ และอยากได้มากเสียด้วย
“ทำไมรึ?”
“เปล่า ข้าแค่อยากรู้”มือเรียวจับมหาเทพหันกลับไปทางเดิมแต่มีหรือมหาเทพจะยอมง่ายๆพระองค์คว้ามือนั้นเอาไว้แล้วจ้องมองมายังเทพผู้น้อย
“หรือว่าที่เ้าบ่นพึมพำเพราะอยากจะให้อะไรเรา?”ที่บอกว่าจะไม่ให้ดีหรือเปล่าหมายถึงเื่นี้เองรึ
“ข้าแค่สงสัยไม่ได้จะให้อะไรท่านเสียหน่อย” มือเรียวดึงมือกลับแต่มหาเทพก็ยังจ้องมองอยู่แบบนั้นเช่นเดิม จริงหรือที่ว่าไม่ได้อยากให้อะไรสีหน้าเ้ามันฟ้องว่ากำลังกังวลที่ไม่รู้ว่าควรมอบอะไรให้เราดี
“เ้าจะให้เนื่องในโอกาสอะไรรึ?”
“ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้จะให้”
“เ้า”
“ข้าทำไม” เขาทำไม จะตีเขารึ
“เราหมายถึงของที่อยากได้”มหาเทพยิ้ม เทพแห่งการปรุงยานิ่งไปนิดก่อนจะกะพริบตามหาเทพเคลื่อนตัวเข้ามาสบตาร่างโปร่งใกล้ๆ
“‘เ้า’ ที่เราอยากได้ เ้าให้เราได้หรือเปล่า” น้ำเสียงยามที่เอื้อนเอ่ยดูนุ่มนวลและมีเสน่ห์มือหนาแตะแก้มคนที่นิ่งเงียบเบาๆก่อนจะไล้มือไปมาด้วยความเสน่หาพระองค์แทบทนไม่ไหวเมื่อได้ยินคำถามที่ว่าพระองค์อยากได้อะไรสิ่งที่พระองค์้าอยู่ข้างๆพระองค์แล้วเพียงแต่ยังไม่รู้สึกว่าได้มาแล้วก็เท่านั้น
อยากให้เขาเอ่ยปากมอบให้เอง
“ได้หรือไม่” พระองค์ย้ำถาม ตอนนี้เทพแห่งการปรุงยาทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรแต่ในใจกลับเต้นไม่เป็ส่ำ เขาเผลอลุกพรวดเดินหนีหายไปดื้อๆมหาเทพมองตามยกยิ้มอย่างเอ็นดู
เวลาเขินก็ช่างน่ารักเสียจริงหน้าแดงหูแดงไปหมด
เทพแห่งการปรุงยาเดินหนีมาที่ห้องหนึ่งเขาลูบอกตัวเองเบาๆ ตอนนี้ที่อกข้างซ้ายเต้นแรงราวกับจะะเิออกมา เขากุมหน้าตัวเองอย่างเขินอายหวนนึกไปถึงใบหน้าของมหาเทพและคำพูดเมื่อครู่ััที่ได้รับยังค้างอยู่บนแก้มของเขา ยิ่งคิดใบหน้ายิ่งร้อนผ่าวขึ้นไปอีก
แบบนี้ข้าจะกล้าสู้หน้ามหาเทพได้อย่างไร
เขาถอนหายใจไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกห้อง เขาแช่ตัวจนน้ำเย็นชืดก่อนจะยอมขึ้นไปแต่งตัว ชั่งใจอยู่นานก่อนจะกลับไปที่ห้องนอนแต่มหาเทพก็ไม่ได้อยู่ภายในห้อง หรือว่ายังอาบน้ำไม่เสร็จกันนะ
เทพแห่งการปรุงยามองไปที่เตียงตลอดมาเขากับมหาเทพก็นอนร่วมเตียงกันจนเคยชิน ไม่ใช่ว่าไม่เคยแยกห้องนอนแต่เมื่อตื่นเช้าขึ้นมาก็มักจะเห็นมหาเทพหลับอยู่บนเตียงของเขาเสียทุกทีพอเป็แบบนั้นเขาก็เหนื่อยที่จะพูดจึงปล่อยเลยตามเลย มาวันนี้ถึงได้เข้าใจว่าทำไมมหาเทพจึงทำเช่นนั้น
นี่ข้าก็ปล่อยให้มหาเทพนอนกอดทุกคืนโดยไม่ได้คิดอะไรที่แท้ท่านก็คิดแบบนี้เองรึ
แต่ว่าอ้อมกอดยามที่นอนหลับนั้นก็อบอุ่นมากเขาหลับสนิททุกคืนเพราะอ้อมกอดนั้น ไม่ต้องกังวลใจว่าพลังิญญาจะหมดลงเมื่อไหร่จะถูกใครมาหาเื่หรือเปล่า
หรือว่าจะตกหลุมพรางที่มหาเทพทำเอาไว้เสียแล้วนะ
เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปากหวนนึกถึงสิ่งที่มหาเทพเอ่ยถาม ดวงตาคู่นั้น ััที่แก้มทุกอย่างล้วนยังคงจดจำได้จนถึงตอนนี้
เขาคือสิ่งที่มหาเทพอยากได้....
แล้วเขา ยินยอมที่จะมอบตัวเองให้กับมหาเทพหรือเปล่า....
“เรารอคำตอบจากเ้าอยู่นะ”แรงกอดที่ได้รับจากด้านหลังทำให้เทพแห่งการปรุงยาสะดุ้งมหาเทพเกยคางเอาไว้บนไหล่เล็กพลางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่กระซิบอยู่ข้างหูชวนให้หัวใจเต้นไม่เป็ส่ำอีกครั้ง
ปกติแล้วมหาเทพก็ใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดคุยกับเขาแต่นี่เป็หนแรกที่รู้สึกว่ามันน่าฟังถึงเพียงนี้
“ข้า.....ทำไมสิ่งที่ท่านอยากได้ถึงเป็ข้าล่ะ”ร่างโปร่งบ่ายเบี่ยงที่จะตอบมหาเทพซุกหน้าอยู่กับลำคอขาวก่อนจะไล้จมูกไปมา เขาขนลุกซู่ จั๊กจี้ยังไงก็ไม่รู้
“เราอยากให้เ้าเป็ของเราเป็สิ่งเดียวที่เราอยากได้มาตลอด” นี่เป็ครั้งแรกที่มหาเทพ้าอะไรสักอย่างถึงเพียงนี้เป็ครั้งแรกที่พระองค์โหยหาเขาถึงขนาดนี้
“ข้าก็ยังไม่เข้าใจ”
“เราก็ไม่รู้รู้แค่ว่าอยากให้เ้าอยู่ข้างๆ อยากให้เ้าเอาใจเรา อยากให้เ้านึกถึงแต่เราไม่ว่าจะร่างกาย จิตใจ อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับเ้าเราล้วนอยากให้เป็ของเราทั้งสิ้น”
“มหาเทพก็โลภเช่นนี้ได้รึ”มิใช่ว่าเป็มหาเทพแล้วต้องละทิ้งซึ่งสิ่งยั่วยวนใจหรือละทิ้งต่อกิเลสทั้งมวลหรอกรึ
“เพราะเ้านั่นแหละเราถึงได้โลภแบบนี้”มหาเทพไม่ใช่ผู้ละทิ้งซึ่งกิเลสหรือละซึ่งบาปทั้งมวลแต่เป็ผู้ที่สามารถควบคุมกิเลสไม่ให้มีอำนาจเหนือพระองค์ได้ ยับยั้งชั่งใจได้ไม่ตกอยู่ในห้วงของกิเลสทั้งมวลเช่นเดียวกับมนุษย์หรือเทพที่อยู่ชั้นต่ำกว่าเป็ผู้ที่ควบคุมทุกอย่างให้อยู่ใต้พระหัตถ์ของพระองค์ได้
แต่ที่้าเทพผู้น้อยมิใช่เป็เพราะว่าอยากให้เขาอยู่ใต้พระหัตถ์ความรู้สึกนั้นสูงยิ่งกว่าที่จะเรียกว่า้าจะควบคุมมันเป็ความรู้สึกที่อ่อนโยนและปรารถนาดีเป็ความรู้สึกที่พระองค์ไม่ได้รู้สึกมานานมากแล้ว
“ว่าอย่างไรเรารอเ้าอยู่นะ” แขนแกร่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเขาเม้มปาก หลังจากเงียบอยู่นานสุดท้ายก็ค่อยๆพยักหน้ามหาเทพรั้งตัวคนในอ้อมแขนให้หันมาหาพระองค์ใบหน้าที่เคยเ็านั้นแดงซ่านแต่ก็ยังพยายามทำหน้านิ่งกลบเกลื่อน มือหนาเชยคางคนในอ้อมแขนขึ้น
“เช่นนั้น....” มหาเทพค่อยๆโน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากบางแ่เบาราวกับจะลองเชิงก่อนเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมแขนไม่ได้มีปฏิกิริยาต่อต้านอะไร พระองค์จึงทวีความรุนแรงของจุมพิตให้มากขึ้นมือหนาประคองท้ายทอยขาวพร้อมทั้งนวดคลึงเบาๆ ร่างโปร่งรู้สึกเหมือนจะเป็ลมเืลมหมุนเวียนเร็วขึ้นจนอกซ้ายคล้ายจะปะทุออกมาเขารู้สึกแขนขาอ่อนจึงเอื้อมมือมาเกาะกุมแขนใหญ่เอาไว้
มหาเทพค่อยๆสอนคนในอ้อมแขนว่าควรตอบสนองพระองค์อย่างไรริมฝีปากหนาขบเม้มไปตามกลีบปากนุ่ม ปากเล็กเผยอปากเล็กน้อยอย่างไม่ได้ตั้งใจลิ้นอุ่นร้อนค่อยๆแทรกเข้ามาภายในโพรงปากนุ่มก่อนจะเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กที่ถอยหนีมือหนาโอบเอวรั้งคนในอ้อมแขนเอาไว้ในขณะที่มืออีกข้างไล้ไปตามแนวสันหลังอย่างช้าๆคนที่อยู่ในอ้อมแขนตัวสั่นระริกเพราะไม่เคยได้รับััเช่นนี้มาก่อนมหาเทพค่อยๆถอนปากออกมา มองใบหน้าที่แดงซ่านและริมฝีปากที่บวมแดงขึ้นมาเล็กน้อยมือหนาไล้ไปตามริมฝีปากนั้นอย่างหลงใหล ช่างงดงามยิ่งนัก
“มหาเทพ....” ยามที่เทพผู้น้อยเอ่ยเรียกพระองค์ด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหอบเบาๆยิ่งทำให้พระองค์ไม่อยากจะควบคุมตัวเองอีกต่อไป มือหนาช้อนร่างเทพผู้น้อยขึ้นอุ้มก่อนจะซุกหน้าลงกับซอกคอขาวก้าวเดินไปยังเตียงนุ่มที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล วางคนในอ้อมแขนลงอย่างนุ่มนวลพร้อมทั้งทาบทามร่างลงมาแนบชิดใบหน้างามนั้นแดงก่ำ
“เ้าช่างงดงาม”มือหนาไล้ไปตามพวงแก้มที่ขึ้นสีก่อนจะก้มลงจูบที่แก้มนั้นอย่างเสน่หา เทพแห่งการปรุงยาหลับตาลงเพราะความเขินอายยามที่ริมฝีปากร้อนไล้ไปตามแก้มและใบหน้าของเขาช่างชวนให้รู้สึกดี มหาเทพกดจูบลงที่ริมฝีปากอีกครั้งราวกับอยากจะตักตวงความหอมหวานนั้นเขารู้สึกหัวหมุนไปหมดแต่ก็ยังพยายามตอบกลับจุมพิตนั้นอย่างเก้ๆกังๆแต่เป็การกระทำที่น่ารักน่าเอ็นดูเป็ที่สุดสำหรับมหาเทพ
“อื้อ~” มหาเทพค่อยๆถอนปากออก ดวงตาสีมรกตของคนใต้ร่างฉ่ำปรือริมฝีปากไล้ไปตามลำคอขาวในขณะที่มือหนาปลดสายคาดเอวออกความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นขึ้นมาตามิัเมื่อมหาเทพเม้มกัดไปตามซอกคอฝ่ามือร้อนลากไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดที่โผล่พ้นอาภรณ์ที่คลายตัวออก ไม่นานผิวขาวๆก็ขึ้นสีแดงชวนให้จ้องมองยิ่งนัก
“อ๊ะ!” ร่างกายสะดุ้งเมื่อมือหนาััเข้าที่ส่วนหนึ่งมือเรียวยกขึ้นห้ามเพราะรู้สึกแปลก มหาเทพจึงเอื้อมมือนั้นไปกุมก่อนจะตรึงเอาไว้ข้างตัว
“ไม่เป็ไร” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยกระซิบที่ข้างหูจูบลงที่เปลือกตาคนที่กำลังตื่นกลัวเบาๆ มือหนาไล้ไปตามอกเนียนััเบาๆที่จุดอ่อนไหวก่อนจะไล้มือลงต่ำหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อจางๆหดเกร็งยามเมื่อมือหนาลากผ่านมหาเทพพรมจูบไปตามร่างกายขาวเนียนนั้นราวกับกำลังเสพสุขเสียงครางน้อยๆในลำคอยิ่งทำให้มหาเทพพึงพอใจยิ่งนัก
เราอยากได้ยินเสียงเ้ามากกว่านี้
“มหาเทพ!” ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างอย่างใเมื่อเสื้อผ้าของเขาถูกมือหนาปลดเปลืองออกจากร่างกายอย่างรวดเร็วจนคว้าเอาไว้ไม่ทันร่างเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตาผู้ที่อยู่้าเทพแห่งการปรุงยารู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวแต่มือที่จะใช้ปิดใบหน้าแดงๆของตัวเองกลับถูกมหาเทพตรึงเอาไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวมือหนาอีกข้างเชยคางคนที่กำลังเขินให้สบตากับพระองค์
“ไม่ต้องกลัวเราจะอ่อนโยนกับเ้าให้มาก” ริมฝีปากหนาพรมจูบไปตามใบหน้าก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากเล็กสอดลิ้นอุ่นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กจนได้ยินเสียงน่าอายมือเรียวถูกย้ายให้มาคล้องคอมหาเทพต้นขาขาวที่เปลือยเปล่าถูกมือร้อนลากไล้ไปมาชวนให้รู้สึกกระสันยิ่งเสียงครางแ่ๆดังอยู่ในลำคอเพราะปากกำลังถูกคุกคามอย่างจาบจ้วง
“อื้อ!” ความรู้สึกเย็นวาบแถว่ล่างเกิดขึ้นเมื่อขาทั้งสองข้างถูกแยกออกจากกัน มหาเทพแทรกตัวอยู่ระหว่างขาทั้งสองแต่ยังไม่ยอมปล่อยริมฝีปากเล็กให้เป็อิสระมือหนานวดเฟ้นไปทั่วร่างทิ้งรอยมือเป็สีแดงจางๆเอาไว้ ร่างโปร่งสะดุ้งเฮือกเมื่อััได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังรุกล้ำความเป็ส่วนตัวของเขา
“อ๊ะ! มหาเทพ....!!” ปากเล็กถอนตัวเองออกมาเพราะหายใจไม่ออกนิ้วเรียวจิกลงไปบนบ่าของมหาเทพเมื่ออะไรบางอย่างกำลังรุกล้ำเข้ามาภายใน จมูกโด่งซุกไซร้ไปตามซอกคอในขณะที่่ล่างกำลังบุกรุกร่างกายคนที่อยู่ใต้ร่างขยับเข้าออกช้าๆพลางจูบซับน้ำตาเทพผู้น้อยไปด้วย
“เจ็บรึ?”
“มัน...รู้สึกแปลกๆ”ร่างโปร่งตอบ เขาเหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างขยับอยู่ภายในตัวเขาลมหายใจของเขาสะดุดห้วงเมื่อมีบางอย่างเพิ่มจำนวนขึ้นมาอีก
“อึก!” มือเรียวออกแรงผลักคน้าออกแต่มหาเทพก็รั้งตัวเองเอาไว้กระทำการให้นุ่มนวลขึ้น ไล้ปลายลิ้นอุ่นมายังอกเนียนที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงหมุนวนอยู่ที่ปุ่มไตข้างหนึ่งพาลให้คนใต้ร่างสั่นสะท้านกับััที่ได้รับ
ใบหน้าสวยก้มลงมามองคนที่กำลังััร่างกายของเขาอยู่เรือนผมสีดำสนิทระไปกับตัวเขาชวนให้จั๊กจี้ลิ้นอุ่นที่ััร่างกายเขาอยู่สร้างคลื่นเล็กๆหมุนวนบริเวณท้องน้อยอกเนียนแอ่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อสิ่งที่รุกล้ำเขาอยู่แตะโดนจุดหนึ่งเข้า
“อ๊ะ! อื้อ!” มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเองส่งเสียงแบบนี้ออกไปช่างน่าอายเหลือเกินยิ่งมหาเทพกดย้ำมากเท่าไหร่ยิ่งยากจะทานทนที่จะไม่ให้ส่งเสียงออกมาได้
น่ารักเป็ที่สุด
มหาเทพมองคนที่กำลังพยายามกลั้นเสียงร้องพลางยกยิ้มกดย้ำๆกับที่จุดนั้นจนทำให้เทพผู้น้อยสะดุ้งเฮือกเมื่อเข้าไปได้สามนิ้วร่างสูงก็หมุนวนขยับไปมาจนได้ยินเสียงน่าอายตอนนี้เทพผู้น้อยหน้าแดงตัวแดงไปหมดแล้ว ช่างเจริญตาพระองค์เสียเหลือเกิน
“กอดเราไว้” นิ้วทั้งสามถูกถอนออกมา ร่างของมหาเทพโน้มลงมาทาบทามช้าๆแขนเรียวที่รู้สึกอ่อนแรงยกขึ้นโอบรอบคอคนที่อยู่้าร่างโปร่งกอดมหาเทพแน่นเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างกำลังแทรกตัวเข้ามาภายในร่างของเขาอย่างช้าๆได้ยินเสียงคำรามเล็กๆจากคนที่อยู่้า เขาสูดหายใจเข้าเมื่อสิ่งนั้นแทรกกายเข้ามามหาเทพพรมจูบไปตามใบหน้าเพื่อเรียกความสนใจกดจูบลงที่ปากเล็กก่อนจะแทรกตัวเข้าไปจนสุด
“อ๊ะ! มหาเทพ!” น้ำตาหยดหนึ่งหยดจากหางตาพร้อมกับแรงกอดที่เพิ่มขึ้นร่างโปร่งตัวสั่นระริก ใบหน้าสวยซบลงบนบ่าแกร่งพลางได้ยินเสียงสะอื้นคนที่อยู่้ารีบกอดปลอบเทพผู้น้อยอย่างอ่อนโยนพระองค์รีบร้อนมากเกินไปจึงทำให้เทพผู้น้อยต้องรู้สึกเจ็บเช่นนี้
“เราขอโทษ เจ็บมากรึ?”เทพแห่งการปรุงยายังไม่ตอบ เขารู้สึกอึดอัดและหายใจไม่สะดวกสิ่งนั้นกำลังเต้นตุ้บๆอยู่ภายในร่างของเขามันเจ็บแต่รู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนมากกว่าแต่ความเงียบก็ยังทำให้มหาเทพรู้สึกกังวล
เจ็บถึงขนาดตอบเราไม่ได้เลยรึ
“เราจะหยุดแค่นี้เ้าเจ็บมากหรือไม่” แขนเรียวกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นปฏิกิริยานั้นทำให้มหาเทพใจชื้นขึ้นมาบ้าง หรือว่าจะกำลังเขินจนไม่ยอมตอบพระองค์กันนะ
“แปลก”
“หืม?” มหาเทพซุกหน้าอยู่กับซอกคอขาวเมื่อได้ยินเสียงเทพผู้น้อยยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองพระองค์ แต่ดูเหมือนจะผ่อนคลายตัวเองลงได้แล้ว
“มันแปลก” เสียงหัวเราะน้อยๆดังอยู่ในลำคอของมหาเทพ พระองค์พรมจูบไปตามซอกคอเทพผู้น้อยของพระองค์ช่างน่ารักเสียจริง
“เราจะขยับแล้วนะกอดเราให้แน่นๆ”คนที่อยู่้าถอนกายออกมาก่อนจะสวนกายเข้าไปใหม่ในจังหวะแรกเทพผู้น้อยคล้ายจะขืนตัวเองเอาไว้ แต่ไม่นานร่างกายนั้นก็ตอบรับจังหวะของพระองค์เรียวขายาวเผลอหนีบเอวคน้าปฏิกิริยาที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้มหาเทพต้องกดจูบลงบนริมฝีปากเพื่อข่มอารมณ์
จะไร้เดียงสามากเกินไปแล้วมากจนพระองค์จะอดใจไม่ไหว
“อ๊ะ! มหาเทพ....” เสียงครางแ่ๆดังขึ้นเมื่อกายร้อนบดเบียดเข้ามาได้ลื่นขึ้นจังหวะที่ขยับจึงเร็วขึ้นตามแม้จะพยายามข่มแรงเอาไว้แค่ไหนคนที่อยู่้าก็รู้สึกว่าควบคุมตัวเองไม่ได้เอาเสียเลย
“อ๊ะๆ! อื้อ!!” ร่างโปร่งรู้สึกว่าแขนที่กำลังโอบกอดคน้าอยู่นั้นเริ่มไร้เรี่ยวแรงความเสียวซ่านแล่นไปทั่วท้องน้อยความอุ่นร้อนที่ขยับเข้าออกอยู่่ล่างทำให้เขาไม่กล้าที่จะมองคนที่โอบกอดเขาอยู่เสียงเนื้อที่กระทบกันดังเข้ามาในโสตประสาทยิ่งฟังยิ่งชวนให้รู้สึกไม่อยากจะเอาหน้าออกจากบ่าแกร่ง
น่าอาย น่าอายที่สุด
แต่มหาเทพก็เป็มหาเทพอยู่วันยังค่ำเมื่อได้รับสิ่งที่้ามีหรือจะไม่จ้องมองให้พอใจ
“อึก! อ๊า!” มือหนาดึงคนที่กอดพระองค์อยู่ออกจากบ่ากดตัวลงกับฟูกนอน เห็นใบหน้าที่แดงซ่านนั้นอย่างชัดเจน เทพแห่งการปรุงยารู้สึกเขินอายมากพยายามที่จะเอามือปิดหน้าตัวเองแต่คนขี้แกล้งก็จับมือทั้งสองไปตรึงไว้เหนือหัวในขณะที่่ล่างกำลังขยับเข้าออกอย่างช้าๆแต่หนักหน่วงใบหน้าสวยเอียงหน้าไปด้านข้างเพื่อหลบสายตานั้น มหาเทพไยต้องแกล้งเขาเช่นนี้ด้วย
“อื้อ! ท่านแกล้งข้า!” มือหนาข้างที่ว่างไล้มือไปตามเรียวขาสวยพลางขยับกายเข้าออกความอุ่นร้อนที่ขยับกายเข้าออกอยู่นั้นทำให้ร่างทั้งร่างต้องสั่นสะท้านดวงตาสีมรกตบีบเข้าหากันแน่น แต่ริมฝีปากกลับเผยอส่งเสียงครางอยู่ไม่ขาดมหาเทพมองแล้วพึงพอใจยิ่งนัก
“เ้าน่าแกล้ง” สะโพกสอบขยับกายเร็วขึ้น อกเนียนแอ่นขึ้นสูงเมื่อกายร้อนแตะโดนส่วนหนึ่งเสียงครางที่ดังขึ้นแ่ๆเพิ่มระดับขึ้นอย่างน่าพอใจเมื่อคนที่อยู่้าขยับกายเน้นย้ำเข้าที่จุดเดิม
“อะ อื้อ! มหาเทพ! อ๊า!” เทพผู้น้อยกรีดร้องลั่นเพราะความกระสันที่ไม่เคยได้รับมาก่อนเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังอยู่่ล่างทำให้อารมณ์พุ่งขึ้นสูง ช่องทางที่ตอดรัดยามที่ขยับกายเข้าออกยิ่งทำให้ไม่อยากจะหยุดเพียงเท่านี้เสียงคำรามต่ำดังมาจากผู้ที่อยู่้าเทพผู้น้อยของพระองค์ในตอนนี้ช่างยั่วยวนยิ่งนักแรงกายที่พยายามควบคุมมาตลอดเริ่มที่จะสูญเสียการควบคุมแล้ว
“ฮวา” ใบหน้าคมคายซุกลงที่ซอกคอคนใต้ร่าง ปล่อยมือเรียวเป็อิสระมือหนากระชับต้นขาขาวทั้งสองข้างไว้มั่นก่อนจะสวนกายเข้าออกเร็วขึ้นเสียงหอบหายใจดังอยู่ข้างๆหูมือเรียวที่อ่อนแรงยกขึ้นกอดคนที่กำลังโหมแรงเข้าใส่เขา หลับตาซึมซับััทั้งหมดตอบรับผู้ที่กระทำการอยู่้าอย่างหนักหน่วง เสียงครางหวานที่ดังอยู่ข้างหูยิ่งทำให้อารมณ์เตลิดเปิดเปิงไปไกล
“อ๊ะ! มหาเทพ! อื้อ~” ร่างทั้งร่างสั่นคลอนภายในหัวขาวโพลนเมื่อจังหวะกระแทกกระทั้นถี่ขึ้น ริมฝีปากเล็กไม่อาจเก็บเสียงเอาไว้ได้อีกต่อไปมือเรียวปัดป่ายหาที่ยึดเกาะกรีดร้องสุดเสียงอยู่ชั่วจังหวะหนึ่งก่อนจะกระตุกเกร็งริมฝีปากหนาประกบเข้ากับปากเล็กก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดขยับกายเข้าออกถี่รัว สะโพกเล็กตอบรับจังหวะสุดท้ายก่อนที่ร่างโปร่งจะััได้ถึงความอุ่นร้อนที่ไหลวนอยู่ภายในร่างคนที่อยู่้าผละออกจากริมฝีปากเล็ก กดจูบลงที่หน้าผากชื้นเหงื่ออย่างรักใคร่
“เด็กดี”
“อื้อ~” คนใต้ร่างครางน้อยๆเมื่อกายร้อนถอนตัวออกไปอย่างช้าๆมือหนาเท้าอยู่ระหว่างตัวของตัวเทพผู้น้อย บนตัวมีแต่รอยแดงรอยช้ำเต็มไปหมดทั้งๆที่พยายามข่มแรงเอาไว้แล้วเรือนผมสีดำแผ่สยายเต็มเตียง ลมหายใจที่หอบเหนื่อย ริมฝีปากบวมเจ่อยิ่งดูยิ่งน่าหลงใหล
แต่วันนี้คือครั้งแรกมหาเทพไม่อยากให้เทพผู้น้อยของพระองค์ต้องเจอศึกหนัก ไว้วันหลังก็แล้วกัน
ร่างสูงยืดตัวขึ้นก่อนจะอุ้มเทพผู้น้อยไปอาบน้ำชำระร่างกายร่างโปร่งเอาแต่ก้มหน้างุดอยู่กับไหล่ของมหาเทพเพราะความเขินอายพระองค์หัวเราะน้อยๆ น่าเอ็นดูเป็ที่สุด
“ปวดตรงไหนบ้าง”มหาเทพถามอย่างเป็ห่วงเมื่อพวกเขากลับมานอนที่เตียงแล้ว เทพผู้น้อยนอนคว่ำตัวอยู่บนอกของมหาเทพตอบด้วยน้ำเสียงที่ติดจะงัวเงียนิดๆ
“ปวดไปทั้งตัว” ใครเล่าจะคิดว่ามันจะปวดเมื่อยถึงขนาดนี้เทพแห่งการปรุงยารู้สึกว่าเอวกับหลังของเขามันพังไปแล้วอย่างนั้นแหละ
“พรุ่งนี้ก็ดีขึ้นแล้ว”มือหนาบีบนวดไปตามเอวเล็กเบาๆััที่เบาบางและจังหวะการนวดที่นุ่มนวลทำให้ร่างโปร่งเคลิ้มหลับ ลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอจนหลับสนิทมหาเทพก้มลงจูบหน้าผากเทพผู้น้อยก่อนจะหลับตาลง มือหนาตบเป็จังหวะกล่อมนอนดั่งเช่นทุกคืน
เ้าเป็ของเราแล้ว ของเราผู้เดียวเท่านั้น
774
