ตอนที่ 6: หมากบนกระดานไร้เสียง
โครมมมมม!
เสียงประตูห้องยาที่ทำจากเหล็กกล้าถูกพังทลายลงด้วยแรงกระแทกมหาศาล สั่นะเืไปทั่วทั้งทางเดินของโรงพยาบาล ร่างสูงโปร่งผิดมนุษย์ของ "ผู้คุมระเบียบ" ตัวที่หนึ่งก้าวเข้ามาในห้องที่คับแคบ มันยืนตระหง่านอยู่ตรงทางเข้า บดบังแสงสลัวๆ จากทางเดินจนหมดสิ้น ทำให้ทั้งห้องจมอยู่ในเงามืดที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิม มันส่งเสียงคำรามแหบแห้งออกมาจากส่วนที่ควรจะเป็ลำคอ เป็เสียงที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวจากการถูกหลอกลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ใบหน้ากากกระเบื้องเรียบสนิทของมันเงยขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลัง "ดมกลิ่น" หรือ "ฟัง" อารมณ์ที่พุ่งพล่านจากผู้เล่นทุกคนที่อยู่ภายในห้อง รูกุญแจบนหน้ากากของมันเรืองแสงสีเหลืองขุ่นๆ สลับไปมาอย่างรวดเร็ว มันกำลังค้นหาสัญญาณของ "ความไม่สงบ" เพื่อที่จะลงโทษผู้ที่ทำลายความสงบเงียบของสถานที่แห่งนี้
นัวร์หันกลับไปเผชิญหน้ากับมัน มือหนึ่งกำขวด "สารระงับเสียง" ที่เพิ่งได้มาไว้แน่น ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของสัตว์ร้ายที่กำลังจะเริ่มการไล่ล่าในระยะประชิด หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ แต่สติของเขายังคงคมกริบและเ็าดุจน้ำแข็ง
ห้องฉุกเฉิน... ต้องไปห้องฉุกเฉินให้เร็วที่สุด! ในห้วงความคิดของเขากรีดร้อง เขารู้ดีว่ามีเพียงที่นั่นเท่านั้นที่จะมี "เครื่องตรวจคลื่นหัวใจ" ตามที่โน้ตบอกไว้ และ "สารระงับเสียง" เหล่านี้จะไร้ความหมายจนกว่าจะไปถึงที่นั่นเพื่อทำลายแหล่งกำเนิดเสียงรบกวน
แต่ในขณะที่นัวร์กำลังจะให้สัญญาณทีมถอย เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา
"แกคิดจะทำอะไร?"
นัวร์ชะงักไปเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย เขารู้สึกถึงตัวตนของคนกลุ่มนี้ได้ั้แ่ก่อนที่ "ผู้คุมระเบียบ" จะพังประตูเข้ามาแล้ว เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าเรียวจะโผล่มาตอนนี้
เรียวยืนอยู่ตรงนั้นเอง เขาและทีมของเขาทั้งสามคนได้เคลื่อนย้ายเข้ามาในห้องยาอย่างเงียบเชียบโดยที่กลุ่มของนัวร์ไม่ทันสังเกต พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของห้อง รอคอยจังหวะที่เหมาะสมที่สุด... จังหวะที่นัวร์พบเป้าหมายของภารกิจแล้ว และกำลังเผชิญหน้ากับภัยคุกคามแรก
"นายพบ 'สารระงับเสียง' แล้วสินะ" เรียวพูดต่อ ดวงตาของเขากวาดมองไปที่ขวดสีน้ำเงินในมือนัวร์อย่างไม่ปิดบังความ้า "ดูเหมือนว่าเราจะมีสิ่งที่้าแล้ว... คราวนี้บอกมาได้แล้ว ว่าเครื่องตรวจคลื่นหัวใจนั่นอยู่ที่ไหน"
ชายร่างใหญ่ในทีมของเรียว—โกดะ—ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว มือของเขากำหมัดแน่นจนเส้นเืปูดโปน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความพร้อมที่จะใช้กำลัง หญิงสาวที่ว่องไว—อายาเมะ—ขยับตัวไปทางด้านข้างอย่างเงียบเชียบ เธออยู่ในตำแหน่งที่สามารถเคลื่อนไหวได้ทุกเมื่อเพื่อโจมตีหรือป้องกัน ส่วนชายที่ดูเงียบขรึมและฉลาดเฉลียว—ฮิคารุ—ยังคงยืนนิ่งอยู่ในเงามืด แต่แววตาของเขาจับจ้องมาที่นัวร์ไม่วางตา พยายามอ่านทุกการเคลื่อนไหว ทุกสีหน้า และทุกคำพูดของนัวร์
ในขณะที่ทั้งสองผู้นำกำลังเผชิญหน้ากัน "ผู้คุมระเบียบ" ที่เพิ่งเข้ามาในห้องก็เริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ มันยังคง "ฟัง" และ "ประเมิน" สถานการณ์ ใบหน้ากากกระเบื้องของมันหันไปมาระหว่างนัวร์กับเรียว ราวกับกำลังรอคอยให้ใครสักคนส่งเสียงที่ผิดเพี้ยน หรือแสดงอารมณ์ที่รุนแรงออกมา เพื่อที่มันจะได้ลงโทษ "ผู้ป่วย" ที่ทำลายความสงบเงียบ
บรรยากาศในห้องยาตึงเครียดถึงขีดสุด ภัยคุกคามจาก "ผู้คุมระเบียบ" ที่กำลังยืนขวางทางออกอยู่เบื้องหน้า และภัยคุกคามจาก "พันธมิตร" ที่กำลังรอจังหวะหักหลังอยู่เื้ั ทำให้สถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด
สถานการณ์เลวร้ายที่สุด นัวร์วิเคราะห์อย่างรวดเร็วและเป็ระบบ ถูกขนาบข้าง... เรียวมีกำลังคนและตำแหน่งที่ดีกว่า... การต่อสู้ในห้องแคบๆ แบบนี้จะสร้างเสียงดังและทำให้ทุกคนตาย... ไม่ใช่แค่ฉันและทีม แต่รวมถึงพวกเรียวด้วย...
"อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน" โกดะพูดเสียงเข้มปนความหงุดหงิด "ส่งของมา แล้วบอกทางมาซะดีๆ!" เขาขยับตัวเตรียมจะพุ่งเข้ามา ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ
"ถ้าแกขยับอีกก้าวเดียว... เราทุกคนตาย" นัวร์พูดสวนขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่กลับเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความมั่นใจจนน่าประหลาด มันเป็ความมั่นใจที่ทำให้โกดะชะงักไปกลางคัน ความโกรธบนใบหน้าของเขาแข็งค้าง
เรียวหรี่ตามองนัวร์อย่างพิจารณา "นายกำลังขู่ฉันเหรอ?"
"เปล่าเลย" นัวร์ตอบ เสียงของเขาราบเรียบและไร้อารมณ์ใดๆ "ผมกำลังบอกความจริง... ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในห้องนี้ไม่ใช่ผม และไม่ใช่คุณ... แต่มันคือ 'เสียง' ที่เกิดจากอารมณ์ของเราต่างหาก"
เขาเหลือบมองไปที่ "ผู้คุมระเบียบ" ที่กำลังเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ รูกุญแจบนหน้ากากของมันเรืองแสงสีเหลืองอ่อนๆ ราวกับจะยืนยันคำพูดของนัวร์
"สิ่งมีชีวิตนั่นมันตาบอด" นัวร์อธิบายอย่างใจเย็น ราวกับเป็อาจารย์ที่กำลังบรรยายในห้องเรียน แม้ภายในใจจะร้อนรนเพียงใด แต่เขาก็ยังสามารถรักษาท่าทีที่เยือกเย็นไว้ได้อย่างสมบูรณ์ "แต่มันได้ยินทุกอย่าง โดยเฉพาะเสียงที่เกิดจากความรู้สึกรุนแรง... ความโกรธ, ความกลัว, ความตื่นเต้น... ทันทีที่หัวใจของใครคนใดคนหนึ่งในห้องนี้เต้นแรงเกินไป หรือหายใจหอบถี่ด้วยความโมโห... 'ผู้คุมระเบียบ' ก็จะถือว่าคนๆ นั้นคือ 'ผู้ป่วยที่ต้องได้รับการรักษา' และมันจะเข้าไป 'ปลดล็อก' คนๆ นั้นทันที"
โกดะขมวดคิ้ว "แกพูดเื่บ้าอะไรของแกวะ! มันจะรู้ได้ไงว่าใครกลัว!"
"เขากำลังจะบอกว่า... ยิ่งทีมของนายมีคนที่พร้อมจะใช้กำลังมากเท่าไหร่... โอกาสที่พวกนายจะกลายเป็เป้าหมายของมันก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น" นัวร์พูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรียว "ทีมของผมอาจจะดูอ่อนแอกว่า... แต่พวกเราควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่า... โดยเฉพาะเมื่อมีลูมิอยู่ด้วย"
ทันใดนั้น "ผู้คุมระเบียบ" ก็หันขวับ! หน้ากากกระเบื้องของมันหันตรงมายังโกดะที่เพิ่งแสดงอารมณ์โกรธออกมาอย่างชัดเจนและส่งเสียงดัง! แสงสีเหลืองขุ่นๆ ส่องลอดออกมาจากรูกุญแจบนหน้ากาก จ้องเขม็งมาที่โกดะ!
โกดะตัวแข็งทื่อ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เขารู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่มองไม่เห็นแต่จับต้องได้ มันรุนแรงและเยือกเย็นจนทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัว ความกลัวเข้าครอบงำใบหน้าของเขา ทำให้การหายใจเริ่มติดขัด คลื่นอารมณ์สีฟ้าของเขาเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง
เรียวเห็นปฏิกิริยานั้นก็เข้าใจในทันทีว่านัวร์ไม่ได้โกหก เขารีบยกมือขึ้นเป็สัญญาณให้โกดะสงบลง "ใจเย็นไว้ โกดะ!"
ลูมิเองก็รีบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เธอพุ่งเข้าไปใกล้โกดะ แล้ววางมือลงบนไหล่ของเขา สกิล [สภาวะใจสงบ] ของเธอทำงานทันที แสงสีทองนวลตาแผ่ออกมาจากตัวเธอ โอบล้อมโกดะไว้ คลื่นอารมณ์ที่พุ่งพล่านของโกดะค่อยๆ สงบลงอย่างรวดเร็ว การหายใจของเขากลับมาเป็ปกติอีกครั้ง
อำนาจต่อรองได้เปลี่ยนมือแล้ว... นัวร์ได้เปลี่ยนความเสียเปรียบด้านกำลังคนให้กลายเป็ความได้เปรียบเชิงกลยุทธ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขากำลังใช้ความสามารถของทีมตัวเองเป็ "อาวุธ" ในการควบคุม "พันธมิตร"
"ทีนี้... เรามาคุยกันใหม่ดีไหม?" นัวร์พูดต่อ เสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจสั่งการที่ไม่ต้องใช้กำลัง "เป้าหมายของเราคือ 'เครื่องตรวจคลื่นหัวใจ' ใน 'ห้องฉุกเฉิน' และ 'สารระงับเสียง' พวกนี้คือ 'กุญแจ' ในการผ่านด่าน... แต่เราจะไปถึงที่นั่นไม่ได้ถ้ามัวแต่มาทะเลาะกันเองอยู่ตรงนี้"
เรียวชั่งน้ำหนักสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในสถานการณ์ที่การใช้กำลังเท่ากับการฆ่าตัวตาย การร่วมมือกับนัวร์คือทางเลือกเดียว เขามองไปที่ทีมของเขา แล้วมองกลับมาที่นัวร์
"แล้วนายมีแผนอะไร?" เรียวถาม น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ยอมรับในความสามารถของนัวร์มากขึ้น
นัวร์ใช้ [ดวงตาแห่งความจริง] อีกครั้งอย่างรวดเร็ว เพื่อประเมินเส้นทางและตำแหน่งของ "ผู้คุมระเบียบ" ตัวที่หนึ่ง รวมถึงจุดอับสายตาและแหล่งกำเนิดเสียงอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียง เขารู้สึกปวดศีรษะรุนแรงขึ้นทันทีจากผลข้างเคียง แต่เขาก็ข่มมันไว้และรีบปิดสกิลลง
"ผม้าเสียงลวง... ที่ดังและไกลพอที่จะล่อมันออกไปจากตรงนี้ได้" นัวร์พูดพลางมองผ่านช่องประตูที่พังทลายออกไปทางลูมิและมิซากิที่ซ่อนตัวอยู่
"และผม้าคนสอดแนม... ที่จะเคลื่อนไหวในเงามืดได้อย่างสมบูรณ์แบบ" เขามองไปทางเคนจิที่ยังคงซ่อนตัวอยู่นอกห้องอย่างมิดชิด
เรียวเข้าใจในทันทีว่านัวร์กำลังจะใช้ความสามารถของทีมตัวเอง เขามองไปที่ทีมของเขาแล้วถาม "แล้วพวกเราล่ะ?"
"พวกคุณ... คือ 'กำลังเสริม' และ 'แผนสำรอง'" นัวร์ตอบ "ถ้าแผนแรกพลาด... พวกคุณต้องพร้อมที่จะรับมือกับมัน... หรือไม่ก็ตายไปพร้อมกับพวกเรา"
มันคือข้อเสนอที่ไม่มีทางเลือกอื่น เรียวยอมพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ยอมรับในสถานการณ์ที่บีบคั้น
นัวร์ไม่รอช้า เขาเริ่มให้สัญญาณมือที่ซับซ้อนและรวดเร็วออกไปนอกห้อง ลูมิที่คอยสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลาเข้าใจในทันที เธอรีบกระซิบบอกแผนกับมิซากิอย่างเงียบเชียบ
ไม่ถึงสิบวินาทีต่อมา...
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที!"
เสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังขึ้น! แต่มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องธรรมดา มันเป็เสียงที่เต็มไปด้วยความเ็ปและสิ้นหวัง เสียงที่จำลองอารมณ์ดิบๆ ออกมาได้อย่างสมจริง และที่สำคัญที่สุด... มันดังมาจากสุดปลายทางเดินอีกฟากหนึ่งของวอร์ด! เป็เสียงลวงที่มิซากิสร้างขึ้นโดยเลียนแบบเสียงของ "อารมณ์" เพื่อกระตุ้นสัญชาตญาณของ "ผู้คุมระเบียบ" โดยตรง!
มันได้ผลเกินคาด! "ผู้คุมระเบียบ" ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องยา ส่งเสียงคำรามในลำคอราวกับสัตว์ป่าที่ได้ยินเสียงเหยื่อที่าเ็ รูกุญแจบนหน้ากากของมันเรืองแสงจ้าขึ้นด้วยความกระหาย มันหันหลังให้ห้องยาทันทีแล้วพุ่งตรงไปยังต้นเสียงนั้นด้วยความเร็วสูงสุด! ร่างของมันพุ่งหายไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว ราวกับลมพายุ
"ไป!" นัวร์ออกคำสั่งเสียงกระซิบ
ทุกคนพุ่งตัวออกจากห้องยาทันที นัวร์นำทางไปตามเส้นทางที่เขาจำได้จาก [ดวงตาแห่งความจริง] ที่เขาใช้เมื่อครู่ ในขณะที่เคนจิใช้ [หลอมเงา] เคลื่อนตัวล่วงหน้าไปก่อนเพื่อสอดแนมเส้นทางและตรวจสอบว่าไม่มี "ผู้คุมระเบียบ" ตัวอื่นอยู่ตามทางเดิน
พวกเขาเคลื่อนที่ผ่านทางเดินที่มืดมิดและน่าขนลุก ผ่านห้องผู้ป่วยที่ว่างเปล่าและเตียงที่ว่างเปล่า ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบที่กดดัน
หลังจากที่เคลื่อนที่มาได้ประมาณสองนาที เคนจิก็ปรากฏตัวออกมาจากเงามืดข้างหน้าแล้วให้สัญญาณมือว่า "ปลอดภัย"
พวกเขามาถึงโถงกลางของโรงพยาบาลแล้ว เบื้องหน้าของพวกเขาคือประตูบานคู่ขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้เก่าๆ ที่ผุพัง มีป้ายเขียนว่า "ห้องฉุกเฉิน" ติดอยู่ เสียงบี๊บ... บี๊บ... บี๊บ... ที่เป็จังหวะสม่ำเสมอดังเล็ดลอดออกมาจากประตูนั้น มันคือเสียงของเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ... เป้าหมายของพวกเขา!
แต่ในขณะเดียวกัน... พวกเขาก็ได้ยินเสียงอื่นปะปนมาด้วย...
ฉึ่ก... ฉั่ก... ฉึ่ก...
มันเป็เสียงที่เปียกชื้นและน่าขยะแขยง... ราวกับเสียงของเนื้อสดที่กำลังถูกสับเป็ชิ้นๆ ... มันดังมาจากภายในห้องฉุกเฉินพร้อมกับเสียงเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ
นัวร์ให้สัญญาณให้ทุกคนหยุด เขาััได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากประตูห้องฉุกเฉิน และกลิ่นคาวเืจางๆ ที่ลอยมาตามลม
เขาเปิดใช้งาน [ดวงตาแห่งความจริง] เป็ครั้งสุดท้ายเพื่อมองทะลุประตูเข้าไป...
ภาพที่เขาเห็นทำให้เขาถึงกับต้องข่มความรู้สึกใเอาไว้สุดความสามารถ หัวใจของเขาเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก อาการปวดศีรษะที่รุนแรงอยู่แล้วยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก แต่เขาก็ยังคงเพ่งมองต่อไปเพื่อเก็บรายละเอียดให้มากที่สุด
ภายในห้องฉุกเฉิน... มี "ผู้คุมระเบียบ" อยู่... ไม่ใช่แค่ตัวเดียว... แต่มีถึงสามตัว!
พวกมันกำลังยืนล้อมรอบ "เครื่องตรวจคลื่นหัวใจ" ที่กำลังส่งเสียงบี๊บๆ อยู่ และเสียง "ฉึ่ก... ฉั่ก..." ที่พวกเขาได้ยิน... คือเสียงที่ "ผู้คุมระเบียบ" กำลังใช้ "ลูกกุญแจ" ที่นิ้วของมันสับไปบนร่างของผู้เล่นคนหนึ่งที่โชคร้าย... ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว... ร่างนั้นถูกทำให้เป็ชิ้นๆ อย่างสยดสยอง ราวกับเป็บทลงโทษสำหรับ "ผู้ป่วย" ที่ไม่สามารถรักษา "ความสงบ" ได้
นี่คือ "ห้องบอส" ของจริง... และมันอันตรายกว่าที่เขาคาดไว้หลายเท่า แผนการที่เขาเคยคิดไว้... อาจจะต้องถูกปรับเปลี่ยนทั้งหมด
นัวร์ปิดสกิล [ดวงตาแห่งความจริง] ลงในทันที เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ปวดศีรษะจนแทบจะหมดสติ ต้องใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ เพื่อไม่ให้ล้มลง
เรียวเห็นท่าทีของนัวร์ก็รู้ได้ทันทีว่าสถานการณ์ข้างในเลวร้ายเกินกว่าจะรับมือได้ง่ายๆ เขารีบเข้ามาประคองนัวร์ไว้
"แกเห็นอะไรข้างใน?" เรียวถามเสียงกระซิบ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
นัวร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววความมุ่งมั่นที่น่ากลัวกว่าเดิม
"ผู้คุมระเบียบ..." นัวร์กระซิบตอบเสียงแหบพร่า "สามตัว..."
ทุกคนที่ได้ยินคำนั้นต่างก็ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจของพวกเขาอีกครั้ง การเผชิญหน้ากับ "ผู้คุมระเบียบ" เพียงตัวเดียวก็น่ากลัวพอแล้ว... แต่นี่ถึงสามตัว... ในห้องแคบๆ ... และกำลังลงโทษผู้เล่นคนอื่นอยู่
การต่อสู้เป็ไปไม่ได้ การใช้เสียงก็เป็ไปไม่ได้ แล้วพวกเขาจะเข้าไป "ปิด" เสียงรบกวนในห้องฉุกเฉินได้อย่างไร?
นี่คือหมากบนกระดานไร้เสียง... และนัวร์จะต้องเดินหมากให้ฉลาดที่สุดเพื่อเอาชีวิตรอดจากพันธมิตรที่พร้อมจะหักหลัง และปีศาจที่พร้อมจะฉีกกระชากพวกเขาเป็ชิ้นๆ
...จบตอนที่ 6
712K
