1 สับดาห์ต่อมาหลังจากเหตุการโดนสัตย์อสูรโจมตี
ณ เมืองหลวง ซิลลา เป็เมืองที่ใหญ่ที่สุดทางตอนเหนือของทวีป วันนี้ได้เปิดรับผู้คนที่้าเข้าศึกษาของสถาบรร เปีย ในเเต่ละปีมีคนมาทดสอบเพิ่อเข้าศึกษานับหมื่นคนการทดสอบเลยเเบ่งออกเป็ 5 เขต โดยมิเกล เลือกเข้าทดสอบที่เขต 2 เพราะเขาขี้เกียดเดินไปไกลเเละไม่ว่าจะเขตไหนก็มีการทดสอบเหมือนกัน เป็การทศสอบเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
สถาบรรเปียเชื่อว่าการต่อสู้เป็การบ่งบอกถึงความสารถมากที่สุดดังนั้นการทดสอบเพียงครั้งเดียวของสถาบรรคือการต่อสู้ การที่จะเข้ารับการทดสอบนั้นต้องมีอายุมากกว่า 14 ปี ซึ่งมิเกลรอวันนี้มานาน
เสียงทุกคนดังกึกก้องราวๆ 1500 คน
ที่สนามทดสอบมีลานกว้างขนาดใหญ่เพียงะอสำหลับคน 3000 เสียงประกาศจากอาจารย์คนนึงก็ดังขึ้น
"การทดสอบเข้าสถาบรรจะเริ่มขึ้นในอีกครึ่งชั่วโมงผู้สมัครเตรียมตัวไว้ให้พร้อม"
เมื่อผู้คนต่างเตรียมกันเสร็จเรียบร้อยเเล้วก็เดินเข้ามาในสนามประลอง
"พวกเ้าคงรู้อยู่เเล้วข้าจะเลือกคนที่ยืนอยู่บนสนามได้เป็เวลา 1 ชั่วโมง การทดสอบจะเริ่มต้นนะบัดนี้"
อาจารย์กล่าวเสร็จก็ยกมือขึ้นเป็สัญญานบอกให้เริ่มต่อสู้อีกที เสียงะโตอบกลับไปดังสนั่นหวันไหว ผู้คนต่างเข้าต่อสู้อย่างดุเดือดมิเกลไม่ได้คิดที่จะใช้เเรงโดยเปล่าประโยชน์เขาหลบการโจมตีซ้ำเเล้วซ้ำเล่าจนผู้คนลดลงไปเหลือ 500 จาก 1500 คน
ในที่สุดก็เกิดเื่ที่มิเกลคาดการเอาไว้ ได้มีกลุ่มตั้งขึ้นมากลุ่มนึง กลุ่มนั้นมีชมาชิก 20 คน หัวหน้ากลุ่มพวกมันยืนอยู่ข้างหลังลูกน้องเป็ใครก็ดูออกถ้าสังเกตุการเเต่งกายให้ดี
"นั้นมัน เฟียส จาก 5 ตระกูลหลักของเมือง เขาโกงการเเข่งขันเห็นๆ" ผู้ชมคนนึงเริ่มพูดด้วยความโกรธเคือง
เฟียสมองไปยังคนที่กล่าวเมื่อสักครู่เเล้วตอบกลับไปว่า
"การต่อสู้เคยมีการโกงด้วยรึ" เฟียสตอบใบหน้ายิ้มด้วยความพอใจ
เเน่นอนว่ากลุ่มของพวกมันเเต่ละคนย่อมมีพลังที่สูงกกว่าคนธรรมดาเพราะเเต่ละคนไม่ใช่อายุ 14 น่าจะ 15 16 ด้วยซ้ำ ผู้คนในการทศสอบย่อมไม่พึงพอใจเป็อย่างยิ่ง เพียงเเค่การทดสอบจำเป็ต้องทำถึงเพียงนี้ผู้คนต่างคิดหยั่งงั้น การทดสอบดำเนินไปด้วยไม่ยุติธรรมเเต่ก็ไม่ผิดกฎอันใด
ณ หอสมุดสถาบรรเปีย
"ข้าได้ยินมาจากอาจารย์ว่าเฟียสจากตระกลูไดมอส จ้างคนให้รวมกลุ่มเพื่อผ่านการทศสอบเข้าสถาบรร พวกเราไม่ไอดูสักหน่อยละ"
ลูเซียพูดขึ้นขณะอ่านตำราใหหอสมุด
"ก็ปกติของตระกูลใหญ่อยู่เเล้วเราจะเสียเวลาไปดูทำไม"
เอเลน่า ตอบกลับด้วยเสียงเ็า นางใส่ชุดคลุมสีฟ้าเช่นเคย
"ข้าเบื่อจะเเย่อยู่เเล้ว เ้าไปเป็เพื่อนข้าหน่อยไม่ได้หลอ ข้าขอร้องหละ นะ นะ"
เอเลน่าเห็นลูเซียขอร้องซะขนาดนั้นก็อดใจอ่อนไม่ได้
"เห็นเ้าอยากไปซะขนาดนั้นข้าก็จะไปเป็เพื่อน"
ทั้งสองก็ปิดตำราเเล้ววางไว้ที่เดิมของมันก่อนไปจากห้องสมุด
ณ ลานทเสอบที่ 2
ทั้งสองได้มาถึงก็ได้พบกับกลุ่มของฮัวตูเเละเด็มหนุ่มอีกคนอยู่กลางลานประลองพร้อมผู้คนที่บาทเจ็บมากกมายนอนอยู่กับพื้น
เมื่อนางสังเกตุเห็นมิเกลที่ยืนอยู่กลางลานประลอง
"เป็ไปไม่ได้"
เอเลน่าอุทานออกมาพร้อมกับทำใบหน้าที่สงสัย
เขาคนนั้นจริงๆหรือ กู้หลินหลินคิดในใจ
ฮัวตูได้ห่ำหั่นศัตรูทั้งหมด จนเหลือเซียวฟงที่เหลืออยู่คนสุดท้ายเพราะเซียวฟงนั้นหลบการโจมตีของพวกมันมาโดยตลอด
"เหลือขยะอย่างเ้าคนเดียวเเล้ว ถ้ายอมคุกเข่าร้องขอชีวิตต่อหน้าข้า ข้าอาจจะไม่ทำร้ายเ้าก็ได้ 55555"
เฟียสหัวเราะออกมาอย่าพอใจเนื่องจากมันมั่นใจเกินร้อยว่ามันสามารถกำจัดมิเกลได้
"ไม่จำเป็"
ว่าเเล้วเขาก็หยิบหน้ากากสีขาวที่ห้อยไว้ด้านหลังออกมาสวมใส่
เขาตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่นิ่งเงียบราวกับไม่เกรงกลัวสิ่งใด ทางฝั่งของเอเลน่ายังไมไ่ด้เห็นใบหน้าของมิเกลนางจึงเเค่คิดว่าอาจจะเป็เขา เเต่เขาก็เอาหน้ากากสีขาวล้วนมาใส่ซะเเล้ว
116
