ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ

        “แล้วฉันจะทำยังไงดีละเนี่ยย” นิยายรักโรแมนติกถ้าไม่มีฉากเลิฟซีนมันก็ไม่ฟินน่ะสิ แฟนก็ไม่มี วัน ๆ ก็เอาแต่อยู่ในห้อง นานทีถึงจะออกไปซื้อของมาตุนไว้ เพราะไม่อยากออกไปหลายรอบ

        “หรือฉันต้องหาแฟนให้ได้ก่อน แล้วค่อยทำความเข้าใจให้ลึกซึ้ง โอ๊ย! แค่คิดก็ฟินแล้วอะ”

        กริ๊ง!! กริ๊ง!! กริ๊ง!!

        “ใครมันมาขัดจังหวะความสุขฉันวะเนี่ย” หลังจากที่โดนขัดความสุขไปแล้ว ฉันเลยจำใจต้องลุกขึ้นมาเปิดประตู เพื่อที่จะดูว่าเป็๲ใครที่มาเคาะประตูเวลานี้

        “ยัยนักเขียนถังแตก มาเปิดประตูช้าจังเลยนะยะ ถอยไปเลย” ทันทีที่เปิดประตู เสียงบ่น เสียงด่าก็แล่นเข้าหูพุ่งตรงไปที่โซนประสาท

        "มาถึงก็ปากแซ่บเลยนะ ยัยไม่ทำการทำงาน" ฉันสวนกลับทันควัน

        “ประทานโทษนะคะ พอดีว่าเกิดมารวย ก็เลยนั่งกินนอนกินได้” น่าหมั่นไส้จริงๆ

        “แล้วลูกคุณหนูอย่างเธอจะมาหาฉันที่ห้องทำไมคะ ไสหัวไปเลยไป” ฉันเดินกลับไปนั่งที่เตียง แล้วทำเป็๲ไม่สนใจ

        “ก็จะมาดูไง ว่าสภาพการเป็๞อยู่มันเป็๞ยังไง จากที่มองดูแล้วก็.......รังเก็บขยะชัด ๆ เลย” เอื้อออ เจ็บจี๊ดดดด

        “ฮึก เจ็บไปถึงสรวงใน เจ็บจนหยั่งลึกไปถึงแกนสมอง พูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง แกทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไงงงงงงง” เธอบอกว่าห้องของฉันมันเหมือนรังขยะ ถึงมันจะเป็๲ความจริง แต่ฉันก็รับไม่ได้อยู่ดี

        "ดีนะที่แกเกิดในยุคนี้อะ ถ้าเกิดในยุคที่ยังหัวโบราณอยู่ละก็ การเป็๞ผู้หญิงที่ไม่มีความเป็๞แม่ศรีเรือน ปล่อยให้ห้องเหมือนรังขยะอยู่แบบนี้ คงโดนส่งไปอยู่โรงเรียนดัดสันดานแน่ ๆ" ปากก็พร่ำบ่น แต่มือก็ยังคงเก็บให้ เธอคงเป็๞แม่ฉันในอดีตชาติสินะ

        "สำนึกผิดแล้วค่า ขอโทษด้วยนะคะนายหญิงอลิน" พอโดนบ่นไป ถึงได้สำนึกขึ้นมาทันทีและรีบไปช่วยเก็บ

        “นี่แก!! เอารองเท้ามาใส่ตู้เย็นทำไมเนี่ย อี๋” อลินหยิบรองเท้าที่อยู่ในตู้เย็นออกมา แล้วโยนทิ้งไปไกล ๆ

        “เฮ้ย!! อย่าทำกับลูกฉันแบบนี้สิ ฉันกลัวลูกฉันร้อนไง” ฉันรีบเข้าไปคว้ารองเท้าไว้ก่อนที่มันจะตกถึงพื้น อย่างกับสไปเดอร์แมน ชักใย ยิงปิ้ว ๆ ๆ ๆ

        “โอ๊ย!! แค่รองเท้าผ้าใบ ฉันซื้อให้เป็๞สิบคู่ยังได้เลย เอามันไปไว้ห่างๆ ตู้เย็นเลยนะ” อลินไล่ให้ฉันและลูกรักไปไกลๆ

        “ใจร้าย” ฉันรีบพาลูกรักไปซ่อน เพราะกลัวว่าจะโดนทำร้ายอีก นี่เป็๲รองเท้าคู่แรกที่ฉันซื้อ ราคาตั้งหมื่นกว่าบาท ฉันซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงฉันเลยนะ

        "นี่แกยังคิดที่จะเขียนนิยายอยู่อีกเหรอ ไปหางานทำได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้อดตายกันพอดี" เธอเหลือบไปเห็นสิ่งที่ฉันเปิดค้างไว้บนจอคอมพิวเตอร์

        “ก่อนจะเลิก ขอให้ฉันแต่งแนวโรแมนติกให้ได้ก่อนได้ปะ มันจะเป็๲การการันตีงานเขียนฉันเลยนะเว้ย ว่าฉันเนี่ยนักเขียนตัวจริง!!” ฉันพูดออกไป พร้อมกับทำท่าทางเหมือนกำลังจะได้รางวัลอะไรสักอย่าง

        “แล้วแกจะเขียนอะไรละ” อลินละความสนใจกับของ (ขยะ) ตรงหน้าและหันมารอคำตอบจากฉันแทน

        "ฉาก.....เลิฟซีนนนน"

        "งั้นแกก็คงไม่มีวันเขียนได้หรอก ไปหางานทำเถอะ" อลินทำหน้าเหนื่อยใจ แล้วหันไปจัดการกับขยะในห้องต่อ

        "ทำไมอ่าาา ฉันอยากเขียนมันให้ดีจริง ๆ นะ" เธอหันกลับมาจ้องหน้าแทบจะทันที แล้วทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

        "หลัก ๆ เลยนะ คือ เธอไม่มี แฟน!!" ทุกครั้งที่เธอพูด มันเจ็บจึ้กเหมือนมีมีดมาปักดังฉึก ฉึก ฉึก โอ๊ย เจ็บจี๊ดเลยยยยย