นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 120

เรื่องที่เกิดขึ้น

หวงเจียวลู่แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม คล้ายว่ามันเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ซูฉีที่ยืนอยู่เบื้องหน้ายิ่งงุนงงมากขึ้น 

“ มันเกิดอันใดขึ้นอย่างนั้นหรือเจ้าคะ? ”

“ พวกข้าเดินทางมาสมทบช่วยเหลือพวกเขา แต่ว่าก่อนที่จะออกไปก็พบเจอบางอย่าง ”

“ พบเจอบางอย่างอย่างนั้นหรือเจ้าคะ? ” ซูฉีงุนงง 

“ ตามมาสิข้าจะพาไปดู ” แม่ทัพหนุ่มหันหลังแล้วก็เดินนำไป

ซูฉีเดินตามหวงเจียวลู่นางไม่รู้ว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้จะนำทางไปที่ไหน ในขณะที่กำลังเดินทางมุ่งตรงไปด้านหน้าลึกเข้าไปภายในถ้ำมากขึ้น 

หวงเจียวลู่ที่เดินอยู่ค่อยๆหยุดเท้าของตนลง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะถึงเป้าหมายแล้ว 

บริเวณสองข้างเต็มไปด้วยกำแพงถ้ำ กำแพงถ้ำที่เป็นหินขรุขระมีขนาดความกว้างขวางและความหนา มันมีทางเดินลึกต่อเข้าไป แต่ว่าแม่ทัพหนุ่มกับพานางเลี้ยวเข้าไปภายในซอกเล็กๆซอกหนึ่ง 

ซูฉีเดินทางตามหวงเจียวลู่เข้าไปด้านใน แสงสว่างไสวจากด้านนอกส่องแสงเข้ามาบริเวณรอบๆ เดินเลี้ยวเข้ามาจากทางเดินหลักเห็นว่านี่เป็นเหมือนกับห้องห้องหนึ่งที่มีขนาดความกว้างขวาง

มันเป็นเหมือนกับโถงหินศิลาขนาดใหญ่ เมื่อเดินเข้ามามันปกคลุมไปด้วยบรรยากาศอันลึกลับและพิศวง

ซูฉีมองดูรอบๆโถงแห่งนี้มีขนาดความกว้างขวางเทียบเท่ากับห้องใหญ่ห้อง มันไม่เพียงแค่นั้นมองไปด้านหน้าคล้ายว่ามีประตูหินขนาดยักษ์ตั้งอยู่

“ นี่มันอันใดกันเจ้าคะ? ”

“ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ว่าพบเจอของสิ่งนี้หลังจากการสำรวจ ”

“ ก่อนหน้านี้เดินทางเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ พบเจอว่าทหารที่ส่งเข้ามาสำรวจบาดเจ็บจากกับดัก ”

“ ข้าเองนำทหารเข้ามาและจัดการกับดักบริเวณรอบๆไปหมดแล้ว” 

“ แต่ว่ากว่าจะจัดการกับกับดักบริเวณรอบๆจนหมด ก็อย่างที่เห็นสภาพของทหารแล้วก็สภาพของข้าอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่เช่นนี้ ” 

“ หลังจากการสำรวจพบเจอของสิ่งนี้ผนวกเข้ากับสภาพอาหารที่กำลังย่ำแย่ ข้าเลยไม่สามารถส่งข่าวและไม่สามารถเดินทางกลับไปที่เมืองในยามนี้ได้ ”

“ สุดท้ายก็ตัดสินใจปักหลักภายในถ้ำแห่งนี้ ไปก่อนรอเหล่าทหารดีขึ้นแล้วไขปริศนาเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหน้าข้าเองก็จะเดินทางกลับ ” 

เป็นเพราะปัจจัยหลายๆอย่าง หวงเจียวลู่ยังไม่ได้เดินทางออกไปจากสถานที่แห่งนี้ 

ภายในถ้ำแห่งนี้มันลึกมากเกินไป มันเลยไม่สามารถใช้นกสื่อสารสื่อสารออกไปด้านนอกได้ และก็สภาพของทหารที่บาดเจ็บจากการต่อสู้กับพวกกับดักแล้วก็สิ่งต่างๆ 

มันทำให้หวงเจียวลู่ไม่สามารถติดต่อกับด้านนอก และก็ตั้งใจว่าจะปักหลักอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้สักพัก 

หลังจากที่ได้ฟังความจากแม่ทัพหวง ซูฉีก็เข้าใจได้ว่าเหตุใดคนพวกนี้จึงติดอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้

“ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ภายในเมืองกำลังกังวลกับการหายทั่วไปของท่าน ”

“ เพราะแบบนั้นพวกเจ้าเลยมาตามหาข้าภายในสถานที่แห่งนี้อย่างงั้นหรือ? ” หวงเจียวลู่ถาม 

“ ใช่แล้วขอรับ ท่านขุนพลสือบอกให้พวกข้าเดินทางมาตามหาท่านแม่ทัพ เพราะตอนนี้สถานการณ์ภายในเมืองไม่ค่อยดีนัก ” ขุนพลเฉินอธิบาย

“ ข้าเองก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าภายในเมืองน่าจะเกิดปัญหา ” หวงเจียวลู่คาดเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าภายในเมืองน่าจะเกิดบางอย่างขึ้น 

อันที่จริงแล้วภายในเมืองแห่งนี้ หลังจากที่มันเริ่มพัฒนาตัวตนของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ก็เริ่มมีบทบาทมากขึ้น 

การที่เขาหายไป มันก็ย่อมทำให้ภายในเมืองนั้นวุ่นวายเป็นธรรมดา 

“ แล้วตอนนี้สถานการณ์ภายในเมืองย่ำแย่มากหรือไม่ ”

“ ดูเหมือนว่าผู้คนภายในเมืองจะเริ่มตื่นตระหนกกับการที่ท่านหายตัวไป และก็มีคนปล่อยเขาว่าภายในเมืองจะเกิดสงคราม ”

“ มันเลยทำให้ผู้คนภายในเมืองส่วนใหญ่พากันออกไปจากเมืองแห่งนี้ แล้วก็ทำให้แผนการที่วางเอาไว้นั้นติดขัดขอรับ ”

“ ส่วนสถานการณ์ภายในกองทัพท่านขุนพลสือยังสามารถควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้ ” ขุนพลเฉินกล่าวออกไปอธิบายเรื่องรัฐสถานการณ์ทั้งหมดในตอนนี้ให้กับแม่ทัพหนุ่มฟัง 

หลังจากที่ได้ฟังเช่นนั้นหวงเจียวลู่แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจัง “ ข้าคงจะอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ไม่ได้แล้วสิ ”

“ สถานการณ์เช่นนี้คงจะต้องรีบเดินทางกลับไปภายในเมือง ”

“ แต่ว่าพวกทหารที่บาดเจ็บจากการเผชิญสถานการณ์มามากมายพวกเขาคงจะยังเดินทางไม่ไหว ” 

หวงเจียวลู่ลำบากใจเล็กน้อย พวกทหารที่ต้องพบเจอสถานการณ์ที่ยากลำบากก่อนหน้านี้ มันทำให้พวกเขานั้นไม่มีเรี่ยวแรงหรือว่าไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้ 

จะทิ้งพวกทหารพวกนี้ให้อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ หรือว่าจะให้พวกเขานั้นฝืนร่างกายกลับไปที่เมือง ไม่ว่าสถานการณ์ไหนก็ย่ำแย่เกินไป

“ เอาเช่นนี้เสี่ยวเฉินเจ้าน่าจะเป็นคนที่เหมาะสมกับการไปแจ้งข่าวเรื่องนี้มากที่สุด เพราะแบบนั้นในวันพรุ่งนี้ถ้าไม่มีอะไรเจ้ารีบเร่งเดินทางออกไปจากถ้ำและไปแจ้งข่าวให้สือหยางควบคุมสถานการณ์เอาไว้  ” 

“ ข้าคงจะรีบเดินทางกลับในตอนนี้ไม่ได้ คงจะต้องรอให้พวกทหารฟื้นตัวก่อน ”

“ จัดการกับดักทั้งหมดเสร็จเมื่อไม่กี่วันก่อน ร่างกายของพวกเขายังคงบาดเจ็บจากการต่อสู้ ”

“ เพราะแบบนั้นคงจะต้องรอพวกทหารเหล่านี้ฟื้นตัวถึงจะเดินทางกลับได้ ” 

“ เข้าใจแล้วขอรับ ” ขุนพลเฉินขานรับอย่างรวดเร็ว 

“ แล้วเจ้าประตูนี้ล่ะขอรับ ” ขุนพลหลงกล่าวขึ้น มองตรงไปยังประตูหินที่อยู่เบื้องหน้า 

“ ข้าพยายามเปิดมันมาหลายวันแล้วแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ไม่ว่าจะหาวิธีใดก็ไม่สามารถเปิดได้ดูเหมือนว่าข้างในจะมีบางอย่างอยู่ ”  

“ จากการคาดการณ์ของข้ามันน่าจะเป็นห้องๆนึงเพราะว่าลองใช้เสียงสะท้อนลองฟังดูเหมือนว่าข้างในจะเป็นกำแพง ”

“ ข้าอยากรู้ว่าข้างในมันมีอะไรแต่การจะเปิดมันก็คงจะต้องใช้วิธีพิเศษ ”

“ ไม่เป็นอะไรมันไม่เคลื่อนที่ไปไหนในตอนนี้ควรจะจัดการกับสถานการณ์ภายในเมืองก่อน ” หวงเจียวลู่อยากรู้เจ้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหลัง 

แต่ว่าจากการพยายามเปิดซ้ำแล้วหลายครั้งต่อหลายครั้ง มันก็ไม่สามารถเปิดเข้าไปบริเวณด้านในได้ จนยามนี้เขาเริ่มถอดใจ 

คิดว่าตอนนี้ควรจะจัดการกับปัญหาภายในเมืองก่อน เพราะว่าถ้ำแห่งนี้ไม่เคลื่อนที่ไปไหน เขายังสามารถกลับมาจัดการกับมันได้ทุกเมื่อ

“ เดี๋ยวก่อนนะเจ้าคะ  ” ซูฉีที่ยืนเงียบอยู่สักพักขมวดคิ้ว 

ดวงตาทั้งสองข้างของนางหรี่เล็กลงมองตรงไปด้านหน้า  ในดวงตาของคุณหนูผู้นี้กำลังสะท้านบางอย่าง 

ประตูหินที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้ามีลวดลายขรุขระ ดวงตาของนางมองเห็นแสงสะท้อนจากด้านในกระทบเข้าภายในดวงตา

คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน ช่วงแว๊บนึงปรากฏเห็นตัวอักษรบางอย่างที่น่าแปลกประหลาด

หวงเจียวลู่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง ดวงตามองตรงไปที่ซูฉีเห็นว่านางแสดงท่าทางแปลกประหลาด “ เจ้ามองเห็นอะไรอย่างนั้นหรือ ”

สัญชาตญาณของแม่ทัพหวงผู้นี้ รู้ได้ในทันทีว่านางต้องเห็นบางอย่างภายในประตูด้านหน้าอย่างแน่นอน

นางไม่ใช่คนธรรมดาผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณมักมีหลายๆอย่างที่ไม่คาดคิด ในตอนนี้ก็มองเห็นว่านางอาจจะพบเจอบางอย่าง

“ คือว่า… ข้ามองเห็นบางอย่าง ” ซูฉีค่อยๆเดินเข้าไปบริเวณด้านใน นางมองดูประตูหินที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า 

มือของนางค่อยๆยื่นออกไปแล้วก็สัมผัสเข้าไปกับประตูหิน ทันใดนั้นเองสัมผัสได้ถึงบางอย่าง 

“ นี่!!! ”

จบบท