ตัดกลับมายังอาณาจักรแห่งสายลมตอนนี้เรือเหาะประจำราชวงศ์ได้ลงจอดแล้ว ด้านล่างมีหลินอี้เฟยและลั่วอู่หลินที่เปลี่ยนอาภรณ์จนเสร็จสิ้นกำลังยืนรอรับทุกคนด้วยใบหน้าที่รับดับไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส
"เ้าชาย!!"ลู่ฟางหนิงและลู่ฟางเยว่เมื่อเห็นว่าชายอันเป็ที่รักมารับถึงที่ก็โผเข้าไปโอบกอดในทันใด ตัวพวกนางที่เกือบเอาชีวิตรอดกลับมาไม่ได้ ในเวลานี้จึงรู้สึกถึงคุณค่าของการมีชีวิตเอาเสียมากๆโดยเฉพาะการได้อยู่กับคนสำคัญ ดังนั้นพวกนางจึงไม่ลังเลที่จะแสดงความรู้สึกที่มีออกมาอย่างเต็มที่โดยไม่สนใจอะไรอีกต่อไป
"ฟางหนิง ฟางเยว่ ยินดีต้อนรับกลับ"ชายหนุ่มยิ้มรับคู่หมั่นทั้งสองอย่างด้วยความรักไคร่ เหล่ารุ่นเยาว์ที่พากันลงมาเมื่อเห็นภาพชายหนึ่งหญิงสองกำลังยืนกอดกันก็พากันอิจฉา แน่นอนว่าพวกเขาย่อมทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินจากไปอย่างเงียบๆ
"อะแฮ่ม! น้องเล็ก เ้าไม่คิดจะทักทายพี่ชายคนนี้บ้างหรือ"ลั่วหยุนหยางที่เดินลงมาพร้อมกับคู่หมั่นและพี่น้องคนอื่นๆก็อดไม่ได้ที่กล่าวหยอกล้อน้องชาย
"ยินดีต้อนรับขอรับพี่ใหญ่"ลั่วอู่หลินหันไปแล้วกล่าวอย่างเมินเฉย จนทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลั่วหยุนหยางเป็แข็งค้างไป เ้าน้องชายตัวดีถึงกลับแกล้งตอบด้วยเขาท่าทีที่ไร้อารมณ์และหันกลับไปกอดคู่หมั่นน่าตาเฉย ภาพนี้ทำให้ลู่หงยี่ที่ยืนอยู่ข้างๆถึงกับป้องปากหัวเราะเบาๆอย่างขบขันในทันที
"ในเมื่อเื่จบแล้วพวกข้าขอตัวกลับก่อน ยังมีเื่ที่ต้องไปทำมากมาย"ทั้งหลันฮ่าวและหลันเหมยอิงที่อาศัยเรือของราชวงศ์มาด้วยผสานมือคาราวะก่อนที่พวกเขาจะหันหลังจากไป การที่พวกเขาได้อาศัยเรือเหาะของราชวงศ์กลับมาได้ง่ายเช่นนี้ก็เพราะลั่วหยุนหยางให้พวกเขาขึ้นมาด้วยตอบแทนที่ทั้งสองช่วยพวกตนเอาไว้นั่นเอง
เมื่อทุกอย่างเข้าสู่สภาวะปกติทุกคนที่กลับมาต่างพากันไปพักผ่อนหลังจากผ่านศึกหนักมานาน ทางด้านลั่วอู่หลินได้กลับมายังตำหนักของตนเองอีกครั้งและสำรวจสิ่งที่ตนเองได้รับมาั้แ่สู้กับราชสีห์ทองคำจนกระทั้งมาจนถึงตอนนี้ ชายหนุ่มหยิบกล่องน้ำแข็งที่บรรจุเปลวเพลิงสีทองและเปิดมันออกมาทำให้อุณภูมิทั่วทั้งบริเวณสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่สำหรับลั่วอู่หลินแล้วนั้นมันไม่ได้หน้ากลัวอะไรเลยในเวลานี้
"นี่คือเปลวเพลิงอสูร มันมีประโยชน์อย่างมากสำหรับผู้ฝึกตนเปลวเพลิงรวมไปถึงนักปรุงโอสถ แต่สำหรับเ้าที่เป็ผู้ฝึกตนน้ำแข็งแล้วนับว่าไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง หากนำไปประมูลข้าว่าด้วยความหายากของมันจะทำให้เกิดความฮือฮาขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว"ไฉ่เยว่เอ๋อร์แนะนำออกไปเช่นนั้นเพราะมันไร้ประโยชน์กับลั่วอู่หลินจริงๆ อีกทั้งคนลอบข้างของลั่วอู่หลินก็บ่มเพาะพลังสายลมเสียส่วนใหญ่ดังนั้นการประมูลจึงเป็ทางออกที่ดีที่สุดอีกทางที่จะใช้ประโยชน์จากเปลวเพลิงอสูรนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด
"อืม เช่นนั้นก็เก็บมันเอาไว้ก่อนแล้วกัน แล้วค่อยส่งไปที่หอประมูลในนามของหอการค้าเฮยเสวีย"ลั่วอู่หลินกล่าว เหตุที่ต้องทำเช่นนี้เพราะไม่อยากข้ามหน้าข้ามตาหอประมูลมากเกินไปถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็มีระดับจักรพรรดิเช่นเดียวกัน แม้ลั่วอู่หลินจะไม่กลัวอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้อยากมีปัญหาถ้าไม่จำเป็ การสร้างสายสัมพันธ์เอาไว้ย่อมดีกว่าสร้างศัตรู
"ต่อมาก็สิ่งนี้"ชายหนุ่มปิดฝากล่องน้ำแข็งลงและหยิบเอากระดูกที่มีรูปร่างแปลกๆหากมองดีๆก็คล้ายกับเกราะแขนอยู่หลายส่วนด้วยกัน
"ชิ้นนี้เรียกว่าชิ้นส่วนกระดูกมายา มันจะเกิดในสัตว์อสูรที่มีลักษณะพิเศษบางตัวเท่านั้น และมีแต่ผู้ที่มีดวงจิตอสูรเทวะเท่านั้นเช่นกันที่จะใช้มันได้ ส่วนวิธีใช้ก็แค่ชักนำมันเข้าสู่ร่างกายเมื่อทำสำเร็จมันจะทำหน้าที่คล้ายกับชุดเกราะซึ่งแบ่งออกเป็ ส่วนหัว ส่วนลำตัว ส่วนแขนซ้ายขวา ส่วนขาซ้ายขวา และส่วนหลังรวมเจ็ดชิ้น ชุดเกาะแต่ละชิ้นยังให้ทักษะพิเศษแก่ผู้ใช้ชิ้นละหนึ่งอย่าง ซึ่งไม่อาจรู้ได้เลยว่าจะได้ทักษะอะไร หรือก็คือต้องเสี่ยงดวงเอาเท่านั้น"ไฉ่เยว่เอ๋อร์กล่าวอธิบาย
"วิเศษปานนั้นเชียว แต่ข้ากลับรู้สึกว่ามันไม่เหมาะกับข้านัก เพราะมีความเป็ไปได้ว่ามันจะมีทักษะที่เกี่ยวกับเปลวเพลิง"ลั่วอู่หลินส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ
"ใช่! เช่นนั้นก็เก็บเอาไว้ เมื่อไปยังดินแดนที่สูงกว่าค่อยนำมันไปแลกกับชิ้นอื่นก็ยังได้ หรือไม่ก็ขายมันให้กับผู้มีจิตอสูรเทวะประเภทเปลวเพลิงก็น่าจะได้ราคาดีเอามากๆเพราะชิ้นส่วนกระดูกพวกนี้หายากราวกับงมเข็มในมหาสมุทร"
"ช่างเถอะๆเก็บเอาไว้ก่อนแล้วกัน เรามาดูของชิ้นสุดท้ายที่ได้มากันดีกว่า"ลั่วอู่หลินยกมือซ้ายขึ้น หอคอยมหาสมบัติสิบชั้นขนาดเท่าฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นมา หลังจากชายหนุ่มได้ทำพันธสัญญากับมันแล้วก็รับรู้วิธีใช้ผ่านความทรงจำดังนั้นเขาจึงตั้งจิตให้มั่นก่อนจะส่งปราณเข้าสู่หอคอยก่อนที่ตัวเขาจะหายเข้าไป
"วาบ"
"โอ้ วิเศษนัก เพียงชั้นแรกก็ราวกับมีพื้นที่สุดลูกหูลูกตา"ลั่วอู่หลินกล่าว เช่นแรกของหอคอยคือชั้นที่อยู่อาศัยปกติหาใช่ภาพมายา ทั้งป่าไม้ สายน้ำ สนามหญ้า รวมไปถึงคฤหาสน์ล้วนแต่เป็ของจริง เพราะชั้นที่หนึ่งเทพแห่งโชคลาภสร้างเอาไว้เพื่อหลบหนีจากการตามล่าของตระกูลต่างๆที่เขาได้เข้าไปขโมยของมาจึงไม่แปลกที่จะมีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน
"ต่อไปก็ชั้นสอง"ลั่วอู่หลินกล่าวขึ้น เมื่อเขา้าที่จะขึ้นไปชั้นสองก็ปรากฏบันไดให้เดินขึ้นไปราวกับสั่งทุกสิ่งทุกอย่างในนี้ได้ทั้งหมดอย่างไรอย่างนั้น ด้านในชั้นสองนี้เป็สวนสมุนไพรซึ่งมันมีมากซะจนแม้แต่ไฉ่เยว่เอ๋อร์ที่เห็นยังดวงตาเป็ประกาย
เพราะนอกจากมันจะมากมายแล้ว อายุของสมุนไพรเหล่านี้ก็ล้วนแต่เกินห้าพันปีขึ้นไปทั้งนั้นสำหรับแดนเซียนมันนับว่าหายากมาก ส่วนบนแทน์แม้จะหาได้แต่ราคาก็ยังคงสูงลิบลิ่ว หากนำไปขายก็มีแต่รวยกับรายแต่หากนำทั้งหมดนี้ไปพัฒนาขุมกำลังรับรองได้เลยว่าเพียงไม่เกินหนึ่งพันปีเท่านั้นลั่วอู่หลินจะมีขุมกำลังที่แม้แต่แดน์ชั้นนอกยังต้องหวาดกลัวอยู่ในการปกครองอย่างแน่นอน
"น้องชาย การที่เ้าได้สมบัติเทพชิ้นนี้มาช่างดีนัก นอกจากจะเป็สถานที่หลบภัยได้แล้วยังเป็สถานที่บ่มเพาะชั้นดีอีกด้วย"ไฉ่เยว่เอ่อร์ยิ้มอย่างพอใจ ตัวนางเป็ผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่นชอบเื่สมุนไพร ความงาม รวมไปถึงสมบัติล้ำค่าอยู่แล้ว จึงไม่แปลกที่นางจะร่าเริงเช่นนี้
ลั่วอู่หลินเมื่อเห็นว่าชั้นนี้มีแต่สมุนไพรก็เดินขึ้นไปยังชั้นที่สามต่อ สิ่งที่เห็นคือตำราทักษะมากมายที่แบ่งหมวดหมู่และระดับของทักษะเอาไว้อย่างชัดเจน หากให้เดานี่คงจะเป็สิ่งที่เทพแห่งโชคลาภฉกฉวยมาจากขุมกำลังต่างๆในแดน์รวมไปถึงแดนเซียนเป็แน่แท้
แม้แต่ตำราระดับเทวะซึ่งเป็ขั้นสูงสุดของแดน์ก็ยังมีอยู่นับสิบเล่ม ลั่วอู่หลินที่ได้เห้นก็ดวงตาเป็ประกายแต่ก็ยังไม่ได้หยิบจับสิ่งใดเป้าหมายในการมาในครานี้แค่เดินสำรวจเท่านั้น
ชายหนุ่มเดินขึ้นไปยังชั้นที่สี่ ชั้นนี้มีขุนเขามากมายและทุกขุนเขานั้นจะมีถ้ำอยู่หนึ่งถ้ำ เมื่อลั่วอู่หลินเข้าไปดูด้านในปรากฏว่ามันคือสถานที่เอาไว้สำหรับปิดด่านบ่มเพาะที่มีทั้งเตียงนอน โถงรับแขก หรือแม้แต่สวนย่อมเล็กๆอยู่ด้านใน แถมชั้นนี้ยังเป็ชั้นเดียวที่จะดูดกลืนลมปราณจากโลกภายนอกและกระจายไปยังชั้นอื่นๆ ชายหนุ่มก็ถึงกับทำสีหน้าแปลกใจ จะต้องว่างขนาดไหนกันถึงได้ใส่ใจทุกรายละเอียดขนาดนี้
"เหอะๆนี่แค่ชั้นสี่เองนะ เทพแห่งโชคลาภคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ"ลั่วอู่หลินบนอุบอิบเดินขึ้นไปยังชั้นห้า ซึ่งมันคล้ายกับว่าเป็พื้นที่ว่างเปล่า แต่เมื่อลั่วอู่หลินคิดถึงสภาพแวดล้อมที่้ามันก็เกิดขึ้นอย่างที่คิดจริงๆ เพราะในชั้นนี้เป็เหมือนสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ
ชายหนุ่มยังไม่หยุดเท่านั้นเขาก้าวขึ้นไปชั้นที่หก สิ่งที่รออยู่คือาวุธต่างๆมากมาย ซึ่งต้องบอกก่อนว่าระดับของอาวุธแบ่งได้เป็เหลือง ม่วง ดำ ปฐี ์ เซียน และเทพ
ในดินแดนระดับต่ำที่ลั่วอู่หลินอยู่นั้นลำพังแค่ระดับดำก็หายากแล้ว จะมีเพียงจักรพรรดิเท่านั้นที่มีอาวุธระดับปฐีใช้ แต่ด้านในชั้นหกนี้กลับมีอาวุธที่เริ่มต้นในระดับปฐีเกือบหนึ่งร้อยเล่มและระดับ์ห้าสิบเล่ม ลั่วอู่หลินที่ได้เห็นแทบจะกระอักเืตาย พระเ้า!! นี่มันความมั่งคังอะไรกัน แล้วเขาไปรับ่ต่อมรดกอะไรมากันแน่เนี้ย
"หะ หากว่าชั้นนี้คืออาวุธระดับปฐีและ์ คงไม่ได้หมายความว่าชั้นเจ็ดเป็อาวุธระดับเซียนหรอกหรือ!!"เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ชายหนุ่มถึงกับหูตาตื่น รีบวิ่งขึ้นไปชั้นเจ็ดในทันทีสิ่งที่เขาเห็นคืออาวุธระดับเซียนจริงๆแต่มีอยู่เพียงสิบสามชิ้นเท่านั้นแถมมันยังแผ่ออร่าที่ทั้งคมกริบและน่าหวาดกลัวออกมาจนลั่วอู่หลินถึงกับต้องผงะไป
"น้องชายข้าว่าเทพแห่งโชคลาภอะไรนี่ประทานโชคครั้งใหญ่ให้เ้าก่อนตายจริงๆแล้วละ ขนาดข้าอยู่ในแดนเทพมานานยังไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน"
"นั่นสิ หอคอยมหาสมบัตินี้สมชื่อของมันจริงๆ เทพแห่งโชคลาภคนนั้นรวบรวมสมบัติทั้งใต้หล้าทุกแผ่นดินมาเลยหรืออย่างไรถึงได้มากมายขนาดนี้ มันเยอะเสียจนแม้แต่ข้าเองยังทำอะไรไม่ถูก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชั้นต่อไปต้องเป็อาวุธระดับเทพแน่นอน เขาไปหาพวกมันมาจากไหนกันนะ"ยิ่งคิดถึงเื่นี้ชายหนุ่มยิ่งสงสัย การที่มีของล้ำค่ามากมายเช่นนี้ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว จากเดิมที่เคยตื่นเต้นกับสมบัติแปลกใหม่ตอนนี้เขากลับรู้สึกพูดอะไรไม่ออกเหมือนจุกด้านในอกเพราะความล้ำค่าของพวกมัน
'จะเอาไปใช้ประเจิดประเจ้อก็ไม่ได้ จะเก็บเอาไว้ไม่ใช่เลยก็เสียของ'นี่คือความรู้สึกของลั่วอู่หลินหลังจากได้เห็นอาวุธที่ล้ำค่าทั้งสิบสามชิ้นนี้
"ช่างเถอะๆค่อยว่ากัน ไปชั้นบนก่อน"ชายหนุ่มกล่าวจบก็เดินขึ้นชั้นต่อไปในทันที ชั้นที่แปดนี้เหมือนกับที่ลั่วอู่หลินคิดเอาไว้ไม่มีผิดเพราะมันคืออาวุธเทพสี่ชิ้นประกอบไปด้วย หอกสีเงิน ดาบสีเขียวมรกต ถุงมือสีขาว และคันศรสีแดง ที่ถูกจัดวางเอาไว้ในม่านพลังที่แ่า เหตุผลก็เพราะแสงของอาวุธเทพนั้นรุนแรงเกินไปจนผู้ฝึกตนขอบเขตมนุษย์ไม่สามารถรับมันได้ หรือแม้แต่ขอบเขตเซียนก็ยากจะทานทน
"ข้าว่าแล้วว่าต้องเป็เช่นนี้ อีกสองขั้นไม่ว่าอะไรจะปรากฏออกมาข้าก็ไม่แปลกใจแล้วละ"ลั่วอู่หลินกล่าวอย่างปลงๆแล้วเดินขึ้นชั้นเก้าไป ชั้นนี้คือแบ่งออกเป็สองฝั่งใหญ่ๆหนึ่งคือหอตำราโบราณต่างๆที่มีมากมาย ส่วนอีกหนึ่งคือหอโอสถที่บรรจุโอสถไว้มากมายและแน่นอนมันมีระดับปฐีขึ้นไปทั้งสิ้น ซึ่งลั่วอู่หลินไม่แปลกใจอะไรมากนัก
ชายหนุ่มขึ้นไปยังชั้นสุดท้ายคือชั้นที่สิบ แต่ทว่าครั้งนี้มันกลับแปลกไป เพราะปลายทางของเขาเป็ประตูบานใหญ่และถูกผนึกเอาไว้อย่างแ่า ซึ่งแม้แต่ไฉ่เยว่เออร์ยังจนปัญญาที่จะปลดมันได้
"พี่สาว ข้าว่าข้าจะปิดผนึกชั้นเจ็ดและชั้นแปดเอาไว้ก่อน อาวุธเซียนกับอาวุธเทพในตอนนี้ข้าไม่ควรใช้มันจริงๆไม่เช่นนั้นมันจะนำภัยมาให้ข้ามากกว่า"
"อืม เอาเช่นนั้นแล้วกันเพราะข้าเองก็ไม่อยากให้เ้าใช้อาวุธที่มันทรงพลังมากเกินไป เพราะมันจะทำให้เ้าเคยตัวและเกียจคร้านในการฝึกฝน"ไฉ่เยว่เอ๋อร์กล่าวอย่างเห็นด้วย ชายหนุ่มจึงปิดผนึกชั้นที่เจ็ดและแปดในทันทีและออกมายังโลกภายนอกในทันที
2K
