ตอนที่20
"รุ่งเช้า ณ สะพานข้ามแม่น้ำแคว้นฉีและแคว้นโฉแม่น้ำที่ไหลจากเหนือลงใต้สะพานที่สร้างขึ้นเพื่อให้ประชาชนได้ใช้ข้ามผ่านเพื่อทำการค้ากับแคว้นต่างๆทำให้การเดินทางสะดวกมากขึ้นฉีหลงนำทหารเดินทางมาถึงจุดนัดหมายแต่ฉีหลงกับนำทหารยกทัพมามากเกินกว่าปกติซึ่งเป็แค่การลงสนธิสัญญายุติาไม่ได้จะก่อาแต่ฉีหลงกับนำทหารมามากกว่าที่ตกลงเอาไว้ฮ่องเต้ ฮองเฮา วี๋เซียน ซุ่นซุย ทั้งสี่คนได้เดินทางมาถึงจุดหมายด้วยเช่นกัน"
ซุ่นซุย: ฝ่าากระหม่อมว่า ว่าพวกเราหลบหนีดีกว่าไหมพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: นี่เ้าแค่นี้เ้าก็แตกตื่นแล้วรึ
ซุ่นซุย: ฝ่าาพระองค์ทรงเห็นหรือไม่ฉีหลงและทหารของแคว้นฉีต่างยกทัพมามากเพียงนี้ฝ่าาพระองค์คิดว่าฉีหลงจะปล่อยพวกเราไป อย่างงั้นรึพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ที่แน่ แน่ข้าว่ามันต้องยอมถึงพวกมันจะยกทัพมามากเพียงไหนเราสี่คนคงไหวมั้ง
วี๋เซียน: ฝ่าาไม่ถามกระหม่อมบ้างพ่ะย่ะค่ะว่ากระหม่อมไหวไหม
ฮองเฮา: เฮ้ย!! พวกเ้านี่นะปอดแหกกันไปถึงไหนกันมาข้าเอง นี่มันอะไรกันฉีหลงเ้านำทหารมามากมายถึงเพียงนี้เ้าไม่ได้มาเพื่อยุติาหรอกหรือ
ฉีหลง: ฮองเฮาข้านำทหารมามากก็จริงแต่พวกข้ากลัวพวกเ้าคิดไม่ซื่อต่อพวกข้าต่างหากล่ะ
ฮองเฮา: เ้าว่าพวกข้าคิดไม่ซื่อและไม่มีสัจจะขนาดนั้นเลยรึ ฮ่า ฮ่า มันก็จริงอย่างที่เ้าว่านั้นแหละ
ฉีหลง: ฮองเฮาข้าล้อเล่นน่า ฝ่าาคนของข้าล่ะวี๋เอิ่น
วี๋เอิ่น: ฝ่าา
ฮ่องเต้: เฮ่ย!! เดี๋ยว หนังสือสัญญาล่ะ
ฉีหลง: ฮ่า ฮ่า ไม่เหลือข้านำมาอยู่แล้ว แล้วเ้าล่ะ
ฮ่องเต้: จะเหลืออะไร นี่ของข้าเ้าต้องเขียนด้วยลายมือของเ้าเท่านั้น
ฉีหลง: โธ่ โธ่ฝ่าาพระองค์คิดว่าข้าใช้เท้าเขียนหรือไง
ฮ่องเต้: ก็ไม่แน่
ฉีหลง: นี่ลายมือข้า
ฮ่องเต้: แน่ใจนะนิลายมือเ้าทำไมข้านึกว่าเ้าใช้เท้าเขียนสะอีก
ฉีหลง: ฝ่าาพูดอะไรก็ให้ถนอมน้ำใจข้าบ้างพูดตรงไปก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมามากนัก
ฮ่องเต้: ฉีหลงข้าชอบพูดตรงไปตรงมาข้าไม่อยากพูดลับหลังเ้าข้ากลัวเ้าไม่ได้ยิน
ฮองเฮา: เ้าทั้งสองเมื่อไหร่จะลงนามสักทีมัวแต่คุยอะไรไร้สาระสิ้นดี
ฉีหลง: ฮองเฮาพวกท่านทั้งสองสมน้ำสมเนื้อกันจริงนะการพูดการจาพวกเ้านิข้าละยอมจริงจริง ทหารปูโต๊ะน้ำชา
ฮองเฮา: อะไรกัน คุยตั้งนานพึ่งจะเตรียมโต๊ะน้ำชานินะ ฮ่า ฮ่าข้ายอมใจพวกเ้าจริงๆ
ฉีหลง: มา มาดื่มน้ำชา
ฮองเฮา: ไม่รีบลงนามล่ะ
ฉีหลง: เดี๋ยวสิ ฮองเฮาให้ข้าได้รินชาให้ฮ่องเต้แคว้นโฉสะหน่อย
ฮ่องเต้: ฉีหลงเ้าใส่ยาพิษลงไปหรือเปล่า
ฉีหลง: เอ เอฝ่าากระหม่อมไม่ได้มีความคิดอันชั่วร้ายขนาดนั้น
ฮ่องเต้: ก็ไม่แน่หรอกฉีหลง
ฮองเฮา: ดื่มเสร็จยังชาลงสักทีเถอะและเ้าก็นำคนของเ้าไปได้แล้ว
"ทั้งสองลงนามในสนธิสัญญามีใจความว่าดังนี้ ทั้งสองแคว้นได้ลงนามสนธิสัญญาขอยุติาในครั้งนี้เพื่อครั้งต่อไปจะได้ไม่มีใครต้องเสียเืเสียเนื้ออีกและสัญญาฉบับนี้จะอยู่ไปจนชั่วลูกชั่วหลานแต่หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งผิดสัญญาในครั้งนี้ไม่ยอมยุติาเมืองนั้นหรือแคว้นนั้นๆจะต้องเป็เมืองขึ้นของอีกฝ่ายและประชาชนทุกคนต้องโดนฆ่าตายหมดหากผิดสัญญาเพราะไม่รักษาสัจจะกษัตริย์ตัดแล้วไม่คืนคำ ฉีหลง โจโฉ เป็อันเสร็จสิ้น"
ฮ่องเต้: ข้าอยากถามเ้าเหตุใดเ้าจึงนำทหารมามากมายถึงเพียงนี้
ฉีหลง: ข้า้าความอลังการ
ฮ่องเต้: ข้าว่าเ้าโอ้อวดอยู่เหมือนกันนะ
ฉีหลง: เนี่ย!! ไม่ใช่ไม่โอ้อวดธรรมดาโอ้อวดมากเลยล่ะ
ฮองเฮา: นี่พวกเ้าเป็มิตรกันแล้วรึ
ฮ่องเต้: ข้าก็พูดไปตามมารยาทนั่นแหละเอาล่ะได้เวลาแล้วที่พวกข้าต้องเดินทางกลับ
ฉีหลง: ข้าขอให้พวกท่านเดินทางปลอดภัยข้าจะให้ทหารไปส่งพวกเ้าถึงชายแดน
ฮ่องเต้: เกรงใจเกรงใจฉีหลงพวกเ้าไม่ต้องหวังดีกับพวกข้าถึงเพียงนี้ก็ได้
ฉีหลง: ฝ่าายังไงเราก็เป็พันธมิตรกันแล้วท่านไม่ต้องเกรงใจข้า เอาละข้าลาตรงนี้แล้วกัน
"ทั้งสี่คนกำลังเดินทางกลับแคว้นโฉ"
ฮ่องเต้: ข้าสบายใจแล้วที่ยุติาได้
ฮองเฮา: งั้นรึ
ฮ่องเต้: ข้าว่าคืนนี้เราพักที่นี่กันเถอะ
"และตอนนั้นนั่นเองฮองเฮานั่งอยู่หน้ากองไฟและซุ่นซุยเดินมานั่งอยู่ข้างๆฮองเฮา"
ซุ่นซุย: องค์หญิงเป็อะไรไป
ฮองเฮา: ข้ารึข้าไม่เป็อะไรข้าแค่คิดว่ากลับวังข้าต้องเผชิญกับอะไรอีกมากมาย
ซุ่นซุย: ไม่ต้องกังวลไปมีกระหม่อมทั้งคน
"ฮองเฮาหัวเราะแห้งๆ ในขณะที่ฝ่าามองเห็นอยู่ไกลๆเกิดอาการหึงหวงขึ้นมาฮ่องเต้พูดในใจ"
ฮ่องเต้: แม๋ แม๋มีเื่อะไรให้คุยกันหนักหนานะ
"ฝ่าาทนไม่ไหวเดินมาพูดคุยกับฮองเฮา"
ฮ่องเต้: พวกเ้าคุยอะไรกันนักหนา
ฮองเฮา: ทำไมไม่มีใครคุยกับเ้าหรือไงถึงได้หาเื่ไปทั่ว
ฮ่องเต้: ใครหาเื่
ฮองเฮา: จะใครล่ะ
ซุ่นซุย: เอ่อ เอ่อกระหม่อมขอตัว
"ซุ่นซุยเดินไปหาวี๋เซียนที่กำลังนั่งพิงต้นไม้อยู่"
ซุ่นซุย: เ้าเป็ไงบ้าง
วี๋เซียน: ข้าดีขึ้นมากแล้วทำไมเ้าเป็ห่วงข้ารึ
ซุ่นซุย: ให้ตายสิใครๆเป็ห่วงเ้าข้าแค่กลัวเ้าจะตายก่อนข้าสะก่อนนะสิ
วี๋เซียน: จริงรึ ปัดโธ่ข้านึกว่าเ้าเป็ห่วงข้า
"รุ่งเช้าทั้งสี่เดินทางกลับถึงวังหลวง กว่างโฉ"
ขันที: ฝ่าาฮองเฮาเสด็จ
พระสนมรูอี้: ฝ่าาพระองค์กลับมาแล้วรูอี้รอพระองค์ตั้งนาน
ฮ่องเต้: ข้าเหนื่อยแล้วข้าอยากพัก
พระสนมรูอี้: ฝ่าาให้หม่อมฉันดูแลพระองค์นะเพฮ่า
"และทั้งสองก็เดินกลับตำหนัก ฮองเฮาเดินกลับตำหนักอย่างเซ้งๆ
ฮองเฮา: เฮ้ย!!
หลัวชี: องค์หญิงของหม่อมฉันกลับมาแล้วรึเ้าค่ะหม่อมฉันคิดถึงพระองค์
ฮองเฮา: หลัวชีข้าก็คิดถึงเ้า
"ทั้งสองกอดกันด้วยความคิดถึง"
ฮองเฮา: ข้าหิว
หลัวชี: หม่อมฉันเตรียมของโปรดไว้ให้พระองค์แล้วเ้าค่ะ
ฮองเฮา: เ้านิรู้ใจข้าจริง
หลัวชี: เหนื่อยไหมเ้าค่ะ
ฮองเฮา: ข้าไม่เหนื่อย
หลัวชี: พระองค์ดูซูบผอมลงมากนะเ้าค่ะ
ฮองเฮา: จริงรึ
หลัวชี: จริงสิเ้าค่ะ
ขันที: ฝ่าาเสด็จ
ฮ่องเต้: น้องหญิงคืนนี้ข้าจะพักอยู่ตำหนักกับเ้า ทุกคนออกไปให้หมด
หลัวชี: เ้าค่ะ
ฮ่องเต้: เ้าเป็อะไรไปข้ารู้สึกว่าเ้าไม่สบอารมณ์นัก
ฮองเฮา: เหตุใดจึงอยากมาพักอยู่กับข้าคืนนี้และเวลานี้
ฮ่องเต้: ปกติข้าจะไปไหนมาไหนไปตำหนักใครก็ได้นินี่มันคือวังของข้า
ฮองเฮา: แล้วไงข้าว่าเ้าไปหาสนมคนอื่นก็ได้ไม่จำเป็ต้องมาหาข้า
"ฮ่องเต้นอนลงบนที่นอน"
ฮ่องเต้: เฮ้ย วันนี้ข้าเหนื่อยจริงๆข้าอยากอยู่เงียบๆโดยไม่ได้ยินเสียงอะไรหนวกหูหน่อย น้องหญิงเ้าไม่นอนรึ
ฮองเฮา: เ้าก็นอนไปก่อนสิ
"ฮองเฮาค่อย ค่อยโน้มตัวลงนอนข้างฮ่องเต้เงียบๆและหันหน้าไปคนละด้าน"
ฮองเฮา: ข้าไม่ชินเลยจริงๆ
"ระหว่างที่ฮ่องเต้หลับอยู่นั้นฮองเฮาหันหน้ามองฮ่องเต้เงียบ เงียบและพูดในใจ"
ฮองเฮา: ตา จมูก ปากทำไมเ้าหน้าตาดีถึงเพียงนี้ไม่ๆนี่ข้าคิดอะไรอยู่เนี้ย เ้าก็ถือว่าหล่อในระดับหนึ่งเลยทีเดียว
"ฮองเฮาได้แต่นอนและจ้องมองฮ่องเต้ ฮองเฮารู้สึกง่วงและหลับไปแต่โจโฉยังไม่หลับโจโฉลืมตาขึ้นมอง้าและหันซ้ายมองฮองเฮาโจโฉพูดในใจ"
ฮ่องเต้: น้องหญิงข้ารู้สึกคุ้นเคยกับเ้าเป็อย่างมากข้าจะไขปริศนานี้ได้อย่างไรกันนะ
"ฮ่องเต้ใช้มือลูบไปที่ผมฮองเฮาสองสามครั้งฮองเฮารู้สึกตัวเล็กน้อย โจโฉรีบนำมือ ออกและแกล้งหลับ"
โปรดติดตามตอนต่อไป......
111
