บันทึกการเดินทางต่างโลกของตัวละคร เลเวล MAX

บันทึกการเดินทางต่างโลกของตัวละคร เลเวล MAXทดสอบพลัง







     เช้าวันต่อมา

     ผมปรือตารับแสงอาทิตย์ยามเช้า ด้วยความลืมตัวทำให้ผมเกือบเสียหลักร่วงลงมาจากต้นไม้แล้ว

     ใช่แล้วครับ ที่ซุกหัวนอนของผมนั่นก็คือกิ่งไม้หนาบนต้นไม้ใกล้แม่น้ำนั่นแหละ ความรู้ในการสร้างที่พักก็ไม่มีเพราะอาศัยอยู่แต่ในเมือง การจะนอนหลับพักผ่อนอย่างปลอดภัยได้ก็มีแค่บนต้นไม้นี่ล่ะ

     ไม่อยากเชื่อเท่าไหร่ว่าทั้งที่สวมชุดเกราะหนัก แต่กลับสามารถปีนต้นไม้ได้อย่างคล่องแคล่วทั้งที่ในเกมไม่สามารถทำได้ ไม่ใช่สิ ในเกมไม่มีระบบปีนต้นไม้ต่างหาก สำหรับต้นไม้ในเกมมันเป็นเหมือนของประดับฉากที่สามารถทำลายได้เพื่อเพิ่มอรรถรสในการต่อสู้ซะมากกว่า

     สิ่งที่น่าฉงนอีกอย่างนั่นก็คือ ทั้งที่กิ่งไม้มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่ระหว่างนอนผมไม่เคยตกจากต้นไม้เลยสักครั้ง สำหรับผมที่มีนิสัยชอบนอนดิ้นอยู่เป็นประจำมันช่างน่าแปลกใจนัก อาจจะเป็นเพราะนี่เป็นร่างกายของอาทัสก็เป็นได้

     ผมทิ้งร่างหนักให้ร่วงจากต้นไม้ลงมาบนพื้น เกิดเป็นเสียงกระแทกของฝ่าเท้าเกราะกับพื้นหญ้าดังสนั่น แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกเจ็บปวดอะไรจากการตกจากที่สูงเกือบ 5 เมตรเลยด้วยซ้ำ

     สายตาเหลือบมองดาบยักษ์สีดำที่ปักอยู่ข้างต้นไม้ ผมไม่รู้ว่าจะเอาดาบไปไว้ที่ไหน ถ้าจะปีนเอาไปไว้บนต้นไม้ด้วยก็ทำไม่ได้ จึงจำเป็นต้องปักมันไว้ข้างต้นไม้นี่หล่ะ ต่อให้มันหายไป หรือถูกขโมย อย่างน้อยผมก็ยังมีดาบสำรองเหน็บอยู่ข้างเอวไว้ป้องกันตัวอยู่

     ผมเอื้อมมือไปจับด้ามจับ ก่อนจะออกแรงกระชากสุดแรงดึงดาบยักษ์สีดำที่ปักอยู่บนพื้นพร้อมกับคว้านหน้าดินขึ้นมาด้วย ทำการสะบัดไล่เศษดินเศษหญ้าที่ติดอยู่บนใบดาบเล็กน้อย แล้วยกมันขึ้นมาพาดบ่าไว้

     เมื่อคืนก่อนนอนผมทำการตรวจเช็คร่างกายตัวเองอย่างที่ถี่ถ้วนอีกครั้งก็พบกับเครื่องประดับหลายชิ้นที่คุ้นตาสวมเอาไว้อยู่

     เครื่องประดับชิ้นแรกเป็นสร้อยคอรูปไม้กางเขนสีทอง 'สร้อยสักการะทาเคดิส' เป็นเครื่องประดับที่ผมใช้เงินโบนัสเกือบทั้งหมดในการสุ่มกาชาเพื่อให้ได้มันมา ความสามารถสุดโกงนั่นก็คือ เมื่อโดนการโจมตีถึงตายจะทำให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาทันทีด้วย HP 10% นอกจากนี้เมื่อไอเทมถูกใช้งานไปแล้ว จะต้องจ่าย MP อีก 100 หน่วย เพื่อให้เอฟเฟกต์กลับมาทำงานได้อีกครั้ง เรียกได้ว่าเป็นอุปกรณ์สุดโกงที่สามารถพลิกเกมได้เลยทีเดียว 

     ชิ้นต่อมาเป็นกำไลข้อมือซ้ายสีเขียวสดที่สวมอยู่ใต้เกราะแขน 'กำไลแห่งความอดทน' ความสามารถลดการสูญเสีย Stamina ในระหว่างโจมตี ป้องกัน หรือเคลื่อนไหว

     ชิ้นต่อมาเป็นกำไลข้อมือขวาสีเขียวอ่อนที่ผมเอามาคอมโบกับกำไลข้างซ้าย 'กำไลคอรอนไลน์' ความสามารถเพิ่มความเร็วในการฟื้นฟู Stamina ขึ้น 10 หน่วยต่อวินาที

     ต่อมาก็เป็นแหวนอีก 4 วง วงแรกเป็นแหวนสีเงินมีอัญมณีสีแดงประดับไว้ 1 เม็ด 'แหวนแห่งชีวิต' ความสามารถเพิ่ม HP สูงสุด 250 หน่วยตามชื่อ

     แหวนวงที่สองเป็นแหวนสีทองอร่ามสลักรูปหัวสิงโต 'แหวนแห่งกษัตริย์' ความสามารถเพิ่มพลังโจมตีของอาวุธสายกายภาพขึ้น 10%

     แหวนวงที่สามเป็นแหวนสีเทารูปโล่ 'แหวนแห่งเหล็กกล้า' ความสามารถเพิ่มพลังป้องกันกายภาพขึ้น 20%

     และแหวนวงสุดท้ายเป็นแหวนสีทองที่มีอัญมณีสีน้ำเงินประดับ 'แหวนแห่งการปฏิเสธรัก' ถึงชื่อจะแปลก แต่ความสามารถที่แท้จริงของมันคือ เพิ่มความต้านทานเวทมนตร์ทุกธาตุ 10%

     เครื่องประดับพวกนี้เป็นเซ็ตที่ผมใส่อยู่ประจำเวลาออกรบ หรือ PVP กับผู้เล่นคนอื่น แต่ก็ยังมีแหวนอีกหลายวงที่ใช้ไปตามสถานการณ์ที่เก็บอยู่ใน Inventory แต่ดูเหมือนผมจะไม่มีระบบเกมที่แสนสะดวกสบายแบบนั้นติดตัวมาด้วยเนี่ยสิ สิ่งที่มีเหลืออยู่ก็คืออุปกรณ์ที่สวมใส่เอาไว้ก่อนเกมจะปิดนั่นแหละ

     ถึงแม้จะเสียดายที่ใช้ไอเทมอย่างอื่นไม่ได้ แต่มีบางสิ่งที่ผมอยากจะยืนยัน...

     ผมทำการยกมือซ้ายขึ้นมาจินตนาการถึงบางสิ่งที่ในเกมตัวละครอาทัสสามารถทำได้ ทันใดนั้นก็มีประกายสายฟ้าสีทองแลบแล่นอยู่บนฝ่ามืออย่างเด่นชัดจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

     เหมือนกับในเกมไม่มีผิด มันคือเวทมนตร์

     ผมยกฝ่ามือขึ้นเหนือหัว ประกายสายฟ้าบนฝ่ามือพลันแปรเปลี่ยนเป็นหอกสายฟ้าสีทอง ก่อนที่ผมจะทำการขว้างไปข้างหน้าสุดแรง

     หอกสายฟ้าสีทองพุ่งไปด้านหน้าด้วยความเร็วสูง เกิดเป็นเสียงตัดอากาศดังแสบแก้วหู เมื่อได้ปะทะเข้ากับต้นไม้ที่ขวางทางจึงก่อให้เกิดการระเบิดเป็นประกายสายฟ้าที่แตกออก พร้อมกับลำต้นหนาแหว่งไปเกินครึ่งติดไฟจากความร้อนสูงของสายฟ้า ก่อนที่มันจะโค่นล้มในเวลาต่อมา

     โคตรแรง...

     ทักษะเมื่อสักครู่คือ เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ หอกสายฟ้า (Lightning Spear) เป็นเวทมนตร์ที่ใคร ๆ ก็สามารถเรียนรู้ได้ แถมยังมีพลังทำลายค่อนข้างสูง ผู้เล่นหลายคนจึงนิยมใช้กัน แต่ด้วยความที่ต้องออกท่าทางเพื่อชาร์จพลังก่อน ทำให้มีช่องว่างให้ศัตรูโจมตีประมาณ 2 วินาทีก่อนที่เวทมนตร์จะถูกปล่อยออกไป สำหรับผมทักษะนี้มีไว้สำหรับสอยพวกมอนสเตอร์บินได้เท่านั้น ถ้าเอาไปใช้สู้กับผู้เล่นคนอื่นคงจะโดนโจมตีสักแผลสองแผลก่อนจะทันได้ใช้

     เมื่อรู้สึกพอใจต่อผลลัพธ์ที่ได้ ผมก็ทำการใช้เวทมนตร์บทต่อไป มือซ้ายยกขึ้นกำแน่นแนบอยู่กลางอก ทันใดนั้นมือซ้ายของผมก็ปรากฏแสงสีทองแผ่ออกมา จากนั้นก็ทำการยกมือขึ้นเหนือหัวแล้วแบมือออก ปล่อยก้อนแสงสีทองในกำมือให้ลอยขึ้นไป ก่อนที่มันจะแตกตัวกลายเป็นละอองแสงสีทองกระจายตกลงมารอบตัวในระยะ 10 เมตร

     "สวยจัง"

     ทักษะนี้คือ เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ เกรทฮีล (Great Heal) เป็นเวทมนตร์ขั้นสูงของทักษะฟื้นฟู อันที่จริงใคร ๆ ก็เรียนรู้ได้ขอแค่ทำเควสกับทางโบสถ์ในเมือง และมีสเตตัสค่าความศรัทธามากพอ ทักษะนี้จัดได้ว่าเป็นทักษะที่ดีมาก เพราะสามารถฟื้นฟู HP ได้ค่อนข้างสูง แต่ด้วยความที่ต้องใช้เวลานานในการใช้งาน จึงทำให้ตกเป็นเป้านิ่งเวลาต่อสู้ ส่วนใหญ่ผมมักจะใช้ก็ต่อเมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลงแล้วเท่านั้น

     แต่บางทีก็แอบหนีไปฮีลจากที่ไกล ๆ ได้เหมือนกัน

     ไม่รู้ว่าทักษะจะใช้ได้ผลหรือเปล่า เพราะผมยังไม่ได้รับบาดเจ็บ และไม่อยากทำให้ตัวเองบาดเจ็บเพื่อลองผลของทักษะด้วย ขอแค่ยืนยันว่าสามารถใช้ได้แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว

     ถึงแม้จะมีเวทมนตร์อีกหลายบทที่ยังไม่ได้ลองใช้ แต่ก็ควรพอไว้แค่นี้ก่อน เพราะต่อให้ไม่มีตัวเลขแสดงให้เห็นก็ตาม ทว่าความรู้สึกของผมกำลังบอกว่าจำนวนพลังเวทที่มีอยู่ลดหายไปเกือบครึ่ง ผมว่าหอกสายฟ้าใช้ปริมาณ MP ไประดับหนึ่งแล้วนะ แต่เกรทฮีลยิ่งใช้มากกว่าอีกหลายเท่าเลย

     ต่อไปก็ทดสอบพละกำลัง

     ไม่แน่ใจว่าตัวละครอาทัสของผมมีแรงมากแค่ไหน แค่ยกดาบยักษ์เล่มหนึ่งได้ก็ใช่ว่าจะบ่งบอกพลังที่แท้จริง ดังนั้นจึงต้องลองทดสอบแรงหมัดกับต้นไม้สักต้นดูก่อน

     ในเกมเองถ้าผู้เล่นไม่สวมอาวุธให้ตัวละคร ตัวละครก็จะเข้าสู่โหมดต่อสู้ด้วยหมัดแทน นอกจากนี้ดาเมจจากหมัดจะเปลี่ยนแปลงไปตามถุงมือที่สวมใส่ด้วย ยิ่งถุงมือมีพลังป้องกันเยอะ การต่อยก็จะยิ่งมีดาเมจเพิ่มตามไปด้วย แต่ถ้าสวมถุงมือนวม หรือถุงมือผ้านิ่ม ดาเมจก็จะน้อยเสียยิ่งกว่าหมัดเปล่าซะอีก

     ทำการปักดาบลงบนพื้น แล้วนำพาร่างสวมชุดเกราะเดินไปยังต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ประมาณผู้ใหญ่ 2 คนโอบ ผมตั้งท่าพลางจ้องมองเล็งจุดที่ต้องการจะต่อย ก่อนจะทำการเหวี่ยงใส่ด้านข้างลำต้นสุดแรง

     "โซ่ย!"

     แคว่ก!

     เสียงฉีกขาดดังสนั่นพร้อมกับเศษไม้ปลิวว่อน ตรงจุดที่ต่อยใส่เผยให้เห็นรอยแหว่งของต้นไม้ลากยาวไปตามหมัด ผลลัพธ์ที่ได้เล่นทำเอาผมถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

     แม้จะรู้สึกถึงแรงปะทะ แต่มือใต้ถุงมือเกราะก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บ หรือปวดตามกล้ามเนื้อแขนเลยสักนิด

     ต่อมาผมลองต่อยหมัดตรงใส่กลางลำต้นดูบ้าง

     "ฮึบ!"

     เปรี้ยง!

     เสียงปะทะหนักดังสนั่น พร้อมกับหมัดของผมจมเข้าไปในต้นไม้ถึงข้อมือ รอยแตกร้าวแผ่กระจายไปทั่วลำต้น แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ต้นไม้หนาโค่นล้มแต่อย่างใด กระนั้นหากลองต่อยอีกสัก 2-3 หมัด ต้นไม้คงแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดีเป็นแน่

     "สมกับเป็นตัวละครเลเวล 100"

     ผมเอ่ยชมตัวละครอาทัสเสียงเบา สเตตัสที่ผมเน้นเป็นหลักแน่นอนว่าจะต้องเป็นค่า Strenght ที่สูงกว่าชาวบ้านเขา ดังนั้นถึงแม้จะแปลกใจอยู่เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เกินความคาดหมายต่อผลลัพธ์ที่ได้

     สเตตัสของอาทัสที่ผมเน้นใช้งานนั่นก็คือ Strenght และ HP นอกจากพลังโจมตีที่มหาศาลแล้ว ยังต้องมีพลังชีวิตที่สูงด้วย เพื่อป้องกันการเสียชีวิตจากการโจมตีของมอนสเตอร์ที่โคตรจะแรงสะใจในช่วงของท้ายเกม

     รองลงมาก็เป็น Faith ค่าสเตตัสตัวนี้จะช่วยเสริมพลังโจมตีของเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ และเพิ่มพลังการฟื้นฟูของเวทมนตร์ประเภทฮีลให้แรงมากขึ้น

     รองลงมาอีกก็เป็น Vitality สเตตัสตัวนี้นอกจากจะเพิ่มความต้านทานสถานะผิดปกติแล้ว ยังเพิ่มน้ำหนักที่ตัวละครสามารถแบกรับได้ด้วย ยิ่งค่าสเตตัสส่วนนี้มากก็ยิ่งสวมชุดเกราะหนัก หรืออาวุธหนักได้โดยที่ความเร็วไม่ลดลง 

     รองลงมาอีกนิดก็เป็น Endurance สเตตัสตัวนี้ช่วยเพิ่ม Stamina ให้ตัวละครวิ่งได้นานขึ้น โจมตีได้รวดเร็ว และรุนแรงเหมือนเดิม รวมถึงการหลบหลีกได้เฉียบคม กระนั้นหาก Stamina หมดลง ตัวละครก็ยังกระทำได้เหมือนเดิม เพียงแค่วิ่งช้าลง โจมตีได้เชื่องช้า และพลังโจมตีจะลดลงไปเกือบครึ่ง ความเร็วในการตอบสนองเพื่อหลบหลีกลดถอยลง ดังนั้นเวลาต่อสู้ผู้เล่นจะต้องคอยเซฟ Stamina ไม่ให้หมดลงระหว่างการต่อสู้อยู่เสมอ

     รองลงมาอีกหน่อยก็เป็น MP ในเมื่อต้องใช้เวทมนตร์แล้ว ก็จำเป็นจะต้องมีพลังเวทที่มากพอเพื่อใช้เวทมนตร์ได้หลายครั้งตามไปด้วย ถ้าจำไม่ผิดด้วยจำนวน MP ที่มีอยู่ ผมสามารถใช้หอกสายฟ้าได้ประมาณ 9 ครั้ง และถ้าเป็นเกรทฮีลก็จะสามารถใช้ได้เพียง 3 ครั้ง กับใช้หอกสายฟ้าได้ 1 ครั้ง เท่านั้น เรียกได้ว่าเกรทฮีลกินค่า MP หลายเท่าเลยทีเดียว แต่ถ้าเป็น ฮีล แบบปกติ ผมก็สามารถใช้ได้เหมือนกัน แต่ด้วยความที่ว่า HP ของผมมีจำนวนค่อนข้างมาก จึงทำให้การใช้ฮีลหลายครั้งดูจะไม่คุ้มกับการใช้เกรทฮีลเพียงครั้งเดียวเพื่อฟื้นฟู HP ที่เสียไป 

     ยังไม่รวมถึงเวทมนตร์บทอื่น ๆ ที่ผมมีอยู่อีก หากใช้โดยไม่คิดไตร่ตรองให้ดีพลังเวทคงได้หมดไปอย่างสูญเปล่า แถมขวดยาฟื้นฟูพวก HP หรือ MP ผมก็ไม่เจอว่าอยู่กับตัวเองเลยสักขวด

     ระหว่างคิดผมก็ถอนมือออกมาจากลำต้น พลางกำแล้วแบมือหลายครั้ง แต่ก็ไม่พบอาการบาดเจ็บแต่อย่างใด

     ผมเดินกลับไปดึงดาบยักษ์สีดำที่ปักอยู่บนพื้นขึ้นมาถือ หากสังเกตดูดีๆ จะพบว่าใบดาบมันมีความหนามากประมาณ 5 เซนติเมตรเห็นจะได้ หากคมดาบเกิดทื่อขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ยังใช้ทุบแทนได้อยู่ แต่คงจะไม่มีวันนั้นหรอก...

     สองเท้าก้าวตรงไปยังต้นไม้ต้นเดิมที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ผมตั้งท่าจับดาบสองมือชี้ปลายดาบไปด้านหลัง เกร็งกล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกาย ก่อนจะเหวี่ยงดาบฟันใส่ต้นไม้หนาสุดแรง

     เสียงราวกับระเบิดดังสนั่นพร้อมกับลำต้นหนาถูกดาบยักษ์สีดำตัดผ่านอย่างง่ายดาย ผมแทบจะไม่รู้สึกถึงแรงต้านของต้นไม้เลยสักนิด สองตาจ้องมองต้นไม้หนาใหญ่ถึงผู้ชาย 2 คนโอบกำลังโค่นลงบนพื้นด้วยแววตาอึ้งกิมกี่ แม้ในเกมผมจะเห็นว่าทุกการต่อสู้ในภูมิประเทศที่เป็นป่าเขา ต้นไม้มักจะถูกกวาดเหี้ยนทุกครั้งก็ตาม แต่พอตัวเองมาทำจริงๆ แล้วดันทำได้ มันให้ความรู้แปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูกยังไงไม่รู้

     ผมลองอีกครั้งกับต้นไม้ขนาดเดียวกัน ด้วยพละกำลังที่น้อยกว่าการเหวี่ยงดาบครั้งแรกเกือบครึ่ง แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่ต่างกัน ดาบยักษ์สีดำสามารถตัดผ่านต้นไม้หนาราวกับตัดก้อนเนยอย่างไรอย่างนั้น

     คงไม่ต้องห่วงเวลาต่อสู้ในป่าแล้วล่ะมั้ง ฟาดศัตรูไปพร้อมกับต้นไม้เลยเนี่ยแหละ

     ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อหลังจากเหวี่ยงดาบหนักไปหลายรอบ ก่อนจะตัดสินใจพักดื่มน้ำแก้กระหายเพื่อเตรียมเดินทางต่อ

     หมู่บ้านส่วนใหญ่มักจะตั้งอยู่ใกล้กับแหล่งน้ำ ไม่แน่หากผมเดินตามแม่น้ำไปเรื่อยๆ อาจจะเจอกับหมู่บ้านก็เป็นได้

     "เอาล่ะ... ลุยกันเลย!"

     สิ้นคำสองเท้าสวมเกราะก็ก้าวเดินไปข้างหน้า เกิดเป็นเสียงอันแสนคุ้นหูของข้อต่อชุดเกราะที่ดังกระทบกันตามจังหวะการเดิน

_________________________________________________
อ่านเสร็จแล้ว หากถูกใจก็อย่าลืมคอมเม้นฝากไว้ด้วยเน่อ~
อัพวันที่ 1/7/2563