ตอนที่7
คนที่อยู่ข้างฉัน
พอวันอาทิตย์ตาลก็มาส่งิที่ท่ารถตู้ถึงวันที่ต้องจากกันอีกแล้ว เสาร์หน้าจะได้เจอกันอีกรึเปล่านะตาลได้แต่ภาวนาให้งานของิไม่ยุ่งมากจนทำให้ไม่ได้เจอกันอีกและพอวันจันทร์ตาลก็มาทำงานตามปกติ เธอเดินเข้าไปหากรในห้องเพื่อปรึกษาบางอย่าง
ตาล : คุณกรคะ ตาลมีเื่อยากปรึกษาหน่อยคะ
กร : ว่ามาสิ มีอะไรงั้นเหรอ?
ตาล : คือตาลอยากซื้อรถน่ะค่ะ
กรมองหน้าตาลด้วยความสงสัยและคาดเดาว่าเธอมาที่นี่เพราะ้าอะไร
กร : งั้นเหรอ ไม่มีนโยบายให้พนักงานเบิกล่วงหน้าหรอกนะยกเว้นจะขอยืมเงินผมแหละนะ
ตาลหัวเราะออกมาทันทีเพราะขำในสิ่งที่กรคิด
ตาล : ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คือตาลไม่มีความรู้เื่รถเลยค่ะเลยอยากปรึกษาเื่การเลือกและวิธีดูน่ะค่ะ
กรหน้าเจือนเล็กน้อยเพราะปล่อยไก่ไปตัวใหญ่เขายิ้มแห้งๆออกมาก่อนจะตอบเธอ
กร : ถ้าเป็เื่นั้นก็ไม่มีปัญหาหรอก คงจะซื้อไว้ขับไปหาิสินะ
ตาลยิ้มรับและทำท่าเขินนิดหน่อยกรมองและยิ้มตามกับท่าทางที่ดูน่ารักของเธอ เขาเปิดเว็บไซด์ต่างๆเพื่อหาดูรถที่ออกจำหน่ายอยู่่นี้ทั้งคู่อยู่ในห้องด้วยกันนานมาก ตาลเข้าไปั้แ่ 10 โมงจนเกือบเที่ยงแล้วยังไม่ออกมา พนักงานที่แผนกอื่นต่างมองเข้ามาและเริ่มนินทา
นิด : เพิ่งมาก็เอาซะแล้ว จะอยู่ได้ถึงปีมั้ยแบบนั้น
ปาน : ก็วิธีไต่เต้าของสาวๆสวยๆแหละนะ คงถูกใจคุณกรเขาแหละ
นิด : ดูอะไรกันอยู่ล่ะนั่น เป็ชั่วโมงสองชั่วโมงแล้วไม่ออกมา
ปาน : ดูอะไรก็ได้มั้งที่ต้องก้ม จะได้โชว์ของดีให้ดูด้วยไง
ทั้งคู่นินทากันมันปากพูดไปหัวเราะไปจนตาลเหลือบออกมาเห็น เธอรู้ทันทีว่ากำลังโดนนินทาเพราะพวกเธอมองเข้ามาและก็หันกลับไปคุยกัน พอเห็นว่าตาลหันมามอง ก็กลับไปนั่งที่และทำงานต่อตาลจึงขอตัวออกนอกห้องเพราะเกรงใจ
ตาล : เดี๋ยวยังไงไว้ค่อยคุยกันก็ได้ค่ะ ไม่อยากกวนเวลางานคุณกร
กร : งั้นเดี๋ยวเย็นนี้แล้วกัน เลิกงานแล้วก็เข้ามาดูอีกทีผมว่ารถไฟฟ้าก็ดูน่าสนใจนะ
ตาลยิ้มตอบรับและเดินออกไปกรมองตามเพราะเขาเผลอหลงใหลไปกับรอยยิ้มนั้นทุกครั้งที่เธอส่งมาถึงแม้ว่าจะโดนปฏิเสธไปแล้วั้แ่ครั้งก่อนก็ตาม
หลังเลิกงานตาลรอให้พวกพนักงานคนอื่นออกไปก่อนเธอถึงจะเข้าห้องกรเพื่อไปดูเื่รถก่อน แต่ถีงกระนั้นก็มีคนเห็นเธอเดินเข้าห้องกรตอนเย็นอยู่ดีตาลดูรถที่กรเลือกไว้ให้ ทั้งรถน้ำมันและรถไฟฟ้า เธอค่อนข้างถูกใจรถไฟฟ้าเพราะดูดีกะทัดรัด และราคาไม่แพงกรจึงบอกว่าให้เธอกลับไปอ่านรายละเอียดและดูรีวิวเสียก่อนค่อยตัดสินใจ
กร : งั้นเดี๋ยวไปหาอะไรกินกันก่อนแล้วกันนะ ผมหิวแล้ว
ตาล : ก็ดีเหมือนกันค่ะ ตาลขอปริ้นเอกสารรถไปดูหน่อยนะคะเดี๋ยวมื้อนี้ตาลเลี้ยงค่ะ
แล้วทั้งคู่ก็ไปหาข้าวกินกันตอนเย็นก่อนที่กรจะขับรถมาส่งตาลที่บ้านตอน 4 ทุ่ม ตาลไม่ทันเห็นว่าิโทรมาตอน 2 ทุ่ม เพราะตอนนั้นกำลังกินข้าวกับกรอยู่เธอจึงได้โทรกลับไปหา
ตาล : ิโทรมาเหรอ พอดีไปกินข้าวกับคุณกรน่ะเลยไม่ได้รับสาย
ิอึ้งไปพักหนึ่ง เพราะเธอแปลกใจว่าทำไมตาลต้องไปกินข้าวกับกรด้วย หรือจะจริงอย่างที่ผู้ชายพวกนั้นพูด“หล่อครบขนาดนี้ เป็ใครก็ต้องชอบ” เป็แบบนั้นจริงๆเหรอแต่เธอก็พยายามเก็บอาการทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร
ิ : เหรอ?
ิตอบด้วยน้ำเสียงเ็ามากจนตาลรู้สึกว่าิไม่พอใจเธอจึงรีบเปลี่ยนเื่คุยทันที
ตาล : วันนี้เลิกงานเร็วเหรอ?
ิ : อืม
ตาล : แล้วตอนเย็นได้ออกไปหาอะไรกินข้างนอกรึเปล่า?
ิ : เปล่า
ตาลถามคำิก็ตอบคำเหมือนไม่อยากจะตอบ ตาลคิดว่าิคงไม่พอใจเื่ที่เธอไปกับกร จึงไม่อยากเร้าหรือต่อรีบตัดบทวางหูทันทีและส่งข้อความไปหาทีหลัง
“ตาลเลี้ยงข้าวเขาที่เขาช่วยพาตาลไปหาิน่ะไม่มีอะไรมากกว่านั้นหรอกนะ”
หลังส่งข้อความตาลก็รอข้อความตอบกลับเพราะมันขึ้นว่าิอ่านข้อความนั้นแล้ว พักใหญ่ิก็ยังนิ่งจนตาลคิดจะโทรกลับก่อนจะมีข้อความเข้ามาอีกครั้ง
“จ้า”
เพียงสั้นๆแค่นั้นตาลไม่รู้ว่าิจะหายโกรธรึยัง แต่เธอก็ไม่อยากจะกวนิตอนที่กำลังโมโหจึงปล่อยให้เื่นี้ผ่านไป และคิดว่าค่อยคุยกันใหม่วันหลัง
วัดถัดมากรก็ชวนตาลไปดูรถเพราะว่าพอเลือกได้แล้วว่าจะเอาคันไหน จึงคิดว่าควรไปดูของจริงก่อนจะตัดสินใจซื้อเพราะมันเป็เื่ใหญ่ต้องดูให้ดีเสียก่อน
กร : วันเสาร์คงไม่ว่างสินะ ไปวันอาทิตย์มั้ยล่ะ เพราะหลังเลิกงานคงไม่ทันโชว์รูมปิดก่อน
ตาลลังเลเล็กน้อยเพราะวันอาทิตย์ต้องไปส่งิที่ท่ารถตู้แต่ก็ไม่มีวันอื่นที่สะดวกเลย จึงตกลงกับกรว่าจะไปดูรถกันวันอาทิตย์
พอถึงวันเสาร์ิก็กลับบ้านตามปกติแต่ว่าวันนี้พ่อกับแม่กลับบ่นเื่ที่ิไม่อยู่บ้านเลย
แม่ : กลับมาก็ออกข้างนอกเลย พรุ่งนี้ก็กลับ ไม่เหนื่อยเลยงั้นเหรอไม่คิดจะอยู่กับพ่อกับแม่บ้างหรือยังไง เอาแต่ไปกับเพื่อน
ิต้องจนใจอยู่บ้านและโทรไปบอกกับตาลว่าพ่อกับแม่เริ่มงอนที่มาทีไรก็ไปหาตาลตลอดและคิดว่าตาลต้องงอนแน่ๆที่เธอไม่ไปตามนัด แต่กลับผิดคาด ตาลตอบรับอย่างรวดเร็ว
ตาล : ไม่เป็ไรหรอก ไว้อาทิตย์หน้าก็ได้ อยู่กับพ่อแม่บ้างเขาก็คงคิดถึงิเหมือนกันนั่นแหละ
ิรู้สึกว่าตาลพูดเหมือนไม่อยากมาเจอเธอวันนี้แต่เธอก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร
หลังจากวางหูตาลก็รีบโทรหากรทันทีบอกว่าวันนี้ิไม่ว่างเลยไม่ต้องไปเจอกันและชวนให้กรพาไปดูรถที่โชว์รูม กรจึงขับรถมารับที่บ้าน โดยมีแม่คอยสังเกตตลอดและเริ่มสงสัยว่าทำไม่นี้ กรมารับมาส่งตาลบ่อยจัง
ทั้งคู่ไปดูรถหลายรุ่นหลายยี่ห้อที่โชว์รูมต่างๆจนเหนื่อยตาลเองก็ตัดสินใจไม่ได้สักทีว่าจะซื้อรุ่นไหน พอเห็นรุ่นนี้ก็ชอบพอเห็นอีกรุ่นก็ถูกใจ เอาโบว์ชัวร์กลับมานั่งดูตอนกินข้าวเย็นด้วยกัน
กร : เลือกยากขนาดนั้นเลยเหรอ
ตาล : Jacoo6 สวยดีค่ะ แต่แพงไปนิด Good Cat ก็อยากได้ค่ะสีน้ำเงิน แต่มันแคบไปไหน
กร : เลือกที่มีศูนย์บริการเยอะหน่อยก็ดีนะเผื่อมีปัญหาจะได้ไม่ลำบากเวลาหาที่ซ่อม
หลังกินข้าวเย็นเสร็จกรก็มาส่งตาลที่บ้านเหมือนเคยตาลกลับมาพร้อมกับโบว์ชัวร์และใบราคารถ แม่เห็นก็เลยถาม
แม่ : จะซื้อรถเหรอลูก ไม่เห็นปรึกษาแม่เลย
ตาล : อยากซื้อค่ะ จะได้ไม่ต้องกวนคุณกรให้มารับมาส่ง จะได้ไปหาิง่ายๆด้วยพอมีเงินเก็บนิดหน่อย เงินเดือนที่ได้ ก็พอจะผ่อนไหวค่ะ ไม่อยากกวนแม่ด้วย
แม่ : แล้วคุณกรเนี้ย เขารู้เื่ตาลกับิรึเปล่า
ตาล : เอ๊ะ! เื่อะไรเหรอคะ?
ตาลทำเป็ไม่เข้าใจเื่ที่แม่พูดเพราะจริงๆแล้วแม่ก็พอจะมองออกนานแล้วว่าตาลกับิแอบชอบกันและมีอะไรที่พิเศษมากกว่าเพื่อนแต่กรเองนั้นรู้รึเปล่าแม่จึงสงสัย เพราะเขายังคอยมารับส่ง ทำเหมือนชอบตาลอยู่แม่ไม่อยากให้ตาลไปให้ความหวังคนอื่น จึงพยายามเตือน
แม่ : เอาเถอะ อย่าไปให้ความหวังคนอื่นมากแล้วกัน มันจะเป็บาปเป็กรรมนะ
ตาล : ไม่มีทางทำแบบนั้นอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก
ตาลไม่แน่ใจว่าที่แม่พูดนั้นหมายถึงิหรือกร แต่เธอก็มั่นใจมากกว่า เธอไม่ได้ให้ความหวังกับใครเพราะคนที่เธอจริงใจด้วยนั้น มีแค่คนเดียวเท่านั้น