แสงอรุณแรก…ค่อยๆ สาดลงเหนือยอดไม้
คืนที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย…ผ่านพ้นไปแล้ว
แต่สิ่งที่ทิ้งไว้…ไม่ใช่แค่ความเสียหาย
มันคือ “การเปลี่ยนแปลง”
———
ลานหน้ากุฏิ
เงียบ…แต่ตึง
ชายในชุดขุนนางยืนอยู่กลางลาน
สายตาคมกริบ…มองตรงไปที่ภูผา
พระยาบวร
ผู้ที่แม้ไม่ต้องเอ่ยชื่อ…ทุกคนก็รู้ว่าคือใคร
———
พันยืนตัวแข็ง
“ข้าเริ่มไม่สบายใจแล้ว…”
ทองขาวไม่พูด
แต่สายตา…จับทุกการเคลื่อนไหว
———
ภูผาก้าวออกไปหนึ่งก้าว
ไม่ก้ม…ไม่หลบ
ยืนตรง
———
พระยาบวรมองอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะเอ่ย
“เ้ารู้หรือไม่…เมื่อคืนเ้าได้ทำอะไรลงไป”
เสียงนิ่ง…แต่หนัก
ภูผาตอบ
“ข้าพเ้าเพียงป้องกันตัว”
———
มุมปากพระยาบวรยกขึ้นเล็กน้อย
“ตอบได้ดี”
“แต่ยังไม่ครบถ้วนเท่าไรนะ”
เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว
“เ้าไม่ได้เพียงแค่ป้องกันตัว”
“เ้ากำลัง…แสดงให้คนทั้งเมืองเห็น”
“ว่าเ้า สามารถทำอะไรได้บ้าง และมันจะทำให้ตัวเ้า และคนใกล้ชิดเ้า จะไม่ปลอดภัย”
———
ลมพัดผ่าน
ไม่มีใครพูด
———
“ข้าไม่สนว่าเ้าเป็เด็กวัด…หรือมาจากที่ใด”
“แต่ข้าสน…สิ่งที่เ้าจะเป็ต่อไป”
———
พันกลืนน้ำลาย
“นี่มัน…ข้อเสนอสินะ…”
———
“มาอยู่กับข้า เพราะ หลังจากนี้ จะมีเพียงข้า ที่จะคุ้มครองเ้า และพวกพ้องได้”
พระยาบวรพูดตรงๆ
“ข้าจะให้ทั้งการฝึก…อำนาจ…และโอกาส”
“แลกกับ…”
สายตาเขาคมขึ้น
“ความสามารถ และคุณธรรมของเ้า พร้อมกับความภักดี”
———
ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง
———
ภูผาไม่ตอบทันที
เขาหันไปมองหลวงปู่บุญมา
ชายชรายืนเงียบ…แต่แววตานั้นบอกทุกอย่าง
“ทางของเอ็ง…ไม่ได้อยู่แค่ที่นี่แล้ว”
———
ภูผาหันกลับมา
“ข้าพเ้ามีเงื่อนไข”
———
คำพูดนั้น…ทำให้ทุกคนชะงัก
แม้แต่พระยาบวร
———
“พูดมาเถอะ ข้ารอฟังอยู่”
———
“ข้าจะไม่เป็เครื่องมือของใคร ในทางที่ไร้คุณธรรม”
“ข้าจะเลือกเอง…หากข้าพเ้าคิดว่ามันไม่ถูกต้อง”
“และ…”
ภูผาหยุดเล็กน้อย
“คนของข้า…ก็เช่นกัน”
สายตาเขาเหลือบไปทางพันและทองขาว
———
ความเงียบ…หนักขึ้น
———
ก่อนที่พระยาบวรจะหัวเราะเบาๆ
“กล้าดี…”
“ข้าชอบ”
เขาพยักหน้า
“ตกลง”
———
พันแทบล้ม
“เฮ้ย…นี่มันจะตกลงง่ายไปไหมวะ!?”
ทองขาวยิ้มบาง
“ไม่ง่าย…แต่มันคือ ‘การยอมรับ’”
———
เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้น
เรือนแก้ว
เธอก้าวเข้ามา…ในยามเช้า
แสงแดดตกกระทบใบหน้า…งดงามแต่เยือกเย็น
———
“ดูเหมือน…ท่านพ่อจะได้คนที่้าแล้ว”
เธอเอ่ย
———
พระยาบวรมองลูกสาว
“หรือบางที…อาจเป็เขาที่เลือกเรา”
———
เรือนแก้วยิ้มบาง
สายตามองไปที่ภูผา
“งั้น…ข้าพเ้าคงต้องทำความรู้จักให้มากขึ้น”
“เชอะ” เ้าเด็กน้อย คงคิดอะไรอยู่สินะ..
ท่านพระยา รำพึงในใจ
———
แสงเดือนและราตรีที่ยืนอยู่ด้านหลัง
แอบยิ้มให้กัน
“เริ่มแล้ว…”
“ของจริง…”
———
ภูผามองเรือนแก้ว
ไม่มีคำพูด
แต่บางอย่าง…เริ่มก่อตัว
———
“เตรียมตัว” พระยาบวรพูด
“อีกไม่กี่วัน…จะให้คนมารับเ้าย้ายเข้าในเมือง”
“ชีวิตแบบเดิมของเ้า…”
“จะต้องเปลี่ยนแปลงไป อาจจะลำบากมากขึ้น แต่มันจะมีคุณค่ามากขึ้น เ้าพอจะเข้าใจหรือไม่”
———
ภูผาพยักหน้า
ไม่มีลังเล
———
เขาหันไปมองวัด…ที่เคยเป็ทุกอย่าง
มองหลวงปู่…
มองเพื่อน…
———
“ข้าจะกลับมา”
เขาพูดเบาๆ
———
หลวงปู่ยิ้ม
“ชีวิตมันก้อเป็แบบนี้แหละ เ้าคงเข้าใจดีอยู่แล้ว”
———
ทุกคนหัวเราะเบาๆ
แต่ไม่มีใครคิดว่ามันเป็เื่ตลก
———
ในเงามืด…ไกลออกไป
ชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางเครื่องเซ่น
รอบตัวเต็มไปด้วยของที่ “ไม่ควรมีชีวิต”
ดวงตาเขาเปิดช้าๆ
“เด็กคนนั้น…”
เสียงแหบต่ำ
“เข้าไปอยู่ในมือพระยาบวรแล้วสินะ…”
———
เขายกมือขึ้น
เงาดำหลายสาย…เริ่มขยับ
“ดี…”
“จะได้เล่น…ให้สนุกขึ้น”
———
เปลวไฟลุกโชน
เผยให้เห็นร่างบางอย่าง…
ไม่ใช่ควาย
ไม่ใช่ภูต
แต่เป็ “สิ่งที่ใหญ่กว่า”
———
“ในครั้งต่อไป…”
เสียงนั้นแ่เบา
“จะไม่มีคำว่าโชคดีอีกแล้ว”
———
ลมพัดแรง
———
และเื่ราวของเด็กวัด…
ได้จบลง
เพื่อเริ่มต้นใหม่
ในฐานะ…
“หมากสำคัญบนกระดาน เพราะฝีมือและอนาคต ที่อาจพัฒนาไปได้ถึง ระดับนั้น..ดาบเดียว ตัดสิน แพ้ ชนะ…”
———
16K
