บทที่ 8 ออดอ้อน
ฟางซินเย่ยังคงนอนนิ่งอย่างกำลังใช้ความคิดฮวาอิงหลงหันไปมองเขาด้วยความครุ่นคิดเช่นเดียวกันหลังจากนางยอมพลีกายให้เขาเชยชมจนสมใจ ทว่าท่าทีของเขากลับไม่เป็ที่น่าพอใจนักเขาดูไม่ได้ยินดียินร้ายกับนางอีกเลย
ฮวาอิงหลงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่นางไม่มีวันยอมแพ้เป็แน่ดาราสาวสวยอย่างนางจะยอมให้เขาเด็ดดมแล้วทิ้งขว้างได้อย่างไรกัน
ฮวาอิงหลงพลิกกายพร้อมยกมือขึ้นโอบกอดร่างหนาใบหน้าแนบชิดไปที่แผงอกใหญ่อย่างออดอ้อนมือเรียวบางเลื่อนไล้ไปตามหน้าอกอย่างเอาใจ
“ท่านแม่ทัพ อิงเอ๋อร์รับใช้ท่านได้ดีหรือไม่” ฮวาอิงหลงพูดเสียงหวานออกมาพร้อมส่งสายตาเว้าวอน
ฟางซินเย่หรี่ตามองฮวาอิงหลงอย่างพิเคราะห์อีกหน“ข้าก็อยากจะรู้นักว่าเ้าจะมาไม้ไหนกันแน่”เขาได้แต่คิดในใจพร้อมแสยะยิ้มออกมาอย่างเ้าเล่ห์
“เ้าคิดว่าข้าควรพอใจหรือไม่” ฟางซินเย่ถามออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกระชับร่างบางเข้าแนบกับร่างกายของเขาอีกครั้ง
ฮวาอิงหลงถึงกับขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบที่น่าหงุดหงิดเช่นนี้ก่อนจะปรับสีหน้ายิ้มหวานออกมาเท่าที่นางจะยิ้มได้ “ท่านแม่ทัพช่างอารมณ์ขันนักหากท่านพูดเช่นนี้ ข้าคงต้องขอแก้ตัวอีกสักหนแล้วกัน”
ฮวาอิงหลงไม่เพียงพูดเปล่านางยกตัวขึ้นคร่อมฟางซินเย่อีกหน ก่อนจะจ้องมองเขาด้วยดวงตาทอประกาย ฮวาอิงหลงได้แต่นึกโกรธขึ้งอยู่ในใจหากนาง้าพิชิตใจท่านแม่ทัพคนนี้นางต้องลงทุนแปลงร่างเป็แม่เสือสาวพราวเสน่ห์เลยหรืออย่างไร
ฮวาอิงหลงโน้มหน้าเข้าจุมพิตริมฝีปากบางอีกหนจูบครั้งนี้นางลงทุนยั่วเย้าอย่างหนัก บ้างก็รุกเร้ารุนแรงบ้างก็ผ่อนปรนถอยห่างออกมา ทำเอาฟางซินเย่ถึงกับครางออกมาอย่างขัดเคือง
ฮวาอิงหลงยกยิ้มขึ้นอย่างได้ทีนางจูบไล้ลงตามซอกคอก่อนจะเคลื่อนลงมายังแผงอกลิ้นร้อนเลียไล้ปุ่มปมที่แข็งนูนขึ้นมาอีกทั้งสองมือยังคงเลื่อนไล้มือบางไปตามร่างหนาไม่หยุดปากบางยังคงปุ่มปมข้างหนึ่งส่วนมืออีกข้างก็บีบเม้มถูไถปุ่มปมอีกข้างอย่างเป็จังหวะพร้อมส่งมือบางอีกข้างหนึ่งเคลื่อนลงมาถูไถแท่งร้อนที่ตอนนี้แข็งชันขึ้นมาอีกครั้ง
“อ่า...” ฟางซินเย่ถึงกับครางออกมาอย่างลืมตัวฮวาอิงหลงรุกไล้จุดอ่อนไหวของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าจนเขาแทบะเิออกมา
ฮวาอิงหลงตั้งใจรุกฆาตแม่ทัพใหญ่ตรงหน้าในคราวเดียวนางจึงเคลื่อนกายลงต่ำ ริมฝีปากยังคงลากไล้ตามร่างบางไม่หยุดไล่จากแผงอกเคลื่อนลงมาตรงหน้าท้องหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ก่อนจะค่อย ๆเคลื่อนกายลงมาหยุดตรงแท่งร้อน ฮวาอิงหลงปรายตาขึ้นมองฟางซินเย่อีกครั้ง ก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนแท่งร้อนอย่างแ่เบาลิ้นร้อนเลียวนไปมา สลับกับดูดกลืนเข้าไปปากมือบางลูบไล้ต้นขาอย่างเป็จังหวะสอดรับกัน
“อ่า...เ้า...” ฟางซินเย่ถึงกับกัดริมฝีปากแน่นเสียงครางดังลอดออกมาจากไรฟันเขาเสียวซ่านไปกับััอันวาบหวามที่ฮวาอิงหลงปรนเปรอให้ไม่หยุดมือใหญ่ดึงรั้งร่างบางขึ้นมาอย่างไม่อาจข่มกลั้น
ฮวาอิงหลงเคลื่อนตัวขึ้นตามมือหนาพร้อมบดเบียดร่างบางเข้าหาเขาอย่างแนบชิด“ท่านแม่ทัพ ้าข้าหรือไม่” ฮวาอิงหลงกระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงหวานล้ำ
“เ้ามันปีศาจชัดๆ”ฟางซินเย่คำรามออกมาพร้อมมองหน้าฮวาอิงหลงด้วยความรู้สึกหลากหลาย
ฮวาอิงหลงยังคงยิ้มหวานให้ฟางซินเย่อย่างถือเป็คำชมเชยนางกดร่างเข้ากับแก่นกายของเขาจนเนื้อประสานกันเป็อันหนึ่งอันเดียว
“อ๊ะ...”ฮวาอิงหลงรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาจากความไม่คุ้นชินนางกัดริมฝีปากแน่นอย่าง้าข่มความเ็ปที่มี ก่อนจะค่อยๆขยับกายเคลื่อนขึ้นเคลื่อนลงเป็จังหวะ
มือหนาของฟางซินเย่กอบกุมสะโพกบางไว้แน่นร่างหนาหยัดกายขึ้นรับ พร้อมบังคับโยกคลึงร่างบางไปตามแรงกระแทกกระทั้นอารมณ์รักพุ่งทะยานทำให้เขาเร่งจังหวะโยกโคลนอย่างเอาแต่ใจ
“อ่า...ท่านแม่ทัพ...ข้าเสียว”ฮวาอิงหลงครางกระเส่า เมื่อจังหวะสอดประสานรุนแรงจนเกินกว่าที่นางจะควบคุม
“คุณหนูฮวา...ข้าใกล้แล้ว...อ๊ะ...”ฟางซินเย่ครางออกมาเมื่อเข้าใกล้จุดสูงสุด เขายกร่างบางขึ้นพร้อมกดกระแทกลงมาเข้าหาตัวเขาอีกครั้ง
“อ่า....”ทั้งสองร้องครางเสียงระงมเมื่อทั้งคู่แตะขอบรักสูงสุดน้ำขุ่นขาวพุ่งเข้าร่างบางจนเอ่อล้นออกมา
ฮวาอิงหลงซบกายลงบนลำตัวของฟางซินเย่อย่างเหนื่อยอ่อนนางหายใจหอบถี่อย่างคนกำลังขาดอากาศหายใจ
ฟางซินเย่ถอนหายใจออกมาเมื่อเขาถูกฮวาอิงหลงล่อลวงจนถึงฝั่งฝันเขามองหน้าฮวาอิงหลงอย่างยากที่จะเข้าใจ
ความหวานชื่นที่นางมอบให้ทำเอาเขาแทบเป็บ้าไปเสียได้แต่ความโกรธเคืองในใจที่ยังคงติดตรึงก็ทำให้เขาไม่อาจยอมใจอ่อนให้นางได้เช่นกัน
ฮวาอิงหลงขยับกายลงนอนด้านข้างฟางซินเย่ร่างบางก็ยังคงโผเข้ากอดเขาไว้แน่น “ท่านแม่ทัพ อิงเอ๋อร์ปรนนิบัติท่านเช่นนี้ท่านพอใจหรือไม่เ้าคะ” ฮวาอิงหลงรีบออดอ้อนเอาใจเขาอย่างหนักนางต้องรีบชิงรุกก่อนที่อารมณ์ใคร่จะดับลง
ฟางซินเย่หรี่ตามองนางก่อนจะแสยะยิ้มออกมา “นับว่าไม่เลวทีเดียวคืนนี้เ้ากลับไปได้แล้ว”
คำพูดของฟางซินเย่ทำเอาฮวาอิงหลงถึงกับเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตนเอง นางลงทุนลงแรงขนาดนี้ เขายังไม่ใจอ่อนให้นางอีกหากพ้นคืนนี้ไปใช่ว่านางจะมีโอกาสอีกเสียเมื่อไหร่กัน
ฮวาอิงหลงพยักหน้าพร้อมตีสีหน้าเศร้าสร้อยนางค่อยๆ ขยับกายลุกด้วยท่าทางที่ยากลำบาก มือน้อยค่อยๆบรรจงคลุมเสื้อไว้แนบกายด้วยมือที่สั่นเทา
“เช่นนั้นท่านแม่ทัพโปรดพักผ่อนก่อนเถอะเ้าค่ะ”ฮวาอิงหลงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาคลอที่สองตาแต่ควบคุมไม่ให้ไหลออกมาจนดูน่ารังเกียจ
ฮวาอิงหลงค่อยๆ ลุกจากเตียงด้วยท่าทางอ่อนแรงนางเดินออกไปได้เพียงสองสามก้าวก็ล้มพับลงกับพื้นอย่างน่าสงสาร
ฟางซินเย่ที่จ้องมองฮวาอิงหลงอยู่ตลอดเวลาเมื่อเห็นนางล้มลงกับพื้น เขาก็ตื่นใ ฟางซินเย่รีบตรงเข้าพยุงร่างบางเอาไว้“เ้าเป็อะไร” เขาถามขึ้นมาด้วยความตระหนก
ฮวาอิงหลงปรายตาขึ้นมองหน้าฟางซินเย่น้ำตาหยดลงจากปรายหางตาอย่างได้จังหวะพอดิบพอดี “ท่านแม่ทัพเคี่ยวกรำข้าจนแข้งขาข้าล้าไปหมดเ้าค่ะ” นางหลุบตาต่ำพร้อมแสดงสีหน้าน้อยใจอย่างที่สุด
ฟางซินเย่ถึงกับกระแอมออกมาด้วยความกระดากใจก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นแนบอก พร้อมเดินกลับมายังเตียงนอนอีกครั้ง เขาค่อยๆ บรรจงวางร่างบางลงนอนราบอย่างแ่เบา“เช่นนั้นคืนนี้เ้าก็นอนที่นี่แล้วกัน”
ฟางซินเย่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่เต็มปาก เขาล้มตัวลงนอนพร้อมหันหลังให้ฮวาอิงหลงในทันที
ฮวาอิงหลงมองปฏิกิริยาดังกล่าวอย่างรู้สึกพึงพอใจยิ่งนักนางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะโผกายเข้าสวมกอดร่างหนาจากทางด้านหลัง“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่เมตตาเ้าค่ะ” ฮวาอิงหลงยิ้มออกมาอย่างเ้าเล่ห์ ก่อนจะค่อยๆปิดเปลือกตาลงด้วยความเหนื่อยล้าในที่สุด
3K
