หลังจากผ่านพ้นพิธีฝังศพของยายเฒ่าหลานอีจื่อรั่วยังคงอาศัยอยู่ที่เรือนหลังนั้นเพียงลำพัง ในทุกวันเธอก็ยังคงเห็นภาพของยายเฒ่าที่คอยพูดจาและส่งยิ้มให้เธอถึงแม้นางจะไม่ใช่ญาติแท้ๆ ก็ตามหากแต่ความผูกพันใน่เวลาที่เธอได้อาศัยอยู่กับนางมันยังคงติดอยู่ในความทรงจำไม่มีวันเลือนหายหากเป็ไปได้เธออยากเกิดเป็ลูกหลานสายเืเดียวกันกับนาง
จื่อรั่วทอดสายตามองดูแปลงปลูกผักที่เธอปลูกเอาไว้และทั้งที่ยายเฒ่าหลานอีปลูกก่อนหน้าที่นางจะจากไป หากแต่มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินเข้ามาก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างของบุรุษเป็หลิวหยางที่เดินเข้ามา
"ท่านมาได้อย่างไร" จื่อรั่วหันไปตามเสียงเปิดประตูก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
"ข้าให้คนมาช่วยเก็บของให้เ้า" หลิวหยางบอก
"เก็บของ เหตุใดต้องให้คนมาเก็บของของข้าด้วย นี่ท่านจะไล่ข้าออกจากอำเภอหนานลั่วอย่างนั้นหรือ" คำพูดของหลิวหยางสร้างความประหลาดใจแก่จื่อรั่วไม่น้อย
"ไม่ใช่อย่างที่เ้าคิด ข้าจะให้คนมาเก็บข้าวของเ้าไปที่จวนของข้า ข้ารับปากท่านยายเอาไว้ว่าจะดูแลเ้าจำไม่ได้หรืออย่างไร"
"ข้าจำได้ แต่ว่าท่านไม่ต้องรับข้าเข้าไปอยู่ในจวนของท่านก็ได้ข้าไม่อยากรบกวนท่านอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ลำบากอะไรหากว่าไปอยู่ที่จวนของท่านจะเป็ภาระให้กับท่านเสียเปล่า" ลึกๆ กลับรู้สึกดีไม่น้อยที่เขาทำในสิ่งที่รับปากกับท่านยายเอาไว้หากแต่ไม่คิดว่าเขาจะให้เธอเข้าไปอยู่ในจวนของเขา
"ข้าเป็ผู้อนุญาตผู้ใดจะกล้าว่ากล่าวข้าทั้งนั้น"
"แต่ว่า...."
"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นเก็บของเสร็จแล้วข้าจะส่งคนมารับเ้าทีหลัง" หลิวหยางรวบรัดตัดบทไม่เปิดโอกาสให้จื่อรั่วได้ตัดสินใจหรือปฏิเสธก่อนจะเดินออกไปทันที เพียงไม่นานคนที่หลิวหยางส่งมาก็ช่วยเก็บข้าวของทั้งหมดเรียบร้อยก่อนจะค่อยๆ ทยอยกลับ เมื่อยามโหย่ว (17.00-19.00น.) รถมาก็ได้เคลื่อนตัวมาหยุดหน้าเรือนของจื่อรั่วม่านประตูรถม้าถูกเปิดก่อนที่ร่างของหลิวหยางจะก้าวลงมาจากรถม้า
"ไหนท่านจะส่งคนมารับเหตุใดกลับเป็ท่านเองที่มารับข้า" จื่อรั่วนึกสงสัยที่เป็หลิวหยางมารับเธอด้วยตัวเอง
"รีบขึ้นรถม้าเถอะมืดค่ำแล้ว" หลิงหยางเร่งให้จื่อรั่วก่อนที่เธอจะซักไซ้เขามากกว่านี้ ระหว่างทางที่รถม้าเคลื่อนตัวไปยังจวนนายอำเภอมีเพียงความเงียบจนกระทั่งมาถึงหน้าประตูทางเข้าจวนทั้งสองจึงได้ก้าวลงจากรถม้า
"เดี๋ยวข้าจะพาเ้าไปดูห้องของเ้า" หลิวหยางเอ่ยขึ้นก่อนเดินนำจื่อรั่วไปยังห้องที่เขาได้ให้คนเตรียมเอาไว้ซึ่งอยู่ห่างไปทางด้านตะวันออกของห้องนอนเขา
"เหตุใดห้องของข้าถึงใหญ่โตเพียงนี้ ข้าไม่ได้มีหน้าที่ต้องทำเหมือนพวกท่านสักหน่อย" จื่อรั่วพูดขึ้นเมื่อเขาพาเธอมาหยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่งก่อนจะก้าวผ่านประตูเข้าไปยังด้านในที่ถูกตกแต่งเอาไว้อย่างสวยงาม
"ใครบอกเ้าไม่มีหน้าที่อะไรข้าจะให้เ้าช่วยลุงอวี้ทำอาหารในครัว เ้าเป็สตรีพักรวมกับพวกทหารมันดูไม่ดีข้าจึงให้คนจัดห้องแยกออกมาต่างหาก เ้าอย่าซักไซ้ข้ามากได้หรือไม่รีบเข้าไปพักผ่อนได้แล้ว" หลิวหยางเอ่ยตัดบทก่อนหันหลังเดินจากมาปล่อยให้จื่อรั่วยืนงุนงงกับการกระทำของเขาที่ดูเหมือนจะแบ่งแยกจากเหล่าลูกน้องของเขาอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ถูกอย่างที่เขาว่าเธอเป็สตรีพักรวมกับบุรุษเห็นจะดูไม่ดี
เช้าวันต่อมา
"สวัสดีลุงอวี้ ข้ามาแล้วนายอำเภอให้ข้ามาช่วยลุง" จื่อรั่วเดินเข้ามาหาอวี้หลานที่ครัวในยามเหม่า (05.00-07.00น.) เธอกวาดสายตาไปรอบห้องก็พบกับผู้ช่วยอีกสองคนพลางนึกสงสัยในใจเหตุใดหลิวหยางต้องให้เธอมาช่วยอวี้หลานทั้งที่ก็มีผู้ช่วยอยู่แล้วถึงสองคน
"มาพอดีเลยนายอำเภอสั่งเอาไว้แล้วเ้าช่วยหั่นผักให้ข้าหน่อย" อวี้หลานหันมามองหน้าจื่อรั่วแว๊บหนึ่งก่อนจะหันไปสนใจกับงานตรงหน้าต่อ
"ได้จ้ะหั่นทั้งหมดเลยหรือลุงอวี้" จื่อรั่วมองดูผักจำนวนมากที่วางอยู่ด้านหน้าก่อนเอ่ยถามอวี้หลาน
"อืม....เสร็จแล้วเอาไปล้างให้ข้าด้วย" อวี้หลานตอบขณะที่มือยังคงวุ่นกับการทำอาหาร จื่อรั่วรับคำแล้วจึงหั่นผักตามที่อวี้หลานบอกเสร็จแล้วจึงนำไปล้างน้ำก่อนนำกลับเข้ามาวางไว้ที่เดิม อวี้หลานจึงบอกให้นางออกไปตามท่านนายอำเภอออกมากินข้าว
"นายอำเภอลุงอวี้ให้ข้ามาตามท่านไปกินข้าว" จื่อรั่วเดินมาหยุดหน้าประตูห้องของหลิวหยางก่อนส่งเสียงเอ่ยออกไปแต่กลับไร้เสียงตอบรับจากคนด้านในเธอจึงเปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปภายในห้องอย่างช้าๆ กลับพบเพียงความว่างเปล่า
"นายอำเภอหลิว" จื่อรั่วลองเรียกอีกครั้งหากแต่เสียงที่ตอบกลับมาเป็เ้าส้มที่ส่งเสียงร้องทักทายพร้อมกับเดินเข้ามาหาเธอ
"เหมี๊ยว...."
"เ้าส้มทำไมเ้าถึงอยู่ที่นี่ได้" จื่อรั่วทำหน้าสงสัยโน้มตัวลงไปอุ้มเ้าส้มขึ้นมากอดอย่างสุดแสนดีใจและคิดถึงซึ่งเ้าส้มก็เหมือนจะรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นของเธอ ก่อนจะลำดับความเป็ไปได้ในทุกครั้งที่เธอเข้ามาทำงานที่จวนแห่งนี้ก็ไม่เคยพบเจอเ้าส้มแม้แต่ครั้งเดียวและมีเพียงห้องเดียวที่เธอยังไม่เคยเข้าทำความสะอาดนั่นก็คือห้องนอนของนายอำเภอหลิงหยางเพียงเท่านี้ก็ทำให้เธอเข้าใจในเื่ที่เกิดขึ้นได้อย่างกระจ่าง
"เ้าเข้ามาในห้องของข้าได้อย่างไร" หลิวหยางที่เดินตามเ้าส้มออกมามีสีหน้าใเมื่อเห็นว่าจื่อรั่วกำลังอุ้มเ้าส้มอยู่
"ข้ามาตามท่านไปกินข้าว ข้าเรียกท่านตั้งนานเหตุใดท่านถึงไม่ได้ยินข้า" ั์ตาหวานจ้องมองหลิวหยางอย่าค้นหา เหตุใดเขาต้องดูแลเ้าส้มเป็อย่างต่างจากวันแรกที่ได้เจอกันด้วยซ้ำ
"ข้ากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่กระมังจึงไม่ได้ยินเ้าเรียก เหตุใดเ้าจึงมองข้าด้วยสายตาอย่างนั้นเล่า" หลิวหยางออกอาการเลิ่กลั่กเมื่อั์ตาหวานจ้องมองเขาอย่างจริงจังเหมือน้าคำตอบอะไรบางอย่างจากเขา
"ขอบคุณท่านมากนะที่ดูแลเ้าส้มเป็อย่างดีมาตลอด" จื่อรั่วเอ่ยขอบคุณหลิวหยางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"อืม..ไม่เป็ไร" หลิวหยางตอบรับก่อนจะรีบเดินออกไปทันที จื่อรั่วแอบยิ้มน้อยๆ ก่อนจะรีบเดินตามออกมา
214
