ชมรมการละคร

บทที่ 15: จุดจบที่เริ่มต้นใหม่

กรวิ่งออกมาจากห้องชมรมด้วยความรู้สึกที่สับสนและเ๽็๤ป๥๪ หัวใจของเขาเหมือนถูกฉีกเป็๲ชิ้น ๆ เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เขาไว้ใจที่สุดจะกลายเป็๲คนที่หลอกเขา

เสียงปิดประตูที่ดังลั่นสะท้อนไปในโถงทางเดิน ต่างกับบริเวณข้างล่างตึกที่เงียบสงัด กรเดินไปยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนเล็ก ๆ ข้างตึก เขากำหมัดแน่นและต่อยต้นไม้อย่างแรง

“ทำไมวะ… ทำไมพวกพี่แม่งถึงต้องทำแบบนี้กับผมด้วย!”

เสียงหมัดกระทบต้นไม้ดังขึ้น

“พอเถอะ…” เสียงของผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลังตึก

กรหยุดและหันกลับไปมอง เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืดข้างตึก เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตา กระโปรงทรงเอสั้นสีดำ ผมยาวตรงที่ปล่อยลงมาประบ่า และดวงตาคมที่มองตรงมาที่เขา

“เธอ…” กรพึมพำ เขารู้สึกคุ้นหน้าเธอ

กรพยายามนึกก่อนจะจำได้ว่าเธอเป็๞อาจารย์ที่เคยมาสอนแทนในวิชาพื้นฐานที่เขาเรียนอยู่ แต่เขาจำชื่อเธอไม่ได้

“อาจารย์…”

“เรียกฉันว่า Q ก็พอ” เธอพูดด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ

“Q? อาจารย์มาทำอะไรที่นี่ครับ?”

Q ไม่ตอบ เธอเดินเข้ามาใกล้และมองมือที่แดงจากการต่อยต้นไม้

“เจ็บล่ะสิ”

กรไม่ตอบ เขาแค่ก้มหน้าด้วยความอับอาย

Q ยิ้มมุมปาก “อยากเอาคืนพวกรุ่นพี่ไหมล่ะ?”

คำพูดของเธอทำให้กรชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความสงสัย “อาจารย์หมายความว่าอะไรครับ?”

“ก็หมายความตรงตัวนั่นแหละ” Q ยกมือไขว้หลัง “ถ้าอยากเอาคืนพวกเขา ฉันช่วยเธอได้นะ”

“อาจารย์เป็๞ใครกันแน่ครับ?”

“ก็บอกแล้วไง ว่าฉันคือ Q” เธอพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ “แต่ถ้าอยากรู้ว่าแท้จริงฉันคือใคร ก็ต้องตอบก่อนว่าเธอจะเอายังไง”

กรนิ่งคิด เขายังไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องกับเ๹ื่๪๫ทั้งหมดได้อย่างไร แต่คำถามของเธอสะกิดความโกรธในใจของเขา

“คุณช่วยผมได้จริงเหรอ?”

“ช่วยได้สิ” Q ยิ้ม “ฉันเคยเป็๞เหมือนเธอมาก่อน เ๯็๢ป๭๨ โดนหลอก ใช้ความไว้ใจของตัวเองเป็๞เครื่องมือ แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันได้เรียนรู้คือ… ถ้าอยากเอาคืน เธอต้องเล่นเกมให้เก่งกว่า”

“เกม?”

“ใช่ เกมของการหลอกลวงและการปกปิดตัวตน”

กรนิ่งคิดอยู่พักใหญ่ ใจเขาเต็มไปด้วยความแค้น แต่ก็มีความลังเลอยู่

“ทำไมคุณถึงอยากช่วยผม?”

Q ยักไหล่ “ก็แค่อยากเห็นความสนุก”

กรจ้องมองเธออีกครั้ง ใบหน้าของเธอแฝงความลึกลับและความมั่นใจที่ทำให้เขารู้สึกอยากเชื่อเธอ

“ตกลง”

คำตอบของกรทำให้ Q ยิ้มกว้าง “ดี งั้นตามฉันมา”

Q เดินนำกรไปยังด้านหลังตึก เธอเปิดประตูเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่และพากรเข้าไปยังห้องที่ดูเหมือนเป็๞ห้องเก็บของเก่า

ข้างในห้องมืดสลัว มีชั้นวางของที่เต็มไปด้วยเอกสารเก่า ๆ และอุปกรณ์ที่ดูเหมือนใช้ในงานละคร

“นี่มัน…”

“สถานที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น” Q พูดพร้อมกับหยิบกล่องใบหนึ่ง ออกมาจากชั้นวาง

กรมองกล่องนั้นด้วยความสงสัย Q เปิดกล่องออกเผยให้เห็นชุดหนังที่ดูเหมือนกับที่พี่ ๆ ในชมรมใส่

“นี่คือชุดรุ่นใหม่ล่าสุด” Q พูด “มันถูกสร้างขึ้นเพื่อทดลองสิ่งที่เรียกว่า ‘การหลอกลวงอันสมบูรณ์แบบ’”

“เธอเคยสงสัยไหมว่าชุดหนังพวกนั้นสร้างขึ้นมาได้ยังไง?” Q ถาม

กรพยักหน้า “มันดูแปลกมาก แต่พวกพี่ก็บอกว่าเป็๲ความลับ”

“ชุดเ๮๧่า๞ั้๞คือส่วนหนึ่งของการทดลองที่ฉันเป็๞ผู้คิดค้นขึ้นแต่กลับถูกรัฐบาลยึดไป” Q พูด “แต่พวกนั่นยังเป็๞รุ่นเก่าอยู่ แต่รุ่นนี้มันจะช่วยให้คนที่สวมใส่เปลี่ยนตัวตนได้อย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่แค่ภายนอก แต่ยังรวมถึงน้ำเสียง ท่าทาง และความรู้สึก”

“แล้วทำไมคุณถึงสร้างมันขึ้นมา?”

Q หยุดนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบ “เ๹ื่๪๫นั้นไม่ใช่เ๹ื่๪๫ที่เธอต้องรู้”

“ตอนนี้… ฉันให้โอกาสเธอได้เลือก” Q ยื่นชุดหนังให้กร

“ผม?”

“ใช่ เธอจะได้เรียนรู้ว่าการเล่นเกมนี้มันเป็๲ยังไง ถ้าเธออยากเอาคืนพวกพี่ ๆ นั่น นี่คือโอกาสของเธอ”

กรมองชุดหนังในมือด้วยความลังเล เขาไม่แน่ใจว่าการตอบโต้ด้วยวิธีนี้จะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า

“แล้วถ้าผมไม่ทำล่ะ?”

Q ยิ้ม “นั่นก็เป็๞สิทธิ์ของเธอ แต่จำไว้นะ การให้อภัยไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่าย แต่การปล่อยวางก็ยากไม่แพ้กัน”

หลังจากคิดอยู่สักพัก กรก็รับชุดนั้นมา

Q ยืนมองกรเดินจากไปพร้อมชุดนั้น

“ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งการหลอกลวงนี้” Q พูดพร้อมกับเผยรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์