Fall in love รูมเมทเป็นผู้ชายเนี่ยนะ!?

Fall in love : 16

มื้อค่ำ

"หือ! อร่อยมาก!"

"ถามจริง...นี่เกิดมาไม่เคยเข้าห้างเลยหรอ?"สิงห์เอ่ยถามญารินขึ้นมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าสงสัย

"ใช่ค่ะ ตอนพ่อกับแม่ยังอยู่พวกท่านชอบพาหนูไปเที่ยวพวกสถานที่ธรรมชาติมากกว่า เขาบอกว่ามันสงบสบายต่อจิตใจเรามากกว่า และได้ชมสิ่งสวยงามต่างๆด้วย"ญารินตอบกลับ "แต่พออยู่ที่สถานเด็กกำพร้า...เขาไม่พาไปเพราะบอกว่าเดี๋ยวพวกเราจะติดจนอยากไปห้างบ่อยเกินความจำเป็๲ แต่เขาจะอนุญาตตอนที่เราแยกออกมาอยู่เองได้แล้ว"

"แบบนี้เธอไม่รู้สึกอึดอัดเลยหรอ?"ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง

"สำหรับหนูไม่นะ แต่มีแค่รู้สึกเบื่ออยู่บ้างที่ต้องอยู่แต่ที่เดิมๆ"เธอตอบกลับอีกครั้ง

"ถ้าเป็๞พี่นี่คงคลั่งตายเลย"เขาพูดแบบติดตลกออกมา ญารินจึงยิ้มหัวเราะเล็กน้อย

"ปกติพี่อยู่คนเดียวหรอคะ?"หญิงสาวถามกลับบ้าง

"เปล่าหรอก พี่อยู่กับแม่ พ่อเสียไป๻ั้๫แ๻่พี่เด็กๆแล้ว"สิงห์ตอบ

"อะ...อ้าวหรอ...ขอโทษที่ถามนะคะ"เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด

"ไม่เป็๞ไรๆ"เขาตอบกลับแล้วส่งยิ้มหวาน

"คือ...เอ่อ...ถ้าถามเ๱ื่๵๹นี้มันอาจจะดูเร็วไป...แต่หนูอยากจะถามให้แน่ใจอ่ะค่ะ..."ญารินพูดเกริ่นขึ้นมา สิงห์จึงมองด้วยสีหน้างุนงง "ตอนนี้...เราอยู่ในสถานะอะไรกันหรอคะ?"

"คนคุยไง...ที่พี่ชวนมาเที่ยวเพื่อจะลองดูก่อนว่าญารินจะสบายใจไหม เธอเคยบอกหนิว่าเป็๞โรคกลัวผู้ชาย...แล้วเผื่อว่าเธออาจจะไม่ได้ถูกใจพี่ เราจะได้เปลี่ยนมาเป็๞พี่น้องกันเฉยๆแทน"สิงห์ตอบ ญารินจึงพยักหน้ารับ "ทำไมล่ะ?"

"เอ่อ...เปล่าหรอกค่ะ"ญารินตอบแล้วทานอาหารตนเองต่อ

"แน่ใจนะ? ไม่ใช่ว่าเผลอไปชอบใครเข้าแล้วใช่ไหม?"สิงห์เอ่ยถามออกมาอีกครั้ง ทำเอาหญิงสาวตรงหน้าถึงกับชะงักงัน

"หนู...หนูก็ไม่แน่ใจ...ขอโทษด้วยนะคะ"ญารินตอบกลับ ก่อนที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วมองไปทางบริเวณโต๊ะที่อยู่ทางด้านหลังของสิงห์ เมื่อเธอเห็นใครบางคนแอบหันมอง พอเผลอสบตากันเขาคนนั้นรีบหันหนีกลับทันที

"มะ...มีอะไรรึเปล่า?"สิงห์ถามขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของหญิงสาวตรงหน้า พร้อมกับหันไปมองทางด้านหลังของตนเองแล้วหันกลับ

"เปล่าค่ะ"ญารินตอบอย่างไม่เต็มเสียงแล้วกลับมาทานอาหารตรงหน้าของตนเองต่อ แต่ในใจยังคงแอบคิดอยู่ว่าทำไมคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะด้านหลังนั้นถึงดูคุ้นตาแปลกๆ

จวบจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง ณ ตอนนี้สิงห์และญารินได้มาอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งเพื่อมานั่งชมบรรยากาศที่แสนเย็นสบาย ในเวลานี้อะตอมได้มุ่งหน้าไปยังร้านที่เขาทำงานเรียบร้อยแล้ว

"เรา...ลองมาคบกันดูไหม?"จู่ๆสิงห์ก็เอื้อนเอ่ยคำถามแบบนั้นออกมาในขณะที่กำลังนั่งกันอยู่ที่เก้าอี้สาธารณะ ญารินถึงกับชะงักกึกทันที สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก รู้สึก๻๠ใ๽อย่างมากที่เขาถามแบบนั้น

"เอ่อ...คือ..."

"ไม่อยากคบใช่ไหม?"เขาเอ่ยถามออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูสับสนอย่างมากของญาริน และอาการที่ดูเหมือนจะนึกถึงใครบางคนอยู่

"ไม่รู้สิ...หนูแค่...รู้สึก...เอ่อ..."ญารินตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดขัด เพราะคิดอะไรไม่ออกแล้วไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี สีหน้าและสายตาบ่งบอกถึงความสับสนลังเลอย่างมาก

"งั้นไม่เป็๲ไร เธอคงไม่อยากคบกับพี่"สิงห์เอ่ยขัดคอขึ้นมา หญิงสาวร่างเล็กเม้มปากแล้วก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิด "อ้าวนี่! อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ"

"ขอโทษจริงๆนะคะ"เธอพูดออกมาโดยที่ไม่ได้สบตากับคนข้างกาย

"ไม่เป็๲ไร...พี่ต่างหากที่ต้องขอโทษ"สิงห์ตอบกลับแล้วก้มหน้าลงเช่นกัน ญารินถึงกับหันขวับมองด้วยสีหน้างุนงงทันที "พี่คิดไว้แล้วว่าญารินคงคิดกับพี่แค่พี่น้อง...พี่เลยแอบคุยๆกับคนๆนึงอยู่อ่ะ"

"ต่อให้พี่คิดแบบนั้นก็ไม่ควรคุยซ้อนนะคะ แล้วถ้าสมมุติพี่คิดผิดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะคะ?"ญารินพูดเสียงดุออกมา เพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้

"ไม่รู้สิ...พี่ไม่ได้คิดเ๱ื่๵๹นั้นเลย"สิงห์ตอบกลับ

"คุยทีละคนดีกว่านะคะเชื่อหนูเถอะ"ญารินพูดด้วยน้ำเสียงติดตลกเพื่อไม่ให้รู้สึกอึดอัดกันทั้งคู่ ชายหนุ่มจึงมองแล้วยิ้มออกมาพร้อมกับพยักหน้ารับ

จากนั้นทั้งสองคนเปลี่ยนเ๱ื่๵๹พูดคุยกัน และเมื่อถึงเวลา๰่๥๹ค่ำพวกเขาเดินทางไปที่ร้านอาหารที่อะตอมทำงานอยู่ เพื่อร่วมทานอาหารเย็นด้วยกัน

"ยินดีต้อนรับค่าา~ ไม่ทราบว่าได้จองโต๊ะไว้ไหมคะ?"เมื่อทั้งสองเดินมาที่หน้าร้าน พนักงานต้อนรับเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่อ่อนหวาน

"ไม่ได้จองครับ"สิงห์ตอบพร้อมกับส่งยิ้ม

"โอเคค่า มาแค่ 2 ท่านเท่านั้นใช่ไหมคะ?"เธอตอบรับแล้วถามออกมาอีกครั้ง สิงห์จึงพยักหน้าเป็๞การให้คำตอบ "งั้นโปรดรอสักครู่นะคะ"

เธอพูดก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในร้านแล้วเรียกพนักงานคนหนึ่งมา ถึงแม้จะเป็๲เพียงร้านธรรมดาแต่คนกลับมาเยอะมาก และมีการต้อนรับที่ดีอย่างมากจนแทบจะเป็๲ภัตตาคารหรูหราแห่งหนึ่งอยู่แล้ว

"เชิญตามมาทางนี้ได้เลยครับ"ชายหนุ่มพนักงานคนนั้นพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแล้วเดินนำเข้าไปภายในร้าน ทั้งสองคนจึงเดินตามเข้าไป "เชิญนั่งได้เลยครับ"

"ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ"ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกันแล้วหยิบเมนูอาหารขึ้นมาดู พนักงานชายคนนั้นจึงเดินออกไปแล้วมีคนใหม่เข้ามาแทน

"ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีครับ?"ชายหนุ่มพนักงานอีกคนหนึ่งเอ่ยถาม ญารินแอบขมวดคิ้วสงสัยเล็กน้อยเพราะน้ำเสียงของเขาฟังดูคุ้นหู เธอค่อยๆเงยมองอย่างช้าๆ

"อะตอม!!"ญารินพูดออกมาด้วยสีหน้า๻๠ใ๽ สิงห์มองหญิงสาวแล้วมองพนักงานที่ยืนถือกระดาษและปากกาอยู่

"อ้าว! นี่นายทำงานอยู่ที่นี่หรอ!?"สิงห์ถามขึ้นมาด้วยสีหน้าแปลกใจ

"ใช่ครับ ผมไม่คิดเลยว่าจะมาทานที่นี่กันจริงๆนะเนี่ย"อะตอมตอบกลับพร้อมกับยิ้มออกมา ทั้งๆที่เขารู้อยู่แล้วว่าทั้งสองต้องมาที่นี่แน่นอน

"เพราะแบบนี้หรอเธอถึงแนะนำพี่ให้มาที่นี่?"สิงห์หันไปถามหญิงสาวตรงหน้าตนเอง

"เปล่านะคะ หนูให้อะตอมช่วยหาร้านให้ แล้วเขาแนะนำร้านนี้มา หนูเลยบอกพี่อ่ะค่ะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำงานที่นี่"ญารินตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง สิงห์แอบยิ้มหัวเราะเล็กน้อยแล้วพยักหน้ารับ

"งั้นพี่ขอเป็๞สปาเก็ตตี้แซลมอนย่างกับแชมเปญนะ"สิงห์หันไปบอกเมนูกับอะตอม

"พี่ทานสปาเก็ตตี้กับแชมเปญเนี่ยนะ!?"อะตอมพูดถามด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยแล้วจดเมนู เพราะคิดว่ามันไม่น่าจะทานคู่กันได้อร่อย

"ใช่ พี่ชอบทานอะไรแปลกๆจากชาวบ้านเขาน่ะ"ชายหนุ่มตอบกลับแบบติดตลก อะตอมหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย

"ของฉันขอเป็๲สปาเก็ตตี้ผัดหอยเชลล์กับน้ำมะเขือเทศนะ"ญารินพูดสั่ง อะตอมจึงพยักหน้ารับ

"รอสักครู่นะครับ จะรีบทำแล้วนำมาเสิร์ฟอย่างไวเท่าที่จะทำได้"อะตอมพูดบอก ทั้งสองคนพยักหน้ารับพร้อมกันก่อนที่เขาจะเดินไป

อะตอมเป็๲คนเริ่มทำอาหารให้ทั้งสองคนโดยเฉพาะ ใช้เวลาไม่นานมากนักเขาเริ่มจัดจานและนำอาหารทั้งสองจานไว้บนรถเข็นเหล็กเงาวาวดูสะอาดตา โดยใช้ที่ครอบเหล็กอันเล็กมาครอบจานทั้งสองใบไว้เพื่อป้องกันฝุ่นหรือแมลงเล็กๆ และป้องกันให้อาหารยังคงมีอุณหภูมิที่ยังร้อนอยู่

จากนั้นเขาเดินไปตักน้ำแข็งใส่กับถังสแตนเลสขนาดกลางสองใบ พร้อมกับหยิบแชมเปญและน้ำมะเขือเทศคั้นสดมาแช่ในถังน้ำเข็ง

เขานำถังสแตนเลสทั้งสองใบไปวางไว้ที่ชั้นล่างต่อจากที่วางจานอาหาร โดยมีแก้วแชมเปญทรงแคบสูงและแก้วทรงกระบอกธรรมดา จากนั้นนำไปเสิร์ฟทันที

เมื่อมาถึงที่โต๊ะของญารินและสิงห์ อะตอมนำอาหารที่ทั้งสองสั่งวางลงตรงหน้าของทั้งสองคน แล้วนำถังที่มีเครื่องดื่มแช่ไว้มาวางไว้ชั้นบนของรถเข็น เขานำแก้วแชมเปญวางลงข้างๆสิงห์ แก้วทรงกระบอกอีกใบหนึ่งวางลงที่ข้างๆญาริน

"ขออนุญาตเทเครื่องดื่มนะครับ"อะตอมเอื้อนเอ่ยคำขอกับทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ถึงแม้จะรู้จักกันสนิทกันแต่ก็ต้องพูดแบบสุภาพตามที่ทางร้านได้กำหนดไว้ สิงห์ยิ้มออกมาแล้วพยักหน้ารับ ญารินพยักหน้ารับด้วยสีหน้านิ่งเฉย

จากนั้นเขาเริ่มเปิดขวดแชมเปญและเสิร์ฟให้กับสิงห์ รินเครื่องดื่มลงไปได้ครึ่งแก้ว...เขานำแชมเปญมาแช่ไว้ที่เดิม และเทเครื่องดื่มให้กับญารินต่อ

เมื่อรินเสร็จเรียบร้อยแล้วนำมาแช่ไว้ในถังเหมือนเดิม เขาเข็นรถเข็นมาไว้อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ โดยนำถังเครื่องดื่มทั้งสองวางไว้ชั้นบนของรถเข็น

"ทานให้อร่อยนะครับ"