Chapter3
"สิ่งนั้น… คืออะไรเหรอครับคุณพ่อ?" เสียงเล็กของ
เด็กชายนามว่าไมเคิลดังขึ้นเขามองใบหน้าผู้เป็บิดาของตนซึ่ง
ในตอนนี้กำลังยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีไม่ต่างจากคุณปู่เเละคุณตาที่อยู่ด้านหลังตน
ตอนนี้ไมเคิลกำลังนั่งรอพลางจิบโกโก้ร้อนเจมส์ดื่มกาเเฟร้อน ส่วนตาชินเเละปู่จงดื่มชา ถึงเเม้ว่าอากาศจะพูดไม่ได้เต็มปากว่าหนาวเเต่ก็ไม่ได้ร้อนถึงขั้นที่ไม่สามารถกินเครื่องดื่มร้อนๆได้เลยเพราะในตอนกลางคืนอากาศก็ค่อนข้างเย็น
เจมส์วางเเก้วกาเเฟร้อนของตนช้าๆก่อนจะตอบคำถามของไมเคิลด้วยรอยยิ้มอย่างยินดี
"พ่อจำได้ว่าลูกเคยเห็นมันมาก่อนนะ เเล้วก็ถึงเวลาที่มันจะได้ทำหน้าที่ของตัวเองเเล้วล่ะ"เจมส์พูดบอก
เเน่นอนว่าเขาหมายถึงสิ่งที่คล้ายเเท่งไม้เรียวยาวคล้ายด้ามพู่กันซึ่งถูกเก็บรักษาไว้อย่างเเน่นหนาภายในกล่องบุผ้ากำมะหยี่ดูจากภายนอกแล้วมีอายุหลายร้อยปีทีเดียว
ตอนนี้ควรจะถึงเวลาให้มันได้ทำหน้าที่ของตนเองตามที่เจมส์พูดบอกกับไมเคิลก่อนหน้านี้
"หรือว่า สิ่งนั้น!! จะให้ผม"
เจมส์ไม่ตอบไมเคิลที่เหมือนจะเดาได้เเล้วว่าสิ่งนั้นคืออะไรเพราะเป็เวลาเดียวกับที่ซาร่าเดินเข้ามาในห้องรับเเขกที่พวกเขานั่งอยู่
เธอเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ถูกประดับประดาไว้ค่อนข้างหรูหรา อีกมือมีกุญเเจที่ดูจะเข้าคู่กัน
“ลองไขกุญเเจดูสิจ๊ะ”ซาร่าพูดเเล้ววางกล่องไว้บนโต๊ะก่อนจะยื่นกุญเเจที่เล็กพอๆกับมือของไมเคิลให้
เด็กชายรับกุญแจมาไว้ในมือช้าๆก่อนจะเปิดมันออกมา
เเกรก..
เสียงดังขึ้นหลังจากที่ไมเคิลหมุนเพื่อปลดล็อกฝากล่องเด้งขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นไม้กายสิทธิ์ที่ด้านจับประดับด้วยอัญมณีสีน้ำเงินเเวววาวเนื้อไม้ให้ความรู้สึกเรียบง่ายและไม่หวือหวา เเต่กลับมีเเสงสีน้ำเงินจางๆเเซมอยู่ตัวไม้เเละอัญมณีเเผ่ออร่าชวนให้รู้สึกอบอุ่นเเต่ก็ทรงพลัง
“ถ้ารู้สึกไม่ปลอดภัยให้ปล่อยมันทันทีเลยนะไมเคิลยังไงชีวิตลูกก็สำคัญกว่ามาก” ซาร่ากล่าวขึ้นด้วยสายตาเป็ห่วง
ไมเคิลพยักหน้า เเต่ถึงอย่างนั้นเเม้เขาจะเอามือไปใกล้ๆก็ไม่มีความรู้น่ากังวล มีเพียงความรู้สึกผ่อนคลายเท่านั้นเขาตัดสินใจที่จะจับมัน เเต่เมื่อััเเละเเละหยิบออกมาจากกล่องนั้น เเสงก็พลันสว่างวาบตามมาด้วยเสียงร้องของเจมส์เเละซาร่าที่พยายามจะเข้าไปปกป้องลูกชายของตนเเต่ก่อนที่พวกเขาจะเเตะตัวของลูกชาย เเสงสว่างวาบนั้นก็หายไปพร้อมกับรูปร่างของไม้กายสิทธิ์นั้นที่เปลี่ยนรูปร่างไปเป็ที่เรียบร้อย
“เมื่อกี้…เกิดอะไรขึ้นน่ะครับ”
เจมส์พูดเเล้วหันไปมองคุณปู่ที่น่าจะรู้ดีมากที่สุด เเละเเน่นอนว่าไมเคิลก็คิดเช่นเดียวกันจึงวางไม้กายสิทธิ์ลงในกล่องได้ตามเดิม
“ถ้าให้เดาคงจะเป็การเปลี่ยนรูปร่างตามผู้ใช้”
“หมายความว่ายังไงครับเเสดงว่ามันไม่ได้ทำร้ายอะไรไมเคิลใช่ไหม” เจมส์ถามทันที
“ก็น่าจะอย่างนั้นฉันเคยเห็นมาก่อน เมื่อตอนที่พ่อยังไม้อยู่ก่อนหน้านี้รูปร่างก็ไม่เหมือนกับที่พ่อเคยมี เเละก็ไม่เหมือนกับที่ไมเคิลมีทั้งที่เป็ของสิ่งเดียวกัน อีกอย่าง รูปร่างมันจะไม่เปลี่ยนจนกว่าจะได้ผู้สืบทอดคนใหม่”
“ซึ่งอย่างหลังนี่ฉันเองก็พึ่งรู้” คุณปู่บอกกับเจมส์เเล้วเดินเข้าไปหาไมเคิล
ถ้าให้เรียงลำดับความรู้ที่มีเกี่ยวกับเื่เวทมนตร์ประจำตระกูลเเล้วปู่คริสถือเป็คนที่รู้เยอะที่สุด เพราะเื่เวทมนตร์ไม่เคยมีบันทึกเอาไว้เพราะกลัวว่าเื่ราวจะรั่วไหลออกสู่ภายนอก ซึ่งมีแต่ผู้ที่ใกล้ชิดกับผู้วิเศษคนก่อนหน้าเเละยังมีชีวิตอยู่ก็มีเพียงสองคนเท่านั้น นั้นคือคุณย่าของไมเคิล เเละคูณปู่คริส
เชื่อเถอะคงไม่มีใครอยากรู้เื่ที่อธิบายไม่ได้หรอกหากไม่รู้ว่ามันไม่อันตรายต่อตนเอง
“ไม้นี้คงยอมรับว่าหลานเป็เ้าของมันเเล้วล่ะปู่คิดว่ามันจะไม่อันตรายกับหลาน”
น้ำเสียงของปู่คริสเเผ่วลงเล็กน้อย เพราะเอาตามตรงชายชราก็ไม่มั่นใจว่าสิ่งนั้นจะมีผลอะไรกับไมเคิลหรือไม่เเต่ดูจากท่าทางสนอกสนใจต่อรูปร่างของไม้กายสิทธิ์นั้นเเล้วเขาจึงเลือกที่จะปล่อยไปเเละหันไปพยักหน้ากับเจมส์เเละซาร่าพวกเขาพยักหน้ากลับ ปู่คริสจึงกระเเอ่มไอเเล้วพูดต่อไป
"สิ่งนี้น่ะเป็ของหลานเเล้วหลานสัญญากับปู่ได้ไหมว่าจะดูเเลเป็อย่างดีเเละไม่เอามันมาใช้กับคนทั่วไป"
ปู่คริสปิดกล่องเเล้วยื่นให้ไมเคิลถือสีหน้าของชายชราจริงจัง โดยที่มีไมเคิลพยักหน้ารับ
บรรยากาศครื้นเครงเปลี่ยนเป็จริงจังพอสมควร
"ผมสัญญาครับ"
"เเล้วก็อีกอย่างเป็สิ่งสำคัญที่สุด" ปู่คริสพูดก่อนกระเเอ่มเบาๆด้วยความเป็ห่วง
"หากคิดว่าเป็อันตรายเเม้จะเกิดอะไรก็ตามให้หลานห่วงตนเองก่อนอะไรทั้งสิ้นเข้าใจใช่มั้ย"
ไมเคิลพยักหน้าอีกครั้ง ปู่คริสจึงยิ้มออกมาเเละอุ้มหลานชายของตนขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี
“งั้น ไปนอนกันเถอะลิซ่าดูเหมือนจะหลับไปเเล้วด้วยนะ”
“โอเคค่ะดูจากเวลาเเล้วไมเคิลก็น่าจะได้เวลานอนหลับเเล้วเหมือนกัน” ซาร่ารับไมเคิลที่งัวเงียมาอุ้มแทนส่วนเจมส์ก็รับร่างของลิซ่าที่เบิกตามองไม้กายสิทธิ์ที่สว่างวาบเมื่อกี้อย่างตื่นเต้นเเต่ก็ไม่สามารถเอาชนะความง่วงได้จึงหลับไปก่อน
ทั้งสี่คนเดินกลับไปยังห้องนอนที่ชั้นสองส่วนปู่คริสเเละตาชินก็ช่วยกันเก็บของเเละเดินตามๆกันไปพักผ่อนที่ห้องของตนเองบ้าง
เวลาได้ผ่านไปเรื่อยๆจนไฟดวงสุดท้ายในบ้านหลังนี้ได้ดับลง เเต่ทั้งที่ควรจะได้เวลาเข้านอนเเล้วควรจะได้เวลาที่ไมเคิลนั้นจะง่วงเเละหลับไปเเล้ว เเต่เขากลับนอนไม่หลับ
ไมเคิลนั้นนอนอยู่บนเตียงในสภาพตาสว่างเต็มที่บนหัวเตียงมีไม้กายสิทธิ์ซึ่งเป็สิ่งที่เขาพยายามทำทุกอย่าง พยายามพัฒนาตนเองขัดเกลาความรู้ เพื่อให้คู่ควรกับการได้มันมา ซึ่งในตอนนี้เขาก็ได้รับมันมาเเล้วในที่สุดถึงเื่ในวันนี้จะค่อนข้างเสี่ยงอันตรายไปหน่อยเเต่ก็ทำให้เขาได้รับเวทมนตร์มาโดยบังเอิญ
ไมเคิลยิ้มออกมาเชื่อได้เลยว่าการใช้ชีวิตของเขาต้องต่างไปจากเดิมเเน่ๆ เป็ผู้วิเศษเนี่ยอย่างกับเขาฝันไปเสียด้วยซ้ำ รอยยิ้มยังคงปรากฏลงบนใบหน้าไมเคิลเงยหน้าเหลือบมองไม้กายสิทธิ์ของตนอย่างอารมณ์ดีก่อนจะตั้งมั่นว่าตนจะขัดเกลาความสามารถที่ตนมีเพื่อปกป้องครอบครัวเเละลิซ่าน้องสาวของเขาตามที่เคยตั้งมั่นเอาไว้
ไมเคิลนอนหลับตาก่อนจะหลับไปพร้อมรอยยิ้มความมุ่งมั่นในเเววตาของไมเคิลหายเข้าไปใตัเปลือกตาพร้อมกลับสติที่จมดิ่งเข้าไปในภวังค์
...
...
เเละนับตั้งเเต่ในคืนนั้นเวลาก็ผ่านมาจนไมเคิลย่าวเข้าสู่ชั้นมัธยมปลายเวลาได้ผ่านมามากเเล้วหลังจากในตอนนั้น
เเน่นอนว่าก็มีเื่ราวต่างๆที่เกิดขึ้นมากมายตามมาเช่นกัน ไมเคิลที่รู้ว่าตนนั้นมีพลังวิเศษนั้นจริงจังกับการตั้งใจเรียนเเละอ่านหนังสือมากขึ้นเพราะตนในตอนเด็กนั้นคิดว่าเป็หนทางเดียวที่เด็กอย่างตนจะทำได้
เมื่อไมเคิลเติบโตขึ้นเขาก็เพิ่มการฝึกฝนร่างกายเเละพยายามหาหนทางในการใช้พลังเวทควบคู่ไปกับการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับครอบครัว
เเต่ถึงกระนั้นไม้กายสิทธิ์ที่เขาได้รับมาตั้งเเต่เด็กก็ไม่เคยแสดงพลังให้เห็นเลยนับตั้งเเต่ที่มันเปล่งเเสงออกมาเเละเปลี่ยนรูปร่างเพื่อตอบรับพลังเวทของไมเคิลทำให้เวลาที่ผ่านไปหลายปีนั้นผ่านไปโดยมีความคืบหน้าเพียงเเค่เล็กน้อย
ไมเคิลสามารถััได้ถึงพลังเวทสีน้ำเงินประกายที่เหมือนจะหมุนเวียนอยู่ภายในตัวโดยไม่รู้วิธีใช้เเม้เเต่น้อย
ยอมรับเลยว่าที่เขาจินตนาการนำมันออกมาถือเป็ปาฏิหาริย์เพราะหลังจากนั้นไม่ว่าจะจินตนาการยังไงมันก็ไม่เคยออกมาอีก
เเต่มีหรือที่เด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นจะละความพยายามเขาฝึกฝนตนเองอยู่ตลอดเวลา กระทั่งถึงปัจจุบัน เเต่ก็อย่างที่ว่าเอาไว้ไม่มีอะไรคืบหน้าขึ้นไปมากกว่านั้น
ในวันนี้เป็วันหยุดจากไฮสคูลของไมเคิลเเละเขาก็พึ่งกลับมาจากการวิ่งจ้อกกิ้งในตอนเช้าซึ่งเป็กิจวัตรที่เขาทำทุกวันเพียงเเค่ต่าง่เวลาถ้าวันที่ไปโรงเรียนจะวิ่งใน่เวลาที่เช้ากว่านี้เเละอากาศก็จะหนาวกว่าในวันนี้พอสมควร เเต่เมื่อวิ่งจนเหงื่อออกความหนาวก็ไม่เป็อุปสรรคต่อไมเคิล
ครืด…
เสียงประตูดังขึ้นเมื่อเปิดเข้ามา เสียงเเรกที่ได้ยินก็คือเสียงอันคุ้นเคยของผู้เป็เเม่
“กลับมาเเล้วเหรอจ้ะไมเคิล”
“ครับผมขึ้นไปอาบน้ำก่อนดีกว่า” ไมเคิลกล่าวเเล้ววางกระติกน้ำบนโต๊ะในห้องครัวก่อนจะมองซาร่าที่เเผ่บรรยากาศอบอุ่นซึ่งเกิดขึ้นตามกาลเวลา ผ่านไปควบคู่กับอายุ
ในตอนนี้เธอกำลังทำอาหารเช้าอยู่ ในห้องรับเเขก ระหว่างทางเดินขึ้นไปยังชั้นสองมีเจมส์เเละปู่คริสกำลังนั่งดูข่าวอยู่อย่างสบายใจ
เด็กหนุ่มเดินขึ้นไปผ่านบันไดของบ้านไปยังชั้นสองเขาหยิบโทรศัพท์ที่เปิดเพลงค้างเอาไว้ในหูฟังบลูทูธออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับปิดมันจากนั้นเดินเข้าไปในห้องนอนของตนเอง
ไมเคิลมองไม้กายสิทธิ์ไม้กายสิทธิ์ที่ยังคงอยู่ในกล่องๆเดิม ดูดีเเละดูน่าเลื่อมใสเหมือนเคย เขาอมยิ้มก่อนจะวางของทั้งหมดพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าเเละผ้าเช็ดตัวเดินออกไป
ไมเคิลตรงเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะอาบน้ำจนเสร็จสรรพเเล้วจึงเดินออกมาในชุดที่คล่องเเคล่วเเละสบายตัวระหว่างที่กำลังจัดการอะไรหลายๆอย่างก่อนจะลงไปทานข้าวเช้าเขาก็ตั้งสมาธิเเละคอยสังเกตุถึงพลังเวทรอบๆที่เบาบางเเละอยู่ภายในตัวด้วย เหตุผลก็เพราะเขาอยากให้เื่นี้คืบหน้าขึ้นเเม้สักนิดก็ยังดี
“อ้าว กลับมาเเล้วเหรอคะพี่”เสียงงัวเงียของลิซ่าผู้เป็น้องสาวดังขึ้นหลังจากที่ไมเคิลเดินออกมาจากห้องพลางมองไปรอบๆซึ่งมีละอองสีน้ำเงินปรากฏอยู่อย่างเบาบาง
เขามองไปยังร่างของน้องสาวของเขาในชุดนอนซึ่งน่าจะยังไม่ตื่นดีนักก็พบว่าในร่างกายนั่นมีกระจุกพลังเวทอยู่ตำเเหน่งใกล้หัวใจ ซึ่งเป็เื่ปกติ
“อืม…เเล้วทำไมไม่รีบตื่นล่ะจะสายเเล้วนะ”
“วันนี้วันหยุดนี่คะนอนได้สบายเลย” ลิซ่าพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สาเเล้วบิดี้เีเธอบอกว่าเเล้วเจอกันจากนั้นเปิดประตูเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาจากนั้นเดินออกมาอย่างสดชื่น
ซึ่งในตอนนั้นไมเคิลได้เดินลงมาพบกับเจมส์ที่นั่งดื่มกาเเฟอยู่กับปู่คริสเป็ที่เรียบร้อยระหว่างที่ซาร่ารออบขนมปังอยู่ เธอก็ทำของที่กินคู่กันโดนส่งกลิ่นชวนน้ำลายสอเข้ามา
“เเล้วคุณตาล่ะครับ”ไมเคิลถามคุณปู่
“รายนั้นน่าจะยังนอนไม่ตื่นนั้นล่ะตื่นสายจะตาย” ปู่คริส กล่าวเเล้วเว้นที่ให้เด็กหนุ่มนั่งข้างๆเเล้วลุกหยิบเเก้วกาเเฟดำขึ้นดื่มก่อนจะนั่งลงฟังข่าวตามเดิม ถึงเวลาจะผ่านไปหลายปี ผมขาวปรากฏบนเส้นผมมากกว่าเดิมเเละดูาุโมากขึ้นเเต่ความเเข็งเเรงของปู่คริสก็มิได้ลดลงเลยสักนิด
“เเล้ววันนี้ไปถึงไหนบ้างเเล้วล่ะ”ปู่คริสถามฆ่าเวลา ถึงเจมส์จะนั่งอยู่ข้างๆเเต่เขาก็กำลังใช้โทรศัพท์ของตนนั่งทำงานอยู่จึงไม่ได้สนใจรอบข้างมากนักด้วยสีหน้าจริงจังทำให้ปู่คริสเเละไมเคิลไม่ได้เข้าไปพูดคุยด้วย เเละเื่ที่ปู่คริสพูดถึงเเน่นอนว่าก็ไม่ใช่อะไรนอกจากเื่เวทมนตร์ที่เขามี
“เหมือนเดิมครับ ผมยังไม่รู้วิธีใช้กับไม้กายสิทธิ์เหมือนเดิมเลยผมคงยังฝึกฝนตัวเองได้ไม่พอ”
“ไม่หรอก หลานพยายามมากนะ น่าจะเป็ที่เทคนิคหรือการขยับไม้กายสิทธิ์นั่นล่ะไม่ต้องพยายามกดดันตัวเองหรอกนะ ปู่ก็ยังเเข็งเเรงดีเห็นมั้ยปกป้องตัวเองได้สบายมาก”
ปู่คริสบอกส่วนไมเคิลก็พยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจ ถึงจะบอกว่าอยากปกป้องครอบครัวเเต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความคิดที่จะอยากใช้เวทมนตร์ให้ได้เร็วๆขนาดละอองสีฟ้าที่เขามองเห็นยังน่าตื่นตาตื่นใจขนาดนี้เขาไม่อยากเดาเลยว่าถ้าได้ลองใช้เวทมนตร์ด้วยไม้กายสิทธิ์ได้จะน่าตื่นเต้นขนาดไหนจะเรียกว่าวามโลภก็ได้เเต่เขาก็ไม่ได้ละเลยปนิธานที่ตั้งมั่นว่าจะปกป้องคนที่ตนรักซึ่งก็คือครอบครัว
เเต่ระหว่างที่เขากำลังอยู่ในวังวนความคิดของตัวเองนั้นเสียงของซาร่าจากในครัวก็มาเรียกไปทานข้าวพร้อมกับร่างของเธอที่ถือถ้วยบรรจุซุปตรงไปยังโต๊ะอาหารซึ่งอยู่ใกล้กัน
เจมส์วางโทรศัพท์ก่อนจะเดินนำตามด้วยปู่คริสที่ลุกขึ้นก่อนจะชวนไมเคิลไปทานข้าว เด็กหนุ่มเห็นอย่างนั้นจึงลุกขึ้นเเละเลิกคิดจากนั้นเดินตามคุณปู่ของตนไปกลิ่นหอมโชยลอยมายั่วน้ำลายมากขึ้นเรื่อยๆเหมือนทุกครั้งเมื่อเข้าไปก็เห็นลิซ่าที่อาบน้ำเสร็จเรียลร้อยเเล้วกำลังช่วยจัดโต๊ะอาหารอยู่ไมเคิลเข้าไปช่วย ทำให้ ใช้เวลาไม่นานก็ได้เวลาทานอาหารเช้า ทุกคนทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยซึ่งเมื่อกินเสร็จหมดคุณตาชินก็ตื่นพอดีเเละเดินออกมาด้วยสภาพงัวเงียเพราะการที่เดินออกมาในสภาพเเบบนั้นเลยทะเลาะกับปู่คริสไปหนึ่งยกเเต่ก็โดนซาร่าปรามเเละจับเเยกอย่างกับเด็กๆเหมือนเคย
"ไม่ไหวเลยคุณพ่อก็ไปอาบน้ำให้เรียบร้อยเถอะค่ะ ลิซ่ากับไมเคิลยังไม่ทะเลาะกันเท่าทั้งสองคนเลย"ซาร่าพูดอย่างเบื่อหน่ายก่อนที่ตาชินจะเถียง "ก็เ้านั้นเื่มากเองนี่นา พ่อไม่ผิดสักหน่อย"
"ก็บอกว่าผิดทั้งคู่ไงคะเดี๋ยวหนูจะออกไปทำธุระเเล้ว ทำตัวเป็ผู้สูงอายุที่ว่าง่ายทีเถอะค่ะ"ซาร่าพูดเเล้วจัดการราวกับเป็เื่ปกติจากนั้นเอาของกระจุกกระจิดที่จำเป็เช่นกุญเเจบ้านหรือเจลล้างมือ พาวเวอร์เเบงค์เเละโทรศัพท์ใส่ลงในกระเป๋าเคียงก่อนจะมองลิซ่าที่เดินขึ้นไปเปลี่ยนชุด
"วันนี้ลิซ่าไปไหนเหรอครับ"ไมเคิลถามตอนเเรกเขาว่าจะพักผ่อนโดยการนั่งเล่นบอร์ดเกมกับลิซ่าด้วยซ้ำ บ่ายๆจึงค่อยไปห้องสมุดที่เขาไปเป็ประจำจนเเทบจะอ่านครบทุกเล่ม
"ลิซ่าไม่ได้บอกลูกเหรอว่าวันนี้ที่โรงเรียนมีงานน่ะเเล้วลิซ่าก็ต้องไปรับเกียรติบัตรด้วย"
ซาร่าพูดก่อนจะดูเวลา "เเล้วเเม่ก็จะไปทำธุระกับคุณเคราส์ เลยว่าจะให้พ่อเขาไปเก็บรูปมาเเทนน่ะจ้ะ คุณคะ! เสร็จหรือยัง"เมื่อซาร่าตอบไมเคิลก็หันไปขานเรียกเจมส์ที่เป็สามีคุณเคราส์คือหนึ่งในเพื่อนร่วมงานที่เธอกำลังทำงานอยู่ด้วย
"เสร็จเเล้วล่ะซาร่า เดี๋ยวผมไปเตรียมรถรอเเล้วกัน”
เจมส์พูดก่อนจะหอมเเก้มซาร่า เเล้วจึงหยิบกุญเเจรถเเละเดินออกไปด้านนอก
"ก็ตามนั้นล่ะจ้ะลูกจะไปไหนไหมใกล้ๆนี้ เดี๋ยวเราพาไปส่งระหว่างทาง" ซาร่าถาม
"ไม่ดีกว่าครับผมว่าจะอยู่บ้านอีกสักพักนึง" ไมเคิลมองนาฬิกาที่เเสดงเวลาเก้านาฬิกาก่อนจะตอบเมื่อซาร่าเห็นดังนั้นจึงพยักหน้า โบอกมือลาเเละเดินออกไปเขาโบกมือให้กับลิซ่าที่วิ่งลงมาอย่างตื่นเต้นก่อนจะไปนั่งนิ่งดูทีวีต่อด้วยความสบายใจ
ซึ่ง่เวลาที่นั่งเฉยๆก็ไม่ได้นานนักคุณตาชินเดินออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดผมเเละหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับซึ่งน่าจะพึ่งหยิบออกมาจากช่องสอดหนังสือพิมพ์ซึ่งเชื่อมกับประตูบ้านอีกฝั่งนึง
“อ้าวหลานนึกว่าจะได้อยู่กับตาเเก่นั่นทั้งวันเสียอีก ดีจริง”
“ผมว่าจะนั่งเล่นสักพักก่อนน่ะครับ”ไมเคิลยิ้มเเหยๆ ถึงเวลาจะผ่านไปเขาก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งในการโต้เถียงของเหล่าคุณปู่คุณตาหรือเเสดงความคิดเห็นใดๆอย่างที่เคยทำประจำ
ชายชรานามว่าชินทำท่าทางอารมณ์ดีเขาพยักหน้าก่อนจะนั่งลงบนโซฟาเเล้วกางหนังสือพิมพ์ขึ้นอ่าน
เมื่อเห็นดังนั้นไมเคิลจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเชคข่าวสารบ้างเเต่ก็ไม่ได้เชคนานนัก เขาเก็บโทรศัพท์ ก่อนจะลุกขึ้นเข้าไปในครัวหยิบนมขวดที่อยู่ในตู้เย็นออกมาเทใส่เเก้วเเสตนเลสเเละน้ำเเข็งถึงอากาศจะไม่ได้ร้อน โดยส่วนตัวเขาชอบอะไรเย็นๆกว่ามาก เเต่ก่อนที่จะขึ้นไปชั้นสองตามที่ตนคิดเอาไว้ก็ถูกคุณปู่เรียกเอาไว้เสียก่อน
“ไมเคิล ว่างไหมมากับปู่หน่อย”
เนื่องจากไม่มีเหตุผลที่เขาต้องปฏิเสธไมเคิลจึงตามผู้เป็ปู่เดินเข้าไปอีกทางหนึ่งเเทนที่จะขึ้นกลับไปยังห้องนอนเพื่อเตรียมตัวจะไปห้องสมุดเเละอ่านหนังสือเรียนภายในห้องเเก้วน้ำเดินกลับไปเก็บในตู้เย็นตั้งเเต่ที่คุณปู่เรียกในทีแรกเพราะไม่มีเหตุผลจะต้องเอาไป
“จะไปไหนเหรอครับ”
“ห้องหนังสือไม่สิ…ห้องเก็บของน่ะพอดีปู่จำได้ว่ามีอะไรที่น่าจะมีประโยชน์กับหลานตอนเก็บกวาดห้องครั้งนั้น”
ปู่คริสกล่าวการเก็บกวาดห้องในครั้งนั้นหมายถึงตอนที่ซาร่าเเละเจมส์ตัดสินใจสร้างห้องหนังสือเล็กๆเพิ่มทำให้ทุกคนถือโอกาสจัดบ้านเเละข้าวของไปด้วย
“เหรอครับอย่าบอกนะว่าเป็พวกของเก่าที่เเม่บอกว่าให้ทิ้งได้เเล้ว”
ปู่คริสสะดุ้ง “เปล่าสักหน่อยก็เเค่ไม่กี่อย่าง…เเต่มันก็…ช่างเถอะน่าหลาน รีบเดินเข้าเถอะ” ชายชราไม่ได้ทำตามที่ตนพูดเกี่ยวกับเื่ที่เก็บของเก่าๆทิ้งไปทั้งหมดจึงต้องเปลี่ยนเื่ เหงื่อผึดพรายเต็มหลังของปู่คริสเเต่เขาก็ยังพยายามเก็บอาการเเล้วเดินนำไปเรื่อยๆก่อนจะเลี้ยวไปอีกทาง
เเต่ทว่าไมเคิลไม่ได้ใส่ใจอะไรกับท่าทีหรือการเเอบทำอะไรของผู้เป็ปู่อยู่เเล้วตั้งเเต่เเรกจึงไม่ได้คาดคั้นอะไรมากเกินจำเป็ เลยไม่มีเื่อะไรเเดงขึ้นมา
จนมาถึงหน้าห้องนอนซึ่งอยู่ลึกที่สุดของบ้านตอนเเรกห้องนี้ควรจะเป็ห้องเก็บของด้วยซ้ำ เพราะไกลจากใจกลางบ้านมามากที่สุดเเต่ปู่คริสกลับเป็ผู้เสนอตัวจะมาอยู่ที่ห้องนี้เอง โดยให้เหตุผลว่า ‘ไม่อยากไปนอนห้องใกล้ๆกับตาเเก่นั้น’ ซึ่งจากรูปการ์ณเเล้วดูเหมือนทั้งคู่จะประชันฝีปากกันตั้งเเต่ไมเคิลจะเกิดเสียอีก
ส่วนคุณย่าของไมเคิลนั้นนอนอยู่คนละห้องที่ใกล้ตัวบ้านมากกว่าเเละเหตุผลที่คุณย่าไม่ค่อยได้ออกจากห้องหรือออกมาให้ใครพบเห็นนักก็เป็เพราะสภาพร่างกายที่อ่อนเเอทำให้ต้องเข้าออกจากโรงพยาบาลเป็ว่าเล่นเเต่พอนานวันเข้า อาการก็ทรุเลว คุณย่าท่านจึงตัดสินใจกอปรกับที่เจมส์เเละซาร่าได้เห็นพ้องต้องกันว่าควรจะให้ท่านอยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลเเทนการไปมาให้อาการทรุดโทรมลงระหว่าง่วันเวลาที่ผ่านไปนั้น
“เอาล่ะปู่ขอหยิบแปปนึงนะ”
บทสนทนาเงียบไปสักพักหนึ่งก่อนที่ปู่คริสจะหยิบสมุดเก่าคร่ำครึซึ่งดูเหมือนจะขาดเเหล่มิชาดเเหล่รูปร่างเป็หนังสือปกหนังที่ดูเหมือนจะเคยได้รับการดูเเลอย่างดี เเต่ก็เเค่เคย
ในตอนนี้สภาพเเทบไม่อาจเรียกได้ว่าเป็สมุดหรือหนังสือที่ยังใช้งานได้ด้วยซ้ำ
“นั่นอะไรเหรอครับ”ไมเคิลเกือบจะหลุดปากถึงสภาพของมันเเต่ยังหยุดปากเอาไว้ทัน
“หนังสือสมัยที่พ่อของปู่…ทวดของหลานใช้ยังไงล่ะเเต่เห็นพ่อบอกว่ามันเหมือนสมุดมากกว่า เพราะท่านเขียนเพิ่มเข้าไปเยอะมากๆจนเหมือนสมุดเลยล่ะเเต่ถึงจะว่าอย่างงั้นก็เถอะ ลองเปิดดูสิ”
ไมเคิลทำตามที่ผู้เป็ปู่กล่าวเขาปลดสายคาดเเล้วเปิดมันอย่างเบามือ ทว่าข้อมูลในหนังสือกลับไม่เป็ตามที่เขาคิด
“นี่มันภาษาอะไรเหรอครับ” ไมเคิลมองเเละพยายามเเกะความหมายในนั้นจากการเรียนหนังสือเเละเรียนรู้มาตั้งเเต่เด็กสาบานได้ว่าเขาไม่เคยเจอตัวหนังสือแบบนี้ ถึงจะมีขีดเยอะๆเเบบตัวอักษรจีนเเต่ลักษณะกลับคล้ายตัวอักษรภาษาอังกฤษที่อ่านไม่ออก
“ปู่ก็ไม่รู้หลานจะเอาไปลองอะไรไหมล่ะ ปู่เเค่คิดว่ามันเป็ของของอดีตผู้วิเศษน่าจะเกี่ยวข้องกับหลานไม่มากก็น้อยล่ะนะ” ปู่คริสกล่าวตอบก่อนจะนั่งลงไมเคิลเพ่งพินิจสมุดนั้นเเละเปิดไปหน้าต่อไปเรื่อยๆ เขาอ่านไม่ออกสักตัวอักษรเมื่อพอจะจับทางของตัวอักษรได้เเล้ว สิ่งที่ผิดจากการคาดการณ์ของเขาก็จะโผล่ขึ้นมาในหนังสือตลอดเนื้อหาที่ดูจากรูปภาพเเล้วไม่น่าจะเป็เื่เดียวกันกลับอยู่หน้าติดกันมั่วไปหมด
ไมเคิลลองััถึงพลังเวทในสมุดเเต่ก็ไม่พบอะไรที่ผิดปกติไปมากกว่าหนังสือโบราณคร่ำครึธรรมดาๆ เวลาจึงผ่านไปเรื่อยๆโดยที่ไม่มีอะไรคืบหน้า
“ไม่ได้ผลเลยครับคุณปู่จำได้ไหมว่าคุณทวดเขาทำยังไง”
“ปู่ก็ไม่รู้หรอกจำได้ว่าพ่อไม่เคยใช้สมุดเวลาร่ายเวทหรือจดอะไรด้วยซ้ำไม่ก็อยู่ในสภาพที่ดีกว่านี้ล่ะตอนนี้มันเก่าเเล้วปู่ก็จินตนาการรูปร่างมันตอนยังใหม่ไม่ออกเหมือนกัน”
ทั้งสองคนช่วยกันคิดหาวิธีอยู่อีกพักใหญ่ เเต่ถึงอย่างนั้นก็มีคุยเล่นกันบ้างเพื่อไม่ให้บรรยากาศนั้นคร่ำเคร่งจนเกินไปโดยส่วนใหญ่ก็เป็ฝ่ายปู่คริสเองที่ชวนคุย เวลาได้เคลื่อนผ่านไปจนถึงบ่ายซึ่งได้เวลาที่เด็กหนุ่มนั้นคิดจะไปห้องสมุดตั้งเเต่เเรก
การจมอยู่ในความคิดจนเวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัวถือว่าเกิดขึ้นบ่อยๆสำหรับไมเคิลอยู่เเล้วเขาจึงไม่ได้ใหรือเป็อะไร เพียงเเค่ลุกขึ้นเมื่อรู้สึกตัว
“เดี๋ยวผมขอตัวก่อนเเล้วกันนะครับส่วนสมุดนี่ถ้าไม่ว่าอะไรผมขอได้ไหม” ไมเคิลถามเเล้วเก็บเก้าอี้เตรียมจะเดินออกไปนอกห้องจากนั้นขอสมุดเล่มนั้นซึ่งอยู่ในมือ
“เเล้วเเต่หลานเถอะอยู่ต่อไปก็คงทำให้ปู่ปัดฝุ่นมันเเก้เบื่อเท่านั้นล่ะ” ปู่คริสพูดเเกมหัวเราะ
“งั้นผมไปก่อนนะครับ”ไมเคิลตอบรับเเล้วจึงปิดประตูห้องเเววตายังคงจ้องมองเเละเปิดพลิกหนังสือไปเรื่อยๆเขากวาดสายตาไปทั่วเเต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เกิดอะไรขึ้นอยู่ดี
เขาวางหนังสือลงบนโต๊ะช้าๆเมื่อมาถึงห้องนอนของตน จากนั้นลองใช้วิธีที่เขาไม่กล้าลองต่อหน้าคุณปู่ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้เเต่เขาคิดว่าเื่นี้อาจจะน่าอายก็ได้หากลองทำอีกครั้งหนึ่งในสายตาของคนที่มองไม่เห็นละอองเวทพวกนั้น คงคิดว่าน่าขัน
ใช่เเล้ววิธีที่เขาจะทำคือวิธีเดียวกับที่ทำตอนละลายน้ำซึ่งปั้นเป็ตัวเมื่อหลายปีก่อน
ไมเคิลหลับตาก่อนจะจินตนาการร้อยเรียงละอองเวทสีน้ำเงินให้เป็เส้นจากนั้นส่งมันเข้าไปในสมุดทั้งที่หลับตาอยู่การหลับตาเเละััถึงพลังเวททำให้ทุกสิ่งที่เขาเห็นนั้นเป็สีขาวดำไม่ใช่เป็ภาพมืด ซึ่งก็เป็ผลพวงจากการฝึกเป็ประจำเช่นกัน
เวทมนตร์ไหลผ่านเข้าไปในหนังสือที่เปิดอ้าช้าๆละอองเวทซึมซาบเข้าไปในเเต่ละตัวอักษรเป็เวลาเดียวกับที่ปรากฏเเสงสีขาวสว่างวาบอีกครั้งสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำให้ไมเคิลที่ลืมตาขึ้นมานั้นอ้าปากค้างกับสิ่งที่เกิดขึ้น...
6K
