ลิขิตฟ้าให้มารัก

45.....

        “เสร็จฉันล่ะนายพีเจ.”

        พูดจบเจ้าหมีพูก็หันซ้ายหันขวาอย่างระวังพอเห็นว่าปลอดคนก็รีบวิ่งออกจากที่ซ่อนมุ่งตรงไปยังรองเท้าเป้าหมายทันที ใช้ปากคาบรองเท้าข้างซ้ายของปัญจพลวิ่งไปหาที่ซ่อนทันที  หมีพูใช้เท้าเขี่ยดินแล้วก็เอารองเท้าวางลงไป  ก่อนจะเขี่ยดินกลบ  แล้วก็ยังคาบใบไม้แห้งแถวนั้นมาวางทับไว้อีกด้วย  จากนั้นก็วิ่งกลับไปเอารองเท้าอีกข้างหนึ่งแต่ขณะนั้นลิลลี่กำลังเดินเข้ามา และเห็นหมีพูกำลังก้มคาบรองเท้าพอดี

        “หมีพู..ทำอะไรน่ะปล่อยรองเท้าเดี๋ยวนี้นะ”

        ลิลลี่ทำท่าเงื้อมือใส่หมีพูกลัวเพื่อให้ปล่อยรองเท้า

        “ลิลลี่..มาทันเวลาพอดีเลยนะคิดจะเป็นแม่สื่อให้ดรีมล่ะสิ..ไม่คุยด้วยแล้วเพื่อนทรยศ..งอนซะเลย”

        เจ้าหมีพู ยอมปล่อยรองเท้าลงแล้วก็เดินสะบัดหน้าสะบัดตูดออกไปอย่างไม่สนใจลิลลี่

        “ฟังรู้เรื่องซะด้วย..เดี๋ยวก่อนสิหมีพู..ฉันมีพิซซ่ามาฝากด้วยนะ”

        พอได้ยินคำว่าพิซซ่า เจ้าหมีพูก็หายงอนทันทีหันกลับมาวิ่งเข้าใส่ลิลลี่ด้วยความดีใจกระโดดขึ้นค้นหาพิซซ่าในตัวของลิลลี่

        “ใจเย็น ๆ สิหมีพู..ฉันพูดเล่นไม่ได้มีพิซซ่าจริงๆ ซะหน่อยโทษทีนะที่หลอก” ลิลลี่บอก

        “ยัยเพื่อนบ้า!..หลอกได้แม้กระทั่งหมาเนี่ยนะ..ฝากไว้ก่อนเถอะ..”

        เจ้าหมีพูโมโหไม่น้อยมองค้อนเพื่อนหนึ่งขวับก่อนจะสะบัดตูดส่ายหางวิ่งออกไปอย่างไม่แคร์

        “อะฮ้า..ท่าทางยังกะคนงอนเลย  ตลกดีอ่ะหมีพู”

        ลิลลี่หัวเราะไล่หลังเจ้าหมีพูด้วยความเอ็นดูความจริงลิลลี่ก็แค่อยากจะพิสูจน์ความฉลาดแสนรู้ของเจ้าหมีพูเท่านั้นเองยิ่งได้ยินกิตติศัพท์จากนัฏนรีเล่าเรื่องราวความแสนรู้ของมันให้ฟังก็ยิ่งอยากแกล้งแหย่เล่น  เพราะเวลาได้เห็นกิริยาท่าทางของเจ้าหมีพูโกรธหรือไม่พอใจแล้วดูน่ารักน่าขบขันดี

        ลิลลี่ได้ยินเสียงหัวเราะประสานเสียงอย่างมีความสุขของคนที่คุ้นเคยทั้งสองที่ดังออกมาข้างนอกก็รีบเข้าไปสมทบทันที  เธอจะต้องคอยกีดกันปัญจพลเอาไว้ให้มากในช่วงนี้ช่วงที่สิปปกรไม่ได้แวะมาอยู่กับนัฏนรี  แม้ลิลลี่จะชอบสิปปกรเกินความเป็นเพื่อน  และเคยหวังว่าเขาจะหันกลับมาสนใจเธอบ้าง แต่นับวันเขาก็ทำให้ลิลลี่รู้ว่าในหัวใจของเขามีเพียงนัฏนรีเท่านั้นลิลลี่จึงเริ่มทำใจยอมรับว่าอีกไม่นานสิปปกรกับนัฏนรีจะต้องเป็นคนรักกันในที่สุด

        ทว่า..บัดนี้ ลิลลี่ เริ่มไม่แน่ใจในตัวของสิปปกรเสียแล้วยิ่งได้ข่าวว่าเขาเดินทางไปต่างจังหวัดกับเอมี่ เธอก็ยิ่งร้อนใจ กลัวว่าความใกล้ชิดจะทำให้สิปปกรหวั่นไหวจนลืมนัฏนรีเพื่อนของเธอไปเธอจะทนเห็นสิปปกร ถูกพรากไปเพราะเด็กสาวหน้าตาคมขำที่ชื่อเอมี่คนนั้นไม่ได้เธอต้องการให้สิปปกร เป็นของนัฏนรีคนเดียวเท่านั้น แม้แต่ปัญจพลก็อย่าหวังว่าจะสมหวัง

        “มีความสุขกันจังเลยนะคะ..”

        เสียงลิลลี่แทรกเข้ามา สองหนุ่มสาวหยุดหัวเราะหันมาสนใจผู้มาใหม่

        “คนกำลังมีหัวใจสีชมพูก็มีความสุขแบบนี้แหละครับคุณลิลลี่”

        ปัญจพลกระหน่ำคำพูดย้ำให้ลิลลี่หมั่นไส้

        “หวังว่าเธอคงจะไม่มีหัวใจเป็นสีเดียวกับเจ้านายปากหวานของฉันหรอกนะดรีม”

        ลิลลี่หันมาถามเพื่อนแววตาคาดคั้น

        “อย่าพูดให้คุณดรีมไขว้เขวสิครับคุณลิลลี่..เธอกำลังจะเคลิบเคลิ้มรับรักผมอยู่แล้วเชียว”

        ปัญจพลแกล้งพูดเพื่อหวังจะเห็นกิริยาท่าทางของลิลลี่มากกว่าอื่นใด

        “ยี้..กล้าจีบเพื่อนฉันต่อหน้าต่อตาไม่อายเลยนะ..”

        ลิลลี่หันไปต่อว่าเขาด้วยแววตาวาววับ

        “ก็คนมันเปิดเผยนี่ครับ จริงไหมครับคุณดรีม”

        ปัญจพลแกล้งเอียงศีรษะไปทางนัฏนรีทำให้ลิลลี่รีบเดินเข้ามานั่งแทรกตรงกลางของโซฟารับแขกทันทีนัฏนรีหันไปแอบซ่อนยิ้มเช่นเดียวกับที่ปัญจพลก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยที่ได้แกล้งลิลลี่

        “ดรีม..วันนี้ปอนด์โทรมารายงานตัวหรือยัง”

        ลิลลี่รีบพูดเสียงดังหวังให้เจ้านายหน้าจ๋อยเสียหน่อย

        “ไปเที่ยวกับสาวคงไม่มีเวลาโทรหรอกมั้งครับ”

        ปัญจพล แกล้งพูดขึ้นมาแต่คำพูดของเขาทำให้สองสาวหันมาสบตากันด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน ลิลลี่ นั้นตกใจเกรงว่านัฏนรีจะสะเทือนใจ  เพราะตัวของลิลลี่เองก็ไม่เคยเล่าเรื่องที่ได้ไปพบสิปปกรอยู่กับเด็กสาวเอมี่ที่ร้านอาหารให้กับนัฏนรีฟังเลย  แต่นัฏนรีนั้นมีสีหน้าสลดวูบ เพราะเธอรับรู้จากสิปปกรเพียงว่าเขาต้องพาลูกสาวของเพื่อนมารดาไปเยี่ยมญาติที่ภูเก็ต

        “นี่คุณ!..หัดพูดอะไรให้มันสร้างสรรค์บ้าง..ปอนด์ไม่ใช่คนแบบคุณหรอกนะ”

        ลิลลี่ปรามพร้อมขยิบตาส่งสัญญานไม่ให้เขาพูดต่อ

        “แหม..ผมก็แค่พูดแซวเล่นนิดหน่อยคุณดรีมคงไม่ได้คิดจริงจังหรอกใช่ไหมครับ”

        เขาหันไปขอโทษทางแววตาแทน

        “ไม่เห็นจะเป็นไรนี่คะปอนด์ก็เป็นเพื่อนของพวกเราคนหนึ่ง ถ้าเขาจะไปเที่ยวกับสาว ๆ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะไปได้อยู่แล้ว เพราะดรีมกับปอนด์ไม่ใช่แฟนกันสักหน่อย”

        นัฏนรี พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่มีใครจับความรู้สึกได้ว่าภายในใจเธอนั้นกำลังรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างยากที่จะควบคุมได้ในยามที่นัฏนรีไม่มีใคร  เธอก็ได้สิปปกรเข้ามาใกล้ชิดดูแลจนทำให้รู้สึกผูกพันห่วงหาเขาพอเขามาเหินห่างไป นัฏนรีก็อดที่จะรู้สึกหวั่นไหวไปกับคำพูดของ

ปัญจพลไม่ได้

        ปัญจพลสังเกตเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของนัฏนรีแล้วเขาก็รีบชวนพูดคุยเรื่องของสุนัขทันที คราวนี้ นัฏนรี ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เมื่อต้องเล่าถึงพฤติกรรมของเจ้าหมีพูให้กับทั้งสองฟัง

        จนกระทั่งได้เวลากลับ  นัฏนรีก็รีบพูดตามที่ปัญจพลขอร้องเอาไว้ให้ลิลลี่ช่วยดูแลเจ้าลูกสุนัขสี่ตัวที่จะนั่งในรถไป

        “ตอนมา คุณยังเอาพวกมันมาได้เลยทำไมตอนกลับถึงเอากลับเองไม่ได้ล่ะ”

         ลิลลี่ นึกสงสัย ปัญจพลหันไปมองหน้านัฏนรีเพื่อจะให้ช่วยหาเหตุผลที่น่าฟัง

        “คุณพีเจ.จะพาเจ้าสี่ตัวแวะหาหมอไม่ใช่หรือคะ”

        นัฏนรีช่วยหาทางออกให้

        “อ๋อ..ใช่ครับ..ถ้าได้คุณลิลลี่ไปช่วยอุ้มช่วยดูแลก็จะดีมากครับ”

        ปัญจพลรีบรับลูกต่ออย่างรู้กัน

        “ถือว่าช่วยดูแลลูก ๆของดุ๊กดิ๊กเถอะนะจ๊ะลิลลี่”

        นัฏนรีช่วยพูดเสริมให้ ลิลลี่พยักหน้า

        “เอ๊า..ก็ได้ นี่เห็นแก่ดุ๊กดิ๊กหรอกนะ”

        “ขอบคุณครับ..”

        ปัญจพล รีบกล่าวขอบคุณเอาไว้ก่อน เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจเขากุลีกุจอเดินออกจากห้องรับแขกทันทีแต่พอมาถึงหน้าประตูห้องเพื่อจะสวมรองเท้า กลับพบว่ามันเหลือเพียงข้างเดียว เขาเดินวนไปมาบริเวณใกล้เคียงหารองเท้าอีกข้างหนึ่งที่หายไป

        “หาอะไรคะคุณพีเจ.”

        นัฏนรีถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางร้อนใจของแขกหนุ่ม

        “รองเท้าผมหายไปข้างหนึ่งครับ”

        นัฏนรีกับลิลลี่จึงช่วยกันเดินตามหารองเท้าให้กับเขา แต่ก็ไม่พบ แม้จะเรียกป้าสมใจมาช่วยตามหาอีกคนแล้วก็ตาม  ในที่สุดปัญจพลก็ต้องเลิกราที่จะตามหามันอีกต่อไปเขามีสีหน้าเศร้าสร้อยบอกกับทุกคนว่าเสียดายที่รองเท้าคู่โปรดหายไปหนึ่งข้าง  เขาบอกว่าเป็นรองเท้าที่ซื้อมาจากอิตาลีราคาค่อนข้างแพง

        “เป็นฝีมือของเจ้าหมีพูแน่เลยที่เอาไปเล่นตอนที่ฉันเดินเข้ามาเห็นมันกำลังจะคาบรองเท้าอยู่ก็เลยดุมันไป”

        ลิลลี่บอกให้ทุกคนรับรู้

        “ดรีมต้องขอโทษคุณพีเจ.ด้วยจริง ๆค่ะ ถ้าหาไม่เจอดรีมจะชดใช้ให้นะคะ..แล้วก็จะลงโทษเจ้าหมีพูเอง”

        นัฏนรีมีสีหน้าไม่สบายใจที่รู้ว่าเป็นฝีมือของสุนัขในบ้านของตน

        “ไม่ต้องหรอกครับ ความจริงมันเป็นความผิดของผมเองที่ไม่ถอดรองเท้าวางไว้ที่เก็บรองเท้าอย่าไปโทษเจ้าหมีพูเลยนะครับ” ปัญจพลรีบบอก

        “แต่รองเท้าของลิลลี่ก็ถอดวางไว้ที่เดียวกับคุณนี่คะไม่เห็นจะหายไปเลยสักข้าง สงสัยว่าเจ้าหมีพู มันจะไม่ชอบหน้าคุณมากกว่าก็เลยอยากจะแกล้งเล่น”

        ลิลลี่บอกด้วยสีหน้าแสดงถึงความสะใจเล็กๆ

        “หมาที่ไหนจะแกล้งคนได้ล่ะคุณ  พูดเป็นเล่น”

        ปัญจพลพูดไปแล้วเขาก็ยังรู้สึกไม่แน่ใจตัวเองเลยเพราะมันอาจจะเป็นอย่างที่ลิลลี่บอกก็ได้เจ้าหมีพูเป็นสุนัขที่ไม่ธรรมเสียด้วย

        “เอาไว้ดรีมจะหารองเท้าคุณพีเจ.ให้พบค่ะถ้าหมีพูเอาไปเล่นก็ต้องอยู่ในบ้านนี้แหละค่ะ”

        นัฏนรีบอกให้เขาสบายใจ

        “รบกวนด้วยนะครับคุณดรีม..แล้วผมจะโทรมาถามนะครับ”

        ปัญจพลเกรงใจแต่ก็อยากจะได้รองเท้าคืน