(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ตอนที่ 5ลูกค้าประจำรายใหม่ ธามเห็นเพชรพันปีกำลังนั่งคุยกับบิดาที่ห้องรับแขก ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะคุยกันถูกคอเสียด้วย สังเกตได้จากรอยยิ้มและแววตาของคุณหมอธรในเวลานี้“มาแล้วเหรอ หนูเพชรมารอสักพักแล้ว” คุณหมอธรหันมาเห็นลูกชายที่กำลังเดินเข้ามา“ครับ” ธามรับคำแล้วนั่งลงที่โซฟา“คุณให้ฉันรอทำไมเหรอ” เพชรพันปีถามคำแรก“จะจ่ายค่าอาหารไง” นักแสดงหนุ่มตอบสั้นๆ“ทำไมไม่บอกพ่อล่ะ จะได้จ่ายแทนก่อนหนูเพชรจะได้ไม่ต้องรอ” บิดานึกว่าเรื่องสำคัญอะไร“ผมเป็นคนสั่งครับ ผมก็ต้องจ่ายเอง และผมต้องการจะตรวจสอบสินค้าด้วย ผมไม่รู้ว่าแม่คนนี้จะเอาอะไรยัดไส้มาให้หรือเปล่า”จะว่าไปเขาจะทำอย่างที่คุณหมอธรพูดก็ได้ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องอยากเจอหน้ายัยแม่ค้าตัวแสบคนนี้ด้วย ส่วนเพชรพันปีได้แต่เม้มปากแน่น ทั้งที่อยากจะเถียงใจจะขาดแต่ทำไม่ได้เพราะมีผู้ใหญ่อยู่ด้วย“จะเอาอะไรยัดไส้ล่ะคะ ทำไมพูดจาใส่ร้ายกันแบบนี้” เพชรพันปีย้อนเสียงหวานธามมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ เพราะเพชรพันปีพูดเสียงหวานแถมยังทำตัวเหมือนผู้หญิงบอบบางที่กำลังถูกรังแกอย่างไรอย่างนั้น“วันนี้มาแปลก กินยาไม่ได้เขย่าขวดเหรอคุณ เสียงนี่หวานเชียว” เขาไม่วายแขวะจนได้“ฉันไม่อยากพูดจาไม่สุภาพต่อหน้าผู้ใหญ่ หรือก็คือมีมารยาทน่ะ เข้าใจไหม” เธอย้อน“หนูเพชร ไม่ต้องเกรงใจลุงก็ได้นะ อยากจะว่าลูกชายลุงใจจะขาดแล้วใช่ไหม” นายแพทย์ใหญ่หัวเราะออกมาเมื่อได้ฟังคำตอบนั้น เพชรพันปีพยักหน้ารับตามตรง“แต่หนูจะไม่พูดตอนนี้ค่ะ หนูไม่อยากให้คุณลุงหมอต้องระคายหู”“สร้างภาพ” เขาเอ่ยลอยๆ แม่ค้าสาวเม้มปากแต่ไม่ได้ตอบโต้อะไร“ไหนล่ะของที่ผมสั่งไว้”“อยู่ในครัวค่ะ”“ไปในครัวกัน ผมจะขอตรวจสอบคุณภาพเสียหน่อย ถ้าไม่ดีผมก็ไม่จ่ายเงิน”เพชรพันปีเดินตามเขาไปเงียบๆ พร้อมทั้งย่นจมูกใส่หลังคนตัวใหญ่อย่างขัดใจ ที่นี่เป็นถิ่นของเขาเลยต้องพยายามเก็บอารมณ์ไว้ก่อนธามตรวจดูอาหารที่เด็กรับใช้จัดใส่จานให้อย่างละเอียด หน้าตา ของมันน่ารับประทานมากเลยทีเดียว เขาหยิบบราวนีที่เป็นของหวานขึ้นมาดม และเอามันเข้าปากช้าๆ รสชาติที่สัมผัสได้นั้นทำให้ชายหนุ่มยิ้มปลื้ม“อร่อยกว่าที่คิดไว้เยอะมาก ผมเคยกินที่ทำมาจากถั่วแดง แต่ที่ทำจากถั่วดำนี่เป็นครั้งแรก”“ห้าร้อยเก้าสิบเก้าบาท จ่ายมา” หญิงสาวยื่นมือมารอรับค่าอาหารหน้าตาเฉย“เราตกลงกันไว้สองร้อยเก้าสิบเก้าบาท ผมจำได้”“ใช่ แต่ฉันคิดค่ารอเพิ่ม จ่ายมา” เพชรพันปีไม่พูดมาก“ค้ากำไรเกินควร”“ไม่ใช่สิ มือนี้เก้าร้อยเก้าสิบเก้าบาท”“อะไรนะ”“ฉันจำเป็นต้องคิดราคานี้ เพราะคุณทำให้ฉันเสียชื่อต่อหน้าคนอื่น คุณหาว่าฉันยัดไส้ ซึ่งมันสร้างภาพลักษณ์ที่ไม่ดีให้ฉัน ดังนั้นจ่ายค่าเสียหายมาด้วย”“น้ำพริกอ่อง ไส้อั่วทอด ผักกับต้มเต้าหู้และบราวนี แค่นี้คิดเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเลยเหรอ” เขาถามย้ำอีกครา“ใช่ จ่ายมาจะได้ไปเสียที รู้ไหมว่าฉันเสียเวลามากนะ แทนที่ส่งของเสร็จแล้วฉันจะตรงไปตลาดเลยกลับต้องมานั่งรอคุณ ดังนั้นจ่ายค่าเสียเวลาค่าเสียหายมา ฉันจะได้ไปเสียที”“ถ้าผมไม่จ่ายล่ะ”“ฉันจะเอาคลิปเสียงที่อัดเอาไว้โพสต์ลงโซเชียล และบอกว่าคุณเป็นพวกเบี้ยวค่าอาหาร” เพชรพันปียิ้มและกดโทรศัพท์ของเธอให้เขาฟัง ดีนะที่แอบอัดเสียงไว้เพราะกลัวว่าธามจะเล่นไม่ซื่อ“ยัยตัวแสบ” ธามจ้องหน้าเธออย่างเจ็บใจ“จ่ายซะแล้วจะได้แยกย้าย รู้ไหม ถ้าไม่เห็นแก่เงินฉันไม่รอแน่” เพชรพันปีพูดอย่างผู้ชนะ“ทอนมาหนึ่งบาท” ธามยอมจ่ายเงินให้โดยดี“จะเอาอีกเหรอเงินทอน” หญิงสาวไม่คิดว่าเขาจะ ‘งก’ ได้ขนาดนี้“เอา ทอนมาหนึ่งบาท แล้วจะไปไหนก็ไป”เพชรพันปีหยิบกระเป๋าใส่เหรียญออกมาและทอนให้ ธามรับเงินมาถือไว้และมองหน้าคนตัวเล็กด้วยความเจ็บใจ“จะบอกอะไรไว้สักอย่างนะ ถึงฉันจะไม่ชอบหน้าคุณ และอยากจะเอาสลอดใส่ในอาหารเพื่อทำให้คุณท้องเสียมากแค่ไหนก็ตาม แต่เมื่อคุณเป็นลูกค้าฉันจะไม่ทำ สำหรับฉันลูกค้าต้องได้กินอาหารที่อร่อย สด สะอาด และดีที่สุดเสมอ ฉันจะไม่ทำเรื่องให้ตัวเองต้องมาเสียชื่อเพราะความเกลียด ฉันไม่ทำลายอาชีพตัวเองเพราะอารมณ์ชั่ววูบ จำไว้ แต่ถ้าเจอกันแบบไม่มีเรื่องอาหารเรื่องการค้า ฉันจะซัดให้คว่ำเลย” พูดจบหญิงสาวเดินจากไปอย่างผู้ชนะส่วนธามนั้นได้แต่เจ็บใจ เขาตั้งใจจะแกล้งโดยการให้รอ แต่กลายเป็นว่าโดนสวนกลับแบบไม่ทันตั้งตัว นายแพทย์ธรหัวเราะเมื่อฟังสิ่งที่ลูกชายพูดจบ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีใครที่ไหนทำให้ธามหัวเสียได้ขนาดนี้ ดูเหมือนว่าจะเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อกันแล้ว“ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว หนูเพชรพันปีนี่ร้ายเหมือนกันนะ”“ร้ายมากครับ ให้ตายสิ ผมเสียท่าผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง”“พ่อไม่เคยเห็นลูกอยากจะแกล้งใครแบบนี้มาก่อนเลย สนใจเธอหรือไง”“ไม่ครับ ไม่มีทางที่ผมจะสนใจผู้หญิงคนนั้นแน่นอน ก็แค่หมั่นไส้และอยากเอาชนะเท่านั้นเอง เพราะเจอกันทีไรผมเสียท่าอยู่เรื่อย ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจอใครร้ายขนาดนี้มาก่อน”“ถึงจะร้ายนิดๆ แต่พ่อคิดว่าแม่หนูคนนั้นน่ารักดีนะ”“น่าจับทุ่มลงพื้นมากกว่าครับ ผู้หญิงบ้าอะไรก็ไม่รู้ ปากร้าย ปากไว ต่อปากต่อคำเก่งเป็นที่สุด”“แล้วนึกยังไงไปสั่งอาหารได้ล่ะ”“ก็ถึงจะร้าย แต่แม่คนนั้นทำอาหารอร่อยเป็นบ้าเลยครับพ่อ ไม่น่าเชื่อว่าจะทำเอง ผมเห็นกับตาว่าเธอทำทุกอย่างคนเดียวไม่มีผู้ช่วย รสมือดีจนน่าตกใจ”“ไม่ชอบตัว แต่ชอบอาหารที่ทำ” บิดายิ้มเมื่อฟังจบ“ใช่ครับ ผมไม่เคยกินอาหารอะไรที่มันอร่อยขนาดนี้มาก่อน ไม่ใส่ผงชูรสด้วย ไม่เชื่อพ่อลองสิครับ”คุณหมอยิ้มและตักอาหารเข้าปากช้าๆ รสชาติของมันดีมากเหมือนที่ลูกชายพูดไม่มีผิด“อร่อยมาก”“เพราะแบบนี้ผมเลยต้องสั่งปิ่นโต” นี่คือเหตุผลสำคัญสำหรับธามเลยก็ว่าได้“สั่งเผื่อพ่อด้วยได้ไหม เอามาที่บ้านเราเฉพาะเสาร์อาทิตย์ ส่วนวันอื่นให้ส่งที่โรงพยาบาล พ่อจะให้เลขาฯ รับไว้”“ผมจะสั่งให้ครับ แต่ไม่รู้แม่คนนั้นจะเล่นกลอะไรอีกหรือเปล่า แค่วันนี้ยังเรียกเงินผมเกือบพันบอกว่าเป็นค่าเสียเวลา”นายแพทย์ธรนึกชอบใจผู้หญิงที่ชื่อเพชรพันปีมากขึ้น เพราะความร้ายของเธอทำให้ลูกชายเขาดูมีชีวิตชีวากว่าเมื่อก่อน “ตกลง” เพชรพันปีตอบตกลงทันที เมื่อรับฟังสิ่งที่คนปลายสายพูดออกมา“แล้วจะทำไหวไหม” ธามกังวลว่า การที่ผู้หญิงคนเดียวต้องมาทำทุกอย่างด้วยตัวเองมันไม่ใช่เรื่องง่าย“ไม่ต้องห่วง เพิ่มอีกแค่สองเจ้าฉันทำได้สบายมาก ว่าแต่รู้เบอร์โทรศัพท์ของฉันได้ยังไง จ้างนักสืบเหรอ” เพชรพันปีจำได้ว่าไม่ได้ทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ให้ ธามถึงกับถอนหายใจเมื่อเจอข้อกล่าวหาที่น่าปวดหัว“ฟังนะ ที่ผมรู้ก็เพราะไอ้สติกเกอร์ที่ติดอยู่หน้ากล่องอาหารของคุณนั่นแหละ อย่าหลงตัวเองให้มันมากนัก เป็นผู้หญิงอายุยี่สิบเจ็ดปีแต่ยังไม่มีแฟนก็ว่าแย่แล้ว แต่เป็นผู้หญิงที่ไม่มีใครเอาแถมยังขี้มโน มันยิ่งแย่เข้าไปใหญ่”เพชรพันปีอยากจะกรี๊ดใส่หน้าคนพูดเหลือเกิน แต่ทำไม่ได้เพราะมันคือการคุยผ่านทางโทรศัพท์ ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่เก็บความแค้นไว้ในใจ“แค่นี้นะ รู้ไหม หมาที่ปากของคุณมันกลายพันธุ์เป็นหมาบ้าไปหมดแล้ว ดังนั้นขอเตือน ถ้าดูแลไม่ไหวก็เอาไปปล่อยเสียบ้าง เลี้ยงไว้เต็มปากแบบนี้ฉันเป็นห่วง กลัวว่าคุณจะโดนรุมกระทืบตายไปเสียก่อนจะอายุครบแซยิด” เพชรพันปีกดสายทิ้งทันทีด้วยความสะใจ ส่วนอีกฝ่ายนั้นได้แต่ยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่คนเดียว คุณนายพลอยพันแสงยิ้มเมื่อลูกสาวได้ลูกค้าเพิ่มมาอีกสองคน แต่ก็เป็นห่วงกลัวว่าเพชรพันปีจะเหนื่อยและทำไม่ทัน เนื่องจากต้องทำทุกอย่างคนเดียว เธอเคยจะให้เอาเด็กที่บ้านมาช่วยแต่ถูกปฏิเสธ เพราะลูกสาวคนเก่งอ้างว่ายังไหวอยู่ที่สำคัญแม่ลูกสาวตัวดีไม่อยากมีค่าใช้จ่ายเพิ่ม และไม่อยากหงุดหงิดหากลูกจ้างทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ ดังนั้นอะไรที่ทำไหวจึงทำเอง“ไหวแน่นะเพชร แม่ไม่อยากให้ลูกเหนื่อยจนเกินไป ลูกต้องไปตลาด ทำอาหาร ไปส่งให้กับลูกค้าเอง ไหนจะต้องไปส่งน้ำพริกให้ตามที่ต่างๆ อีก แม่กลัวลูกจะไม่ไหวเอา” มารดาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะแม่ หนูไหวอยู่แล้ว อาหารปิ่นโตหนูส่งจันทร์ถึงศุกร์เท่านั้น จะมีแค่สองรายที่ต้องส่งเสาร์อาทิตย์ด้วย จะว่าไปสองรายที่ว่านี้ก็อยู่บ้านเดียวกันด้วย ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย”“ถ้าไหวก็ทำแต่ถ้าไม่ไหวบอกเตี่ยนะ จะให้เด็กที่บ้านมาช่วย อย่างน้อยก็ช่วยเตรียมของก็ยังดี ว่าแต่ทำแต่งานแบบนี้จะเอาเวลาที่ไหนไปหาแฟนวะเพชร อายุไม่น้อยแล้วนะ เตี่ยว่ามองใครไว้บ้างก็ดี” เถ้าแก่ทองคำแท้เกริ่นเรื่องสำคัญที่เป็นห่วง“จะยุให้หนูมีผัวเหรอ” เพชรพันปีเย้าบิดา เถ้าแก่เขกศีรษะลูกสาวคนเล็กทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น“ไอ้ลูกเวร พูดจาอะไรออกมารู้ตัวไหม ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงเลี้ยงลูกได้ปากไวแบบนี้ ลูกสาวอีกคนก็แสนจะอ่อนหวานอ่อนโยน แต่ไอ้คนนี้ทำไมมันทโมนแบบนี้วะ”“เฮีย อย่าพูดวะกับลูกสิ ที่เพชรมันเป็นแบบนี้ก็เพราะเฮียนั่นแหละ สนับสนุนลูกให้ทำอะไรแผลงๆ บ่อยๆ” คุณนายพลอยพันแสงย้อนสามีอย่างอดไม่ได้ ถึงแม้จะไม่ได้เลี้ยงลูกแบบตามใจอะไรมากมาย แต่ถึงเวลาเล่นเถ้าแก่ตามใจเต็มที่ บางทีก็เล่นแผลงๆ เสียจนนางตกใจ“ทับทิมตอนเด็กๆ ก็ซนเหมือนกัน แต่โตขึ้นกลายเป็นคนอ่อนหวานเรียบร้อย ต่างกันกับไอ้แสบนี่นะ แม่พลอย” เถ้าแก่บ่นพึมพำ“เตี่ย อย่ามาหาเรื่องด่ากันสิ” เพชรพันปีไม่ยอมถูกบ่นเพียงคนเดียว“เตี่ยไม่ได้ด่าแต่พูดเรื่องจริง ขอร้องเถอะลดลงบ้างไอ้ความปากไว เตี่ยกลัวจะมีใครมาตบปากเราเข้า”“ลองสิ แม่จะชกหน้ากลับให้หงายหลังเลย รู้จักเพชรพันปีน้อยไป”“ไอ้ลูกคนนี้”“เพชร ที่เตี่ยพูดก็จริงนะ แม่อยากให้หนูอ่อนหวานกว่านี้อีกหน่อย ไม่ใช่พร้อมจะหาเรื่องตลอดเวลา มันดูไม่น่ารัก เป็นผู้หญิงควรจะมีความอ่อนหวานติดตัวบ้าง ไม่มากก็น้อย” คุณนายพลอยพันแสงเตือนลูกสาวด้วยความหวังดี“ใช่ และที่เตี่ยพูดไม่ได้ต้องการให้หาผัว จะมีไม่มีเตี่ยไม่ว่าหรอก ถ้าไม่มีก็ได้ เพราะเตี่ยรู้ว่าพี่ชายเราอย่างเจ้าเพมันดูแลน้องได้”“พูดถึงผมอยู่เหรอครับ”เสียงของรัตนเพทายดังขึ้นมาหลังจากที่เถ้าแก่ทองคำแท้พูดจบ ไม่นานนักเจ้าของเสียงก็เข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาทรุดตัวลงนั่งข้างน้องสาวคนเล็ก ส่วนเพชรพันปีนั้นก็เอนศีรษะไปพิงไหล่ของพี่ชายอย่างประจบเช่นกัน“ใช่ เตี่ยพูดว่าถ้าเพชรไม่แต่งงาน เพจะดูแลน้องได้” คุณนายพลอยพันแสงบอกกับลูกชายคนโต“แน่นอนอยู่แล้วครับ น้องสาวทั้งคนทำไมจะดูไม่ได้ จริงๆ แล้วอยากให้เพชรมันเกิดเป็นผู้ชายด้วยซ้ำ” รัตนเพทายบอกมารดาพร้อมทั้งโอบไหล่น้องสาวไปด้วย“ให้มันได้แบบนี้สิ ว่าแต่เมียเราหนูรินไปไหนเสียล่ะ”“รินออกไปซื้อของกับเพื่อนครับแม่” รัตนเพทายตอบมารดาแล้วหันมาทางน้องสาวต่อ“อาทิตย์หน้าจะไปเที่ยว เตรียมของแล้วเหรอเพชร” หญิงสาวไม่รีบร้อนเรื่องแค่นี้ง่ายมากสำหรับตนเอง“อีกตั้งหลายวันนะพี่เพ เอาไว้อีกสองวันจะไปค่อยเตรียมยังทัน”“ไปพักบ้างก็ดี ว่าแต่ช่วงนี้ก็บอกที่อยู่สำหรับส่งของให้เด็กมันรู้ด้วย แม่คงไม่ขับรถไปส่งเองหรอกนะ” คุณนายพลอยพันแสงบอกกับลูกสาวเมื่อเดือนที่แล้วเพชรพันปีมาขอให้เธอช่วยทำอาหารปิ่นโตให้หนึ่งสัปดาห์เพราะจะขอตัวไปเที่ยวกับเพื่อนที่สตูล เธอกับสามีอยากให้ลูกสาวได้พักบ้างเลยตอบตกลง โดยให้จืดเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสองที่เป็นญาติกันมาช่วยส่งของให้อีกแรงระหว่างที่รอเขาเรียกทำงาน ซึ่งจืดก็ตอบตกลงโดยดีเช่นกัน“แล้วเตี่ยกับแม่จะเข้าไปกรุงเทพฯ พร้อมหนูเลยไหม” เพชรพันปีถาม“ยัง เอาไว้อีกสองสามวันเราจะไปเที่ยว แม่กับเตี่ยถึงไป บอกตรงๆ ไม่ชอบกรุงเทพฯ อึดอัด” เถ้าแก่บอกตามตรง“เดี๋ยวพี่จะไปส่งแม่กับเตี่ยเอง ถ้าขืนให้เตี่ยหรือแม่ขับรถไปกันเองมีหวังบ่นตลอดทางแน่”เพชรพันปีเห็นด้วยกับพี่ชายเพราะเคยเจอกับตัวมาแล้ว ทั้งแม่และเตี่ยของเธอบ่นตลอดทาง ยิ่งเจอรถติดทั้งคู่จะยิ่งหงุดหงิดราวกับเป็นวัยรุ่น“ก็มันรำคาญนี่หว่า บางคนขับรถกวนประสาท” เถ้าแก่พูดเสียงเข้ม“จริงอย่างที่เตี่ยว่า แม่เองก็หงุดหงิด” คุณนายพลอยพันแสงเห็นด้วยกับสามี“ว่าแต่พรุ่งนี้จืดจะไปพร้อมหนูใช่ไหมแม่” เพชรพันปีถามมารดา“ใช่ จืดจะได้ไปเรียนรู้เส้นทางส่งของไว้ก่อน” คุณนายพลอยพันแสงพูดต่อว่า“ไม่น่าเชื่อว่าจืดมันจะยอมไปนะแม่ ปกติไอ้หมอนี่ไม่ค่อยชอบรถติดในกรุงเทพฯ” รัตนเพทายถามด้วยความแปลกใจ“ไปสิ ทำงานอาทิตย์เดียวได้ตั้งห้าพัน ไม่ไปก็บ้าแล้ว”“แม่จ้างห้าพันเลยเหรอ” เพชรพันปีถามด้วยความตกใจ“ใช่ เป็นลูกมือแม่ด้วย เอาน่า เสียไม่เท่าไหร่หรอก” คุณนายตัดบทเพราะรู้ดีว่าลูกสาวนั้นงกจนน่าปวดหัว ธามถอนหายใจเมื่อเห็นข่าวตัวเองตามหน้าหนังสือพิมพ์บันเทิงและหนังสือซุบซิบที่มักจะพาดหัวข่าวได้เกินจริง ดูเหมือนว่าพริมายังไม่หยุดให้ข่าวเรื่องความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของเขาและเธอตรงกันข้ามนางเอกสาวกลับสร้างกระแสมากขึ้น จนทำให้เขาเริ่มปวดหัว เพราะถูกนักข่าวสายบันเทิงตามเสียจนรำคาญ“มันมากเกินไปแล้วนะคุณธาม ถ้ายังเฉยอยู่ แม่คนนั้นไม่มีทางหยุดแน่” น้ำนิ่งบ่นเมื่อเห็นข่าว และเห็นว่ามีคนแอบตามถ่ายรูปธามตลอดเวลา“ถ้าผมพูดใครจะเชื่อครับ คนที่เล่นเป็นตัวร้ายจนคนทั้งประเทศติดภาพแบบผม คนเชื่อยากนะ” นักแสดงหนุ่มปลงตก“แต่มันก็ดีกว่าเงียบนะฮะ ยิ่งเงียบคนก็จะยิ่งเข้าใจผิดไปกันใหญ่ คุณธามไม่ได้เป็นอย่างที่แม่คนนั้นพูดเสียหน่อย” น้ำนิ่งบ่นต่อ แต่ดูเหมือนนักแสดงหนุ่มจะไม่ค่อยใส่ใจนัก“ผมกลัวว่าพูดแล้วจะยิ่งไปกันใหญ่ ช่างเถอะครับ เขาอยากพูดอะไรก็พูดไป ความจริงภาพของผมที่สื่อมองก็เป็นพวกเพลย์บอยอยู่แล้ว”“คุณธามควรหาใครสักคนมาช่วยลบภาพพวกนี้ออกไปจากหัวนักข่าวนะ” น้ำนิ่งพยายามหาทางออกที่สวยงามในเรื่องนี้“พี่น้ำนิ่งหมายความว่ายังไงครับ” ธามถามด้วยความอยากรู้“หาแฟนสักคน เอาแบบจริงจังไปเลยไง”“พี่ก็รู้ว่าผมไม่เคยคิดจะลงเอยกับใคร” นักแสดงหนุ่มปฏิเสธ และหันมามองอาหารที่ลุงจ้านพ่อบ้านใหญ่เพิ่งนำมาวางไว้ให้ด้วยสีหน้าพอใจผู้หญิงคนนั้นสร้างความประหลาดใจให้ได้ในทุกมื้ออาหาร ถ้าไม่ติดว่าแม่คนนั้นแสนจะยียวนกวนประสาทและปากเสีย เขาคงจะจ้างมาเป็นคนทำอาหารประจำตัว“หนูเพชรบอกว่าอยากจะคุยกับคุณครับ” พ่อบ้านใหญ่รีบเข้ามาบอกเจ้านายขึ้นเมื่อนึกขึ้นมาได้ น้ำนิ่งมองนักแสดงหนุ่มเมื่อได้ยินชื่อของเพชรพันปี“เธอบอกว่าให้คุณธามโทรหาช่วงค่ำครับ”“ยัยตัวแสบ” นักแสดงหนุ่มบ่นแต่ก็กดโทรศัพท์โทรหาแม่ค้าสาวทันทีแบบไม่รอเวลาเช่นกันเพชรพันปีบอกว่าวันเสาร์อาทิตย์จะไม่มาส่งอาหารให้เขาด้วยตัวเองแต่จะให้เด็กมาส่งแทน ธามไม่ว่าอะไรรับฟังและกดตัดสายไปเมื่อพูดจบ น้ำนิ่งฟังการสนทนาของเขากับเพชรพันปีผ่านทางโทรศัพท์จากนั้นก็มองอาหารและมองหน้าของธามสลับกันไปมา ความคิดบางอย่างพลันเกิดขึ้นในหัว บางทีมันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดก็ได้“คุณธาม พูดตรงๆ อย่าว่ากันนะ” น้ำนิ่งวกเข้าเรื่องสำคัญ“พูดมาเลยครับ” เขาทั้งตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย“จีบน้องเพชรเถอะ ถือว่าพี่ขอร้อง”ธามแทบจะพ่นสิ่งที่อาหารกำลังเคี้ยวออกมาเมื่อฟังจบ“พี่น้ำนิ่ง พี่บ้าไปแล้วเหรอ คนอย่างผมนี่นะจะไปจีบผู้หญิงบ้าคนนั้น ไม่มีทาง แม่คนนั้นไม่เคยอยู่ในสายตาผมเลยด้วยซ้ำ” ธามปฏิเสธโดยไม่เสียเวลา คิดภาพตอนตัวเองคบหากับผู้หญิงคนนั้นไม่ออกเลยจริงๆ“แต่น้องเพชรทำอาหารอร่อยและคุณธามชอบอาหารที่เธอทำ”คราวนี้นักแสดงหนุ่มนิ่งไป ใช่ ผู้หญิงคนนั้นทำอาหารอร่อยและเขาก็ชอบมาก เรียกได้ว่าเสพติดอาหารของเพชรพันปีเลยก็ว่าได้“ผมชอบรสมือ แต่ไม่ได้ชอบคนทำ” ธามยืนยันคำเดิมหนักแน่น“ความแสบของน้องเพชรน่าจะช่วยกันนักข่าวได้นะฮะ”“ผมว่าดีไม่ดี แม่นั่นจะหางานมาให้ผมเพิ่มมากขึ้น คิดดูสิครับ ผมมีภาพพจน์เป็นตัวร้ายและแม่คนนั้นก็ร้ายกาจ มันจะเป็นคู่รักนรกแตกถ้าคบกันจริงๆ” ธามให้เหตุผล“ถ้าอย่างนั้นหลบไปพักที่ไหนสักสองอาทิตย์ไหมฮะ ตอนนี้ละครก็ปิดกล้องไปแล้ว อีเวนต์ก็เหลืออีกแค่สองงาน พี่ว่าพักสักหน่อยก็ดี” น้ำนิ่งถอนหายใจเบาๆ ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกก็หลบไปพักก่อนแล้วกัน“ก็ดีครับ อยากไปดำน้ำและหาที่เงียบๆ อยู่สักพัก เดี๋ยวผมคงต้องโทรกลับไปบอกแม่เพชรล้านปีว่าให้ทำมาแค่ชุดเดียวสักสองอาทิตย์ พอดีเมื่อสักครู่ลืมบอกยัยตัวแสบไป หลังจากนั้นผมอยากจะพักงานต่ออีกสักสามเดือน พี่น้ำนิ่งช่วยจัดการให้ด้วยนะครับ”น้ำนิ่งพยักหน้ารับเพราะอยากให้เขาได้พักเหมือนกัน ตลอดช่วงห้าปีที่ผ่านมาธามทำงานจนแทบไม่มีเวลากระดิกตัวไปไหนเลย ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------โหลด (ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ) มาอ่านเพลินๆเลยค่ะ กดข้างล่างนี่เลย ???? https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjA3NzE5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTEzMTI4Ijt9สำหรับท่านใดอยากได้แบบรูปเล่ม สามารถติดต่อได้ที่????เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์????Line :tawan9645 มี @ นำหน้าด้วยนะคะ

เมนูพบรักวันนี้ บราวนี่ถั่วดำค่ะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5.....ลูกค้าประจำรายใหม่ (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5.....ลูกค้าประจำรายใหม่ (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้