“วู๊มๆ ...ๆ ..”
เสียงครางกระหึ่มของเครื่องปั๊มน้ำแรงดันสูงดังแว่วมาปลุกชายหนุ่มให้ตื่นขึ้น สิ่งแรกที่ทำคือดูนาฬิกาที่ข้อมือ ขณะนี้เวลาตีสามครึ่งเขาค่อยๆ ยันตัวขึ้นแล้วลุกจากที่นั่งบิดตัวคลายความปวดเมื่อยเล็กน้อยก่อนที่ออกเดินไปประมาณเจ็ดแปดก้าว ไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำที่้ามีไฟสีแดงเป็สัญลักษณ์ว่า มีคนใช้ห้องน้ำอยู่
บิดซ้ายขวาไม่เกินหนึ่งนาทีประตูขนาดกว้างเมตรเศษ เปิดออก คนที่เดินออกมาเป็หญิงสาวผิวขาวราวหยวกกล้วยหน้าตาจิ้มลิ้ม สวมกระโปรงหนังมินิสีดำสั้นเต่อเสื้อเกาะอกสีชมพูเผยให้เห็นทรวดทรงที่ไม่ธรรมดา เพียงแต่คลุมด้วยเสื้อคลุมสีขาวหญิงสาวชายตามองเขาแล้วยิ้มอย่างซุกซน ชายหนุ่มที่เดินทางเพียงลำพังหน้าตาดีผิวเข้ม ที่สำคัญดูเป็ผู้ใหญ่เล็กน้อย ย่อมเป็ที่สนใจของสาวๆ โดยทั่วไป
ชายหนุ่มยิ้มพร้อมผงกศีรษะเป็เชิงทักทายก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปหลังจากจัดการกับธุระส่วนตัว เขาออกมายืนข้างเก้าอี้ที่เขานั่งเมื่อครู่สภาพห้องเคบินมืดสลัวคนส่วนใหญ่ตกอยู่ในภวังค์หลับใหล มีส่วนน้อยที่นอนไม่หลับคนที่ตื่นอยู่มีกิจกรรมที่แตกต่าง บ้างเล่นเกมบนมือถือแต่ส่วนใหญ่ล้วนคุยกันด้วยเสียงแ่เบา ทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาญี่ปุ่น เขาที่มีหูดีเป็พิเศษถึงกับได้ยินภาษาฝรั่งเศสปนลอยมาแต่ภาษาที่ได้ยินมากที่สุดคือภาษาไทย
แน่นอนเพราะเขาอยู่ในเครื่องบินของสายการบินแอร์เอเซียเอ็กส์บินตรงจากสนามบินดอนเมืองสู่สนามบินนาริตะประเทศญี่ปุ่น และ่นี้เป็กลางเดือนพฤศจิกายนผ่านเวลาเริ่มฤดูการท่องเที่ยวในญี่ปุ่นมาเกือบเดือนแล้วเครื่องบินเที่ยวนี้ออกจากดอนเมืองเที่ยงคืนเศษ เขารู้ว่ากว่าจะร่อนลงที่ญี่ปุ่นคงราวประมาณเจ็ดนาฬิกาและกว่าจะพ้นการตรวจเอกสารของศุลกากรตรวจคนเข้าเมือง คงไม่ต่ำกว่าแปดนาฬิกา
การเดินทางบนเครื่องเป็เวลานานหลายชั่วโมงไม่ใช่เื่ที่น่าพิสมัยนัก เพราะสายการบินต้นทุนต่ำล้วนต้องประหยัดพื้นที่สำหรับชั้นประหยัดบนสายการบินนี้ปรกติจะมีเก้าอี้สามชุดในหนึ่งแถว คือติดหน้าต่างซ้ายจำนวนสามที่นั่งตรงกลางสามที่นั่ง และติดหน้าต่างขวาสามที่นั่ง แน่นอนมีทางเดินแคบๆตรงกลางสองฝากยาวไป เขาโชคดีที่เคยเดินทางด้วยสายการบินบนเส้นทางนี้มาก่อนและสามารถจับจองที่นั่งใกล้ส่วนหางได้
พื้นที่ส่วนหางของเครื่องบินจะแคบเข้ามาทำให้เก้าอี้ในส่วนกราบติดกับหน้าต่างทั้งสองข้างถูกลดจำนวนเหลือเพียงข้างละสองที่นั่งทำให้มีที่เหลือสำหรับเคลื่อนไหวได้เล็กน้อย ทำให้นั่งไม่อึดอัดมากนักนอกจากนี้เนื่องจากส่วนโค้งยุบเข้ามาที่ด้านนอกทำให้มองเห็นทัศนียภาพได้มุมกว้างขึ้นไม่ใช่เห็นแต่ปีกเครื่องบินเพียงอย่างเดียวถึงกับสามารถมองย้อนหลังไปได้เล็กน้อย แน่นอนเขาไม่เลือกที่นั่งสุดท้ายเพราะมันมักจะเอนพนักพิงได้จำกัดและติดกับห้องน้ำมากเกินไป
แม้ว่าตอนจองเก้าอี้ตรงนี้จะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเล็กน้อยหมายเลขที่นั่งสี่สิบหกเอ และโชคดีสุดๆ เครื่องบินที่ปรกติจะมีผู้โดยสารเต็มกลับไม่แน่นอย่างที่คิด อย่างน้อยเก้าอี้ข้างเขาสี่สิบหกซีถึงกับว่าง ทำให้มีพื้นที่สำหรับบิดตัวและนั่งสบายกว่าจุดอื่นมากนัก
หลังจากบิดตัวไปมาอยู่ครู่หนึ่งเขานั่งลงชิดหน้าต่างก้มลงมองวิวยามค่ำคืนที่คล้ายมืดสนิทแต่ที่จริงหลายคนไม่รู้หรอกว่ามันไม่ได้มืดสนิทอย่างที่คิดเมื่อเครื่องบินออกจากแผ่นดิน เข้าสู่ทะเลปีศาจ ด้านล่างบนผิวทะเลจะระยิบระยับไปด้วยแสงไฟจากเรือขนาดต่างๆผู้โดยสารสามารถมองเห็นคาราวานเรือสินค้าขนาดใหญ่ที่เดินเรือเป็แนวเดียวกันในระยะห่างๆ สามารถมองเห็นเรือประมงหาปลาเกาะกลุ่มกันบางครั้งจะเห็นแสงสว่างเป็พิเศษจากเรือประมงที่ใช้แสงไฟในการจับสัตว์ทะเลน้ำลึก
แน่นอนเขาเป็พวกจิตไม่ว่างชอบสังเกตุทุกสิ่งรอบกายเมื่อคุณนั่งเครื่องบินยามค่ำคืน หากสังเกตุให้ดีจะพบแสงสว่างเป็จุดส่องจากเครื่องลงไปที่พื้นตลอดเวลา เขาเคยถามเพื่อนที่เป็นักบินคนหนึ่งแทนที่จะตอบมันกลับหัวเราะแล้วด่า เขาว่าประสาทคนอะไรมองพื้นตลอดเวลาที่เครื่องบิน บินผ่านแม้ยามค่ำคืน
แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นจากสภาวะกึ่งนอนกึ่งสมาธิก็นอนไม่หลับแล้ว ยิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังบินอยู่เหนือทะเลปีศาจเนื่องจากเป็นักอ่านและคนช่างสังเกตเขารู้ว่าทะเลปีศาจคือสามเหลี่ยมเบอร์มิวดาแห่งหนึ่งของโลกมีทั้งเรือและเครื่องบินหายสาบสูญไปเป็จำนวนมาก ในเมื่อนอนไม่หลับ เขาจึงควักหนังสือนิยายตอนใหม่ที่พึ่งซื้อมาเมื่อตอนเย็นขึ้นมาอ่านแสงไฟที่เหนือศีรษะให้ความสว่างพอดีและไม่รบกวนคนอื่นที่นอนหลับที่จริงในเทบเลทของเขามี อีบุคส์ที่ซื้อมาอยู่หลายเื่แต่เขา้าถนอมสายตาความสามารถในการมองเห็นยามค่ำคืนเอาไว้บ้าง จึงเลือกที่จะอ่านจากหนังสือแทนในขณะที่กำลังอ่านอย่างเพลิดเพลินประกายแสงวาบส่องสว่างเข้ามาที่หางตา มันมาจากท้องฟ้าใกล้เคียงสูงขึ้นไป
เขาปิดหนังสือคว้ากล้องถ่ายรูปดิจิตอลขึ้นมาถ่ายเอาไว้ในทันทีมันคล้ายกับดาวตกหลากสีขนาดใหญ่ ลากหางยาวเหยียด เขาปรับค่าแสง และกดชัตเตอร์ด้วยความรวดเร็วและชำนาญหลังยี่สิบวินาทีผ่านไป ดาวตกนั้นยังคงค้างฟ้า แต่ขนาดของมันกำลังเล็กลง ‘ดาวตกเหนือทะเลปีศาจ’เขาถึงนวนิยายออนไลน์ที่เขาอ่านอยู่เื่หนึ่งต้นเื่ของนิยายเื่ “เทพยุทธ์ดาวตก” สถานการณ์เกิดขึ้นจาก ดาวตกบริเวณท้องฟ้าเหนือทะเลปีศาจเช่นกันเขาถึงกับแอบหวังว่ามันคงจะไม่เกิดกับเขาในวันนี้ เพราะหากเกิดขึ้นจริงมีแต่ความตายเท่านั้น คงจะไม่รอดอย่างปาฏิหาริย์แล้วไปทะลุมิติอื่นได้เพราะนี่มันเื่จริงไม่ใช่ในนิยาย
อึดใจให้หลังดาวตกลับหายไปมีเสียงบ่นพึมพำ มีคนเห็นมันหลายคนแต่บางคนถ่ายรูปได้บางคนยังงัวเงียอยู่ รู้แต่ว่ามีเสียงบ่นเสียดายจำนวนมากเขาวางกล้องดิจิตอลขนาดกลางในมือลงคราวนี้เขาเดินทางพร้อมกล้องกึ่งโปรกึ่งปัญญาอ่อน เนื่องจากการเดินทางครั้งนี้เขาต้องไปกลับญี่ปุ่นถึงสี่รอบ แต่ละรอบยาวนานสามเดือนคราวแรกจะใช้กล้องโปรตัวเดิมแต่พอเห็นราคาแบ๊ตเตอรี่ที่ต้องซื้อใหม่แล้วเขาตัดสินใจซื้อกล้องใหม่ดีกว่า เหอะ!ราคาของแบ๊ตรุ่นนั้น เพียงสามก้อนสามารถซื้อกล้องตัวใหม่ได้ตัวหนึ่งอะไรจะน่าเกลียดขนาดนั้น
เขาไม่ยึดติดกับยี่ห้อแต่ยึดติดกับความสามารถและราคามากกว่า หลังจากเลือกระหว่างตัวกล้องโปรขนาดใหญ่ตัวใหม่ที่สามารถใช้เลนส์ที่เดิมเขามีอยู่แล้วมากมายกับกล้องตัวใหม่ขนาดกลางที่เลนส์ของมันครอบคลุมถูก่ระยะที่เขา้ากับราคาเพียงหนึ่งในห้า เขาจึงได้กล้องตัวเล็กนี้มา ส่วนกล้องประเภทสวยงามที่วัยรุ่นนิยม บอกเล่ากันว่าเท่และดีงาม แต่ความสามารถพื้นฐานไม่สมราคาคุยเขาย่อมเมินพวกมันไป
เพื่อนบางคนถามเขาว่าทำไมไม่ซื้อมือถือใหม่ที่กล้องมีความละเอียดสูงละ เขาหัวเราะหึๆก่อนที่จะอธิบายว่ากล้องในมือถือที่มีขนาดเล็กนั้นจะเทียบอะไรกับกล้องที่มีเลนส์จริงๆได้ทั้งขนาดของเลนส์ ที่ใช้เก็บภาพ ขนาดของ Sensorมันใหญ่ต่างกันจนเทียบไม่ได้
เพื่อนๆ ยังคงแย้งว่า
“แก...กล้องมือถือรุ่นใหม่นะสี่สิบแปดล้านจุดต่อรูปเชียวนะ แกจะซื้อกล้องจริงไปทำไม”
เขาได้แต่ฉีกยิ้มแล้วอธิบายสั้นๆว่า “เลนส์มันเล็กขนาดนั้นแน่นอนมันอาจเก็บภาพได้ แต่ความคมชัดกับรายละเอียดของสีมันมาจากการใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ช่วยขยายล้วนๆเอาเข้าจริงมันไม่ใช่สิ่งที่ตาเห็นหรอกนะ เพราะรูปที่ได้ผ่านกรรมวิธีและการประมวลผลทางซอฟต์แวร์มาแล้ว ข้าว่ามันไม่เนียนจริงๆเอาเป็ว่านี้เป็เื่ของความสุขและความเห็นส่วนตัวล้วนๆ จบม่ะ”
เวลาสี่นาฬิกา เขานั่งหลับตาลง แต่สมองกลับไม่ได้หลับไหล หวนคิดถึงเหตุผลที่เขาเดินทางมาญี่ปุ่นคราวนี้แน่นอนที่จริงเขาเคยเดินทางมาญี่ปุ่นแล้วถึงสามรอบทุกครั้งล้วนเดินทางมาท่องเที่ยว แต่คราวนี้เขาเดินทางมาเพื่อทำงานตาหลับแต่ยังคงเห็นภาพวันที่ได้รับคำสั่งให้มา
เช้าตรู่เวลาเจ็ดนาฬิกาตรงท่ามกลางผู้คนที่เนืองแน่นทั้งชายหญิงระยะห่างของคน ใกล้ชิดในระดับลมหายใจรดต้นคอทุกคนล้วนอยู่ในชุดทำงาน หน้าตาเคร่งเครียดและทุกคนพยายามทรงตัวฝืนจับเส้นเชือกป่านขนาดใหญ่ที่ขึงผ่านโครงเหนือศีรษะภายใต้สภาพที่โคลงไปเคลงมาอย่างรุนแรง พริบตาเดียวแรงเหวี่ยงมาจากด้านซ้ายตัวพึ่งเซไปพิงคนด้านข้าง แรงกระแทกอันรุนแรงส่งมาจากด้านขวาคนทั้งแผงกระแทกกลับมา การเขย่าอย่างรุนแรงเกิดขึ้นรอบทิศทางภาพวิวที่โคลงขึ้นลงอย่างรุนแรง เสียงรอบตัวดังสนั่นะเืลั่นสถานการณ์เกิดอย่างต่อเนื่อง ราวกับโลกาวินาศ เหมือนฉากในภาพยนตร์ตอนที่เกิดความวุ่นวายเมื่อยานต่างดาวถล่มโลก
ไม่เพียงนั้นบางครั้งพื้นที่ยืนเอียงจนเห็นคลื่นน้ำในคลองแตกฟองสีขาวสาดกระจาย บนผิวน้ำปั่นป่วนที่ดำสนิทและมีกลิ่นเหม็นจนบัดซบ มันสกปรกจนรู้สึกได้ว่าเหนียวหนืดเพียงแค่จากการมองเห็นสายน้ำดำสนิทที่แตกกระสานต์ซ่านกระเซ็นบางครั้งถึงกับหลุดรอดสาดผ่านผ้าพลาสติกที่ถูกยกขึ้นมากันสายน้ำที่สาดกระแทกโครมเข้าลำตัวและใบหน้าของผู้โดยสาร ยิ่งมาเรือยิ่งแน่น
ไม่ผิด...มันคือสภาพของเรือโดยสารคลองแสนแสบ เรือโดยสารที่เรียกได้ว่าเครื่องเล่นที่มหาโหดที่สุดในจักรวาล ผมรับรองได้ว่าการเดินทางด้วยเรือในคลองแสนแสบในชั่วโมงเร่งด่วนคือการผจญภัย ที่ไม่มีเครื่องเล่นในสวนสนุกใดบนโลก ไม่ว่าในอเมริกา ญี่ปุ่น จีนจะสามารถจำลอง ความปั่นป่วนความโหดระอุของแรงกระชากแรงสั่นะเืแบบนี้ได้โดยเฉพาะเื่กลิ่นสังหารเทพของมัน
เรือที่บอกว่าบรรทุกได้หนึ่งร้อยยี่สิบคนแต่เอาจริงในชั่วโมงเร่งด่วนกับต้องบรรทุกผู้โดยสารถึงสองร้อยห้าสิบคนเป็อย่างน้อย อัดแน่นราวกับปลากระป๋องส่วนระยะระหว่างบุคคลนั้นเรียกได้ว่าขยับผิดเล็กน้อย อาจถึงขั้นได้เสียเป็สามีภรรยากันเลยทีเดียว
แล้วทำไมคนถึงยังเลือกใช้มันและยังใช้กันอย่างหนาแน่นในชั่วโมงเร่งด่วนอีกละ!
เพราะการจราจรอันแสนสาหัสของกรุงเทพมหานครนะสิ ชายหนุ่มทำงานอยู่ใจกลางเมืองที่เรียกว่าย่านอโศกเขามีรถขับเหมือนกับคนทำงานบริษัททั่วไปเช่นกัน เพียงแต่หากขับรถไปทำงานจะใช้เวลาถึงสามชั่วโมงในขาไป และกลับอีกสามชั่วโมง
แต่หากเลือกที่จะโดยสารเรือนอกจากทนสภาวะคลุ้มคลั่งภายในเรือ และอดทนกับความหนาแน่นในการโดยสารความเสี่ยงที่จะถูกน้ำเน่าในคลองสาดใส่หน้าจนเป็เชื้อราขึ้นสมองและความเสี่ยงที่จะตกเรืออีกเล็กน้อยแต่มันใช้เวลาไปและกลับเพียงขาละยี่สิบนาทีเศษเท่านั้น
ทำให้เขาจำใจต้องเลือกใช้บริการเรือด่วนสามวันต่อสัปดาห์คือ จันทร์ พุธ ศุกร์ส่วนสองวันที่เหลือเขาต้องออกแต่เช้าตรู่เพื่อขับรถไปทำงานและต้องกลับดึกเป็พิเศษ สาเหตุที่ต้องทำอย่างนี้ ทำไมไม่นั่งเรือไปกลับทุกวันเพราะรถยนต์หากจอดตายไม่ขับมันจะเสียได้ แปลกไหมล่ะ! เขาคิดขึ้นมาถึงเหตุผลแล้วอดยิ้มไม่ได้
พื้นฐานของชีวิตเขาสุดพิสดารเริ่มจากกลางทะเล ผ่านการทำงานในอู่รถยนต์ พื้นฐานจบช่างไฟฟ้าจบวิชาชีพขั้นสูงด้านการควบคุมอุตสาหกรรม แต่แทนที่จะทำงานตามโรงกลั่นน้ำมันกลับมาเรียนปริญญาตรีด้านคอมพิวเตอร์ เป็โปรแกรมเมอร์ระดับเซียนเหยียบเมฆ(คิดเอาเอง) ผ่านทั้งการเขียนโปรแกรมประยุกต์การแก้ไขโปรแกรมของระบบงานขนาดใหญ่จนถึงการเขียนโปรแกรมควบคุมอุตสาหกรรม และยังเขียนระบบงานมากมายแม้กระทั่งระบบงานในโรงพยาบาลซึ่งงานทั้งหมดล้วนอยู่ในสายอาชีพที่เรียกว่าสายซอฟ์แวร์
แต่ทว่าเขามาทำงานในบริษัทปัจจุบันในฐานะไอทีเมเนเจอร์ผู้ดูแลระบบเครือข่ายและความปลอดภัยและเหมารวมงานเซอร์วิสและซับพอร์โปรแกรม ซึ่งหากมองตามเส้นทางสายอาชีพมันคืองานด้านฮารด์แวร์และซัพพอร์ต (งานบริการ)ซึ่งมันเป็คนละสายงานที่เขาเคยทำงานมาก่อนโดยสิ้นเชิง
เหตุผลที่ฝรั่งเ้านายผรั่งรับเขาก็คือเขาดันมีความรู้เื่ การรักษาความปลอดภัยระบบคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่รู้แบบงูๆ ปลาแต่เขาผ่านแบบทดสอบ เื่ความปลอดภัย ที่เป็แบบมาตรฐานของ บริษัทชั้นนำระดับโลกที่ได้ชื่อว่าเขี้ยวและโหดหินที่สุดบริษัทหนึ่ง
ที่จริงเขารู้มากกว่าที่ผู้บริหารเข้าใจเสียอีกและมีวรยุทธ์ลึกล้ำขนาดเป็แฮกเกอร์คนหนึ่งเสียด้วยซ้ำส่วนเื่ที่โลกภายนอกยอมรับนั้น ขาดเพียงบินไปสอบเซอร์ติฟิเคตหรือใบรับรองความรู้ ไอโซ่สองหมื่นเจ็ดพันหนึ่งที่สิงคโปร์เท่านั้น(ที่ไม่ไปสอบเพราะตอนนั้นค่าสอบมันแพงหูฉี่ อย่างไร้เหตุผล ฮ่าๆๆ)
สายวันจันทร์เมื่อสัปดาห์ที่แล้วหลังจากนั่งอ้อยอิ่งจัดการอาหารมื้อเช้า ในห้องอาหารของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ติดกับท่าเรือ เขาต้องแปลกใจเมื่อเข้าสำนักงานแล้วพบเ้านายคนไทยมาทำงานแต่เช้า ปรกติเขาจะเป็คนแรกที่เข้าสำนักงาน เนื่องจากต้องดูแลระบบทั้งหมดทำการสำรองข้อมูลที่มีมูลค่ามหาศาล ตรวจสอบความเรียบร้อยของเครือข่ายเช็กสภาพของไฟร์วอลล์และเมล์เซิร์ฟเวอร์ แม้เป็งานที่ดูว่าซ้ำซากน่าเบื่อแต่มันเป็สิ่งที่ต้องทำเพื่อความปลอดภัยขององค์กรหลังจากส่งส่วนสำรองข้อมูลแบบเพิ่มเติมให้กับนายฝรั่งเสร็จเริ่มมีพนักงานเข้ามาทำงาน
เ้านายคนไทยที่เป็สาวสวยอายุของเธอพึ่งจะยี่สิบปลาย แต่ด้วยวิสัยทัศน์และเื้ัที่เข้มแข็งหญิงสาวฉลาดและทันคน มีความสามารถในการบริหารที่เติบโตเกินวัยเล็กน้อยแน่นอนที่เขากล้าพูดเพราะเขามีอายุสามสิบกลางเข้าไปแล้ว ทอดตามองทั้งสำนักงานในความเป็จริงแล้วเขาแก่ที่สุด ผ่านงานมีประสบการณ์มามากที่สุดแม้แต่นายฝรั่งที่ประจำสำนักงานนี้ทั้งสองคนยังอ่อนวัยกว่าเขาและนี่อาจเป็เหตุผลหนึ่งที่เขาได้ทำงานนี้‘ความรับผิดชอบไงละ’
ตกสายเ้านายสาวเรียกคุยเหตุผลง่ายสั้น บริษัทแม่ที่อเมริกา ตัดสินใจเปิดสาขาที่ญี่ปุ่นและเขาต้องเดินทางไป สร้างระบบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็การจัดหาอุปกรณ์การสร้างระบบเครือข่าย ที่สำคัญวางระบบรักษาความปลอดภัย การป้องกันด้านกายภาพเช่นระบบป้องกันการเข้าออก การป้องกันการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ (เครื่องแม่ข่าย) ที่มีข้อมูลที่สำคัญการป้องกันทางไซเบอร์ การป้องกันการโจรกรรม การรักษาความปลอดภัยข้อมูลการเข้ารหัสและถอดรหัส ตรวจสอบการเข้าถึง และปกป้องเมล์ข่าวสารอันมีค่าขององค์กรแน่นอน แถมการให้บริการติดตั้งโปรแกรม และจัดหาฮารด์แวร์ที่เหมาะสม
การทำงานทั้งหมดหลังจากผ่านการนำเสนอตารางงานและตรวจสอบความเป็ไปได้ ทั้งหมดใช้เวลาหกเดือนแต่เขายังต้องเทียวไปมาเพื่อให้ระบบมีเสถียรภาพเป็เวลารวมหนึ่งปีเต็มในขณะที่ทบทวนรายละเอียด โดยเฉพาะเื่ค่าตอบแทนที่จะได้รับทำให้เขายิ้มออกมากลางอากาศ
โดยไม่รู้ตัวว่าเวลานั้นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน ได้เดินมาถึงและกำลังพูดอยู่กับเขาพอได้ยินเสียงพูดอ่อนหวานในภาษาญี่ปุ่น เขาสะดุ้งเฮือก
ที่จริงแอร์โฮสเตสสาวรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็คนไทยแต่เห็นเขายิ้มค้างกลางอากาศ ราวกับฝันหวานอยู่ สายตาที่ไม่รู้ว่าลืมขึ้นมาตอนไหนเหม่อมองไปไกลออกนอกหน้าต่างแบบไร้จุดหมาย จึงแกล้งพูดภาษาญี่ปุ่นใส่ที่แท้พนักงานมาสอบถามเขาเื่ อาหารชุดที่เขาจองเอาไว้เพื่อยืนยันหมายเลขที่นั่ง กับชนิดของอาหาร
โดยปรกติแล้วเขาจะไม่จองอาหารบนสายการบินชั้นประหยัดเพราะอาหารส่วนใหญ่นอกจากไม่อร่อยแล้ว ราคายังแพงแบบขูดเืขูดเนื้อทีเดียวแต่งานนี้บินฟรีค่าใช้จ่ายสำนักงานเป็ฝ่ายออก เื่อะไรเขาจะปล่อยทิ้งไปทั้งที่รู้อาหารรสชาติสุดแย่ แต่เขาไม่กังวล เพราะในกระเป๋าข้างกายมีแฮมเบอร์เกอร์และน้ำถึงหนึ่งลิตรที่ซื้อมาจากสนามบินดอนเมืองถึงแม้ราคาจะแพงแต่รับรองว่ากินได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาเป็คนรอบคอบจัดเตรียมเอาไว้อย่างเรียบร้อย
หลังจากยืนยันเื่อาหารตามเวลาบนเครื่องคือห้านาฬิกา เขาเข้าห้องน้ำอีกรอบเพราะอีกสักครู่คนจะแห่กันตื่นแล้วพากันมาเข้าห้องน้ำเมื่อเขาออกมาแล้วกลับมายืนข้างที่นั่ง คนเริ่มมาเข้าคิวกันสามสี่คนแล้วสาวกระโปรงสั้นคนนั้นมายืนอยู่พอดี เขายิ้มให้และทักทายตามธรรมเนียม “ไฮ”
จากนั้นบทสนทนาสั้นพลันเริ่มขึ้นเนื่องจากเขาพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ ทั้งคู่เลยสนทนาด้วยภาษาอังกฤษสั้นๆได้ใจความว่าหญิงสาวชื่อ‘อาซามิ’ เดินทางมาท่องเที่ยวกับครอบครัวเธออาศัยอยู่ในเมืองอาโอโมริ แหม...บังเอิญอะไรปานนั้นเพราะเมืองที่สำนักงานสาขาที่ไปเปิดใหม่ตั้งอยู่คืออาโอโมรินี่เอง
เขาแนะนำตัวเองในชื่อที่เพื่อนๆ ร่วมสำนักงานเรียกเขาว่า‘โซโล’ ซึ่งมีมาจากคำที่เขาชอบพูดเวลาทุกคนมาขอความช่วยเหลือภาษาไทยคือคำว่า ‘แล้ว’ แต่เขาจะติคล้ายพูดกับฝรั่งว่า“SO” บวกกับ ID เกมโปรดคือโซโลพวกเด็กๆ ในสำนักงานเลยเรียกเขาว่า พี่โซโล แน่นอนเขาแนะนำชื่อจริงแต่ชื่อภาษาไทยที่ทั้งยาวและแปลก “สุคนธารส” ค่อนข้างเรียกยาก อาซามิ ยินดีที่จะเรียกเขาว่าโซโลมากกว่าคุยกันพอรู้ชื่อและที่มาที่ไป แล้วหญิงสาวเดินเข้าห้องน้ำไป
จากนั้น...การจราจรบนทางเดินติดขัดเขาไม่ได้คุยกับหญิงสาวต่อเพราะเธอเดินออกอีกข้างหนึ่งเนื่องจากคนที่มาอออยู่บนทางเดินข้างนี้หนาแน่นกว่า
ไม่นานนักการเสิร์ฟอาหารก็เริ่มขึ้นเขาทานอาหารแบบฝืดๆ นั้นลงไปอย่างรวดเร็ว เนื่องจากปริมาณน้อยและรสชาติไม่ได้ความจึงไม่เป็ที่ใส่ใจมากนัก
ทันทีที่แอร์โฮสเตสเริ่มเข็นตู้เก็บกล่องอาหารออกมาเขาเห็นแสงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าฝั่งตรงข้าม เป็สีม่วงแดงจัดดวงอาทิตย์คงจะขึ้นในอีกไม่ช้าเนื่องจากเขานั่งฝั่งซ้ายเก้าอี้หมายเลขกำกับอักษรเอซึ่งเป็ด้านซ้ายของเครื่องบิน เมื่ออาทิตย์ขึ้นส่องสว่าง ย่อมสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของประเทศญี่ปุ่นจากการเดินทางยาวนาน เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นหมายความว่าเครื่องกำลังบินเข้าสู่ใจกลางประเทศ
ตำแหน่งของเครื่องบินในตอนนี้ทำให้เขากำลังจะเห็นสัญลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่นได้จากกราบซ้ายของเครื่องบิน นั่นคือ
‘ยอดูเาไฟฟูจิ!’