กล้า?
กูเฟยเยี่ยนกล้าอย่างแน่นอนมิฉะนั้นแล้วนางคงไม่ลงมือเป็แน่
เดิมทีนางไม่รีบร้อนที่จะชี้แจงข่าวลือแต่เวินอวี่โหรวบุ่มบ่ามเข้ามา หาเหาใส่หัวให้นางเช่นนี้ หากนางไม่ใช้ประโยชน์เกรงว่าคงจะไม่เป็การดีต่อเ้าของร่างเดิมที่ในอดีตเคยโดนสบประมาทเหยียดหยามและถูกรังแกกดขี่
เ้าของร่างเดิมนั้นคือแมวป่วยส่วนนางคือเสือที่สามารถแสดงอำนาจบารมีได้ นางไม่กัดผู้อื่นก็ดีเพียงใดแล้วนางรังแกได้ง่ายเสียที่ไหนกัน?
กูเฟยเยี่ยนไม่สนใจซ่างกวนยิงหงที่ส่งแววตาว่ากล่าวตักเตือนมานางยังคงรักษารอยยิ้มที่ไม่เป็อันตรายเอาไว้พร้อมกับพูดต่อไปว่า
“ในระหว่างที่ไปส่งมอบยาข้าถูกลอบสังหารศาลต้าหลี่กำลังสืบสวนอยู่ ท่านใต้เท้าเส้าชิงกงแห่งศาลต้าหลี่กำชับไว้ว่าถ้าเป็ผู้ที่มีความน่าสงสัยให้รายงานทั้งหมด เวินอวี่โหรวจงใจปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงของท่านแม่ทัพเฉิง มีเจตนาอันใด มีผู้ที่ยุยงส่งเสริมหรือไม่ควรที่จะตรวจสอบเสียหน่อย ท่านซ่างกวน ท่านคิดว่าอย่างไร?”
ซ่างกวนยิงหงเกิดความใเป็อย่างยิ่ง เดิมทีทั้งใทั้งโกรธในตอนนี้คือตื่นตระหนกใอย่างถึงที่สุด นางจำเป็ต้องพิจารณากูเฟยเยี่ยนใหม่อย่างละเอียดถี่ถ้วนเสียแล้วหญิงสาวผู้นี้ไม่เพียงแต่จะมีความกล้า แต่ยังฉลาดมากเสียด้วย!
ประการแรก ไม่ว่ากูเฟยเยี่ยนจะได้ทำเื่ต่ำช้าเลวทรามลงไปหรือไม่เื่นี้เดิมทีก็ไม่ควรวิพากษ์วิจารณ์ตำหนิอย่างเปิดเผยอยู่แล้ว หากว่าเื่ราวไปถึงศาลต้าหลี่แล้วเวินอวี่โหรวจะกลายเป็แพะรับบาปเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดูอย่างแน่นอนฐานะกำลังทรัพย์ของตระกูลเวินนั้นไม่เลวทว่าไม่สามารถทนต่อแรงกดดันของสองตระกูลแม่ทัพได้อย่างแน่นอน
ประการที่สอง นางเพิ่งจะทราบข่าวจากศาสตราจารย์แพทย์ศาลต้าหลี่สงสัยว่ามีเกลือเป็หนอนในห้องยาสำนักหมอหลวงมีคนเปิดเผยเส้นทางในการนำส่งยา และกำลังจะส่งคนมาตรวจสอบอย่างลับๆหากเวินอวี่โหรวถูกกูเฟยเยี่ยนผู้ที่ตกอยู่ในสถานการณ์นั้นรายงานเข้าอย่าว่าแต่ตัวของเวินอวี่โหรวเลย แม้แต่นางก็คงต้องประสบความหายนะไปด้วยเป็แน่เพราะว่าเวินอวี่โหรวคือผู้ที่นางเสนอให้เข้ามายังห้องยาสำนักหมอหลวงโดยไม่ได้ผ่านการทดสอบ
เมื่อเห็นซ่างกวนยิงหงมีสีหน้าเปลี่ยนไปในที่สุดเวินอวี่โหรวก็เกิดความกลัวจนต้องรีบร้อนอธิบาย “ข้า ข้าไม่ได้!ข้าจะสบประมาทเหยียดหยามท่านแม่ทัพเฉิงได้อย่างไร กูเฟยเยี่ยน ข้าด่าเ้าต่างหาก!”
กูเฟยเยี่ยนยิ้มเย็นะเื “ใช่ เ้าด่ามาที่ข้าเ้าด่าว่าข้ายั่วยวนให้ท่านแม่ทัพเฉิงกระทำผิด ถูกต้องหรือไม่?เ้าพูดว่าท่านแม่ทัพเฉิงกระทำผิด ถูกต้องหรือไม่? ”
“ข้า ข้า…”
เวินอวี่โหรวเพิ่งจะนึกถึงคำพูดของตนเองที่เพิ่งพูดขึ้นมาได้ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดีทำได้เพียงหันไปหาซ่างกวนยิงหงแล้วส่งแววตาขอความช่วยเหลือ
ในใจของซ่างกวนยิงหงกระสับกระส่ายเช่นกันไม่ว่าอย่างไรก็ตามเื่นี้จะให้เป็เื่ใหญ่ไม่ได้ต้องรีบจัดการให้สงบเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว!
ลักษณะท่าทางของนางอ่อนลงและเอ่ยอย่างจริงจังว่า “พอได้แล้วไม่ต้องถกเถียงกันแล้วเพียงคำพูดแค่ไม่กี่คำคงไม่ถึงกับต้องสร้างเื่ราวให้ใหญ่โตให้คนภายนอกหัวเราะเยาะ!เื่นี้หยุดแต่เพียงเท่านี้ก็แล้วกัน พวกเ้าสองคนล้วนมีความผิดทั้งคู่ดังนั้นจงถอยคนละก้าว ไม่ต้องโต้เถียงกันต่อไปแล้ว”
“นิ้วของข้า…”
เวินอวี่โหรวดวงตาแดงก่ำพึมพำอย่างไม่ได้รับความเป็ธรรมทว่าซ่างกวนยิงหงแสร้งทำไม่ได้ยิน
กูเฟยเยี่ยนไม่พูดไม่จาทว่าปากน้อยๆ กลายเป็ปากจู๋อย่างช้าๆ แสดงถึงความไม่พอใจซ่างกวนยิงหงเกิดความร้อนใจ แม้ว่านางจะไม่เต็มใจแต่ว่าทำได้เพียงยอมอ่อนข้อให้
นางไม่พอใจที่จะเข้าข้างกูเฟยเยี่ยน จึงทำได้เพียงตำหนิเวินอวี่โหรว“อวี่โหรว เื่ราวในวันนี้เ้าทำผิดก่อน เ้าเองก็ไม่ใช่เด็กแล้ว ต้องคิดในทุกๆเื่ให้ดี นิสัยก็ต้องแก้ไขเสียบ้าง!”
เวินอวี่โหรวยิ่งน้อยใจยิ่งนัก นางจับไปที่นิ้วที่แข็งทื่อน้ำตาหลั่งไหลออกมาเป็สาย
ในที่สุดกูเฟยเยี่ยนก็ยิ้มออกมา ดวงตาโค้งมนงดงามยิ่งเมื่อเห็นเช่นนี้ในที่สุดซ่างกวนยิงหงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “พอแล้วๆแยกย้ายกันได้ มีงานต้องทำก็รีบไปทำเสีย!”
เวินอวี่โหรวกำลังจะออกไปทว่าในที่สุดก็ทนไม่ไหวหันหน้ากลับมา“กูเฟยเยี่ยน คอยดูเถอะ! ข้าจะทำให้เ้าเสียใจในภายหลัง!”
เสียใจในภายหลัง?
ในพจนานุกรมของกูเฟยเยี่ยนไม่มีคำว่าเสียใจในภายหลังอย่างแน่นอนไม่ว่าจะเื่ใหญ่เพียงใดหากนางตัดสินใจที่จะทำแล้วก็ไม่เสียใจในภายหลังอย่างแน่นอน!
เวินอวี่โหรวออกไปแล้ว ซ่างกวนหงยิงก็ออกไปแล้วเช่นกันแพทย์หญิงทั้งหลายก็แยกย้ายกันไปเป็กลุ่มๆ กลุ่มละสองถึงสามคนโดยกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันไปตลอดทาง
กูเฟยเยี่ยนรู้เป็อย่างดีว่าแม้ตัวนางจะไม่ได้ทำเื่ราวให้ใหญ่โตลุกลามจนไปถึงศาลต้าหลี่แต่ก็นับว่าแสดงละครฉากใหญ่อยู่เหมือนกันนางมั่นใจเป็อย่างมากว่าเหตุการณ์ในวันนี้จะต้องมีข่าวลือที่พูดเกินความเป็จริงแพร่กระจายออกไปในไม่ช้าสิ่งที่ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์จะไม่ใช่เื่ที่นางป้อนยาเฉิงอี้เฟยแต่จะกลายเป็เื่ที่เวินอวี่โหรวสร้างข่าวลือ
ผู้คนในพระราชวังเปลี่ยวเหงาว่างงานจนเกินไปจึงชอบที่จะแพร่กระจายข่าวลือ ในบางครั้งที่ข่าวลือสงบลงไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่มาสยบข่าวลือแต่เป็ข่าวลืออีกตัวหนึ่งที่ร้ายแรงยิ่งกว่า
เมื่อจัดการปัญหานี้เรียบร้อยแล้วกูเฟยเยี่ยนจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางกำลังคิดจะพักผ่อนแต่ใครจะไปรู้ว่าทางด้านผู้ดูแลห้องรับเื่งานก็ได้มาหาอย่างรวดเร็วพร้อมกับยัดงานที่ยากลำบาก และได้ผลตอบแทนน้อยมาให้นางอีกงาน…
1K
