แสงไฟสีขาวในห้องทดลองส่องสว่างเพียงจุดเดียวท่ามกลางความเงียบงันของโรงงานขนาดใหญ่ยามค่ำคืนกลิ่นน้ำมันหอมระเหยผสมสมุนไพรลอยอวลอยู่ในอากาศไปทั่วทั้งบริเวณ
หลินเยว่หรานยืนอยู่หน้าโต๊ะทดลองใบหน้าสวยสง่าที่ปกตินุ่มนวลแต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจัง เธอสวมเสื้อกาวน์สีขาวถุงมือยางแนบกระชับกับนิ้วเรียวงาม ขณะที่หยดสารสกัดสีใสลงไปในบีกเกอร์อย่างระมัดระวัง
หยดสุดท้ายตกลงไปพอดีเธอเขย่าบีกเกอร์แล้วโบกมือเบาๆเข้าหาตัว
“กลิ่นดีขึ้นแล้วนี่”น้ำเสียงแ่เบาแต่แฝงเอาไว้ด้วยความพึงพอใจ
สูตรนี้เธอทดลองมานานกว่าสามเดือนแล้วเป็ครีมบำรุงที่เน้นความอ่อนโยนต่อผิว ใช้สมุนไพรเป็หลักเหมาะกับผิวแพ้ง่ายหากสำเร็จล่ะก็มันจะกลายเป็ผลิตภัณฑ์เรือธงหลักของโรงงานตระกูลหลินในปีหน้าทันที
ก้มมองดูนาฬิกาข้อมือแล้วหลินเยว่หรานก็ถอนหายใจออกมายืดยาวเธอถอดถุงมือออกแล้ววางมันลงข้างสมุดบันทึกสูตรที่เต็มไปด้วยลายมือหวัดๆแต่งดงามเธอเอื้อมมือไปปิดไฟดวงสุดท้ายในห้องทดลอง
ความมืดเข้าครอบคลุมคืนนี้เธอก็ทำงานดึกอีกแล้ว โรงงานตระกูลหลินนั้นตั้งอยู่ค่อนข้างห่างจากตัวเมืองรอบด้านล้วนเป็ทุ่งโล่งและถนนสายยาวที่ไม่ค่อยมีรถผ่านในยามค่ำคืน
หญิงสาวคว้ากระเป๋าได้ก็สะพายมันขึ้นบ่าแล้วเดินออกไปที่ลานจอดรถ
มองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วก็ััได้แต่ความอึมครึมที่ผิดปกติไม่นานลมก็เริ่มพัดกระโชกแรงจนเส้นผมยาวปลิวสยาย
หญิงสาวขึ้นรถมาได้ก็สตาร์ทรถ แล้วเม็ดฝนก็เริ่มตกลงมาตอนแรกเป็เพียงแค่ฝนปรอยๆเท่านั้น ที่ปัดน้ำฝนทำงานอย่างเชื่องช้า
รถเคลื่อนตัวออกจากโรงงานถนนยังมองเห็นได้ชัด ไฟหน้ารถสาดลำแสงฝ่าความมืดออกเป็ทางยาวหลินเยว่หรานขับรถไปเรื่อยๆตามเส้นทางที่คุ้นเคย
ทว่าเพียงไม่นานผืนฟ้าก็ราวกับถูกแยกออกจนมีรูรั่ว ทำให้ฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งมันตกกระทบหลังคารถจนเสียงดังสนั่นราวกับว่ามีใครเทน้ำลงมาใส่รถของเธอไม่หยุด
หญิงสาวชะลอความเร็วมือทั้งสองจับพวงมาลัยแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“เมื่อกี้นี้ก็ยังดีๆอยู่เลยแต่จู่ๆก็ตกลงมา ไม่รู้จะตกทำไมตอนนี้” เธอบ่นออกมาอย่างวิตก
ใบปัดน้ำฝนขยับเร็วขึ้นตามการปรับของหญิงสาวแต่ก็ยังปัดไม่ทันมวลน้ำมากมายที่เทกระหน่ำลงมาอยู่ดี ไม่เพียงเท่านั้นถนนก็ลื่นจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นใต้ล้อทั้งที่เธอก็ตรวจสภาพรถอยู่เป็ประจำ
คืนนี้มีหลายอย่างที่แปลกประหลาดจริงๆ
เปรี้ยง!!
ทันใดนั้น สายฟ้าก็ฟาดลงมาจนเห็นเป็เส้นแสงสว่างจ้าน่าหวาดหวั่นเพียงเสี้ยววินาทีที่หญิงสาวหันไปมองเส้นแสงนั้นก็พอดีกับความสว่างจ้าอีกสายที่เกิดจากรถอีกคันที่กำลังวิ่งสวนสาดเข้ามาอย่างกะทันหัน
เอี๊ยด!!
หลินเยว่หรานเหยียบเบรกสุดแรงเสียงล้อรถกรีดแหลมบาดลึกบนถนนที่เปียกลื่น รถเสียการควบคุมพวงมาลัยสั่นกระตุกอย่างรุนแรง
ไฟหน้ารถบรรทุกสาดเข้ามาในสายตา เสียงแตรยาวลากผ่านสายฝนอย่างสิ้นหวัง
โครม!!
แรงกระแทกมหาศาลเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาร่างของหลินเยว่หรานถูกเหวี่ยงไปข้างหน้า ชนเข้ากับแอร์แบ็ครวมเข้ากับเข็มขัดนิรภัยที่รัดอกแน่นจนจุกหายใจแทบไม่ออก
กระจกแตกกระจาย เสียงโลหะบิดงอผสานกับเสียงฝนที่ยังคงตกไม่หยุด
ความเ็ปแล่นพล่านไปทั่วร่างสายตาของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือน ลมหายใจเริ่มขาดห้วง เสียงทุกอย่างค่อยๆห่างออกไปเหมือนจะดิ่งลงสู่บึงน้ำลึก
ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก็คือแสงไฟสีส้มสั่นไหวผ่านม่านฝน ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ กลิ่นคาวจางๆของผ้าเปียกและสบู่ซักผ้าราคาถูกลอยเข้ามาในจมูกเสียงน้ำหยดดังติ๋งๆ เป็จังหวะสม่ำเสมอ
“จะ เจ็บ!”หลินเยว่หรานขมวดคิ้วมุ่น เปลือกตายังคงหนักอึ้ง เสียงที่หลุดออกมานั้นแ่เบาและก็ไม่ใช่เสียงของเธอหญิงสาวค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้าและเฉื่อยชา
ก็ทำให้เธอได้เห็นเพดานไม้เก่าสีหม่นปรากฏอยู่้ามีรอยน้ำซึมเป็ดวงๆ ผ้าม่านหยาบสีซีดปลิวไหวๆตามสายลมที่พัดพรูเข้ามา และนั่นก็ทำให้หญิงสาวต้องนิ่วหน้าเพราะกลิ่นอับชื้นปะทะเข้ามาเต็มๆ
สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ห้องพักฟื้นคนไข้ในโรงพยาบาลมันไม่ใช่ที่ไหนๆที่เธอเคยรู้จักมาก่น
หลินเยว่หรานพยายามลุกขึ้นแต่กลับรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวและเล็กจ้อยลงอย่างน่าประหลาดแขนขาก็เรียวบางกว่าที่ควรจะเป็ด้วย
เธอก้มลงมองมือตัวเองมือเล็กๆผิวขาวแต่หยาบมีรอยแดงและแผลถลอกจางๆเต็มไปหมด ภาพที่เห็นนี้ทำเอาหัวใจของเธอกระตุกอย่างแรง
“นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ฉันยังไม่ตาย อ๊ะ! ไม่สิฉันตายแล้วและทะลุมิติมาอย่างนั้นเหรอ!!”
ทันทีที่สิ้นเสียงนี้ความทรงจำมากมายของอีกหนึ่งตัวตนก็ทะลักเข้าสู่สมองราวกับน้ำป่าไหลหลากจนหลินเยว่หรานต้องหลับตาข่มกลั้นความเ็ป
แต่ถึงจะเป็อย่างนั้นการที่ได้รู้ว่าร่างที่เธอเข้ามาอาศัยอยู่นี้เป็แค่สาวใช้ที่ต่ำต้อยและยังเป็สาวใช้ของเรือนซักล้างท้ายจวนก็ทำให้น้ำตาของหญิงสาวไหลออกมาอย่างเวทนาในโชคชะตาที่จะต้องดำเนินต่อไปนับจากนี้
เธอไม่ใช่หลินเยว่หรานนักวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางจากโลกปัจจุบันอีกต่อไปแล้วแต่กลับเข้ามาอยู่ในร่างของสาวใช้วัยสิบแปดปีนามว่า เสี่ยวหลาน
สตรีในยุคโบราณที่มาจากครอบครัวยากจนอาศัยอยู่ชายขอบของดินแดนที่รุ่งเรืองแห่งนี้
การมาเป็สาวใช้ของนางไม่ใช่การถูกบังคับแต่มันคือความสมัครใจ นางและน้องชายอีกคนที่อายุเพียง 14 ปียินดีขายตัวเองเข้ามาเป็บ่าวรับใช้ของจวนนายท่านซวนเทียนจวินที่ไม่เคยพบหน้าเ้าของจวนมาก่อน
เพียงแค่เข้ามาวันแรกนางก็ถูกหมายหัวในทันที การถูกกลั่นแกล้งและใส่ร้ายป้ายสีจึงตามมาอย่างไม่ต้องสงสัย ร่างเดิมนั้นช่างเป็สตรีที่แสนอ่อนแอ
ใบหน้าสะคราญโฉมของนางสร้างความวุ่นวายและก่อให้เกิดความหวาดระแวงกับเหล่าสาวใช้ในจวนบทสรุปก็เลยมาจบที่เรือนซักล้างท้ายจวน
จากความทรงจำทำให้รู้ว่านายท่านของจวนแห่งนี้ยังไม่แต่งฮูหยินเอกเข้าจวน แม้แต่สาวใช้ห้องข้าง สาวใช้อุ่นเตียงก็ล้วนไม่มีสักคน
เื่ที่รับรู้นี้ทำให้หลินเยว่หรานถึงกับกุมขมับด้วยใบหน้าที่งดงามเกินไปนี้ของนางเลยทำให้เหล่าสาวใช้ั้แ่ระดับสูงไปจนถึงสาวใช้เรือนซักล้างรู้สึกเป็ปฏิปักษ์ั้แ่ครั้งแรกที่เห็น คิดไปแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ
ยังดีที่น้องชายของนางนั้น ยังได้ทำงานอยู่ที่โรงครัวขนาดใหญ่ของจวนและเขาก็ยังได้ทำหน้าที่เป็บ่าวรับใช้ที่ต้องออกไปซื้อวัตถุดิบ
ทำให้ยังพอได้ทราบข่าวคราวของพ่อแม่และน้องชายน้องสาวที่อยู่ด้านนอกบ้าง
คิดมาถึงตรงนี้หลินเยว่หรานที่ทำความเข้าใจกับร่างใหม่และชื่อใหม่ได้แล้วก็หยัดกายลุกขึ้นนั่ง
“ในเมื่อข้ามาอยู่ในร่างของเ้าแล้วจากนี้ก็จะไม่ทำให้เ้าถูกกลั่นแกล้งรังแกอีกต่อไป เ้าคอยดูนะเสี่ยวหลานข้าจะเป็เ้าในแบบที่ดีที่สุด”
53
