"นาย..."
"เธออีกแล้วหรอเนี่ย" ไคเลอร์พูด พร้อมทำหน้าเซงๆ
"อ้าว นี่ลูกรู้จักกันแล้วหรอ" แม่โนเอลใเล็กน้อย แต่ก็ดีใจที่ทั้งสองรู้จักกันมาแล้ว
"ค่ะแม่ เขาเป็น้องรหัสเอลที่มหาลัยค่ะ" โนเอลตอบด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ อีกฝ่ายสีหน้าก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่
"ดีจังเลยนะ ต่อไปพวกเราคงได้เจอกันอีกเรื่อยๆ" แม่โนเอลพูดและยิ้มไปด้วย
โนเอลได้แต่นั่งเงียบ และแอบถอนหายใจเบาๆ
ทางไคเลอร์เองก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยิ้มแห้งๆให้กับแม่ของโนเอลตามมารยาท
จากนั้นทุกคนก็พูดคุยกัน พร้อมกับทานอาหารไปด้วย จนสักพักใหญ่ๆ ก็มีชายใส่สูทสีดำ หน้าตาดี เดินมาที่โต๊ะอาหาร
"ตอนนี้ห้องประชุมพร้อมแล้วครับคุณปกป้อง" ชายคนนั้นโค้งตัวอย่างนอบน้อม
"สวัสดีครับคุณวิคเตอร์" ชายคนนั้นหันไปทักทายคุณวิคเตอร์ต่อ
"นี่เลขาผมเองครับ อาเชอร์ เพื่อไม่ให้เสียเวลาเราไปต่อกันที่ห้องประชุมเลยนะครับ"
"ได้ครับ" คุณวิคเตอร์พยักหน้าและยิ้มเล็กน้อยให้กับอาเชอร์ ก่อนที่จะลุกพร้อมกับพ่อของโนเอล แล้วเดินตามอาเชอร์ไป
"เดี๋ยวพ่อกับแม่ไปคุยธุระกันต่อที่ห้องประชุมนะเอล"
"ค่ะแม่" โนเอลตอบ
"ไคเลอร์ ถ้ายังไงน้าฝากโนเอลไว้ก่อนนะ" พูดจบแม่โนเอลก็รีบลุกไปโดยไม่รอคำตอบ ป้ามะลิเองก็เดินตามไปติดๆ
ไคลเลอร์ยิ้มรับแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
"แม่ แม่ เดี๋ยวสิคะแม่" โนเอลเรียกแม่ตามหลัง แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว
ตอนนี้ที่โต๊ะอาหารก็เหลือแค่โนเอลกับไคเลอร์สองคนที่นั่งตรงข้ามกัน
"เห้อ…ตามหลอกหลอนจริงๆ" ไคเลอร์ถอนหายใจ พลางกับบ่นลอยๆ
"หึ! ใครกันแน่ยะ ฉันไม่ได้อยากจะมานักหรอกจ้า น้องรหัส เจอกันข้างนอกก็เคารพรุ่นพี่บ้างนะ ไม่ใช่เจอกันแต่ละทีก็มีแต่เื่น่าประทับใจทั้งนั้น" โนเอลพูดประชด
"รุ่นพี่ติ๊งต๊องแบบนี้คงน่าเคารพอยู่หรอก" ไคเลอร์สวนอย่างไม่ยอมแพ้
"นี่นาย!!…ต่อล้อต่อเถียงไปก็เสียเวลา ไปหาสูดอากาศดีๆ ที่ดีกว่าตรงนี้ดีกว่า" พูดจบโนเอลก็ลุกออกจากโต๊ะทันที ซึ่งไคเลอร์เองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ แถมทำเมินโนเอลเหมือนธาตุอากาศ โนเอลเดินออกจากห้องอาหาร ไปที่ระเบียงของตึกสูง
ในระหว่างที่โนเอลกำลังชื่นชมวิวในเมืองบนตึกสูงได้พักใหญ่ๆ ไคเลอร์ก็เดินตรงมาที่โนเอล
"นี่ยัยรุ่นพี่ๆ" ไคเลอร์เอานิ้วชี้ไปจิ้มๆที่ไหล่โนเอล เพราะเรียกหลายครั้งโนเอลก็เอาแต่เหม่อ
"เอ้ย!! ใหมดเลย" โนเอลใเพราะกำลังเหม่ออยู่
"ขวัญอ่อนจริงๆ แม่เธอให้มาตาม…" สิ้นคำพูดของไคเลอร์ ก็มีหญิงสาวสวยหน้าตาคุ้นเคยเดินตรงมาที่ไคเลอร์
"อ้าวไคล์ มาทำอะไรที่นี่หรอคะ เอ้ะ!!!นี่เธออีกแล้วหรอ ยายนี่เป็ใครกันแน่คะไคล์ ทำไมมาอยู่กับไคล์อีกแล้วล่ะ" หญิงสาวคุ้นเคยที่ว่าคือลิลลี่นั่นเอง พอเห็นโนเอล ลิลลี่สีหน้าเปลี่ยนทันที
พูดจบลิลลี่ก็รีบควงแขนไคเลอร์ พร้อมกับหันไปทำหน้าอ้อนไคเลอร์ เพื่อรอคำตอบ แต่…
"จะเป็ใครก็ช่างเถอะ เลิกทำตัวเป็เ้าข้าวเ้าของฉัน แล้วเลิกมายุ่งสักที" ไคเลอร์พูดและแกะมือลิลลี่ออก
"นี่ฉันต้องมายืนดูคู่ขาทะเลาะกันอีกนานไหมเนี่ย" พูดจบโนเอลก็เดินกลับไปที่โต๊ะทันที ไคเลอร์นั้นก็เดินตามมาติดๆ โดยทิ้งลิลลี่ที่โกรธจนหน้าแดงไว้ตรงนั้น
ทางพ่อไคเลอร์ และพ่อแม่โนเอลตอนนี้ก็กลับมานั่งที่โต๊ะอาหารกันแล้ว
"โนเอล หายไปไหนมาลูก"
"ไปชมวิวมาค่ะ"
"เดี๋ยวพ่อกับแม่จะไปคุยงานกับคุณวิคเตอร์ที่บริษัทต่อ แม่จะให้ลุงไสวไปส่งลูกก่อนนะ ส่วนป้ามะลิแม่จะให้ไปกับแม่ก่อน"
"เอ่อ พอดีไคเลอร์ก็จะกลับพอดี ถ้าไม่รังเกียจให้ไคเลอร์ไปส่งได้นะครับคุณเลอา" คุณวิคเตอร์อาสาให้ลูกชายของเขาไปส่ง
"ไม่เลยค่ะคุณวิคเตอร์ อะ เอ่อ..ถ้าอย่างงั้นฝากด้วยนะคะ"
"ยินดีครับ"
"งัั้นน้าฝากโนเอลด้วยนะไคเลอร์" แม่โนเอลหันไปพูดกับไคเลอร์ พร้อมแอบสะกิดลูกสาวไปด้วย
โนเอลไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรเพราะไม่อยากให้แม่เสียหน้า เธอได้แต่ยิ้มแห้งๆให้คุณวิคเตอร์ ก่อนจะหันกลับไปมองค้อนแม่ของเธอ
"พ่อฝากดูแลหนูโนเอลด้วยนะไคล์"
"ครับแด๊ด"
ว่าจบพ่อไคเลอร์กับพ่อแม่โนเอลและทุกคน ก็พากันเดินออกไปโดยมีอาเชอร์เดินนำไป เหลือแต่เพียงโนเอลกับไคเลอร์
"เธอจะนั่งอีกนานไหม" ไคเลอร์เกริ่นก่อน
"ฉันกลับเองได้ นายกลับไปก่อนเถอะ" โนเอลนั่งหน้าบึ้งไม่ยอมลุก และกดโทรศัพท์เตรียมจะโทรให้มาลีนมารับ แต่ยังไม่ทันไร ก็มีมือหนาและใหญ่มาคว้าข้อมือเธอพร้อมกับแย่งโทรศัพท์ของเธอไปใส่ในกระเป๋ากางเกงตัวเอง
"เฮ้ยๆๆ อะไรของนายเนี่ย ปล่อยฉันเลยนะ" โนเอลพยายามสะบัดแขน
"หุบปาก! และเลิกทำตัวยุ่งยากสักทีได้ไหมวะ" ไคเลอร์จับข้อมือโนเอลไว้แน่น และลากโนเอลไปที่ลิฟต์ โดยที่โนเอลก็ยังพยายามสะบัดอยู่
ในลิฟต์
"โอ้ยยย ปล่อยนะ ปล่อยๆๆ" โนเอลเริ่มโวยวาย และสะบัดไม่หยุด
"ฉันบอกให้หุบปากไง!!" ไคเลอร์เริ่มหัวเสีย
"ไม่หุบโว้ยย!! ปล่อยฉันด้วยย โอ้ยยย!!!" โนเอลก็ยังสะบัดแขนไม่หยุด ผลั่ก!!!
ไคเลอร์เริ่มทนไม่ไหว ดันโนเอลไปพิงผนังลิฟต์ จับข้อมือโนเอลทัั้งสองข้างชูขึ้นไป และก้มหน้ามาจ้องตาโนเอลอย่างเอาเื่
"จะเลิกโวยวายไหม ฉันเตือนแล้วนะ" เขาพูดขู่โนเอล
"มะ ไม่!!!!! ช่วยด้วยค่าา ช่วยด้วย" โนเอลที่ไม่ยอมลดละ เธอไม่รู้จะทำยังไง เลยะโขอความช่วยเหลือในลิฟต์ที่มีแค่เขากับเธอ เผื่อเขาจะใและปล่อยเธอ แต่…
"ช่วยด้วยค่าา ชะ.. อุ๊บบ!!"
64K
