เสียงฝีเท้าดังแว่วมา ติณณ์รีบวิ่งพรวดออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดจนแทบเสียสติ เขาหายใจรัวพลางละล่ำละลักบอกคนที่เหลือด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ฟังแล้วเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ
“ทุกคน... ทุกคนหายเข้าไปในกระจกกันหมดแล้วครับ!”
สิ้นเสียงของติณณ์ ความเงียบที่น่าขนลุกคืบคลานเข้ามาแทนที่ทันที ทั้งสามคนบนโต๊ะอาหารต่างชะงักไปชั่วครู่ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เปารีบตั้งสติเป็คนแรกก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้มั่นคงที่สุด
“ใจเย็นๆ ติณณ์... แล้วค่อยๆ เล่าให้พี่ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น”
ปัญญ์ที่เห็นสภาพของน้องเล็กในกลุ่มแทบจะทรงตัวไม่อยู่ จึงรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหาทันที เธอวางมือลงบนไหล่ที่สั่นของติณณ์เบาๆ เชิงปลอบประโลม ััที่อบอุ่นและนิ่งสงบของพี่สาวช่วยดึงสติของเด็กหนุ่มที่กำลังเตลิดเปิดเปิงให้กลับคืนมา ติณณ์เงยหน้าขึ้นมองปัญญ์ด้วยดวงตาที่ยังสั่นไหว เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตามจังหวะมือของปัญญ์ที่ลูบหลังเขาเบาๆ เพื่อให้เขาสงบลง
“หายใจเข้าลึกๆ นะติณณ์... เล่ามา พวกพี่ฟังอยู่” ปัญญ์กระซิบบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เมื่อความตื่นตระหนกเริ่มทุเลาลงจนพอจะรวบรวมเป็คำพูดได้ ติณณ์ก็เริ่มเล่าเื่สยองขวัญที่เพิ่งเกิดขึ้นออกมาอย่างละเอียด ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วร้านอาหาร มีเพียงเสียงสั่นเครือของติณณ์ที่ดังสะท้อนออกมา แต่เสียงนั้นกลับทำให้ความรู้สึกภายในใจของทุกคนที่ฟังเกิดพายุอารมณ์ที่แตกต่างกันออกไป
ขณะที่ ‘ติณณ์’ เล่าไปมือก็สั่นไปไม่หยุด เขายังคงตกอยู่ในสภาวะช็อกที่เห็นเพื่อนของพี่ชายถูกมือของิญญาร้ายบีบคอลากเข้าไปในกระจกต่อหน้าต่อตา ภาพความสยดสยองนั้นยังคงติดตาและสร้างความหวาดกลัวให้เขา ภายในใจของติณณ์เต็มไปด้วยความเป็ห่วง ทั้งเพื่อนของพี่ชายที่ถูกจับตัวไป และโดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ ‘จิน’ พี่ชายที่เขารักมากที่สุด เขากังวลจนแทบทำอะไรไม่ถูกที่พี่ชายของเขาตัดสินใจตามเข้าไปในมิติที่น่ากลัวนั้นเพียงลำพัง ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดหรือแสดงอาการฟูมฟายออกมามากนัก ทำได้เพียงแค่เก็บความรู้สึกหวาดหวั่นไว้เงียบๆ และภาวนาให้พี่ชายของเขาปลอดภัยกลับมา
ภายในใจของ ‘เปา’ มีการโทษตัวเองอย่างรุนแรง ในฐานะที่เขาเป็ผู้เชี่ยวชาญด้านอาคมที่สุดของกลุ่มและควรจะเป็ด่านหน้าในการเฝ้าระวังภัย แต่... ั้แ่ที่ได้ย่างกรายเข้ามาในร้านอาหารแห่งนี้ เขากลับไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของมิติที่แบ่งแยกออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว
เปายิ่งเจ็บใจหนักขึ้น เมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เริ่มมีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ั้แ่ตอนล่องเรือที่จินกับปัญญ์ต้องเผชิญหน้ากับิญญาร้ายกลางอ่างเก็บน้ำ หรือแม้แต่ตอนที่มิกกี้เพิ่งพบเจอกับิญญาร้ายที่ห้องน้ำสาธารณะ ทุกอย่างมันชัดเจนว่าพวกเขากำลังถูกตามล่า แต่เขากลับเป็ฝ่ายตั้งรับที่พ่ายแพ้อย่างราบคาบ
‘มันซ่อนตัวเก่งจนตบตาเรากับจินได้เลยเหรอ ทั้งที่เราเฝ้าระวังกันขนาดนี้แล้วแท้ๆ’ เปาคิดพลางกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกบกพร่องที่ปล่อยให้ผีร้ายเข้าประชิดตัวจนลักพาตัวเพื่อนไปถึงสามคนต่อหน้าต่อตา ความรู้สึกผิดกัดกินใจเขาเป็ความรู้สึกที่เขารู้สึกตัวช้าไปเสียทุกครั้ง ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น เขาทำได้เพียงตามแก้ปัญหาหลังจากที่ความพินาศเกิดขึ้นไปแล้วเสมอ
ท่ามกลางความรู้สึกโทษตัวเอง เขายังคงมีความเชื่อมั่นและเคารพในการตัดสินใจของจินที่ยอมแลกตัวเองและพุ่งเข้าสู่มิติของผีเพื่อไปคุ้มครองเพื่อนๆ ที่ไร้อาคม เปาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสลัดความอ่อนแอทิ้งไป ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสมเพชตัวเอง เขาต้องทำหน้าที่ของเขาให้ดีที่สุดเพื่อพาเพื่อนๆ กลับมา...
ทางด้าน ‘ปัญญ์’ แม้ภายนอกจะยังคงทำหน้าที่ปลอบประโลมติณณ์อย่างเข้มแข็ง แต่ภายในใจเธอกลับช็อกจนพูดไม่ออก ความเป็ห่วงที่มีต่อจินมันเอ่อล้นจนขอบตาร้อนผ่าว ปัญญ์น้ำตาคลอออกมาโดยไม่รู้สาเหตุ แต่นั่นเป็ความรู้สึกจุกในอกที่ยากเกินกว่าจะอธิบาย
เธอรู้สึกผูกพันกับเพื่อนกลุ่มนี้ โดยเฉพาะจินที่มักจะคอยดูแลและปกป้องคนอื่นเสมอ ความเป็ห่วงมันเอ่อล้นออกมามากอย่างประหลาด ทั้งที่ตามตรรกะแล้วไม่น่าจะมีความรู้สึกรุนแรงมากถึงขนาดนี้ ลึกๆ แล้วเธอรู้สึกเหมือนเคยัักับเหตุการณ์ในลักษณะนี้มาก่อน ราวกับเป็ภาพจำที่เลือนลางจากส่วนลึกของจิตใจ แต่เธอก็เลือกที่จะเก็บเงียบไว้
แม้จะกังวลเพียงใด แต่ปัญญ์ก็ยังคงเคารพในการตัดสินใจและเชื่อใจในตัวจินอย่างสุดซึ้ง เธอต้องเข้มแข็งเพื่อพาเพื่อนๆ กลับมาให้ได้
ปัญญ์พยายามครุ่นคิดอย่างหนักจนเธอนึกย้อนถึงคำพูดของจินที่ฝากฝังมาอย่างเร่งรีบก่อนหน้านี้ว่า “ให้เอาเครื่องนั้นจูนเข้ากับโทรศัพท์มือถือเผื่อเอาไว้ใช้สื่อสารกัน” เธอกลับมานั่งบนเก้าอี้ดังเดิมพลางหยิบตัวทดลองชิ้นนั้นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด จนเปาที่สังเกตเห็นท่าทีของเธอต้องเอ่ยทักขึ้นมา
“มีอะไรเหรอปัญญ์”
“เื่ที่จินบอกว่า ให้เอาเครื่องนั้นจูนเข้ากับโทรศัพท์มือถือเผื่อเอาไว้ใช้สื่อสารกัน นายคิดว่ายังไง” ปัญญ์ถามออกไปโดยไม่รอคำตอบ เธอพูดต่อทันทีเหมือนกำลังเรียบเรียงความคิด “เครื่องนั้น... ก็คือตัวทดลองที่จินฝากไว้กับเราก่อนเข้าห้องน้ำ การที่เขาบอกให้เราจูนเข้ากับโทรศัพท์ แสดงว่าสิ่งที่จินคิดคือการใช้เครื่องนี้เป็ตัวแปลงสัญญาณ”
ปัญญ์ขยับนิ้วเป็จังหวะเหมือนกำลังวาดผังวงจรบนอากาศ แววตาของนักวิทยาศาสตร์ที่เด่นทางด้านฟิสิกส์เริ่มเปร่งประกาย เธอเริ่มวิเคราะห์ความคิดของจินที่ทิ้งคำใบ้ไว้ให้จนจบกระบวนการ
“นอกจากเื่ค่าความนำไฟฟ้าที่ต่างกันแล้ว สิ่งที่จินมองออกคือเื่ ความต้านทานเชิงซ้อนของมิติ (Dimensional Impedance) ” ปัญญ์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม “คลื่นวิทยุจากมือถือปกติพอกระทบกับม่านมิติผี มันจะเกิดการสะท้อนกลับทั้งหมดเหมือนเราฉายไฟใส่กระจก สัญญาณจึงส่งข้ามไปไม่ได้”
เธอพลิกตัวเครื่องทดลองให้เปาดูแผงวงจรด้านหลัง “แต่เ้าเครื่องนี้ไม่ได้ส่งสัญญาณแบบเส้นตรง มันใช้หลักการ Quantum Tunneling หรือการทำให้ข้อมูล ‘มุด’ ผ่านกำแพงมิติไปโดยไม่ต้องทำลายม่านพลังงานนั้น จินรู้ว่าถ้าเราใช้โทรศัพท์เครื่องเดิมสื่อสาร ข้อมูลเสียงจะถูกบิดเบือนจนกลายเป็แค่เสียงซ่า (White Noise) เพราะอนุภาคของคลื่นมันสั่นะเืคนละระนาบกับโลกิญญา”
“ดังนั้น ขั้นตอนสุดท้ายที่เราจะทำคือการปรับปรุงตัวทดลองนี้ให้มีการ Frequency Matching หรือการแมตช์ความถี่ให้เข้ากับระนาบนั้น” ปัญญ์วิเคราะห์ต่อ “เราจะเปลี่ยนตัวทดลองให้กลายเป็ Bridge Oscillator (เครื่องกำเนิดสัญญาณสะพานเชื่อม) ที่จะสร้างคลื่นพาหะชนิดใหม่ขึ้นมา คลื่นนี้จะทำหน้าที่เป็ ‘ถนน’ ที่เชื่อมระหว่างมือถือของเรากับของจิน เมื่อถนนเชื่อมกันได้แล้ว ไม่ว่ามิติฝั่งนั้นจะบิดเบี้ยวแค่ไหน สัญญาณดิจิทัลก็จะวิ่งผ่านรูหนอนจิ๋วนี้มาเข้าเครื่องเราในรูปแบบที่สมบูรณ์”
เธอพูดปิดท้ายว่า “เราจะต้องไปที่ห้องนายนะเปา เพราะเหมือนมิกกี้จะทิ้งอุปกรณ์สำหรับประดิษฐ์ไว้ที่นั่น” เธอพูดเสริม “คือเราต้องปรับตัวทดลองนี้ให้เข้ากับโทรศัพท์ของเรา เพื่อทำการแปลงสัญญาณคลื่นให้ตรงกับคลื่นในมิติที่พวกจินอยู่ มันจะทำงานคล้ายๆ กับสัญญาณ Wi-Fi ที่ทำให้เราสื่อสารกับพวกจินได้ทั้งแชทและโทรหน่ะ”
เปานิ่งฟังพลางครุ่นคิดตามอย่างหนัก ในหัวของเขาไม่ได้คิดถึงเื่เทคโนโลยีแต่อย่างใด แต่เขากำลังวิเคราะห์ถึงวิธีการที่จะช่วยดึงทุกคนกลับมา “ตามนั้นเลยปัญญ์ เราเองก็นั่งคิดมาสักพักแล้วถึงสิ่งที่จินฝากไว้ เขาคงมั่นใจว่าเรามีความสามารถพอจะทำพิธี ‘กุ่ยเหมินคาย’ หรือการเปิดประตูผีเพื่อเชื่อมมิติิญญาได้”
“แล้วนายเคยทำพิธีนั้นมาก่อนไหม” ปัญญ์ถาม
เปาตอบทันควัน “ไม่เคย... เพราะนี่คือพิธีต้องห้ามของตระกูลที่สืบทอดกันมาแบบลับๆ” เขานิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงเหตุผลที่มันถูกสั่งห้าม พิธีนี้ไม่ได้เพียงแค่เปิดประตูมิติ แต่มันคือการ ‘กระชาก’ รอยแยกมิติให้เปิดออก ซึ่งต้องใช้พลังสมาธิและเืของผู้ทำพิธีเป็เครื่องสังเวย หากจิตไม่แข็งพอ ประตูที่เปิดออกอาจจะไม่ได้พาทุกคนกลับมา แต่จะกลายเป็ช่องทางให้ ‘สิ่งอื่น’ แห่กันออกมาสู่โลกคนเป็ และผู้ทำพิธีอาจต้องสูญเสียดวงิญญาไปตลอดกาล นั่นคือสาเหตุที่คนในตระกูลของเปาไม่เคยมีใครกล้าแตะต้องมันมาหลายชั่วอายุคน
“แต่นี่เป็ทางเดียว... เราจะลองดู” เปาพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวขึ้น
ติณณ์ที่เห็นความมุ่งมั่นของพี่ๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น ความหวาดกลัวของเขาจึงถูกแทนที่ด้วยความเข้มแข็ง เพื่อที่จะช่วยเหลือพี่ชายของเขา รวมถึงเพื่อนพี่ชาย เขาจึงนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมพูดขึ้นด้วยความมั่นใจว่า “ผมเอาด้วยครับ! ผมจะช่วยทุกอย่างที่ทำได้”
ปัญญ์กับเปาหันมาทางติณณ์ทันควัน สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเอ็นดูแต่ก็แฝงไว้ด้วยความห่วงใยในฐานะพี่ โดยปัญญ์พยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แต่ต้องอยู่ในสายตาของพวกพี่ๆ นะติณณ์ อย่าเดินแยกไปไหนเองเด็ดขาด” เธอพูดขึ้น เพราะรู้ดีว่าในสถานการณ์ที่มิติเริ่มบิดเบี้ยวเช่นนี้ ความประมาทเพียงนิดเดียวอาจหมายถึงการพลัดพรากที่ไม่มีวันกลับ
เปาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของน้องเล็ก เขาก็ยิ้มออกมาบางๆ พลางตบไหล่ติณณ์เบาๆ เพื่อให้กำลังใจ “ไม่ต้องห่วง... เดี๋ยวพี่จะเสริมเกราะแก้วให้หนาๆ เลย” เปาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สิ่งที่เขาพูดนั้นหมายถึงการเตรียมใช้อาคมสร้างม่านบาเรียคุ้มกันกายให้ติณณ์เป็พิเศษ เพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งชั่วร้ายหรือพลังงานด้านลบเล็ดลอดเข้ามาทำร้ายน้องชายของเพื่อนรักได้ ก่อนจะหันมาทางหญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มแล้วพูดเสริมว่า
“รวมถึงปัญญ์ด้วยนะ เดี๋ยวเราจะลงอาคมกันรอบบ้านพักเลย”
เจไดที่นั่งฟังเหล่าเนิร์ดวิเคราะห์กันอยู่นานกลับรู้สึกเหมือนกำลังฟังภาษาต่างดาว เขาไม่เข้าใจเื่ค่าความนำไฟฟ้าหรือพิธีเปิดประตูผีอะไรนั่นเลยแม้แต่น้อย จริงๆ แล้ว เขามีความกังวลแทรกเข้ามาไม่หยุด เนื่องจากผู้ที่เป็ที่พึ่งอย่างตำรวจและนักสืบถูกผีลักพาตัวไปทำให้เขาเริ่มหวั่นใจ แต่ในวินาทีนี้ ที่พึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของเขาก็มีเพียงเหล่าเนิร์ดพวกนี้เท่านั้น
เมื่อเห็นว่าทุกคนดูมีแผนรับมือและมีวิธีการป้องกันตัวเอง เจไดจึงรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที “งั้น... ผมขอด้วยคนนะครับ ลงอาคมให้ผมหนาๆ เลย ...ผมยังไม่อยากหายเข้าไปในกระจกเหมือนคนอื่น”
คำพูดของเจไดแม้จะฟังดูติดตลกในสถานการณ์ที่ตึงเครียด แต่มันก็ช่วยลดทอนบรรยากาศความน่ากลัวลงได้เล็กน้อย เปาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ
จู่ๆ เจไดก็ทักขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล เขากวาดสายตาไปรอบๆ ร้านที่ดูเงียบผิดปกติ “สังเกตไหมครับว่าคนในร้านคนอื่น รวมถึงพนักงานหายไปหมดเลย เหลือเพียงแค่โต๊ะของพวกเรา... คิดว่ามันแปลกๆ ไหม หรือผมคิดไปเอง”
ทันทีที่เจไดพูดจบ ทุกคนต่างชะงักและมองไปรอบกาย ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าเริ่มทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเปลี่ยนไป หมอกจางๆ สีขาวที่ตอนแรกนึกว่าเป็เพียงอากาศชื้น เริ่มหนาตัวขึ้นจนมองเห็นเคาน์เตอร์ร้านได้ไม่ชัดเจนนัก เสียงพนักงานที่เคยเดินวุ่นหรือเสียงจานชามกระทบกันหายไปอย่างสิ้นเชิง เหมือนโลกทั้งใบกำลังถูกตัดขาดออกจากความวุ่นวายภายนอก และทิ้งให้พวกเขาสี่คนนั่งอยู่ท่ามกลางความเลือนรางเพียงลำพัง
“...คุณไม่ได้รู้สึกไปเองหรอก” เปาพูดเบาๆ พร้อมกับจับกระเป๋าในมือแน่นขึ้น “มิติเริ่มมีการบิดเบี้ยวแล้ว เราไม่ควรอยู่ที่นี่นานกว่านี้ รีบไปกันเถอะ”
3K
