น้องครับ รับรักพี่ที

โอโซน  ทอล์ก

ผมเดินออกมาห้องพี่นักรบที่อยู่ตรงข้าม เพื่อไปเอาเสื้อผ้าของใช้จากพี่กระบี่

รับของเสร็จผมเลยเดินกลับเข้าห้อง  พี่นักรบเอนตัวหลับไปที่โซฟา วันนี้คงจะหนักสำหรับพี่เขาจริิงๆ

ผมเลยเดินไปเอาผ้าห่มในห้องนอน  ออกมาห่มให้พี่รบ เดินไปจัดของของพี่รบ 

ว่าแล้วก็เดินออกไปซื้อของที่ซุปเปอร์ ซอยใกล้ๆคอนโดดีกว่า ในตู้เย็นไม่ค่อยมีของสดเลย

พอออกมาจากลิฟต์ ก็เจอพี่ฮ่องเต้ครับ

"ไปไหนอ่ะโซน" พี่เต้ทักผม

"ว่าจะเดินไปซุปเปอร์ครับ ในตู้เย็นโซนไม่ค่อยมีของสดเลย" ผมตอบ

"พี่ไปด้วยดีกว่า" พี่เต้บอกพลางเดินตามผมมา

เราเดินคุยกันไปเรื่อยเปื่อย จนถึงซุปเปอร์

เดินซื้อของใช้กันไป  "เออ พี่เต้วันนี้ไปกินข้าวห้องผมป้ะ ผมว่าจะทำข้าวต้มกุ้งอ่ะ" 

"เอาดิๆ แล้วพี่รบเป็๲ไงมั่งอ่ะ" พี่เต้ถามโดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าผม

"สงสัยจะเหนื่อยจัดอ่ะพี่เต้  เค้าสลบไปเลยอ่ะ" ผมตอบยิ้มๆ

เราคุยสัพเพเหระ กันไปเรื่อย  ซื้อข้าวของเสร็จก็พากันเดินกลับคอนโด

เปิดประตูเข้าไปพี่นักรบก็ยังหลับสบายอยู่ที่เดิม  เราสองคนเลยเดินไปทำครัว

"พี่เต้ออกไปรอก็ได้นะ  เดี๋ยวโซนทำเอง" ผมบอก

"ไม่เป็๞ไรๆ ทำเผื่อพี่เตอร์ด้วยนะ  พี่ชวนพี่เตอร์มากินข้าวด้วยอ่ะ  แกจะแวะมาดูพี่รบด้วย" พี่เต้บอกผม

เราช่วยกันแกะกุ้ง ล้างของ หั่นผัก ผมก็หันไปเอาน้ำซุปที่ป้าจิ๋วฟรีซไว้ให้มาเข้าไมโครเวฟ

เมื่อน้ำซุปละลาย ผมก็เอาขึ้นตั้งบนเตา ทุบรากผักชี กระเทียม พริกไทย ใส่ลงไป

พอน้ำเริ่มเดือดก็เอากุ้งลงไปใส่  รอจนกุ้งเปลี่ยนสีผมก็ปรุงรสด้วยน้ำปลา ผงชูรส

ใส่ข้าวสวยลงไป  รอน้ำเดืออดอีกที ผมก็ใส่ต้นหอม ผักชี ตั้งโอ๋ที่เตรียมไว้ เป็๞อันเสร็จ ปิดเตาได้

"หอมอ่ะโซน พี่หั่นพริกใส่น้ำส้มไว้แล้ว" เราช่วยกันยกออกไปที่ห้องรับแขก 

เดินออกมาก็เจอพี่เตอร์เข้ามาแล้ว  กำลังใช้เท้า ใช่ครับ เท้า  เขี่ยพี่นักรบอยู่

"ตื่นๆมากินข้าวครับ" พี่เตอร์เอ่ยเรียก

"เชี่ยไรเนี่ย  กูจะนอน จะแดกก็แดกไป" พี่นักรบลืมตาตอบ แล้วหันหนีไปอีกด้านนึง

"ไม่กินก็แล้วแต่นะ น้องโซนอุตส่าเข้าครัวไปทำข้าวต้มมาให้กิน" พี่เตอร์พูด พลางทำมือนับ 1 2 3

พี่นักรบกระเด้งตัวพรวดขึ้นมาจากโซฟา

"พี่ก็ว่า ได้กลิ่นอะไรหอมๆ" ว่าจบก็เดินฉิวไปนั่งรอที่โต๊ะเป็๲คนแรก

นักรบ  ทอล์ก

ผมเดินมารอที่โต๊ะอาหาร  น้องก็ยังยืนทำหน้างงๆ 

"ตัวเล็ก มากินข้าวเร็ว" ผมกวักมือเรียกน้อง น้องก็เดินมาตักข้าวต้มใส่ชามให้พวกเราทุกคน

"ไม่อร่อยอย่าว่าโซนนะ  ไม่ค่อยได้ทำเท่าไร" น้องบอกยิ้มๆ

หนูทำอะไรมาพี่ก็อร่อย ผมได้แต่ยิ้มแล้วพูดในใจ

น้องเดินหายเข้าไปในครัว ผมเลยได้โอกาสพูด

"ไอเตอร์ มึงเสนอหน้ามาทำไมห๊ะ" ผมถาม

"ไอเต้ตามกูมากินข้าว  กูก็มา มาดูมึงด้วย" มันตอบผมพลางซดน้ำข้าวต้ม

"มาดูกูทำไม กูไม่ได้เป็๲อะไร" ผมตอบ

"กูไม่ได้ห่วงมึง กูห่วงโอโซน ว่าจะตามผู้ชายตอแหลอย่างมึงไม่ทัน วันนี้ต่อให้มึงโดนยิงมามึงก็รอด!" ไอเตอร์ตอบพลางหันมายักคิ้ว

"ไอสัส" ผมกระซิบด่าเพราะน้องเดิถือเหยือกน้ำแดงออกมาแล้ว

แม่งหัวเราะในลำคอ

"โซนทำข้าวต้มอร่อยนะ สงสัยพี่ต้องมาฝากท้องบ่อยๆ" ไอเตอร์หันไปพูกับน้องด้วยสายตาวิบวับ

สัสเตอร์ๆๆๆๆๆ กูอยากบีบคอมึง 

น้องได้แต่ยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

"พี่นักรบเอาอีกมั้ยครับ" น้องหันมาถามผม

"สักหน่อยก็ดี วันนี้พี่ใช้แรงไปเยอะ" ผมบอกพลางยื่นมือส่งชามข้าวให้น้อง

"พวกพี่เอาอีกมั้ยครับ" น้องหันไปถามไอสองเวรที่นั่งอยู่

มันทำมือเป็๲เชิงบอกว่าพอ 

"เดี๋ยวพี่ล้างเองนะ" ฮ่องเต้เอ่ยอาสา

"ไม่ต้องหรอกพี่เต้ เดี๋ยวโซนทำเอง" น้องรีบบอก

"ให้เ๯้าของห้องล้างได้ไง  พี่จัดการเอง" เต้บอกพลางรวบจานชามช้อนทั้งหมดแล้วลุกออกไป

"พรุ่งนี้กินสุกี้ดีไหม  พี่เตอร์เลี้ยงเอง" ไอเตอร์เอ่ยบอก

น้องพยักหน้าอย่างน่ารัก  พอพูดถึงของชอบน้องจะร่าเริงเป็๞พิเศษแบบนี้แหละครับ

"งั้นวันนี้พี่ขอตัวก่อนนะ กวนเรามานานละ" ไอเตอร์พูดพลางลุกขึ้นจากโต๊ะ 

ไปได้ก็ดี เอาไอเต้ไปด้วยก็ยิ่งดี

"เสร้จยังเต้  ไปกันเหอะ" ไอเตอร์แม่งเหมือนมานั่งอยู่ในใจผมเหมือนกันนะ 55555

"ค้าบๆ  ไปค้าบ" มันสองคนไปแล้ว

"พี่รบ มาอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวจะได้กินยานอนครับ" น้องหันมาบอก

ผมพยักหน้าเดินเข้าห้องน้ำไป น้องบีบยาสีฟันใส่ไว้บนแปรงให้ผมเรียบร้อยแล้ว

น้องเหมือนจะติดนิสัยชอบดูแลนะครับ  น่ารักที่สุดในโลกเลยเ๽้าตัวเล็ก

ผ้าขนหนู ชุดนอนก็แขวนไว้ให้ในห้องน้ำเรียบร้อย

ผมอมยิ้ม อาบน้ำอย่างอารมณ์ดี เจ็บตัวครั้งนี้แม่งคุ้มจริงๆโว้ยยยยยย

ผมเดินใช้ผ้าเช็ดผมที่เปียกออกมานั่งตรงเก้าอี้ปลายเตียง น้องเดินเข้ามาในห้องเห็นผมก็ส่งยิ้มมาให้ 

"นี่ยาแก้อักเสบ กับน้ำครับ" น้องยื่นยามาให้

ผมรับน้ำกับยา  แล้วจัดการกิน

"น้องไปอาบน้ำก่อนนะ" น้องหันมาบอกก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป

ผมเอนตัวนอนหยิบโทรศัพท์มาเล่น  เลื่อนดูนี่นั่นไปเรื่อย

สักพักก็ได้กลิ่นหอมออกมา  แปลกจริงๆนะครับ ผมใช้ทั้งแชมพูและครีมอาบน้ำของน้อง ทำไมไม่หอมเหมือนน้องก็ไม่รู้

"พี่รบ ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้งก่อนค่อยนอนล่ะครับ" น้องหันมายู่หน้าดุผมอย่างน่ารัก

แล้วเอื้อมมือมาดึงผมลุกขึ้นนั่ง เดินอ้อมหลังเอาผ้ามาเช็ดหัวผม  

พ่อแม่เค้าเลี้ยงมายังไงนะลูกถึงได้น่ารักขนาดนี้ 

"ตอนโซนเด็กๆนะ ถ้าไม่เช็ดผมก่อนนอน แม่ก็จะมาเช็ดให้โซนแบบนี้แหละ" น้องเล่าเจื้อยแจ้วไปเรื่อยๆ

"ทำไมเราน่ารักจังเลยวะโซน" ผมพูดออกมาเบาๆ

"ว่าไงนะพี่ โซนได้ยินไม่ถนัด" น้องเอี้ยวตัวมาถามผม

"ป่าวๆ พี่จะบอกว่าพอแล้วๆ นอนได้แล้ว พรุ่งนี้เราต้องไปทำงาน" ผมบอกน้อง

"โซนช่วยประคองพี่นอนหน่อยดิ  พี่เจ็บซี่โครงอ่ะ" ผมอ้อน

น้องก็น่ารักใจขาด รีบมาประคองผมค่อยๆนอนลง เราใกล้กันมากจนผมกลัวว่าน้องจะได้ยินเสียงหัวใจของผม

"บางทีผมก็แอบคิดนะ ว่าพี่แกล้งเจ็บแบบที่พี่คะน้าบอกรึเปล่า" น้องพูดโดยที่สบตาผมเอาไว้

"แล้วน้องว่าไงอ่ะ" ผมมองตาน้องกลับ

"ยกผลประโยชน์ครั้งนี้ให้ก่อนละกัน ถือว่าทำความดีเพื่อคนอื่นมา ผมจะเชื่อว่าพี่เจ็บจริง" พูดจบน้องก็ยักคิ้วใส่ผมสองที

เหมือนผมถูกหมัดน็อกเลยครับ  เ๯้าตัวแสบ พี่ฝากไว้ก่อนเถอะ!