ครืดๆ เสียงลากที่ไหลยาวไปตามทาง ร่างของเหลวสดใสดั่งน้ำหากแต่เห็นเป็รูปร่างที่โปร่งใสเหมือนมีชีวิตภายในเป็ร่างบรรดาเด็กน้อยมากมายของชาวบ้านอยู่รวมกันภายในตัวของมัน ร่างของเหลวคลานด้วยความเร็วเพียงรถม้าเลื่อน หากแต่เบื้องหน้าของเหลวเต็มไปด้วยเหล่าสัตว์อสูรมายาที่หลงเหลือนับร้อยตนที่ตอนนี้เร่งเดินทางเท้าเป็เส้นทางเดียวกัน ไปตามพื้นที่ป่าเข้าดิบชื้นไม่ทราบพื้นที่ทว่าหากจากหมู่บ้านเขียวขจีเกือบ 5 ลี้ได้แล้ว
ร่างสัตว์มายามากมาย สองหรือสี่ขาที่ตอนนี้ทั่วร่างพวกมันต่างได้รับาเ็สาหัสบางตัวก็ล้มลงและสลายออกเป็ก้อนละอองบางอย่างก่อนจะค่อยๆลอยดั่งฟองน้ำชันตัวกลางอากาศลอยเข้าไปใน รวมกันเบื้องหน้าฝูงสัตว์มายามากมายซึมเข้าไปในร่างใหญ่ร่างนึงที่เดินสองขากุมแขนที่ขาดไปข้าง สัตว์อสูรแรดตัวนี้เดิมทีก็เป็นึงในกำลังเข้าจู่โจมหมู่บ้านหากแต่ปะทะกับหญิงชราไป๋ที่เข้าทำลายกระบวณทัพสัตว์มายามากมายล้มตายเป็ฝุ่นพงก่อนหน้าแล้ว ตนที่ต้องต่อสู้พร้อมสัตว์อสูรเม่นและปักษาร่างปลายังมิอาจเอาชัยเหนือชายยุทธผู้นี้ไปได้
ฟูดดด!! เสียงกระหืดกระหอบพ่นลมหายใจลากยาวเป็จังหวะๆ ก่อนมันจะสบถคำแล้วคำเล่าไม่สบอารมณ "หมู่บ้านเล็กๆ แค่นี้ไม่น่าจะมียอดฝีมืดขนาดนี้ประจำอยู่ได้ บัดซบ!! ใครมันบอกว่าจุดนี้เข้าตีได้ง่ายที่สุดกัน ทุกอย่างผิดพลาดไปหมด หึ่ม!!! "รีบเดินเข้าเ้าพวกขีเกียจ ไม่มีเวลาทั้งวันนะโว๊ย!!
ร่างสูงใหญ่ที่อยู่หน้าสุดถือกระบองหนามลูกตุ้มข้างเดียวหันมาะโใส่ สัตว์มายาสมุนที่เหลือให้เริ่มเร่งฝีเท้ากลับรังของพวกมันอย่างเร่งร้อนใจกลัวหน่วยสอดแนมมนุษย์หรือยอดฝีมือเช่นหญิงชราโพล่ออกมาขัดจังหวะ บริเวณแทบนี้แม้มนุษย์ไม่ย่างเท้าเข้าหาแน่นอนยิ่งเป็พื้นที่ป่าดิบที่ยังไม่ถูกหน่วยสอดแนมพื้นที่ทำการบันทึกตรวจตราพื้นที่ไว้ก่อนแล้ว ยิ่งไม่มีความกล้าที่พวกมันจะตัดสินใจเข้ามา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเว้นไว้สำหรับชาวยุทธพเนจรที่ สัญจรตามป่าเขาเช่นกันเพื่อสรรหา ทรัพย์สินตกทอดมากมายของคนรุ่นเก่าที่หลงเหลือทิ้งไว้ หรือโชคชะตาบางอย่างที่อาจทำให้พวกเค้าพัฒนาได้อย่างก้าวะโเช่น สมุนไพรพิเศษที่เหล่าสัตว์อสูรก็ใช้ในการฟื่นฟูและเป็ส่วนนึงในการทำโอสถพิเศษหากแต่ต้องมีมนุษย์เป็ "วัตถุดิบ" จึงจะสามารถสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาได้
ตึง ตึง!! "เห้ยรายงานมาหน่อยสิ มีพวกมนุษย์ในบริเวณแถบนี้รึเปล่า ข้า้าความแน่ใจ! ร่างที่ย้ำเท้าออกไปอย่างหนักแน่นะโอีกครั้งก่อนมีจะ สัตว์อสูรมายาตนนึง ลักษณะคล้ายลิงหากแต่หางที่ยาวกว่าปกติและม้วนเข้าหากันหมุนๆ เป็วงเหมือนกิ้งก่าความสามารถแฝงเร้นกายและเปลี่ยนเชตสีผิวกายดั่งธรรมชาติเหมาะกับหน้าที่นี้เป็อย่างมาก โพล่ห้อยตัวลงมาก่อนจะ รายงานสัตว์อสุรแรดผู้เป็นายด้วยภาษาสัตว์ด้วยกัน
ดีมาก! กลับไปทำหน้าที่ของเ้าต่อได้ ส่วนพวกเ้า!! เร่งฝีเท้าเท่าตัว ทิ้งระยะให้ห่างออกไปอีกยิ่งมากเท่าไหร่ "รัง" ของพวกเรายิ่งปลอดภัยไป! ร่างที่เดินขึงขังเหมือนทุกครั้งเริ่มกระชับกระบอง ก้าวเท้ายาวขึ้นเป็เท่าตัว ร่างสัตว์อสูรมากมายก็เริ่มเร่งฝีเท้าไล่ตามผู้เป็นายเช่นกัน ร่างของเหลวโปร่งใสที่เคลือบเหล่าเด็กๆมากมายก็เริ่มคลานเร็วขึ้นๆ ดวงตาเเดงฉานดั่งโลหิตเริ่มค่อยๆ ลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ มองเห็นสัตว์อสูรรอบข้างมากมายพร้อมร่างกายที่รู้สึกเหมือนอยู่ในน้ำทว่ามิอาจสามารถขยับร่างได้ตามใจนึกเหมือนถูกแช่เเข็งหากแต่ร่างกายมิได้มีไอเย็นเข้าชะโชมร่างแต่อย่างใด
ภายในจิตใจเด็กรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที พยายามข่มความกลัวตนเองที่มีต่อเหล่าสัตว์อสูรผิดจากเด็กคนอื่นๆที่หวาดกลัวจนป้องปากกลบเสียงไม่รู้ตัวและทำเหมือนตนมิได้มีสติเช่นเดิม เด็กหนุ่มมองดูทุกพฤติกรรมของเหล่าสัตว์อสูรพลางจดจำรูปลักษณะ ท่าทางกระบวณท่ามากมายของสัตว์อสูรที่ปล่อยออกมา ทั้งท่วงท่าการเคลื่อนไหว และทักษะลับที่แม้มิใช่ตัวตนที่แท้จริงแต่กลับมีความสามารถประจำที่พิเศษที่ดูเหมือนสามารถใช้ได้อย่างคล่องตัวทีละตัวๆ อย่างใจจดใจจ่อ รอบกายเด็กน้อยมีร่างเด็กคนอื่นๆ นับร้อยคนเช่นกันอยู่ภายในร่างโปร่งใสมหึมานี้พวกเค้าก็ทำเหมือ่นเด็กหนุ่มแม้จะใกลัวแค่ไหนหากแต่สถานการณ์มิอาจทำให้พวกเค้านั้นอยากจะร้องออกมาขอความช่วยเหลือแต่อย่างใด มีเพียงส่งสายตาหากันเป็เพียงสำรวจกันและกันบางก็เริ่มพยายามขยับร่างไปมาโอนเอน ตรวจสอบทั้งตนและเพื่อนรอบข้างไปพลางๆเพียงเท่านั้น
ชั่วยามถัดมา ฝูงสัตว์มายาพร้อมร่างสัตว์อสูรแรดผู้เป็นายของขบวนสัตว์อสูรนี้ก็มาถึงสิ่งที่พวกมันเรียกว่า "รัง" เป็ูเาที่มีลักษณะพิเศษที่มิได้เป็รูปหินที่เกิดจากธรรมชาติหากแต่เป็ ปราณที่สังเคราะห์ตัวเองออกมาในลักษณะเป็หินและหลอมตัวเองเป็ปล่องทางเข้าขนาดใหญ่เป็อุโมงค์ยาวเหยียดพร้อมร่างสัตว์อสูรที่มารอการกลับมาของอสูรแรด พวกมันที่รอยู่มีเหลือเพียง 4 ตนเท่านั้นหากแต่เื้ัมันมี เพิ่มมาอีก 2 ทว่าเป็ลำดับขึ้นที่สูงกว่าตนนึงเป็ สัตว์อสูรช้างร่างเทียบเท่า 3 คนโอบดวงตาจ้องเขม็งมาทางอสูรแรดที่ยืนสั่นผงก ชันเข่าคารวะเยี่ยงมนุษย์ อีกตัวตนนึงเป็ปักษาเช่นกัน ขนปีกสีเงินเข้มจงอยมากที่ยาวเหยียดดั่งเสี้ยวพระจันทร์ มองไปยังกลุ่มเด็กที่พามาเื้ั มันหรี่ตาเล็กหน่อยก่อนผงกหัวเป็เชิงพอใจ
"ไม่เลว ถือว่าคุ้มค่าอยู่บ้างวัตถุดิบเหล่านี้เหมามาะสำหรับโอสถที่เอาไว้ใช้สำหรับแผนต่อไป...แล้วพวกที่เหลือหละ? ร่างปักษาที่ยืนไขว่ปีกเป็แนวกากบาทเบื้องหน้าทำท่าเหมือนกอด อก เพ่งมองกลุ่มสัตว์มายาที่เริ่มหายไปทีละน้อยๆ หลอมรวมเป็ไอพลังปราณสรรพสัตว์เฉาพะเข้ามาที่ร่างตนบ้างร่างสัตว์อสูรช้างที่ยืนขึงขังรอฟังคำตอบจากอสูรแรดที่นั่งตัวสั่นเล็กน้อย "พะพวกมันไม่อาจเอาชัยเหนือเหล่าชาวยุทธที่ประจำหมู่บ้านนั้นได้ต่างก็ตายกันไปหมดแล้วขอร๊ะ...!!
ร่างที่กล่าวไม่ทันจบก็ถูกยกขึ้นอย่างง่ายดายด้วยพลังช้างสารที่จ้องทมึงไม่เชื่อคำจากปากของมัน "เห้ย!! จะโกหกผู้บัญชาการก็ให้มันเข้าท่าหน่อยแผนการครั้งนี้ ได้รับการยืนยันมานับครั้งไม่ถ้วนถือจำนวนผู้ที่ประจำการ จำนวนที่เหมาะเจาะ ่เวลาทุกอย่างลงตัวตามที่ "ที่ปรึกษา" ได้บอกเอาไว้แล้วเหตุใดพวกมันถึงถูกมนุษย์โสโครกพวกนั้นสังหารได้กัน นี่ไม่เท่ากับว่าสายเืสัตว์อสูรพวกเราด้อยกว่ามนุษย์อีกอย่างนั้นหรือ?
"ได้โปรดฟังข้าอธิบายก่อน นายท่านผู้ยิ่งใหญ่" ร่างสูงใหญ่ที่ยกตัวมันขึ้นมาพลางสำรวจร่างอสูรแรดเบื้องหน้าก็เห็นอาการาเ็ภายในภายนอกล้วนสาหัสไม่ต่างจากการพิจารณาก่อนหน้าอยู่แล้วจริงทิ้งร่างมันก่อนจะหันหลังเดินไปประจำจุดเดิม งวงที่สบัดไปมาพร้อมเสียงฮึดฮัด ของลมหายใจที่พ่นออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
ตุบ!! แค้กๆ! "พวกเราเข้าประชิดพื้นที่ตามคำสั่งทุกอย่างแล้ว ทว่ามีชาวยุทธเพียงคนเดียวที่เข้าตีทัพสัตว์อสูรมายาด้วยตัวคนเดียวเป็หญิงชราดูอายุก็มากแล้ว หากแต่ท่วงท่าวรยุทธสูงล้ำไม่เคยพบพานจากพื้นที่อื่นมาก่อนอีกทั้งกระบวณท่าที่ใช้ก็รวดเร็วไม่สมกับวัยที่เห็นด้วยตาเลยแม้แต่น้อย ท่วงท่าที่รวดเร็วฉับไว และการลอบโจมตีดุดันกระทันหัน ทำให้สัตว์อสูรเม่นกับปักษามิอาจต้านทานได้ทัน ทำให้เสียท่าได้อย่างง่ายดาย... แต่ทว่าสัตว์อสูรเสือดำ และปีศาจหัวสุนัขเข้าไปในตัวหมู่บ้านได้สำเร็จ ข้าก็เป็นึงในตัวตนที่เข้าห่ำหั่นกับเหล่าจอมยุทธที่ถ้าโถมเข้ามาไม่หยุดเป็จำนวนมาก เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงติดสินใจออกมาก่อน สัญญาณถอยก็ส่งไปแล้ว ภารกิจที่มอบมาข้าก็ทำสำเร็จขอท่านพิจารณาไว้ชีวิตข้าด้วย ข้ามิได้หนีทัพหนีตาย ข้านั้นทำภารกิจสำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว..."