พระเอกในเกมที่ฉันไม่ต้องการ

╔═══════☆♡☆═══════╗

บทที่ ๔

╚═══════☆♡☆═══════╝

“ให้ตายเถอะ อยากจะหนีออกจากโลกนี้ไปไวๆจริงๆ”

ในที่ทำงานใหญ่โตโอ่อ่า หรูหราและทันสมัยตามรสนิยมของซีอีโอผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกล เสื้อผ้าราคาแพงของฉัน พอมาอยู่ในสถานที่นี้ กลับดูเหมือนเด็กกะโปโลไปเลย

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ทำอยู่มันถูกไหม แต่จะมีอะไรสานสัมพันธ์ได้ดีไปกว่าของกินล่ะ!

“อุ๊ย ซื้อมาให้พี่เหรอคะ พี่เป็๲แค่แม่บ้านธรรมดาๆ เอง”

“ยังมีอีกนะคะ” ยื่นขนมอีกสี่ห้าถุงให้ “ฝากพี่แม่บ้านแบ่งคนอื่นๆด้วยนะคะ”

ขนมมากมายในมือของพนักงานที่เดินถือไปมา มีโลโก้จากร้านเดียวกัน บ่งบอกว่าได้รับมาจากคนคนเดียว คือฉันเอง

“ท่านประธานรออยู่ด้านในค่ะ” คุณเลขายิ้มให้อย่างเป็๲มิตรหน้าประตูบานใหญ่ เธอแต่งตัวในชุดสูทกระโปรงทรงเอเรียบหรู ผมเผ้าเก็บเรียบร้อย 

“ขอบคุณนะคะ แล้วก็นี่” ยื่นถุงขนมถุงสุดท้ายให้ “ของฝากค่ะ”

“อุ๊ย น่ารักจัง ขอบคุณนะคะดิฉันนึกว่าถุงนี้ของท่านประธานเสียอีก”

ไม่มีของเขาหรอกค่ะ ฉันอยากจะตอบออกไปจริงๆ ถ้าให้ไปแล้วเขาคิดว่าฉันไปอ่อยมันจะยิ่งยุ่งไปกันใหญ่ ยังไงก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องให้เขาอยู่แล้ว คนแบบนั้นคงไม่สนใจของหวานหรอก

ทว่า ฉันไม่รู้เลยว่านี่เป็๲การขุดหลุมฝังตัวเองในเวลาต่อมา

“แล้ว…”

ฉันไม่เข้าใจว่าเขาเป็๲อะไร เมื่อกี้ตอนเดินเข้ามา ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานก็ยังมีสีหน้าเรียบนิ่งเป็๲ปกติ แต่พอคุณเลขาอวดขนมที่ฉันให้ไปเท่านั้นแหละ เขาก็ทำสีหน้าบึ้งตึงหันหน้ามาหาฉันแล้วพูดว่า

"แล้ว..."

แล้วอะไร ฉันจะไปรู้ไหมเนี่ย เพราะหันไปมองคุณเลขาเพื่อขอความช่วยเหลือ คนเลขาก็เอาแต่ยืนนิ่ง จนคู่หนึ่งก็โดนอีกฝ่ายส่งซิกไล่ให้ออกไป 

ในห้องเงียบกริบจนฉันไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาเลย

ไม่รู้ว่าไอ้หมอนั่นแค่หงุดหงิด ไม่พอใจ หรือถึงขั้นของขึ้นอยากจะลุกมาต่อยกูเลยเนี่ย

“ตอนนี้ยังไม่ได้”

"คะ?"

“ฉันเหลือเอกสารที่ต้องเซ็นอีก 2 แฟ้ม นั่งรอก่อนแล้วเดี๋ยวจะพาไป”

พาไป? ไปไหน? 

คุณระบบอยู่ไหม 

[ระบบอยู่เคียงข้างคุณ]

คุณพระเอกของคุณกำลังจะพาฉันไปไหนเนี่ย? หรือว่าตอนนี้มีภารกิจอะไรให้ฉันทำหรือเปล่า?

[คำตอบ ไม่มีภารกิจสำหรับตัวประกอบเวลานี้]

งั้นเขาคงเตรียมจับฉันไปโยนทิ้งไว้ไหนสักที่แน่ๆ เลยมั้ง ถึงจะพอรู้มาบ้างว่าตัวละครนี้ต้องมาฝึกงานกับเขา แต่ก็แค่บริษัทเดียวกัน อาจจะโดนจับไปฝึกเป็๲แม่บ้านก็ได้ ใครจะไปรู้! ยังไงซะก็คงไม่ใจดีให้เดินชงกาแฟป้วนเปี้ยนให้เขาเหม็นขี้หน้าหรอก

        ชั่วโมงต่อมา

“จะกินอะไรก็สั่งสิ”

๻ั้๹แ๻่ขึ้นรถจนลงมานั่งตรงนี้ สติในหัวก็เหมือนตีกันวุ่นไปหมดแล้ว! มีการฝึกงานบ้าอะไรมานั่งชิลในร้านคาเฟ่เนี่ย! นี่มันคาเฟ่ธรรมดาทั่วไปชัดๆ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับงานของคุณพระเอกเลย

ร้านคาเฟ่อยู่ห่างจากที่ทำงานไปประมาณสิบห้านาทีได้ ในร้านตกแต่งด้วยสีชมพูสลับฟ้า มีตุ๊กตาหมีวางอยู่ข้างๆ น่ารักเชียว โต๊ะเป็๲แบบโซฟาเดี่ยวติดๆ กัน

แน่นอนว่าฉันไม่เคยมาที่นี่มาก่อน จนถึงตอนนี้ก็ยังงงอยู่ว่ามาทำไมเนี่ย!

“งั้นก็เอามาทั้งหมด”

“เดี๋ยว โอ๊ย!”

พอเห็นว่าฉันเอาแต่เงียบไม่พูด เขาก็เลยใช้เงินแก้ปัญหา สั่งพนักงานที่ยืนรอรับออร์เดอร์ไปแบบนั้น ฉัน๻๠ใ๽ลุกพรวดพราด ข้อมือกระแทกขอบโต๊ะดังปัก!

วันนี้มันอะไรกันเนี่ย นอกจากไม่ได้อะไรเป็๲ชิ้นเป็๲อันแล้ว ยังต้องเจ็บตัวอีก

        หมับ!

        ร่างสูงลุกขึ้น ค่อยๆเดินมาถึงตัว คว้าข้อมือแล้วลากฉันออกไปทางเดิน ไม่สิ ต้องเรียกว่าดึงแขนเสื้อมากกว่า

        พอเห็นเขารังเกียจกันขนาดนี้แล้วก็แอบปวดใจนิดๆแฮะ 

        สายตาคมหันไปมองพนักงาน 

        “ลากออกไป” 

        พนักงานทำหน้างงเป็๲ไก่ตาแตก ฉันเองก็งงไม่แพ้กัน ลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านหันมามองทางนี้เป็๲ตาเดียว

        กึกๆ 

เขาปล่อยแขนเสื้อชั้น เดินกลับไปที่โต๊ะ ใช้นิ้วชี้เคาะลงไปบนแผ่นกระจกสองที 

“ลากโต๊ะออกไป”

เดี๋ยวนะคะ คุณพระเอก ลากโต๊ะออกไปแล้วของกินที่สั่งมาจะเอาไปวางไว้ไหนล่ะคะ

ฉันได้แต่คิดในใจ ก็พนักงานเดินไปยกโต๊ะแล้วน่ะสิ จะพูดอะไรได้ 

“เฮ้อ”

ฉันถอนหายใจ เดินกลับไปนั่งโซฟาเดี๋ยวโล่งๆ ที่ไม่มีโต๊ะขวางอีกต่อไป แต่ก็มีคนมานั่งคุกเข่าขวางแทน

“คุณคริส นี่คุณจะทำอะไรคะ” ฉันชักขาหนี