ใช่แล้ว! บิดาของบุตรชายนาง ได้ตายไปแล้วั้แ่วันที่นางทราบว่าตนเองกำลังอุ้มท้องเ้าตัวน้อยนี่อยู่ และเป็นางที่เลือกให้เขาตายไป
“พวกเ้านี่นะ! เลอะเลือนเสียจริง หากใครมาได้ยินเข้า บิดาคงฟาดพวกเ้าเป็แน่” น้ำเสียงที่เอ่ยตักเตือนออกมาอย่างไม่จริงจังนั้นมิได้ทำให้บทสนทนาระหว่างผู้เป็นายทั้งสามเคร่งเครียดกลับกันยังมีเสียงขำขันออกมาเป็ระยะๆ
“ฮ่า ๆ ท่านพ่อนะหรือจะกล้าทุบตีข้าออดอ้อนเพียงนิด มิแคล้วจะใจอ่อนกระมัง หากไม่ใจอ่อนข้าจะแล่นไปฟ้งอมารดาที่โถงบรรพบุรุษ
เช่นตอนเด็กๆ แล้วลงกลอนประตูเสีย คอยดูว่าบิดาจะว่าอย่างไร ฮี่ ๆ”คุณหนูรองหยวนจื่อหลิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
“หลิงเออร์ ข้าจะฟ้องท่านพ่อให้”นิ้วเรียวสวยชี้ไปยังพี่รองของตนเองอย่างเอาเื่
จื่อหลิงมิได้โกรธน้องสาวที่เอ่ยเช่นนั้นกลับค่อยๆ คลานเข่าเข้าไปหาอีกฝ่ายจื่อหลินเห็นเช่นนั้นก็กลัวว่าพี่รองจะเล่นอันใดแผลงๆ อีกใบหน้าน้อยจึงจ้องมองอย่งาระมัดระวัง
ทว่าก็พลาดท่าให้กับพี่รองของตนเองเสียได้เมื่ออีกฝ่ายพุ่งเข้ามากอดนางเอาไว้ และใช้นิ้วมือทั้งสิบจี้ไปยังเอวน้อยๆ ของนาง
“ฮ่า ๆ”ฉับพลันเสียงหัวเราะร่าก็ดังออกมาทั่วเรือน
สร้างบรรยากาศแสนสุข ให้แก่คนภายในเรือนยิ่งนัก!
เรียกได้ว่าสตรีทั้งสาม ต่างมิเกรงกลัวนายท่านหยวนผู้เป็บิดา
สักนิด ผู้ใดใช้ให้เขาหลงรักบุตรสาวของตนเองทั้งสามสุดหัวใจเล่า
และเสียงหัวเราะที่เกิดขึ้นได้นี้ล้วนเกิดขึ้นหลังจากเื่ราวภายในจวนใหญ่ได้ผ่านพ้นไป
มิว่ามีสิ่งใดดีงามในหยางโจวบุตรทั้งสามล้วนได้มาเสมอ หากมีเพียงหนึ่ง ย่อมได้คุณหนูใหญ่แต่หากมีสองก็จะกลายเป็บุตรแฝดทั้งสอง ที่เป็เช่นนี้เพราะคุณหนูใหญ่เป็คนเสนอขึ้นมาเพื่อขจัดความที่จะหมองใจต่อกันในภายภาคหน้า โดยให้เหตุผลว่า
์ล้วนลิขิตของดีให้พวกเราเสมอโดยมิต้องแย่งชิงกัน!
นับว่าฮูหยินอันเป็ที่รักจากไปแต่ก็ยังทิ้งสิ่งที่นางรักสุดหัวใจเอาไว้ให้เขา บุตรทั้งสามล้วนมิเคยแตกแยกทะเลาะวิวาทแก่งแย่งชิงดีกันให้เขาต้องปวดหัว ทั้งสามล้วนรักใคร่กันและกันมากนักจนนายท่านหยวนคิดว่าหากตนเองตายไป ก็ตายตาหลับตายอย่างสงบ
จนกระทั่งไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น เป็เหตุให้นายท่านหยวนถึงกับโมโหกระอักเืออกมาและเป็ลมไปถึงสองวันสองคืน
กระทั่งคุณหนูใหญ่ผู้เป็สาเหตุถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับสั่งปิดเรือนมิให้ผู้ใดเข้าไปปลอบใจแม้แต่น้องสาวทั้งสอง จนนายท่านหยวนฟื้นขึ้นมาเหมือนคุณหนูใหญ่จะรับรู้ได้ เลิกร้องไห้ฟูมฟายและยอมรับ
ความเป็จริง
หยวนจื่อเซี่ย เรียกประชุมทุกคนไม่เว้นแม้แต่ข้าทาสบริวาณในเรือนที่เป็ผู้ตักอาจมให้มารวมตัวกันในลานหน้าเก๋งใหญ่ก่อนที่จะเอ่ยบางอย่างออกมา
จื่อหลินและจื่อหลิงต่างช่วยกันประคองพี่สาวของตนเองออกมาอย่างหวงแหนใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาที่บอบช้ำจากการร้องไห้ ยิ่งทำให้เหล่าข้าทาสร้อนรนมากขึ้น
“นับแต่นี้ไปจนถึงเหมันต์หน้าห้ามมิให้ผู้ใดเอ่ยเื่ราวภายในจวนของข้าออกไปหากทราบแม้เพียงนิดจะมิสืบความและไล่ออกจากจวนโดยมิได้เงินสักอีแปะเดียวกระทั่งพบว่ามีความผิดจริงจะขายให้ขบวนพ่อค้าทาสต่างเมืองด้วยสัญญาเป็ตายเท่านั้น”
กึก!
เหล่าข้าทาสที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับร้อนรนสัญญาเป็ตายคืออันใด นั้นคือหมายวคามว่าแม้จะตายไปก็มิมีความผิด นายจ้างจะสามารถทิ้งพวกมันไว้ที่ใดก็ได้ไร้หลุมฝังศพ กระทั่งดินกลบหน้าก็ไม่มี
มิใช่ว่าพวกตนไปทำอันใดให้คุณหนูเสียใจแล้วหรือนายท่านจึงเอ่ยเช่นนี้ออกมา แต่ก็ทำได้เพียงรับฟังต่อไป
"โดยเฉพาะเื่การการเจ็บป่วยของคุณหนูใหญ่หยวนจื่อฮวาั้แ่วันนี้เป็ต้นไป"
กลุ่มของคนรับใช้ทั้งหมดต่างชะงักไปทันที
มิใช่ว่าคุณหนูสบายดีหรือเพียงแค่หมอกู้มาตรวจครานึง ถึงกับเป็เื่ใหญ่เช่นนี้
หลังจากนั้นไม่นานบ่าวในจวนต่างก็ได้ทราบว่าคุณหนูใหญ่ของพวกตนได้ตั้งครรภ์ขึ้นมา
ตั้งครรภ์โดยไร้บิดาของเด็ก!
สัญญาเป็ตายอันใดกัน ช่างไร้ประโยชน์ ข่าวลือทั้งหลายแพร่สะพัดไปทั้งจวนภายในเวลาเพียงราตรีเดียว การดูแลยิ่งเข้มงวดและรัดกุมมากขึ้น
ข่าวของอันใดที่เป็อันตราย ระคายเคืองต่อว่าที่คุณหนูในจวนล้วนถูกทำลายทิ้งสวนใหญ่ บึงบัว ถูกล้อมรอบโดยรั้วที่สูงกว่าหนึ่งคนครึ่ง
มีการตรวจสอบพิษทุกครั้ง ในอาหารทุกชนิด ที่ส่งไปยังเรือนของคุณหนูใหญ่หยวนจื่อฮวา
กระทั่งน้องสาวทั้งสองของนางก็เปลี่ยนไป ออกจากจวนไปศึกษาแล้วตรงกลับจวนทันทีไม่เคยแวะไปที่ใด ด้วยกลัวว่าจะนำเื่ร้อนใจมากระทบกระเทือนพี่ใหญ่ของตนเอง
“ตึก “
“ตึก”
“ตึก”
"แย่แล้วเ้าค่ะคุณหนูแย่แล้ว"
384
