ณ สนามบินเมืองAhmd
นิทตี้นั่งรอบริเวณที่นั่งสำหรับผู้โดยสารขาออก เมื่อเครื่องบินLive711 ร่อนลงจอดเรียบร้อย นักบินหนุ่มวิ่งลงมาจากชั้นบนของอาคารในสนามบิน เดินอ้อมมาด้านหลังของเก้าอี้ยาว วินนี่ค่อยๆก้าวอย่างเบาเอื้อมมือปิดตาเธอ “วินนี่!!!” นิทตี้รีบจับมือของเขา ร่างของเธอลุกพรวดหันขึ้นโผกอดร่างสูงไม่รีรออะไร “ ว้าว... ใจเย็นๆ ที่รัก เราเหมือนไม่ได้เจอกันเป็นเดือนเลย“ ใบหน้าของเธอซบหน้าที่แผ่นหน้าอกอุ่น “ คุณเหนื่อยใช่ไหมครับ คุณหมอราชดูแลดีไหม หิวหรือเปล่า เราไปทานอะไรกันดีกว่า ผมมีเวลาประมาณชั่วโมงกว่า” ทั้งคู่จูงมือกันเดินมาบริเวณร้านFruity ของลัคกี้ “ผมหิวมาก เราลองแซนวิทของที่นี่ไหม“วินนี่สั่งกาแฟร้อน กำลังจะสั่งแซนวิท ทั้งคู่นั่งคุยกับลัคกี้ภายในบริเวณหน้าร้าน นิทตี้หยิบห่อขนมที่ทำมาจากบ้านเพื่อนให้ลัคกี้ชิม“อร่อยไหมค่ะ ฉันทำเองนะ วันนี้สอนเพื่อนทำ“ ลัคกี้ชิมแล้วตาโตอ้าปากค้าง ขออีกชิ้นสายตาเขาหยุดมองที่นิทตี้ “ ทำขนมนี้ส่งผมได้ไหม วันละ 500ห่อ “ วินนี่รีบร้องห้าม “หยุด หยุดนายลัคกี้ นายไม่ต้องแนะนำเธอ เมียของฉันจะไม่ทำขนมขาย ไม่เอานายสั่งแซนวิชทูน่าทรงเครื่องให้ฉันเร็วๆ และขอน้ำชาร้อนให้เธอ “
ชั้นสองภายในท่าอากาศยาน ปรีทยืนมองคู่ของวินนี่จากชั้นสองหน้าห้องประชุม สุนิต้าเดินมายืนใกล้เพื่อนสาว กระเซ้าเล่นๆ “ อิจฉาพวกเขาเหรอมองตาเป็นมันเลยนะ“ ร่างของสุนิต้าหันหลังพิงราวกำแพงเหล็ก “ เปล่านะ แฟนของวินนี่สวยน่ารักมากในเดรสสีดำเธอดูไหมเหมือนผู้หญิงอินเดียเลย สวยก็สวย ดูซิพวกผู้ชายมองเธอคนเดียว ทุกคนไม่ยอมมองผู้หญิงคนอื่นเลย“ มือของสุนิต้าจับบ่าเพื่อนสาว “ หาใหม่ดีกว่าปรีท คนมีเจ้าของ ถ้าเรารักแล้วก็มีแต่จะเจ็บปวดใจเท่านั้น “ ในขณะเดียวกันนิทตี้เงยหน้าขึ้นสบตากับปรีท ทำให้สาวแอร์โฮสเตสตกใจหันหน้ามองทางอื่น“เพื่อนๆคุณมองมาค่ะ“ นิทตี้สะกิดให้วินนี่มองขึ้นเช่นกัน นิทตี้ยิ้มให้สุนิต้าโบกมือทักทายให้พวกเธอทั้งสองคน
วินนี่ลุกขึ้นยืนกวักมือเรียกพวกเธอให้ลงมานั่งทานของว่างด้วยกัน “เขาเรียกพวกเราลงไปกันเถอะ“ สุนิต้าสะกิดปรีทให้ตอบรับ ทั้งคู่โบกมือกลับให้วินนี่ ปรีทไม่กล้าลงไป “ ไม่เอาดีกว่า“ เธอถอยออกมา พอดีเจอกัปตันมิคกี้พอดี “พวกเราลงไปพร้อมกันทั้งหมด ผมจะลงไปทักทายนิตยา” เมื่อกัปตันสั่งในชุดเครื่องแบบเต็มยศทำให้หญิงสาวทั้งสองไม่กล้าปฏิเสธอะไร ทั้งสามคนเดินเข้าลิฟต์โดยสาร
วินนี่กับนิทตี้ลุกขึ้นต้อนรับกัปตันมิคกี้กับทีมแอร์โฮสเตส “ สบายดีแล้วใช่ไหมนิทตี้ ผมขอโทษผมและภรรยาไปเยี่ยมคุณที่โรงพยาบาลครั้งเดียว เดือนก่อนผมเดินทางไปเยี่ยมลูกชายที่อเมริกาผมขอแนะนำให้รู้จัก ปรีทและสุนิต้าเพื่อนร่วมงานของพวกผม “ นิทตี้ทักทายทุกคน “พวกคุณน่ารักมากๆค่ะครั้งก่อนก็ช่วยฉัน“ รอยยิ้มอย่างเป็นกันเองของนิทตี้ทำให้ปรีทรู้สึกดีขึ้น ความไม่ถือตัวของพวกเขาทำให้ทุกคนสนิทสนมกันอย่างรวดเร็วพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
“เหลืออีก10นาที ผมต้องเข้าประชุม พวกเราเจอกันบนเครื่องนะครับ“ กัปตันมิคกี้กล่าวลาทุกคน วินนี่ลุกขึ้นยืนพร้อมกันกับนิทตี้ นักบินยอดรักกล่าวขึ้นมาลอยๆ ในขณะที่สองสาวแอร์โฮสเตสก้าวเดิน “พวกเธอแซวผมเมื่อเที่ยวบินเช้าว่า ผมจะฝากอะไรให้คุณเป็นพิเศษ” วินนี่คว้าต้นแขนของนิทตี้ มือหนารั้งร่างของเธอเข้าใกล้ ก้มลงประทับริมฝีปากอุ่นจูบริมฝีปากของเธออย่างLip locks ทันที สุนิต้าปรีทและกัปตันมิคกี้ต้องหันกลับทันทีเพราะผู้โดยสารในบริเวณนั้นลุกขึ้นมองทั้งคู่เป็นสายตาเดียวกัน กลุ่มเด็กวัยรุ่นผิวปาก กัปตันมิคกี้ยิ้มหันมาบอกกับสองสาวที่ยืนมองตาค้าง “ นั่นแหละ วินนี่ตัวจริง พวกคุณรู้หรือยังว่าเขาคือนักรักจริงๆ” ส่วนกัปตันรุ่นพี่เดินหัวเราะเข้าลิฟต์พร้อมดีดนิ้วตามกลุ่มวัยรุ่น
นิทตี้ผลักร่างสูงออก “พอแล้วคุณ อายบ้างซิคะ” วินนี่ช้อนอุ้มร่างของเธอ เสียงปรบมือดังขึ้น “อายทำไมครับ ผมรักคุณผมกล้าแสดงความรักในที่นี้ เราอยู่ในยุคใหม่แล้วครับ”