ณ พระตำหนักหยกแก้ว
"องค์ชาย วันนี้นางได้ไปตลาดมาพะยะคะ และได้เจอกับ องค์ชายสี่ หลงเป่าเฟย นางเอาผงคันไปโรยไว้ในรถขององค์ชายสี่ ตอนนี้นางก็ปลอดภัยดี ข้าน้อยสะกดรอยตามนางไปถึงจวน กลับถึงจวนเรียบร้อย พะยะคะ "
จื่อฟงองค์รักคนสนิท เข้ามารายงาน สิ่งที่เค้าได้รับมอบหมายในวันนี้ ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใด ถึงให้ตามดูเด็กสาวตัวอ้วนกลมคนนี้ มานานแล้ว จนตอนนี้นางเปลี่ยนไปมาก ั้แ่เกิดเื่ที่องค์ชายแปดาเ็ พระองค์ก็ให้ไปสืบ ว่าจวนนั้นคือจวนของใครและเด็กสาวที่ช่วยเค้าคือใคร ปกติแล้วองค์ชายแปดไม่เคยสนใจสตรี แต่กลับส่งให้เค้าไปสืบเื่ต่างๆของนางมาตลอด สี่เดือนนี้
" องค์ชายสี่ อย่างนั้นรึ ต่อไปนี้เ้าส่งองค์รักษ์ไร้เงา คอยตามดูแลนาง อย่าให้มีใครทำอันตรายนางได้เป็อันขาด "
"พะยะคะ องค์ชาย
"
จื่อฟงรับคำ ก่อนจะออกไปสั่งองค์รักษ์ไร้เงา 2 คน เพื่อตามดูแล เด็กสาวคนนั้น
"ข้าจะไม่ให้ใครทำร้ายเ้าได้ "
เขานั้นได้แต่พูดกับตัวเองเบาๆ
...........................................................................
เวลานี้ก็ล่วงเลยผ่านมาสี่เดือนกว่าแล้วที่เธอมาอยู่ในร่างกายนี้ และหาวิธีกลับไปยังยุคปัจจุบัน เธอยังคิดว่าตัวเองยังมีความหวัง หวังว่าจะได้กลับบ้าน แต่มันก็คงเป็ฝันลมๆแล้งๆ เธอคงไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้ว ยิ่งคิด ก็ยิ่งเศร้า ที่นี่อาจจะเป็เหมือนโลกคู่ขนานก็เป็ได้เพราะ ฟางเหม่ยหลิงหน้าตาเหมือนเธอเลย อาจจะเป็ไปได้ว่า ร่างนี้ก็คือเธอเองที่ตายไปแล้วในโลกคู่ขนานนี้ และเธอมิลลี่ในโลกคู่ขนานอื่นก็ตาย และดวงจิตก็มาเข้าร่างกายนี้แทน
"คุณหนูเ้าคะ คุณหนูเ้าขา คุณหนูไป๋เฉียนฉิงมาขอพบคุณหนูเ้าค้า"
เลียงลี่รีบวิ่งมารายงานนายของตน
ไป๋เฉียนฉิงหรอ ใครกันนะ เธอพยายามนึก และความทรงจำของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามา ไป๋เฉียนฉิง บุตรตรีเสนาบดีฝ่ายขวา อายุเท่ากันกับฟางเหม่ยหลิง ต่อหน้าเสแสร้งเป็มิตรที่แสนดี แต่ไม่ได้หวังดีกับฟางเหม่ยหลิงจริงๆ คบกับนางเพื่อข่มว่าตัวเองสวยกว่า ดีกว่าและมักทำให้นางอับอาย ขายหน้าต่อหน้าคนอื่นเสมอ ท่านพ่อของนางเป็ที่โปรดปราณขององค์จักรพรรดิ์เป็อันมาก นางจึงค่อนข้าง แสดงตนเพื่อข่มคนอื่น อวดตัวเอง แต่เ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้สนใจที่จะโต้ตอบ ยอมให้นางทำกับฟางเหม่ยหลิง เหมือนเป็ตัวตลก นางยอมได้ไงนะ ไม่ต้องห่วงนะ นางทำอะไรกับเ้าไว้ เธอจะให้นางชดใช้เอง แต่ตอนนี้ เธอจะให้ใครเห็นเธอตอนนี้ไม่ได้
'' บอกนางว่าข้าไม่สบาย ไม่สามารถออกไปพบได้ และ้าพักผ่อน ห้ามใครรบกวน ไม่รับแขก ''
'' เ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเดี่ยวนี้ ''
..................................................................
ทางด้านศาลาริมน้ำ....
''นายของเ้าไม่สบายอย่างนั้นรึ ''
''เ้าค่ะ คุณหนูจึงไม่สะดวกออกมาพบเ้าคะ ''
''งั้นฝากไปบอกนางด้วยนะ ขอให้หายไวๆ''
''เ้าค่ะ งั้นบ่าวเดินไปส่งคุณหนูไป๋ ที่หน้าจวนนะเ้าคะ ''
'' ไม่ต้องข้าไปเองได้ ''
' หึ ขอให้ไม่สบายจนตายไปเลยแล้วกัน นางเศษสวะ '
ไป๋เฉียนฉิงยกยิ้ม อย่างสะใจ
......................................................................
ณ ตำหนักองค์ชายสี่ หลงเป่าเฟย
''ว่าอย่างไรนะ เสด็จแม่ เสด็จพ่อจะให้ลูกแต่งงานกับนางอัปลักษณ์นั่น ไม่นะ ลูกไม่ยอม ''
'' แต่พ่อเ้าได้หมั่นหมายเ้ากับนางไว้ตั้งนานแล้วนะ ถึงเวลาที่ต้องแต่งเสียที ''
'' ให้ลูกตายเสียยังดีกว่า ต้องแต่งงานกับนางหมูอ้วนนั่น ''
'' เ้าจะขัดพระบัญชาของเสด็จพ่อได้อย่างไร ''
'' ชายาเอกของลูกต้องเป็ สาวงามเพรียบพร้อมเท่านั้น นี่อะไรกัน เสด็จแม่ จะให้ลูกแต่งกับคนแบบนั้น ท่านก็รู้ ว่านางนั้นอัปลักษณ์ วรยุทธ์ก็ไม่มี เวทย์ก็ไม่มี ชื่อเสียของนาง ก็ดั่งกระฉ่อน ใครก็รู้ ว่านางไม่มีอันใดดีเลยแบบนี้ จะให้ลูกแต่งกับนางได้อย่างไร''
'' แต่นางเป็ถึงหลานสาวของเสนาบดีฝ้ายซ้ายนะลูก ตอนนั้นบิดาของนางได้สร้างความดีความชอบเอาไว้มาก เสด็จพ่อของเ้าเห็นแก่ผลงานความดีของเขา เลยหมั้นหมายเ้ากับนาง ให้นางเป็ชายาเอกของเ้าไงละ ''
'' เสด็จแม่ต้องช่วยลูก ทูลกับเสด็จพ่อ อย่างไรลูกก็ไม่รับนางเป็ชายาเอกแน่ๆ องค์ชายสูงศักดิ์เช่นลูก ต้องมีชายาเอก อัปลักษณ์ เช่นนี้ เชื้อพระวงค์ คนอื่นๆ ต้องหัวเราะ ลูกเป็แน่ แล้วลูกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ''
'' เอาละ เอาละ แม่จะลองพูดให้ว่าขอถอนหมั้นได้หรือไม่ ''
พระนางก็ได้แต่ทำตามใจพระโอรสที่อย่างไรก็ไม่ยอมแต่งงานกับหลานสาว เสนาบดีฝ่ายซ้าย ฟางเฉินฟง ท่าเดียว
'' ขอบพระทัยเสด็จแม่ พะยะคะ ''
เื่อะไรที่เขาจะแต่งงานกับนางหมูอ้วนอัปลักษณ์ เขาเป็ถึงโอรส์ องค์ชายสี่ผู้มีรูปงาม เขาจะไม่ยอมแต่งงานเด็ดขาด
...........................................................................
ทางด้านพระตำหนักขององค์จักพรรดิ์
'' ลูกไม่ยอมแต่ง เพคะ หม่อมฉันก็ไม่รู้จะทำเช่นไรดี ''
พระสนมไฉ่เหรียนแสดงสีหน้าหนักใจ
'' เราเป็กษัตริย์ตรัสแล้วจะคืนคำได้อย่างไร ทำแบบนี้สมควรหรือ องค์ชายสี่เอาแต่ใจตัวเองมากเกินไปแล้ว ''
''ฝ่าา เลิกว่าแต่ลูกเถอะเพคะ เพราะพระองค์นั้นแหละ ลำเอียงรักแต่ องค์ชายแปด เข้าข้างแต่องค์ชายแปด จึงไม่เห็นองค์ชายสี่ อยู่ในสายพระเนตรเลย ทำไมต้องให้ลูกแต่งงานกับหลานสาวเสนาบดีฝ่ายซ้ายด้วย รู้ทั้งรู้ว่านางนั้น ไม่มีความเหมาะสม กับเป่าเฟย แม้แต่น้อย''
'' แต่ครอบครัวตระกูลฟาง มีความดีความชอบไว้มากนะ ถึงแม้บิดาของนางจะตายไปแล้ว แต่เราก็ควรรักษา คำมั่นที่ให้ไว้ว่า จะให้โอรสของเราแต่งงานกับลูกสาวของเขานะ ผิดคำพูดไม่ได้ นอกเสียจากว่าทางฝ่ายนั้นจะขอถอนหมั้นเอง ''
'' ฝ่ายนั้นรึจะยอมถอนหมั้น คงอยากแต่งกับ องค์ชาย ใจจะขาดละไม่ว่า ใครๆก็อยากแต่งงานกับ เชื้อพระวงค์ทั้งนั้น เพื่อเชิดหน้าชูตา ให้วงค์ตระกูล แล้วมีรึจะเป็ไปได้ที่ฝ่ายนั้นจะยอมถอนหมั้นง่ายๆ''
''ไฉ่เหรียน เ้าเป็มารดาของ เป่าเฟยเ้าก็ไปเกลี้ยกล่อมหน่อยอย่างไรเสีย เราก็ถอนหมั้นไม่ได้หรอก ต้องทำตามสัญญา อย่างไรองค์ชายสี่ก็ต้องแต่งงานกับฟางเหม่ยหลิง หลานสาวเสนาบดีฝ่ายซ้าย ''
''หม่อมฉันจะลองดูก็ได้เพค่ะ แต่ไม่รู้ลูกจะยอมหรือไม่ ''
นางได้แต่ทำสีหน้าลำบากใจ
2K
