ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะตอบรับพี่วายุ..เกี่ยวกับเื่ความสัมพันธ์ของเราสองคนไปแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันอยากจมดิ่งอยู่ที่นี่ตลอดไป..ถึงฉันจะรักเขามากแค่ไหน..แต่ถ้าให้ฉันอยู่ที่นี่และมองหน้าน้องชายจอมเผด็จการคนนั้นทุกวัน..ฉันคงทำไม่ได้..
ตึกๆๆๆ
พรืบ!
ฉันรีบเอาร่างไร้เรี่ยวแรงของตัวเองแนบกับกำแพงเพื่อหลบจากสายตาของบรรดาผู้ชายที่เดินไปมายังชั้นล่างของบ้าน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่กับสิ่งที่ฉันตัดสินใจคิดจะทำมันต่อไป
“คุณไวน์บอกให้เราไปเฝ้าที่โกดังเดี๋ยวนี้”
“ได้ๆ เฮ้ย! รีบไปกัน!!”
เสียงะโวุ่นวายของผู้ชายพวกนั้นดังขึ้นเพียงไม่นาน ชั้นล่างของบ้านนี้ก็ปราศจากผู้คน เหลือเพียงนกยูงกับพวกแม่บ้านที่อยู่ในห้องครัวอีกฝั่ง จังหวะนี้ล่ะ..ที่จะทำให้ฉันสามารถหนีออกไปเพื่อขอความช่วยเหลือจากตำรวจฝรั่งคนนั้นได้
“….”
ฉันชำเลืองสายตาตัวเองมองไปยังด้านซ้ายและด้านขวาอย่างระมัดระวัง สองขาสั่นเทาของฉันเตรียมตัวที่จะก้าวออกไปทันทีเมื่อได้เวลาที่เหมาะสม
ตึกๆๆๆ
ฉันเร่งฝีเท้าของตัวเองวิ่งออกไปยังบานประตูใหญ่ของบ้านที่ถูกเปิดออก ก่อนจะรีบมองหาพวกตำรวจฝรั่งที่นกยูงพูดถึง เพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้นมันก็เหมือนฟ้าประทานโอกาสมาให้แก่ฉัน เพราะตำรวจพวกนั้นกำลังยืนพูดคุยกันอยู่ยังหน้าบ้านของคุณไวน์ แถมยังมีรถตำรวจมาจอดเทียบท่าอีกสองคัน
เซียขอโทษนะคะพี่วายุ..แต่เซีย..อยากออกไปจากที่นี่จริงๆ
เป็คำขอโทษสุดท้ายจากใจของฉันก่อนที่ร่างกายอันเ็ปกับหัวสมองหนักอึ้งจะพยายามวิ่งเข้าไปหาตำรวจพวกนั้นอย่างทุลักทุเล
“คุณตำรวจคะ! ชะช่วยฉันด้วยค่ะ!! ฮึก..ช่วยฉันด้วยนะคะ”
“คุณ..”
“ฉันโดนจับมาอยู่ที่นี่! พ่อแม่ของฉันก็ถูกฆ่าตาย ตอนนี้ฉันไม่มีที่ไปแล้วจริงๆค่ะ ช่วยฉันด้วยนะคะ”
“….”
ใบหน้าหล่อเหลาอันขาวซีดกับดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน..ผู้ชายหน้าฝรั่งและเพื่อนๆตำรวจที่เป็คนไทยกำลังจ้องมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าใไม่น้อย ร่างสูงโปร่งของพวกเขารีบเดินเข้ามาห้อมล้อมฉันอย่างรวดเร็ว
“ใจเย็นๆก่อนนะครับคุณผู้หญิง”
ตำรวจฝรั่งคนนี้พูดไทยได้ด้วยหรอเนี่ย..
“ตั้งสติให้ดีๆนะครับ..บอกผมว่าใครเป็คนจับคุณมา”
“….”
ถ้าฉันพูดความจริงทั้งหมดออกไป..พี่วายุก็ต้องมีเอี่ยวกับเื่นี้ด้วย..เพราะเขากับคุณไวน์วางแผนให้ฉันมาอยู่ที่นี่ั้แ่แรก..ทำไมฉันถึงลืมคิดเื่นี้ไปสนิทเลย
“เซียร่า!”
“…!!”
และแล้วสิ่งที่ฉันกลัวมากที่สุดในตอนนี้มันก็มาถึง..
“คะคุณไวน์..พี่วายุ..”
ฉันหันไปตามเสียงเรียกดังๆของคุณไวน์ก่อนจะเบิกตามองผู้ชายสองคนที่เดินตรงเข้ามาหาฉัน ซึ่งตอนนี้สีหน้าของพวกเขาสองคนนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง ดวงตาอันเยือกเย็นและสุขุมนุ่มลึกของพี่วายุ..รอยแผลสดราวกับว่าเพิ่งโดนหมัดหนักฝังอยู่บนใบหน้าของคุณไวน์..และสีหน้าเก็บกลั้นอารมณ์โกรธเคืองของตัวเองเอาไว้นั้น เขากำลังทำให้ฉันใจคอไม่ดีเอาเสียเลย
“ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ปล่อยให้เมีย..ออกมารบกวนการทำงานแบบนี้”
“….” เมีย..เมียงั้นหรอ!
เสียงท้วงของฉันดังลั่นขึ้นมาในความคิดทันที ดวงตาทั้งสองเบิกโพลงด้วยความใกับประโยคเมื่อชั่วครู่ ร่างล่ำของเ้าของเสียงทุ้มแสระยิ้มร้ายก่อนจะเดินเข้ามาดึงร่างของฉันเข้าไปขลุกในอ้อมอก
“ผมไม่ยักรู้ว่าคุณไวน์มีภรรยาด้วย” ตำรวจฝรั่งหรี่ตาพลางจ้องมองฉันอย่างสงสัย
“หึๆ พอดีว่าผมเป็พวกที่ไม่ชอบเปิดตัวน่ะ ผมรักสนุกมากกว่า แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้แล้ว..”
“….”
“เธอทำให้ผมเปลี่ยนความคิดไปเลย เพราะว่าเธอคนนี้เป็ผู้หญิงที่ไม่เหมือนใคร”
“อ๊ะ..”
ฉันร้องเบาๆเมื่อมือหนาของคุณไวน์ที่รัดอยู่ที่เอวนั้นกำลังบีบร่างของฉันให้แน่นยิ่งกว่าเดิม
พรืบ!
“แต่ผู้หญิงคนนี้ก็เป็คนที่ผมต้องดูแลอีกด้วย ขอโทษนะครับคุณชาลส์ที่ทำให้เข้าใจผิด”
พี่วายุเอ่ยขึ้นพร้อมกับเป็คนที่ดึงร่างของฉันออกมาจากเงื้อมมือของน้องชายตัวเอง ส่วนตอนนี้ฉันจึงทำได้แต่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว มือหนาของพี่วายุจึงเอื้อมมาแตะไหล่ฉันเบาๆเพื่อปลอบประโลมก่อนที่เขาจะหันหน้าไปหาคุณตำรวจฝรั่ง
“แล้วเื่ที่ผู้หญิงคนนี้มาขอความช่วยเหลือจากผมมันหมายความว่ายังไงครับ คุณวายุ?”
“คือแบบนี้นะครับ”
“เมียของผมเขาเป็คนสติไม่ค่อยดีน่ะครับคุณตำรวจ”
คำแทรกของคนร้ายกาจทำให้ฉันรีบช้อนสายตาไปมองเขาในทันที
“วันๆก็ชอบเอาแต่พร่ำพูดถึงเื่เพ้อเจ้อไปเรื่อย สงสัยว่าจะดูละครเยอะไปหน่อย หึ..อย่าถือสาเธอเลย”
นะนี่มันอะไรกัน..
“จริงมั้ยวายุ..เมียกูเป็คนสติไม่ค่อยสมประกอบใช่มั้ย?”
คุณไวน์ที่เอาแต่จ้องมองฉันลูกเดียวเอ่ยถามพี่วายุด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น จนทำให้ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆกับฉันได้แต่นิ่งเงียบไปซักพัก และในที่สุดคำตอบจากปากของพี่วายุก็ทำให้ฉันแทบจะยืนอยู่ตรงนี้ไม่ไหวอีกต่อไป
“ครับ”
“....”
“ผู้หญิงคนนี้เธอสติไม่ค่อยดี ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้เข้าใจผิด ทีหน้าทีหลังผมจะดูแลเธอให้ดีกว่านี้ ไม่ต้องห่วงนะครับ”
ประโยคที่จำใจของพี่วายุกำลังบ่งบอกให้ฉันรู้ตัวแล้วว่าไม่มีทางใดที่ฉันจะหนีออกไปจากหมู่บ้านบ้าๆนี้ได้ โดยเฉพาะหนีจากผู้ชายที่กำลังเหลือบสายตามองมาที่ฉันอยู่..เขาคนนั้นแสระยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็ไปอย่างที่ใจเขา้า
ต่อจากนี้ไปฉันก็ควรที่จะยอมรับผลที่จะตามมาใช่มั้ย..
“พวกตำรวจกลับกันไปหมดแล้วครับคุณไวน์ วันนี้มันไม่ได้เข้าไปเฉียดโกดังของเราเลยซักนิด แต่ว่า..”
“อะไร”
“ตำรวจฝรั่งที่ชื่อชาลส์ ท่าทางมันดูสงสัยคุณเซียร่ามากเลยนะครับ”
“….”
“ผมเห็นพวกมันกระซิบกระซาบกันไล่หลังตอนที่คุณไวน์กับคุณวายุขึ้นมาที่ห้องนี้ แววตาพวกมันดูเหมือนจะมีแผนการอะไรซักอย่าง”
ปึก!!
เสียงแก้วไวน์กระทบกับโต๊ะไม้อย่างแรงจนทำให้ฉันต้องสะดุ้งสุดตัว ผู้ชายคนนั้นถอนหายใจเสียงดังก่อนจะตวาดเสียงขึ้นมาอีกระลอก
“่นี้มึงคอยจับตาดูไอพวกเวรนั่นให้ดีๆ อย่าให้มันเข้ามาเสือกเื่ของกูอีก! เข้าใจมั้ย!!”
“ครับคุณไวน์”
“มึงออกไปได้ละ”
“ครับ”
จนกระทั่งคำสั่งสุดท้ายของเขาจบลง สองก็ก้มหัวให้เ้านายตัวเองและรีบเดินออกไปจากห้องนี้ทันที คงเหลือเพียงแต่ฉัน..กับผู้ชายสองคนนี้ที่ยังคงอยู่ เราทั้งสามคนห่างกันในระยะหนึ่งของห้อง แต่ความรู้สึกในตอนนี้ของฉันมันเหมือนกันว่าอยู่ใกล้กันจนหายใจไม่ออก พี่วายุนั่งอยู่บนโซฟาติดมุมกำแพง ส่วนคุณไวน์..ก็กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเก่งนั่น สองสายตาจากผู้ชายสองคนนั้นที่กำลังจ้องมองฉันอยู่ มันทำให้ฉันประหม่าจนยืนตัวสั่นเพราะความหวาดกลัวไปหมด
“ทำอะไรลงไป รู้ตัวบ้างมั้ย”
“….”
“นี่เป็ครั้งที่สามแล้วนะที่เธอพยายามจะหนีออกไปจากที่นี่ และครั้งก่อนที่เธอใช้โทรศัพท์ของนกยูงโทรเข้าเบอร์ตำรวจอีก”
สีหน้าเฉยชาและแววตาดุดันของคุณไวน์..เขากำลังทำให้ฉันต้องเอามือกำกระโปรงตัวเองไว้แน่น เพราะผู้ชายคนนั้น..เขาน่ากลัวเกินกว่าที่ฉันจะตั้งมือรับกับอารมณ์รุนแรงนั่นไหว
“ที่ฉันเคยลงโทษเธอไป ไม่จำเลยงั้นสิ?”
“ไอไวน์..”
“เธอรู้มั้ยว่าหลังจากนี้มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง หลังจากที่เธอออกไปแสดงตัวให้ไอเวรพวกนั้นเห็นและให้มันสงสัยทุกคนในหมู่บ้านนี้”
“คุณไวน์คะ..ฉะฉันขอโทษ..”
“ถ้าฉันรู้ว่าเธอจะมาสร้างปัญหาให้คนที่นี่ วันนั้นฉันคงปล่อยให้เธอตายไปพร้อมๆกับพ่อแม่ของเธอแล้วเซียร่า!!”
“ฮึก..”
“ไอไวน์! มึงพูดเกินไปแล้วนะ!”
พี่วายุที่ลุกขึ้นยืนตวาดเสียงแข็งใส่ผู้ชายคนนั้นก่อนที่เขาจะหันมามองฉันด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ ส่วนฉัน..ก็คงเป็ได้แค่เพียงหญิงสาวเ้าน้ำตาที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้เหมือนกัน
“แล้วทำไมคุณไม่ปล่อยให้ฉันตายไปั้แ่ตอนนั้นล่ะคะ ถ้าคุณคิดว่าสิ่งที่ฉันเคยทำมันเลวร้ายจนไม่อาจให้อภัยได้..ทำไมคุณถึงยังให้ฉันมีลมหายใจอยู่ถึงตอนนี้ ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยให้ฉันตายไปพร้อมกับพ่อแม่..หรือว่าปล่อยให้ฉันตายไปพร้อมกับวิน..”
“….”
“….”
ประโยคที่ออกมาจากส่วนลึกของหัวใจกลับทำให้ผู้ชายสองคนยืนเงียบกริบไปพร้อมๆกัน แต่ยกเว้นแววตาที่ด้านชาของคุณไวน์..เขาไม่เคยที่จะซาบซึ้งใจกับคำพูดจากปากของฉันเลยซักครั้ง
“เพราะแบบนี้..ฉันถึงอยากให้เธอมีชีวิตอยู่ไง..”
“….”
“การที่เธอมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกสะใจที่เห็นว่าเธอทุกข์ทรมานกับสิ่งที่เคยทำลงไป มันก็เหมือนว่าฉัน..ให้ความตายทั้งเป็กับเธอ”
“แต่คุณไม่มีสิทธิ์นะคะ! ต่อให้ฉันไปฆ่าพ่อแม่ของคุณตาย ฮึก..คุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะกักขังฉันไว้ใต้อำนาจเลวๆของคุณแบบนี้!!”
พรึ่บ!!
เพล้ง!!!
แต่แล้วทุกอย่างที่มันกำลังจะเกิดขึ้นก็รวดเร็วซะจนฉันไม่ทันได้ตั้งตัว เพราะว่าผู้ชายที่ฉันเพิ่งต่อปากต่อคำด้วยนั้นลุกพรวดขึ้น ก่อนจะหยิบแก้วไวน์บนโต๊ะเขวี้ยงมาทางฉัน แต่ยังโชคดีที่มันเบี่ยงออกไปอีกทางจนชนฝาผนังห้อง
“ฮึกๆๆๆ”
ส่วนร่างอันสั่นเทาของฉันก็ถูกใครบางคนบดบังเอาไว้จากเศษแก้วเมื่อกี๊ นั่นก็คือร่างสูงของพี่วายุ..ที่เขาวิ่งเข้ามาขวางหน้าฉันพร้อมๆกับจังหวะที่คุณไวน์เขวี้ยงแก้วมาพอดี
“เธอกล้ามากนะที่มาพูดจาแบบนี้ใส่ฉัน!!”
“….”
“อย่าคิดว่ามีพี่ชายฉันคุ้มกะลาหัวแล้วจะลอยหน้าลอยตาอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขได้ เธอรู้จักฉันน้อยไปแล้วเซียร่า!!!”
เขาชี้หน้าฉันพร้อมกับจ้องมองด้วยสีหน้าที่โมโหสุดขีด ร่างสูงพอๆกับพี่วายุเดินตรงดิ่งเข้ามาแต่ก็โดนผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันบังไว้ก่อน
“ถ้ามึงกล้าแตะต้องผู้หญิงของกู..กูจะไม่นับว่ามึงเป็น้องของกูอีก”
“ฮึก..พะพี่วายุ..”
สิ่งที่เขาพูดออกมา..มันอาจจะเป็จุดชนวนที่ทำให้เื่ทุกอย่างมันเลวร้ายลงไปกว่านี้ก็ได้..เพราะะเิลูกใหญ่..ก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนี้
“หึ! งั้นมึงก็ตัดกู ตัดไอวินออกจากการเป็ครอบครัวของมึงได้เลย”
“….”
“ต่อไปนี้มึงก็เตรียมรับผลที่จะตามมาแล้วกันนะไอวายุ ผลจากการที่มึงโง่..หลงผู้หญิงทรามๆคนนี้จนไม่ลืมหูลืมตา!!”
“ฮึก..”
เป็ประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินจากปากของคุณไวน์ ดวงตาคมกริบที่กำลังเหลือบมองมาที่ฉันด้วยความโกรธแค้น..มันทำให้ฉันได้แต่เม้มปากและจับแขนหนาของพี่วายุไว้แน่น เพียงไม่นานนัก..คุณไวน์ก็เดินหายลับออกไปจากห้องนี้พร้อมกับความเงียบงัน..
(วายุ)
ผมไม่เข้าใจเซียร่าเหมือนกันว่าเธอทำแบบนี้ทำไม..
รวมถึงผมที่ไม่เข้าใจตัวเอง..ว่าผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมาโดยไม่สนใจผิดชอบชั่วดีอีกต่อไปได้ยังไง ทั้งๆที่แต่ก่อนผมใจแข็งแทบบ้ากับการยับยั้งความรู้สึกของตัวเอง
“พี่วายุ..พี่..ไม่จำเป็ต้องทำแบบนี้เพื่อปกป้องเซียหรอกนะคะ..”
คงเป็เพราะเหตุการณ์ที่ทำให้ผมรับไม่ได้มากกว่า ความรู้สึกของผมมันเกินลิมิตจากคำว่าอดทนมามากพอแล้ว ั้แ่ได้รู้ว่าน้องชายตัวดีมันล่วงเกินผู้หญิงที่ผมแอบรัก..
และผมจะไม่ยอมให้เื่แบบนั้นเกิดขึ้นอีกเป็ซ้ำสอง
“ฉันเลือกแล้ว”
“….”
“ฉันเลือก..ที่จะอยู่ข้างเธอ..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..ฉันก็จะอยู่ข้างเธอ เหมือนกับที่เธอพยายามจะอยู่ข้างฉันมาโดยตลอด”
“แล้ว..เื่พี่..กับคุณพิ้งค์ล่ะคะ”
“….”
“พี่จะยอมทิ้งเธอ..เพื่อเซียหรอ..เซียว่าพี่ควรที่จะคิดทบทวนเื่นี้ดูใหม่”
“ฉันทบทวนเื่นี้มาซักพักใหญ่ๆแล้วล่ะ”
“อะไรนะคะ..”
“พิ้งค์กับฉัน..เราคบกันเพราะฐานะและก็เื่ธุรกิจทางสังคม เพราะพ่อของพิ้งค์เป็คนใหญ่คนโต ฉันก็เลยยากที่จะปฏิเสธไป อีกอย่าง..การที่เราสองคนได้ขึ้นชื่อว่าคบกันมันก็ทำให้ธุรกิจของที่นี่ขยายตัวขึ้นด้วย”
“….”
คำตอบของผมกลับทำให้เซียร่าที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มกลับนิ่งเงียบไปจนน่าใจหาย ส่วนผมเองก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆและพยายามที่จะจบประเด็นนี่ซะ
“เธอพักผ่อนเถอะ หน้าซีดหมดแล้ว เดี๋ยวก็อาการทรุดหนักมากกว่านี้หรอก”
“เอ่อ..ค่ะ..”
“เดี๋ยวฉันจะให้ลูกน้องมาเฝ้าหน้าห้องเพื่อความปลอดภัยของเธอ ถ้าอยากได้อะไรก็เรียกใช้พวกมันแล้วกัน”
ผมบอกกับเธอในขณะที่ตัวเองกำลังจะลุกเดินออกไป แต่จังหวะนั้นเองที่ร่างบางดันเอื้อมมือร้อนๆมาจับแขนของผมเอาไว้ก่อน ผมจึงได้แต่หันไปมองสีหน้าซีดเซียวกับแววตาแดงก่ำของเซียร่าที่ทำให้ผมรู้สึกไม่อยากจะเดินออกจากห้องนี้ไปซักก้าวเดียว
“พี่วายุ..อยู่กับเซียก่อนได้มั้ยคะ..”
285
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
![[END]ทะลุมิติมาฝึกลมปราณในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721989266_61640303.webp)