พวกเราช่วยกันม้วนผ้าใส่แกนที่ใช้ไม้ไผ่ทำ และตัดเก็บแบบขนาดทำเท่าผ้าห่ม เสื้อผ้า และทำการพับได้ประมาณเกือบ 2 ชั่วโมง ก็ต้องลามือกันก่อนในตอนนี้และพากันไปรวมตัวกันกับคนในหมู่บ้านทั้งหมด
พวกเด็กๆพอเจอหน้ากันก็ทักทายกันส่งเสียงดังเจื้อยแจ้วไปหมด พากันจับกลุ่มเดินไปด้วยกันอย่างครึกครื้น
“เอาล่ะ ทุกๆคนมาพร้อมกันแล้วใช่ไหม”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่กัง
“ครบแล้วหัวหน้าหมู่บ้าน”คนในหมู่บ้าน
“อย่างที่พวกเราพูดกันไว้เมื่อวานนี้ วันนี้แม่น้ำรอบๆหมู่บ้านของพวกเราคงจะไหลครบทุกเส้นทางกันแล้ว พวกเราจะช่วยกันไปตรวจดูเส้นทางน้ำเพื่อความเรียบร้อยอีกรอบหนึ่ง และดูความลึกของทางน้ำไหลผ่านด้วย
เพื่อป้องกันเด็กๆในหมู่บ้านจะลงไปเล่นให้เกิดอันตรายได้ อย่างน้อยๆก็ต้องสอนให้พวกเด็กๆรู้จักระมัดระวัง และรู้จักสังเกตว่าเส้นทางน้ำแบบไหนไม่สมควรเดินข้ามหรือลงไปอย่างเด็ดขาดเลย”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่กัง
“ตกลง”ทุกๆคนในหมู่บ้าน
แต่ละครอบครัวน้อยนักที่จะไม่มีลูกหลานตัวเล็กๆ แต่ว่าพวกเขาทุกๆคนเต็มใจที่จะพากันออกมาช่วยดูกันทั้งหมดถึงจะมีเด็กเล็กมาด้วยก็อาศัยให้พวกเด็กๆนั่งอยู่บนรถเข็นเสียส่วนใหญ่และจะเลือกให้ไปในบริเวณที่มีต้นไม้ตลอดเส้นทางเสียมากกว่า เพื่อไม่ให้พวกเด็กๆต้องร้อนจนเกินไปนัก
เด็กๆในหมู่บ้านนั้นใช่ว่าจะไม่เคยทำไร่ ทำนา ทำสวนพร้อมพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย เสียที่ไหนกันส่วนใหญ่ก็โดนหิ้วกระเตงด้านหลังแม่อยู่บ่อยๆเพราะด้วยการที่ขาดแรงงานในบ้านไปหนึ่งคนก็เท่ากับทำให้งานล่าช้าไปส่วนหนึ่ง เพราะฉะนั้นเด็กๆพวกนี้ย่อมแกร่งั้แ่เล็กๆอยู่แล้ว
เพียงแต่เสาร์น้อยนั้นจะแย่กว่าเด็กคนอื่นๆตรงที่ว่าจะเป็ไข้ได้ง่ายกว่าจึงไม่ค่อยได้พาออกมาด้านนอกบ่อยๆนัก แต่ตอนนี้เสาร์น้อยแข็งแรงมากขึ้นไม่ได้อ่อนแออีกต่อไปแล้ว
**********
เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่จะออกมาประชุมรวมตัวกันกับคนในหมู่บ้านเจียวจิ้น
และก่อนที่จะออกจากบ้านมานั้นไม่ใช่เพียงแค่ผ้าเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่เสาร์น้อยขยายส่วนให้ยาวและกว้างขึ้นมากกว่าเดิม แต่เพราะว่าเ้ารถเข็นนี่แหละที่ทำให้เสาร์น้อยคิดขึ้นมาได้ว่าถ้ามีโครงขึ้นหลังคากันแดดกันฝนขึ้นมาด้วยก็คงจะดี จึงได้หันไปสนใจแผ่นพลาสติกที่มีอยู่เพียงผืนเดียวของบ้านที่ไม่ได้ผืนใหญ่นัก
“อืม…แต่เดี๋ยวนะหรือว่าเราจะทำใหม่ไปเลยดีนะเ้ารถเข็นเนี่ย”เสาร์น้อยที่ตอนแรกจะทำขยายเพียงแค่แผ่นพลาสติกแผ่นนี้เพียงเท่านั้นเพื่อกันทำโครงหลังคาขึ้น แต่พอเห็นสภาพรถเข็นที่มีใช้ก็เลยคิดอยากเปลี่ยนขึ้นมาด้วยเสียเลย
“พ่อคะ ช่วยทำรถเข็นอันเล็กจิ๋วให้เสาร์น้อยได้ไหมคะพ่อ”เสาร์น้อย
“รถเข็นเหรอลูก??รถเข็นแบบไหนกันครับ”พ่อ
“รถเข็นไม้แบบนั้นไงคะที่เราใช้งานกันประจำน่ะค่ะพ่อ”เสาร์น้อย
“อ้อ…ได้สิครับรอแป๊บนะลูกไม่นานเลยก็เสร็จแล้ว”พ่อ
เสาร์น้อย บอกขนาดของรถเข็นที่เธอ้าให้พ่อเห็นเพียงแค่หยิบเศษไม้ที่จะนำมาทำฟืนออกมาเพียงแค่ท่อนเล็กๆเพียงท่อนเดียว ขัดเกลาและตัดแบ่งออกมาประกอบทำรถเข็นอันจิ๋วให้ลูกสาวคนเล็ก
ทำไม่นานพ่อก็ได้รถเข็นจิ๋วที่น่ารักให้เสาร์น้อยแล้ว พี่สาวโจวหวู่เองก็ได้ด้วย ตอนนี้บนพื้นดินมีรถเข็นจิ๋วน่ารักถึงสองอัน แต่เสาร์น้อยย่อมยังไม่พอใจเพียงแค่นั้น
“พ่อคะ เสาร์น้อยขอลองเข็นหน่อยว่าเข็นได้ไหม”เสาร์น้อย
“ย่อมต้องเข็นได้แน่นอนครับ พ่อทำเหมือนรถเข็นที่เราใช้งานทุกอย่างเลยนะลูกสาว มันแข็งแรงแน่นอนพวกหนูเก็บไว้เล่นได้นานแน่ๆ”พ่อ
“ครืด….ครืด….อือ..เข็นได้จริงๆด้วยค่ะ พ่อเก่งจังเลย”เสาร์น้อย
“น่ารักจังเลยค่ะพ่อ โจวหวู่ก็ชอบมากเลย”พี่สาวโจวหวู่
“ดีแล้ว ที่ลูกสาวของพ่อชอบ”พ่อ
“แต่ว่าพ่อคะ เสาร์น้อยขอเพิ่มเติมอีกหน่อยค่ะขอโครงที่จะมีหลังคาเพิ่มด้วยนะคะแบบนี้น่ะค่ะพ่อ”เสาร์น้อย วาดโครงสร้างที่ตัวเอง้าบนพื้นดินให้พ่อได้เห็น
“ได้สิครับ”พ่อ
เพียงไม่นานโครงสร้างที่้าก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว เป็แบบที่ว่ารื้อ-ถอนได้ถ้าไม่้าโครงหลังคา
“เดี๋ยวค่ะพ่อ เสาร์น้อยอยากได้แผ่นพลาสติกทำเป็หลังคาค่ะไม่เอาเศษหญ้าเศษฟางพวกนี้ค่ะพ่อ”เสาร์น้อย
“พลาสติกที่ไหนล่ะครับ?? บ้านเราไม่มีหรอกลูก”พ่อ
“มีค่ะ นั่นไงคะรอแป๊บเดียวค่ะพ่อ”เสาร์น้อย
“ดะ…เดี๋ยวลูกเสาร์น้อย”พ่อ ร้องห้ามเสียงหลงอย่างใคิดว่าลูกสาวจะไปตัดแผ่นผืนพลาสติกที่มีเพียงอันเดียวของบ้านเข้า
“ปี้ว….ปี้ว…..”เสาร์น้อย ส่งพลังนิ้ววิเศษไปที่แผ่นพลาสติกที่วางอยู่บนพื้นอย่างรวดเร็ว
“.......................!!”ทุกๆคน ที่มองตามเสียงของพ่อเสาร์น้อย และกำลังวิ่งมาทางลูกสาวก็ต้องใอ้าปากค้างกันอีกรอบอย่างรวดเร็วแบบไม่ทันตั้งตัวกันอีกครั้ง
สิ่งที่ทุกๆคนเห็นพร้อมเพรียงกันก็คือผืนพลาสติกที่มีไว้สำหรับรองใช้งานพืชผลต่างๆ ที่พับไว้เตรียมจะเก็บเข้าที่บัดนี้มันได้มีขนาดหนาขึ้นกว่าเดิม กว้างใหญ่กว้างเดินหลายเท่านัก กินพื้นที่บริเวณหน้าบ้านเลยไปอีกด้วย
“นี่ไงคะพ่อแค่นี้ก็มีแผ่นพลาสติกตัดให้เสาร์น้อยเพิ่มมาทำหลังคารถแล้วค่ะ”เสาร์น้อย
“............!!!”พ่อ
“พ่อคะ พ่อคะ ตัดแผ่นพลาสติกออกมาให้น้องเสาร์น้อยสิคะ”พี่สาวโจวหวู่ เขย่าแขนเรียกพ่อของพวกเธอที่ยืนนิ่งนานมากแล้ว
“เอ่อ…ครับ ครับลูกสาว”พ่อ
เมื่อสามพ่อลูกได้แผ่นพลาสติกกลับติดมือไปนิดหน่อยแล้ว สองสาวก็จูงพ่อเดินกลับไปที่เดิมเพื่อไปตกแต่งทำหลังคารถเข็นอันจิ๋วกันต่อ ตัวพ่อของเสาร์น้อยเองก็กลับมาอย่างงงๆว่าเดินกลับมาได้อย่างไรกัน
ส่วนคนอื่นๆพอได้หายงุนงงกันไปอีกรอบ ปู่ ตา อาเล็กและน้าชายก็ต้องออกแรงช่วยกันตัดแบ่งผืนพลาสติกผืนใหญ่นี้ออกให้มีขนาดที่จะใช้งานทั่วๆไป เพื่อที่จะนำจัดเก็บได้ง่ายขึ้นอีกครั้ง
“วันนี้น้องเสาร์น้อยสร้างผ้า สร้างผืนพลาสติกให้เยอะแยะเลยนะครับ”พี่ใหญ่โจวซาน
“ใช้จ้ะ”แม่
“แบบนี้บ้านเราก็มีใช้เหลือเฟือแล้ว เพราะผ้าพลาสติกเอ่อแผ่นพลาสติกพวกนี้เนี่ยราคาแพงอยู่นี่ใช่ไหมครับแม่”พี่รองโจวซื่อ
“ก็ใช่ครับลูกชาย ยิ่งผืนพลาสติกหนาๆยิ่งราคาแพงมากด้วย”แม่
“น้องเสาร์น้อย ใช้นิ้ววิเศษช่วยครอบครัวได้เยอะหลายเื่เลยนะครับ ผมมีความสุขมากๆเลย”พี่ซานเยวี่ย
“ใช่ๆ ทุกอย่างเลย”พี่ซื่อเยวี่ย
“ดูสิไม่นานพวกเราก็จะมีเสื้อผ้าใหม่ๆเอาไว้ใส่ด้วย เสื้อหนาวตัวใหม่อีกด้วยนะ”พี่หว่านชง
“อย่าลืมผ้าห่มนวมผืนใหญ่อีกด้วยนะ”พี่หว่านหว่าน
“ใช่ๆ”พวกพี่ชายทั้งหมดต่างพากันเห็นด้วยและมีความสุขมากๆเมื่อพูดถึงเื่นี้ขึ้นมา
แต่ความดีใจไม่ได้มีเพียงแค่นี้เท่านั้น เมื่อเสาร์น้อยกับพี่สาวโจวหวู่ถือรถเข็นขนาดจิ๋วมาแล้วจัดวางไว้บนพื้นอีกครั้ง
“วางตรงนี้ละกันนะ”เสาร์น้อย
“น้องเสาร์น้อย ของพี่สาววางตรงนี้ได้ไหมจะชนกันหรือเปล่า”พี่สาวโจวหวู่
“อือ….พี่สาววางกระเถิบไปอีกนิด”เสาร์น้อย
“ตรงนี้เหรอน้องเสาร์น้อย?”พี่สาวโจวหวู่
“อีกนิดหนึ่งพี่สาว ถอยไปอีก”เสาร์น้อย
“ตรงนี้ล่ะได้ยัง”พี่สาวโจวหวู่
“อือ…อีกสองสามก้าวพี่สาว”เสาร์น้อย
“ได้ๆ”พี่สาวโจวหวู่ ก็นั่งถอยหลังไปเรื่อยๆและวางรถเข็นจิ๋วลงอีกครั้ง
พวกพี่ชาย ก็หันมามองน้องสาวทั้งสองคนบ้างแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักคิดว่าน้องสาวกำลังเล่นของเล่นชิ้นใหม่ที่คงให้พ่อทำเมื่อตะกี้นี้ขึ้นมานั่นแหละ คงจะไม่มีอะไรหรอก
“ตรงนั้นได้แล้วล่ะพี่สาว”เสาร์น้อย
“ตกลง”พี่สาวโจวหวู่
สองสาวน้อย ถอยออกมายืนมองรถเข็นอันจิ๋วบนพื้นในระยะที่ห่างพอสมควรถอยมาทีละก้าวสองก้าว เพื่อกะระยะทางให้แน่ใจว่าจะพอดีขนาดที่เสาร์น้อย้า
“พี่สาวตื่นเต้นจังเลยฮิ…ฮิ….”พี่สาวโจวหวู่
“ฮิ…ฮิ…พร้อมแล้วนะพี่สาว”เสาร์น้อย
“พร้อมแล้ว.”พี่สาวโจวหวู่ตอบน้องเสาร์น้อยเสียงดังพร้อมกับปรบมือ และะโขึ้นลงอย่างตื่นเต้นดีใจ
“ปี้ว…ปี้ว…..”
“พรึ่บ….พรึ่บ…..”
จังหวะที่พี่สาวโจวหวู่ส่งเสียงเชียร์อย่างเสียงดัง พวกพี่ชายก็ผงกหัวขึ้นหันมามองน้องสาวอีกครั้งและก็ต้องใรอบที่สามอีกครั้งง
“รถเข็น….!!”พวกพี่ชาย ะโเสียงดังและชี้นิ้วไปทางน้องสาวทั้งสองคนที่ตอนนี้มีรถเข็นคันใหม่ถึงสองคันอยู่ด้านหน้าน้องสาวที่ดูตัวเล็กไปเลย
“ว้าว……รถเข็นคันจิ๋วของพวกเราสวยมากเลยน้องเสาร์น้อย”พี่สาวโจวหวู่
“ใช่ม๊า…”เสาร์น้อย กอดอกยืดอย่างเต็มที่เลยเพื่ออวดผลงานใหม่ล่าสุดอีกครั้ง
แต่ไม่ได้หันไปมองด้านหลังเลยว่าตอนนี้ ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ พี่ชาย อาเล็ก อาสะใภ้ น้าชาย น้าสะใภ้ มองอย่างตาค้างสติหลุดลอยกันอีกครั้งแล้ว
“น้องเสาร์น้อย ทำรถเข็นครับแม่”พี่ใหญ่โจวซาน
“รถเข็นใหม่ตั้ง 2 คันน่ะครับ”พี่รองโจวซื่อ
“พวกเราไปดูกันเถอะ”พี่ใหญ่โจวซาน
“ไปกัน”พวกพี่ชาย พากันวิ่งตรงไปที่รถเข็นคันใหม่ทั้งสองคันกันอย่างตื่นเต้น
“น้องสาว…”พวกพี่ชาย
“โอ๊ะ…พี่ชายเป็ไงรถเข็นคันใหม่ของพวกเรา”เสาร์น้อย
“สวยมากๆ..”พวกพี่ชาย
“ทีนี้ก็ไม่ต้องกลัวแดด กลัวฝนแล้วล่ะเพราะรถเข็นของพวกเรามีหลังคากันแดด และกันฝนตกพร้อมเลย”เสาร์น้อย
“สุดยอดไปเลยน้องเสาร์น้อย”พี่ซานเยวี่ย
“พวกเรามีรถเข็นคันใหม่ใช้โดยไม่ต้องเสียเงินซื้อเลย”พี่ซื่อเยวี่ย
“พวกพี่ชายดูตรงนี้นะสามารถถอดไม้ตรงนี้ออกได้เมื่อไม่้าใช้หลังคาล่ะ”เสาร์น้อย ชี้ไปที่โครงเสาร์แต่ละโครงที่เสียบไว้
“ว้าว….”พวกพี่ชาย
“และก็นะตรงด้านข้างแค่ม้วนๆพลาสติกขึ้นไปเก็บแบบนี้และก็ผูกไว้เท่านี้เอง”เสาร์น้อย นึกถึงเวลาที่รถเมล์มีแผ่นพลาสติกม้วนขึ้นและลงสำหรับตอนหน้าฝน
“ว้าว….”พวกพี่ชาย
“ดูล้อสิ ล้อรถเข็นก็ทำจากไม้แผ่นเดียวด้วยแบบนี้จะต้องแข็งแรงมากๆเลย”พี่หว่านช่าง
“จริงด้วย”พี่หว่านหว่าน
“แน่นอนอยู่แล้วพี่ชาย”เสาร์น้อย
“นี่คือเหตุผล นี่เสาร์น้อยขอพ่อทำรถเข็นอันเล็กให้เพราะว่าลูกอยากจะใช้นิ้ววิเศษขยายมันออกมาไว้ใช้งานเหรอครับลูก??”พ่อ
“ใช่ค่ะพ่อ ก็รถเข็นบ้านปู่กับย่า และตากับยายเก่ามากแล้วถ้าจะให้ทำรถเข็นกันเองก็อาจจะมีคุณภาพไม่แข็งแรงมากเท่ากับช่างไม้มืออาชีพได้ เสาร์น้อยเลยขอให้พ่อทำแบบรถเข็นของเล่นให้แทนไงคะ
เพียงแค่คันเล็กๆแน่นอนว่ามันต้องประณีตและตกแต่งง่ายกว่า และล้อของมันแบบนี้ถ้าทำด้วยแรง ขนาดใหญ่เท่านี้จะต้องเปลืองแรงทำแค่ไหนกันกว่าจะได้ใช้ในแต่ละคัน
ในเมื่อเสาร์น้อยมีเ้านิ้ววิเศษช่วย ก็เลยคิดขึ้นมาได้ว่าถ้าเราทำแบบนี้มันก็จะมีของดีเอาไว้ใช้งานยังไงล่ะคะทุกๆคน”เสาร์น้อย
“ขอบใจมากเลยลูก/ขอบใจมากเลยหลานสาว”
“น้องเสาร์น้อย เก่งที่สุดเลย”พวกพี่ๆ
“เสาร์น้อยของแม่นึกถึงทุกๆคนจริงๆ แม่ขอบใจมากนะ”แม่ ลูบหัวลูกสาวคนเล็กอย่างแ่เบา
“เสาร์น้อยอยากช่วยงานทุกๆคนบ้างคะ”เสาร์น้อย
“เอาล่ะตอนนี้พวกเรารีบนำของไปเก็บในบ้านให้เรียบร้อยก่อนนะ และจะได้ออกไปรวมตัวกับคนในหมู่บ้านกัน จะได้เวลาแล้ว”ปู่
“ค่ะ” “ครับ”ทุกๆคน
“ส่วนหลานชายพวกเราช่วยย้านขนของจากรถเข็นคันเก่าทั้งสองคันมาไว้ที่รถเข็นคันใหม่ของพวกเราเลยนะลูก”ตา
“ครับ”พวกพี่ชาย ต่างพากันช่วยเข็นรถเข็นคันเก่ามาขนาบข้างคันใหม่และโอนย้ายของทั้งหมด
ทุกๆคน ต่างยิ่งมีแรงและช่วยกันจัดการเคลียร์พื้นที่ให้เรียบร้อยก่อน ทั้งผ้า ทั้งแผ่นพลาสติกก็เก็บไว้ในบ้านให้หมด และขากลับจึงจะนำมาแบ่งออกเพื่อจัดการแยกไว้สำหรับแจกให้คนในหมู่บ้านในวันข้างหน้าด้วย
ซึ่งเื่การแจกจ่ายผ้า และแผ่นพลาสติกนี้ ปู่กับตาจะเป็คนระบุ วันเวลาให้เอง เพียงแต่ตอนนี้ต้องช่วยกันตัดแบ่งให้เรียบร้อยก่อนเท่านั้นเอง
ถ้าไม่เพียงพอยังมีเศษผ้าหลงเหลืออีกมากมายที่ทำการแยกเอาไว้เมื่อตอนเช้านี้ เพราะเสาร์น้อยเองก็ยังเอามาขยายไม่หมดเพียงแต่เลือกผ้าในส่วนที่้าใช้และจำเป็มากที่สุดก่อนในตอนนี้เพียงเท่านั้นเอง
ในวันนี้มีแต่เื่ที่ดีๆ และทำให้ครอบครัวของน้องเสาร์น้อยมีความสุขถึง 3 เท่ากันเลยทีเดียว เื่แรกก็คือเื่ผ้าที่มีมากมายก่ายกองตรงหน้า เื่ที่สองก็คือแผ่นพลาสติกที่มีให้แบบเหลือเฟือ เื่ที่สามคือเื่รถเข็นใช้งานที่ได้มาใหม่ถึง 2 คัน แต่ไม่แน่ใจว่าจะมีเพียงแค่สามเื่นี้ในวันนี้หรือเปล่านะ??
************
เสาร์น้อย ใช้นิ้ววิเศษได้คุ้มค่าอีกแล้วสำหรับวันนี้ แผ่นพลาสติกที่สามารถใช้งานในด้านต่างๆไม่ว่าจะนำมาคลุมของต่าง หรือปูพื้นรองรับผลผลิตที่ปลูกเอาไว้ ฯลฯ
และรถเข็นอุปกรณ์สำคัญอีกอย่างที่ไม่ต้องทำให้พวกเราต้องหอบหิ้วข้าวของเองให้เหนื่อยยาก
1K
