-[ ณ ป่าหลังหมู่บ้านสวนไผ่ ]-
“เด็กๆ ข้ากลับมาแล้ว” ไม่ช้าเสียงดังโวกเวกเกิดขึ้น พร้อมกลุ่มเด็กเล็กกลุ่มใหญ่ที่มีอายุราว 7 ถึง 13 ปี
“นิข้ามีขนมและของเล่นจากในเมืองมาฝากพวกเ้าด้วยนะ”
“เย้ๆ ท่านพี่ใหญ่เฉียวเฟิงมาแล้ว” เสียงเด็กน้อยนับสิบต่างวิ่งมารายล้อมเฉียวเฟิง
เฉียวเฟิงแจกจ่ายขนมและของเล่นมากมายแก่เหล่าเด็กน้อย โดยห่อผ้าขนาดใหญ่ที่แบกเข้ามา (ซึ่งจริงๆ แล้วเก็บไว้ในมิติช่องเก็บของที่จ้าวหมื่นมารทำไว้ให้ เพียงแต่เฉียวเฟิงไม่้าให้คนรู้ความสามารถของตัวเองจึงแกล้งทำทีแบกห่อผ้าใบใหญ่เข้ามา) เฉียวเฟิงแสร้งทำอาการเหนื่อยหอบ ทั้งที่จริงๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย “ข้ารีบวิ่งไปกลับไม่หยุดพักทำตามสัญญาแล้วนะ”
“ขอบคุณท่านพี่เฉียวเฟิง งานที่ท่านสั่งพวกเรา พวกเราทำเสร็จหมดแล้ว”
แม้เด็กหลายๆ คนจะมีอายุมากกว่าเฉียวเฟิง แต่ทุกคนก็พร้อมเรียกเฉียวเฟิงว่าพี่ใหญ่เฉียวเฟิง เพราะขนมของกินของเล่นราคาแพงที่เฉียวเฟิงมอบให้เด็กๆ นอกจากนั้นเศษเงินอีกจำนวนมาก ก็พร้อมจ่ายให้เหล่าเด็กน้อยพวกนี้
ทำให้ตอนนี้เฉียวเฟิงมีโรงงานเถื่อน ใช้แรงงานเด็กนับสิบในหมู่บ้านสวนไผ่แห่งนี้ โดยเด็กๆ เหล่านี้ก็เต็มใจช่วยงานเฉียวเฟิงเต็มที่ สร้างฟารม์ปลูกสมุนไพรหลังป่าอย่างลับๆ ไม่ให้ใครรู้ โดยตลอด 2 ปีที่ผ่านมา เฉียวเฟิงก็ได้สมุนไพรจากที่นี้เอาไปหลอมเม็ดโอสถขาย เฉียวเฟิงหัวเราะในใจอย่างมีความสุข หลังเห็นสวนสมุนไพรของตัวเองได้รับการดูแลอย่างดี พร้อมทั้งจ่ายค่าจ้างแรงงานราคาถูกนักเมื่อเทียบกับกำไรที่ได้มา…
-[ ณ ศาลาแห่งหนึ่งในสำนักฟ้า ]-
"ศิษย์น้องเ้านั่งวาดรูปบุรุษไร้หน้าอีกแล้วรึ กี่ปีแล้วนะที่เ้าวาดรูปนี้ซ้ำๆ" สตรีงามในชุดฝึกพูดกล่าวพลางเดินอ้อม ความงามของนางช่างหาได้สามัญไม่
แต่นั่นก็เทียบไม่ได้กับสตรีที่อยู่ตรงหน้านาง
"ศิษย์พี่หญิง เพราะข้าฝันถึงเขาอีกแล้ว… ในฝันน้องหญิงมีความสุขนัก"
"งั้นรึ… นิเ้าก็ฝันถึงเขาเช่นนี้มากว่า 8 9 ปีแล้วนะ ไม่น่าเชื่อเ้าฝันถึงบุรุษผู้สง่างามไร้หน้านั่นมานานถึงขนาด เหตุใดกันนะ ทำไมเ้าจึงยังมิอาจจะหยุดฝันถึงเขาได้อีก" นางงามผู้เชิดฉายพูดพร้อมเอามือป้องปากไว้ เดินวนรอบร่างหนึ่งสตรีผู้งามล้ำเหนือผู้ใดในแผ่นดิน
สตรีผู้ถูกเรียกว่าศิษย์น้อง ตอนนี้ใบหน้าของนางแดงแล้ว ไม่ช้านางก็ก้มหน้าและหยุดมือครู่หนึ่งก่อนจะวาดภาพต่อ
"ข้ารู้สึกว่าข้าต้องวาดภาพเขาเก็บไว้ ข้ากลัว กลัวเฉกเช่นเดียวกับในฝัน… กลัวว่าเขาจะทิ้งข้าไปไกลแสนไกล กลัวว่าเขาจะไม่กลับมาหา ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยห่างใจข้าเลยพี่หญิง / กลัวว่าเขาจะทิ้งข้าไปไกลแสนไกล กลัวว่าเขาจะไม่กลับมาหา ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยห่างใจข้าเลยพี่หญิง" สตรีผู้งามล้ำถูกศิษย์พี่ดักคอกล่าวแทรกโดยการจงใจพูดพร้อมนางแล้ว
ทั้งสองได้แต่อมยิ้มและหัวเราะกันเบาๆ อย่างน่าชม สตรีศิษย์น้องนางสวยงามราวเทพธิดานาง์ นางคือ "สวีอี้เฟย" ในวัย 18 ปี สตรีด้านหลังนาง "สวีอันฉี" เป็ลูกพี่ลูกน้องและศิษย์พี่ของนางวัย 20 ปี แม้เทียบกับสวีอี้เฟยแล้วความงามของนางจะไม่อาจเทียบได้ แต่หน้าตาและผิวพรรณของนางก็นับว่าเป็หญิงงามที่หาได้ยากในใต้หล้านี้เช่นกัน
นอกจากนั้นนางยังดูยั่วยวนและสามารถสร้างแรงดึงดูดให้บุรุษเสน่ห์หาในตัวนางได้อย่างไม่ยากเย็น
ไม่ช้าศิษย์พี่ผู้นี้ก็เดินแซะเดินกอด สวีอี้เฟยศิษย์น้องแสนรักของนาง
"ข้าละอยากพบบุรุษไร้หน้าในฝันของเ้าจริงๆ ข้าอยากรู้นัก... ใครกันที่สามารถทำให้นาง์ผู้งดงาม ผู้ที่มีใบหน้าและร่างกายราวนาง์นี้หวาดกลัวที่จะถูกทอดทิ้งได้ คิกคิก"
สุดท้ายศิษย์พี่ก็หัวเราะอย่างขบขัน
สวีอี้เฟยไม่ตอบ นางได้แต่ยิ้มหน้าแดงระเรื่อ หากบุรุษใดเห็นนางตอนนี้เกรงว่าจะตกตายไปพร้อมกับภาพความงามของนาง ความงามที่ตระการจนทำให้บุรุษเพศยอมสละชีวิตภายใต้ชายกระโปรงของนางได้
สวีอันฉีศิษย์พี่ เมื่อเห็นสวีอี้เฟยไม่พูดอะไรต่อ นางก็ยิ่งเดินเล่นหูเล่นตาแกล้งยอดหญิงงามมากกว่าเดิม
"ถ้าเขามีตัวตนจริงคงเป็ดังบุพเพสันนิวาสของเ้า เ้าว่าจริงไหม คิกคิก" นางกล่าวพลางก็เอามือดึงแก้มแดงๆ สองข้างของสวีอี้เฟย
และเมื่อสวีอี้เฟยยอดหญิงงามได้ยินดังนั้น หน้าของนางก็แดงไปถึงหูแล้ว ภาพนี้ช่างดูน่ารักยิ่ง ไม่ช้านางจำต้องหยุดมือวาดภาพเอามือป้องแก้มตัวเอง นั่นเพราะคำพูดของสวีอันฉีทำให้นางคิดไปไกลนัก 9 ปีแล้ว นางฝันถึงบุรุษผู้หนึ่งไม่หยุดหย่อน
ในฝันนางเป็สตรีงามผมสีแดงที่ออกเดินทางไปทั่วหล้า แดนดาราเหนือพื้นพิภพ ปรารถนาเพียงหนึ่งของนางคือ ตามหาบุรุษไร้หน้าในฝัน
แต่เมื่อนางพบเจอบุรุษผู้นั้นก็ไม่รู้เพราะเหตุใดนางจึงเลือกปะกระบี่กับเขาอยู่ร่ำไป หากแต่นางก็ไม่เคยชนะเขาได้เลยสักครั้ง และทุกครั้งที่นางปะกระบี่ กระบี่ของนางคล้ายแฝงไว้ซึ่งความโศกเศร้า ทุกข์ และสุขใจ ราวกับว่าทุกกระบี่ของนางแฝงความนัยต่อบุรุษผู้นั้นอย่างมากล้น หากถามว่าความในนั้นคืออะไร
มันคงมีความหมายเพียงอย่างเดียว
.
.
.
"...โปรดอยู่กับข้า โปรดอย่าจากข้าไป"
.
.
.
และทุกครั้งที่นางตื่นจากฝัน หัวใจของนางเหมือนสตรีที่หัวใจแตกร้าว โศกเศร้าจนนางไม่อาจกลั้นน้ำตาโดยไร้เหตุผล แต่ถึงแบบนั้นทุกครั้งที่ได้หลับตานอนลง นางก็ยังปรารถนาที่จะฝัน ฝันถึงบุรุษไร้หน้าผู้นั้นซ้ำๆ
สวีอันฉีเห็นนางนิ่งอยู่จึงเดินเขาไปด้านหลังก่อนที่จะกอดเข้าที่ตัวสวีอี้เฟย ไม่ช้าใบหน้านางก็แนบลงแผ่นหลังของผู้เป็ศิษย์น้อง
"อี้เฟยเ้าจงอย่ากังวลไปเลย หากบุรุษนั้นมีตัวตนจริง เขาย่อมต้องสยบต่อความงามของเ้า ดูอย่างทุกวันนี้สิ ทั้งท่านพ่อของเ้าและท่านปู่พยายามเก็บซ่อนตัวเ้าไว้ถึงขนาดนี้ แต่ชื่อเสียงความงามของเ้าก็ดึงดูดผู้คน ภาพวาดเหมือนแบบของเ้าแค่อย่างเดียว ก็มีราคาอย่างต่ำถึงหมื่นทองก้อน หากท่านปู่ฉลาดซักนิดให้คนวาดรูปเ้าเพิ่มอีกซะสิบยี่สิบภาพ ข้าเกรงว่าสำหนักของเราคงมีทองก้อนและสมบัติวิเศษเต็มคลังแล้ว" สวีอันฉีนางพูดพล่างหัวเราะไปด้วย
สวีอี้เฟยได้ยินดังนั้นก็ไม่กล้าพูดอะไรได้แต่ทำหน้าดุใส่สวีอันฉี แต่สวีอันฉีกับยิ่งพอใจกับการได้แกล้งน้องหญิงที่เป็ที่รักผู้นี้เป็ที่สุด
44K
