Sea xx La-ongfong 23
“งั้นเหรอ?” คราวนี้ฉันหันมามองคนข้างตัว เขาเบิกตากว้างส่ายหน้าปฏิเสธ ยิ่งเห็นรอยสีแดงที่เปื้อนมุมปากเขายิ่งทำให้ฉันโมโหจนต้องกำหมัดแน่น
“ไม่ใช่ เธอเป็แค่ลูกสาวลูกค้าที่เข้ามาฝึกงานที่นี่เหมือนกัน ไม่มีอะไรมากว่านั้น” พี่ซีรีบอธิบายเมื่อเห็นฉันยังนิ่ง
“พูดแบบนั้นได้ยังไงคะ เมื่อเที่ยงเราก็...”
“หยุดพูด!”
“ก็อะไรคะ อยากรู้จัง” ฉันไม่สนใจเสียงห้ามของพี่ซีเลยสักนิด หัวใจฉันมันชาไปหมดแล้วแต่ก็อยากรู้เื่ราวพวกนี้ว่าเื่มันเป็ยังไงกันแน่
“ไม่มีอะไรหรอก เราแค่แอบทำอะไรแซบ ๆ ในลิฟต์ก็แค่นั้น” ฉันแค่นยิ้มให้ตัวเอง รู้สึกโง่งมอย่างบอกไม่ถูก สลัดมือข้างที่ถูกเกาะกุมอยู่อย่างนึกรังเกียจ
“ฟองมันไม่ใช่แบบนั้น ฟังพี่...” อีกฝ่ายยังไม่ทันพูดจบฉันก็ตวัดฝ่ามือลงบนแก้มเขาเต็มแรง เขามองฉันอย่างใรีบจับมือฉันไว้ไม่ยอมให้เดินหนีไปไหนได้ ไม่พอฉันหันไปมองผู้หญิงคนนั้นก่อนจะตวัดฝ่ามือใส่ใบหน้าผู้หญิงคนนั้นเต็มแรงเช่นเดียวกัน
“กรี๊ด!! นี่แก” เสียงกรีดร้องโวยวายของเธอทำให้เลขาที่อยู่หน้าห้องวิ่งเข้ามา พี่เลขาเองก็คงไม่รู้ว่ามีคนอื่นนอกจากเ้านายเธออยู่ในห้องไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมให้ฉันเข้ามาแบบนี้
“ทำไม?” ฉันทวนถามเสียงนิ่ง อีกฝ่ายยกมือหมายจะตบคืนแต่เสียงคนที่จับมือฉันอยู่ตวาดลั่นห้องทำงาน
“หยุด!! อย่าแม้แต่จะแตะต้องคู่หมั้นผม!” หึ เขายังกล้าเรียกฉันแบบนี้อีกเหรอ
“คุณซี เื่ของเราล่ะ” ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมฟังทั้งยังโวยวายอย่างไม่อาย จากป้ายเธอก็เป็นิสิตฝึกประสบการณ์เหมือนกับฉันนี่
“มันไม่มีอะไรั้แ่ต้น การที่คุณเข้าห้องทำงานผมโดยพละการแบบนี้เห็นทีต้องตักเตือนกันหน่อยแล้วล่ะว่าควรมีมารยาทกับเ้านายมากขนาดไหน แล้วเื่ในลิฟต์นั่นคุณล้มมาชนผมเอง ไม่รู้หรือไงผมแทบอาเจียนตอนที่ได้กลิ่นน้ำหอมคุณ”
“กรี๊ด! คุณมันบ้าที่สุดเลย”
“อีกอย่าง คิดว่าเป็ลูกสาวลูกค้าบริษัทผมจะทำยังไงก็ได้เหรอ เสียใจนะที่ต้องบอกว่าผมไม่ง้อ”
“...”
“อ้อ ที่พ่อคุณมาวันนี้ก็เพราะว่าอยากให้ผมร่วมลงทุนในธุรกิจตัวใหม่ แต่เห็นทีคงต้องปฏิเสธเพราะลูกสาวเขาคิดจะทำร้ายร่างกายคู่หมั้นผม ผมฝากจัดการด้วยนะครับ” ท้ายประโยคเขาเอ่ยบอกเลขาเสียงเข้ม ซึ่งทั้งสองก็ขานรับเสียงแข็งขัน พี่ซีดึงมือฉันไปที่โต๊ะดันไหล่ให้นั่งที่เก้าอี้ จากนั้นก็หันไปเอ่ยปากไล่ทุกคนออกจากห้อง เสียงกรี๊ดผู้หญิงคนนั้นดังขึ้นเมื่อถูกคุณเลขาผู้หญิงดึงแขนออกไปเพราะเธอมัวแต่จ้องมองฉันอย่างไม่พอใจ
“มันไม่มีอะไรจริง ๆ นะครับ” เ้าของห้องทำงานคุกเข่าลงตรงหน้า สองมือกุมมือฉันไว้แน่น มองอย่างจริงใจ แต่ฉันยังไม่อยากเชื่ออะไรเขาเลย ถ้าเป็คนอื่นเขาควรต้องรู้สึกหรือต้องทำยังไงเมื่อเห็นแฟนตัวเองออกจากลิฟต์มาด้วยสภาพที่ไม่เรียบร้อย ไหนจะเข้ามาที่ทำงานแล้วเจอกับนัวอยู่กับคนอื่น ฉันต้องรู้สึกยังไงกันแน่ ฉันเม้มริมฝีปากแน่นไม่ยอมพูดหรือมองหน้าเขา ทำให้อีกฝ่ายเริ่มร้อนรนอีกครั้ง
“ฟองครับ พี่สาบานได้เลยว่ามันไม่มีอะไร”
“...”
“เรากลับบ้านกันนะ กลับบ้านกันนะครับ” เขาเปลี่ยนเื่และชวนกลับบ้าน ระหว่างทางกลับบ้านฉันก็เอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมคุยหรือมองหน้าเขา เมื่อถึงคอนโดก็เดินนำเข้าไปในลิฟต์พอถึงชั้นก็รีบเดินไปเปิดห้อง จังหวะที่กำลังจะเดินเข้าห้องฉันชะงักค้างไป ร่างสูงที่รีบเดินตามหลังมาก็ชะงักไม่ต่างกัน
“ขออยู่คนเดียวนะคะ พี่กลับห้องพี่เถอะ” ชุดที่ห้องเขาก็มี ของใช้ก็มียังไงซะนั่นก็เป็ห้องเขา ถึงกลับห้องไปเขาก็ยังสะดวกสบายอยู่เช่นดังเดิม ตอนนี้ฉันยังไม่อยากเจอหน้าเขา
“ฟอง เราควรคุยกัน...”
“หนูยังไม่อยากเห็นหน้าพี่” บอกไปก็กัดริมฝีปากตัวเองแน่น
“แต่มันไม่มีอะไรจริง ๆ พรุ่งนี้พาไปดูกล้องในห้องทำงานก็ได้ แต่อย่าเมินพี่แบบนี้”
“แล้วต้องให้ทำยังไงพี่ถึงจะพอใจ ต้องยิ้มรับเหรอที่ต้องเห็นแฟนตัวเองออกจากลิฟต์กับผู้หญิงคนอื่นสภาพแบบนั้น ไหนจะเห็นว่าแฟนตัวเองนัวเนียกับคนอื่นอยู่แบบนั้น ต้องทำยังไงคะถึงจะพอใจ ต้องแบ่งแฟนให้คนอื่นเหรอ!” ฉันตอบกลับอย่างทนไม่ไหว ฉันเสียใจกับเื่นี้จริง ๆ ถึงแม้จะมั่นใจว่ามันไม่มีอะไรก็ตาม แต่ฉันทำใจมองหน้าแฟนตัวเองไม่ได้จริง ๆ
“แต่มันไม่มีอะไรจริง ๆ ฟองครับ”
“พี่กลับห้องไปก่อนเถอะ หนูเหนื่อยแล้ว” เอ่ยสั้น ๆ เปิดประตูเข้าห้องพักไปทันที ตอนนี้ไม่คิดแม้แต่จะเปิดไฟในห้อง ฉันเดินเข้าห้องนอนด้วยความเคยชิน ข้างนอกฝนยังตกอยู่เลยไม่รู้ว่าจะหยุดตอนไหนเหมือนกัน เมื่อเข้ามาถึงห้องนอนก็เปิดไฟเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จก็ออกมานั่งเล่นที่โซฟาติดระเบียง เสียงสายฝนที่ตกกระตบวัตถุต่าง ๆ ทำให้จิตใจสงบอยู่บ้าง แต่พอหลับตามันก็เอาแต่พาลหงุดหงิดเมื่อเห็นภาพพี่ซีกับผู้หญิงคนนั้นในห้องทำงาน
“โง่นักหรือไงถึงยอมให้ผู้หญิงคนอื่นเข้าใกล้แบบนั้น หรือชอบผู้หญิงเซ็กซี่ ๆ แบบนั้นฮะไอ้พี่บ้า!”
ต่อว่าอีกคนไปก็ร้องไห้ไป กว่าจะสงบสติอารมณ์ได้ก็นาน ฉันขึ้นเตียงนอนั้แ่สามทุ่ม มื้อเย็นก็ไม่หิวเลยไม่ทาน ฉันหลับไปทันทีด้วยความเหน็ดเหนื่อยทั้งจากที่ทำงานและเหนื่อยจากการร้องไห้ พอรุ่งเช้าคนที่ถูกไล่ให้ไปนอนห้องเขากลับนอนกอดฉันไว้แน่น ไม่รู้ว่าเขามาั้แ่ตอนไหน แต่เสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่ตอนนี้ล้วนเป็ชุดที่อยู่ภายในห้องฉัน เหลือบมองนาฬิกาก็พบว่ายังไม่ทันจะหกโมงเช้าเลยด้วยซ้ำ กว่าจะแกะตัวเองออกจากวงแขนอบอุ่นนั่นได้ก็นาน พอลงมายืนข้างเตียงได้ฉันก็ไม่สนใจเ้าของใบหน้ายุ่งเหยิงที่ตื่นเพราะฉัน้าออกจากวงแขนของเขา เขามองอย่างงอแงแต่ก็ไม่ได้ห้ามฉัน พอเข้าห้องน้ำก็จัดการธุระตัวเองเสร็จ วันนี้ฉันสวมชุดเดรสสีเข้มและเลือกเสื้อสูทสีดำเข้ารูปมาหนึ่งตัว ระหว่างที่แต่งหน้าพี่ซีก็เปิดประตูเข้ามาในห้องน้ำอย่างไม่เกรงกลัวอะไรเลย
“พี่ทำมื้อเช้าไว้ให้แล้วนะครับ เมื่อวานก็ไม่ยอมทานมื้อเย็นเช้านี้ต้องทานนะเดี๋ยวปวดท้อง” ระหว่างที่เอ่ยบอกฉันเขาก็เดินเปลือยกายเข้าไปยืนใต้ฝักบัวเขาก็เอ่ยบอกด้วยนำเสียงเป็ห่วง แต่ฉันยังนึกเคืองเขาอยู่เลยไม่ได้ตอบกลับอะไรไป พอออกจากห้องน้ำก็เดินไปเตรียมของใส่กระเป๋า
“รอพี่นะ ถ้าออกไปก่อนล่ะน่าดู” คนที่ยังอาบน้ำไม่เสร็จเปิดประตูห้องน้ำออกมาบอก ฉันรู้ถ้าวันนี้ออกไปเองทั้งแผนกคงวุ่นวายไม่น้อยเพราะคงจะถูกป่วนจากเ้านาย
เวลาเดิมเราออกจากห้อง ก่อนเข้าบริษัทพี่ซีแวะซื้อเครื่องดื่มร้านโปรดให้อย่างเอาใจ ระหว่างเดินทางไปทำงานฉันก็ยังคงไม่พูดอะไรกับเขามากมีเพียงแค่เขาถามเื่สำคัญถึงจะยอมตอบ
“เที่ยงนี้รอพี่นะครับ เดี๋ยวพี่มารับ” เขาเดินมาส่งถึงโต๊ะทำงาน วางขนมและกระเป๋าลงบนโต๊ะอย่างเบามือ เป็เพราะว่าเมื่อเช้าฉันทานข้าวได้เพียงนิดหน่อยเขาเลยกลัวว่าฉันจะปวดท้องเลยซื้อขนมมาให้ด้วย พี่ ๆ ที่มาถึงที่ทำงานแล้วต่างมองด้วยความสงสัย คงรับรู้ได้ว่าเราทั้งสองตอนนี้ไม่ปกติ
“รอพี่นะ” เขาลูบผมฉันเบา ๆ ก่อนจะเดินทิ้งห่างไป พอคล้อยหลังพี่ซีฉันก็ดึงอารมณ์ตัวเองให้กลับมาเพื่อที่พี่ ๆ จะได้ไม่รู้สึกอึดอัด เวลาผ่านไปสักพักแผนกก็กลับมาเฮฮาเหมือนเดิม เพิ่มเติมมีขนมจากพี่แยมมาให้ชิมอีกแล้ว พี่แยมทำอร่อยจริง ๆ นะ ฉันชอบ
“พี่แยม ทำบราวนี่มาฝากหนูหน่อยสินะ วันนั้นอร่อยมากเลยนะ”
“ของที่ห้องหมดน่ะสิ เดี๋ยวพี่ว่าง ๆ จะทำมาให้นะ”
“ขอบคุณค่ะ หนูจะรอนะ”
“ได้เลยน้องรัก” ฉันยิ้มกว้างอย่างดีใจ จากนั้นก็กลับมานั่งโต๊ะเพื่อทำงานที่ค้างไว้ให้เสร็จ โทรศัพท์สั่นถี่ ๆ เมื่อมีข้อความไลน์ดังขึ้นเป็กลุ่มไลน์ฝึกงานของที่นี่และกลุ่มไลน์ของฉันกับเพื่อน ๆ ที่่หลัง ๆ มาไม่ค่อยได้นัดเจอกันเลยเพราะต่างฝ่ายต่างยุ่งกับการฝึกงานมีบ่อยที่เพื่อนส่งไลน์เข้ามาบ่นเื่ฝึกงานใครว่างก็เข้ามาตอบ ตอนนี้เหมือนพวกมันคุยเื่อะไรสักอย่างฉันอยากจะอ่านใจแทบขาดแต่งานก็ล้นจนต้องเลือกทำงานก่อนทำอย่างอื่น
“พี่โทรหาทำไมไม่ยอมรับสายครับ” เสียงพี่ซีดังขึ้นใกล้ ๆ พร้อมกับมือที่ลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ
“ทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบอย่างขอไปที
“เฮ้อ มันไม่มีอะไรจริง ๆ นะ วันนี้ก็จัดการทุกอย่างหมดแล้วถามคุณเลขาได้หมดเลย ในห้องมันก็ไม่มีอะไรในลิฟต์ก็ไม่มี” อีกฝ่ายรีบอธิบายอย่างร้อนรน ทั้งยังขยับเข้ามานั่งจนชิด
“ค่อยกลับไปคุยที่บ้าน” ตอนนี้เราทั้งคู่ยังอยู่ที่ทำงานกลัวว่าถ้าคุยกันตรงนี้ พนักงานในบริษัทจะมองเขาไม่ดี
“ครับ” แม้จะรับปากแต่เขาก็ยังนั่งอยู่ข้าง ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เขาไม่รู้หรือไงว่ามานั่งด้วยแบบนี้จะทำให้พี่ ๆ คนอื่นกดดันจนไม่กล้าทำอะไรเลยน่ะ แต่ก็คร้านที่จะบอกเขาแล้วอยากนั่งก็นั่งไปเลยค่ะ ยังไงที่นี่ก็บริษัทของเขาอยากทำอะไรทำเลยจ้า
“เย็นนี้ไปร้านนี้กันไหม?” นั่งอยู่นานเขาก็เอ่ยถามพร้อมกับยื่นหน้าจอโทรศัพท์ของเขามาให้ดู เป็กลุ่มไลน์ของเขากับเพื่อน พี่ตั้งโอ๋ส่งรูปร้านหมูกระทะเข้ามาแล้วบอกว่าอร่อยมาก หึ เข้าใจง้อฉันนะ เอาของกินมาง้อเนี่ย
“ไม่อยากไปค่ะ เหนื่อยอยากกลับไปนอน” ฉันตอบเสียงเบา แต่ไม่ได้จะแกล้งพี่ซีนะฉันรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เหมือนจะมีไข้เลยด้วยเพราะเริ่มปวดหัวตุบ ๆ แล้วตอนนี้
“ก็ได้ครับ มื้อเที่ยงไปร้านประจำเราไหม”
“ต้องรีบกลับมาทำงานค่ะ เดี๋ยวไม่ทันเอาไว้ว่าง ๆ ค่อยไปก็ได้” ฉันยอมคุยด้วยในที่สุด ก็สงสารเขานี่นา ทำหน้าเป็แมวหงอยเลยเวลาฉันเลี่ยงที่จะไม่คุยด้วย พี่ซีส่งอะไรสักอย่างเข้ามาในไลน์ฉันยังไม่ได้เปิดดูกระทั่งเคลียเอกงานเสร็จไปครึ่งหนึ่งก็เที่ยงพอดี พี่ ๆ แยกย้ายกันไปทานข้าวฉันเองก็ชวนพี่ ๆ ไปทานข้าวด้วยกันแต่เหมือนทุกคนจะเกรงใจพี่ซีเลยขอปฏิเสธฉันเองก็เข้าใจดีเลยไม่ทักท้วงอะไร พี่ซีพาไปทานข้าวที่ร้านอาหารที่เคยมาครั้งก่อนแต่ครั้งนี้เราไม่ได้จองโต๊ะไว้เลยทำให้ระยะเวลาการรออาหารนานกว่าครั้งก่อนมาก
“เปิดดูได้เลยครับพี่ส่งคลิปให้ในไลน์หนูแล้ว พี่ไม่ได้ออกนอกลู่นอกทางเลยสาบานได้ และเมื่อเช้าพี่ก็จัดการทุกอย่างหมดแล้วแต่เพราะกลัวเขาเรียนไม่จบเลยส่งไปอีกสาขาหนึ่งเป็สาขาเล็ก ๆ แล้วก็ปฏิเสธเื่ที่จะลงทุนกับพ่อผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องทางธุรกิจแล้ว หนูไม่โกรธพี่นะครับ” พี่ซีอธิบายยาว ๆ ราวกับว่าถ้าหากเขาช้ากว่านี้สักวินาทีฉันจะหายไปจนเขาไม่มีโอกาสอธิบายให้กระจ่าง
===
แจ้งในเพจว่าตอนนี้ตอนสุดท้าย แต่ว่า เหลืออีกนิดหน่อย เอาเป้นตอนหน้าตอนสุดท้ายของเื่นะคะ แล้วมาลุยกันต่อในเื่ของพี่ซีน พ่อหนุ่มเกมเมอร์คลั่งรัก อิอิ
ปล. ฝากอีบุ๊ค พี่ซีกับน้องฟองด้วยนะคะ
8K
